[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 44 บทเริ่มต้นของชัยชนะที่แสนเศร้า

เวลา 7.03 �. วันที่ 10 �.�. อิงูจิทำลายพิธีจนย่อยยับ พร้อมฆ่าทหารร่วมร้อยนา� เวลา 7.30 �. วันเดียวกั� เมฆหมอกเริ่มจางหายไป! กองกู้ชาติเริ่มมองเห็นฝ่ายศัตร� และเข้าโจมตีฝ่ายศัตร� โดยไม่ต้องสงสั�!!! แสนต่อห้าหมื่น ผลคงออกมาอย่างที่คาดการณ์ไว้ แน่นอน!!! ผู้เขียนจะไม่ขอบรรยายการรบที่รู้ผลแน่ๆว่าจะออกมาเช่นไร�. โควตะเป็นทัพหน้าและตะลุยผ่านเหล่าทหารที่ต้องออกมรบโดยไม่ได้ตั้งตัว โดยเฉพาะพระนางมิโดริที่อยู่ข้างหน้านั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามีชะตาเป็นเช่นไร!!! เซอิจินั้นได้ไปถึงตัวของพระนางเสียก่อนโควตะจะไปถึง นับเป็นบุญของพระนางที่เหลืออยู� เพราะหากโควตะหรือผู้อื่นไปถึงก่อ� ชะตาของพระนางคงไม่สิ้นแค่คำว่าสวรรคต!!! การบุกเข้าไปของโควตะได้รับความสะดว� เพราะเหล่าทหารไม่ต้องการสู้รบและยอมจำนนเสียโดยดี�. สุดท้ายเวลาเที่ยงวันของวันที� 10 �.�. การบุกยึดเมืองหลวงก็สำเร็จ เสียงโห่ร้องเชิงหมดของทหารดังกระหึ่ม แต่คงดังมากกว่านี้หากไม่มีภาพน่าสลดใจของสภาพราชวังที่แสนทรุดโทรมเต็มทนมาเกี่ยวข้อง� สิ่งแรกที่โควตะทำก็คือจับกุมพระนางมิโดริ แล้วบุกเข้าช่วยเหลือกษัตริย์อิเอยาสึที่ถูกกักขังไว� � คุกใต้ดิ� ส่วนที่ลึกที่สุดของคุกในเขตพระราชฐาน ส่วนพระนางมิโดรินั้นให้เซอิจิทำการควบคุม เซอิจินั้นรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่ไม่เห็นซาไอ โควตะคงให้นางไปพักกระมัง� เขาคิดอย่างเยือกเย็น ซาไอไม่มีทางเป็นอะไรหรอก!�. แต่ผิดไปแล้ว ครั้งนี้เซอิจิผิดถนัด ซาไอคนเดิมได้จากเขาไปแล้ว เสียงเปิดประตูคุกดังเอี๊ยด! ร่างที่เคยอ้วนท้วนด้วยพระกะยาหารซึ่งบัดนี้ซูบซีดไปถนัดตาดันกายติดผนังคุก พลางชูแขนหราบังแสงแดดที่ส่องเข้ามาในดวงต� "โธ�! มิโดริจ๋� อย่าทำกันอีกเล�!!!" เสียงอ้อนวอนที่น่าสังเวชมากกว่าน่าสงสา� ทำให้โควตะส่ายหน้าอย่างระอ� นี่หรื�? เหนือหัวเรา . "อย่ากลัวเลยพะยะค่ะ ข้าพระองค� โควตะ โควตะที่พระนางฮิโตมิชุบเลี้ยงยังไงล่ะพะยะค่ะ�" หาเรื่องเอ่ยถึงชื่อฮิโตมิให้คนข้างหน้าเสียใจเล่น พระนางฮิโตมิทรงรักภักดีต่อพระองค์ได้ขนาดนี้ ยังทำพระนางได้ลงคอ ถ้าไม่ใช่พระนางฮิโตมิล่ะก็ มีหรื�?เมียวบุงจะปันทหารมาในการรบครั้งนี้หลายหมื่�!!! "ค โควต�" ราชาอิเอยาสึที่อยู่ในสภาพน่าสังเวชเริ่มนึก "โควตะ งั้นหรือ?" นัยตาเริ่มมีแววขึ้นอีกครั้� ราชาที่เคยถูกชิงบัลลังก์ลุกขึ้นอีกครั้งด้วยท่าทีสง่าตามแบบฉบับของราชวงศ์ "เจ้าตีเมืองได้แล้วใช่ไหม?�" น้ำเสียงแหบแห้งแต่คงยังมีอำนาจแม้สภาพจะไม่ได้บอกเช่นนั้น� "ใช่แล้วพะยะค่ะ�" โควตะคุกเข่านอบน้อมลงให้องค์กษัตริย์ข้างหน้า "ข้าพระองค์จึงมารับเสด็จพระองค์ออกไป " ครั้งหนึ่งแม้ว่าจะอยู่ในคุกมานานนับป� แต่การออกจากอีกครั้งไม่ได้ทำให้วิถีกษัตริย์ของพระองค์ขึ้นสนิมเลยแม้จะต้องมีคนช่วยพยุ� "ทรงโปรดหาตัวการเรื่องนี้หน่อยไหมพะยะค่�?" โควตะยังไม่วายแว้งกัดเหนือหัวตัวเอ� ถ้าไม่ใช่พระนางฮิโตม� เขาจะปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ!!! "ไม่ล่ะ�" ทรงตรั� "เราไม่อยากเห็นหน้านางอีก แค่ครั้งเดียวก็เข็ดแล้ว ถ้าเป็นไปได้ประหารนางไปเสียเลยยิ่งดี!!! อุ๊บ! แค็ก�" ตรัสจบก็ทรงไอโครกรุนแร� พลางตรัสจะไปพัก โควตะมองไล่หลังเหนือหัวแล้วยักไหล่แบบหมดเรื่องพลางเดินไปยังควบคุมมิโดร� คล้ายเหตุการณ์ซ้ำรอย!!! สมัยที่บุกซูคั� เพียงแต่เวลาผ่านมาหลายปีเท่านั้น� เซอิจิยังคงนั่งอยู่ตรงข้ามพระนางมิโดริพร้อมด้วยเดเอคิและจิเคตะ ราชาแห่งนากิคล้ายจะกำลังกล่อมเกลี้� ให้องค์ราชินียอมช่วยซาไอ แต่ก็หยุดปากเมื่อเห็นร่างโควตะ "แม่ทัพโควต�!!!" ทรงตรัสอย่างดีใจ พลางเดินเข้ามาหา� "ท่านเซอิจิ�" ร่างของโควตะโค้งตามมารยาทพลางยืดขึ้นช้าๆ "ซาไอล่�?" ร่างสูงตะลึง เพิกตาโพล่� ก่อนยักคิ้วด้วยกริยาสงสั� "ซาไอ?" แม่ทัพหาญศึกทวน "ใช�!!! ข้าให้นางขี่คุโระไปหาท่านก่อนหมอกลง ท่านให้นางพักอยู่รึเปล่า? ข้าอยากไปดูนางเสียหน่อ�" "ซาไอ? ข้านึกว่าซาไออยู่กับท่านเสียอีก ." โควตะเอ่ยอย่างแปลกใจ "อะไรน่�? ไม่ได้อยู่ที่ท่าน แล้วนาง ." เซอิจิพึมพ� เสียงหัวเราะด้วยความสะใจดังจากข้างหลัง ราชินีมิโดริที่มองดูชราภาพไปมากยังแค่นยิ้มอย่างสมแค้� "ซาไอ�.ฮึ� น่าเสียดายน่ะ " น้ำเสียงเหยียดหยามทิ่มแทงลงไปในใจเซอิจ� "ท่าน�.." เซอิจิพึมพ� "ท่านทำอะไรนางน่ะ ห๊�!!!!" เป็นครั้งแรก ที่ความแค้นพุ่งพรวดเข้าครอบงำจิตใ� "ไม่รู้สิ�" ตรัสกลับมาอย่างสาแก่ใจ "ลองไปด้อมๆมองๆบนสนามรบอาจจะได้เจอก็ได้น่� หึหึ" "ผัวะ!!!" ไม่รู้ว่าเสียงอะไรที่มากระทบใบหน้าราชินีเต็มแรงเสียจนพระนางเสียหลักล้มลงไป เซอิจิยืนกำหมัดอยู� � ที่นั่� เดเอคิเข้ารวบแขนของเซอิจิเอาไว� เพื่อไม่ให้เขาลงไปซ้ำราชินีอีก "ปล่อย " รับสั่งเบา� แต่เดเอคิรู้ว่าความรู้สึกของเซอิจินั้น คำว่าโกรธก็ไม่อาจนำมานิยามได้ เหมือนตอนที่เขารู้ว่าโทะโดะถูกอิจิวเหยียดหยาม "อย่าเลยพะยะค่ะ โกรธไปก็ไม่ประโยชน์�." "ปล่อย ." "โธ�! พระองค� เชื่อข้าพระองค์เถอะ ." "บอกให้ปล่อยโว้�!!! ข้าจะไปตามซาไอ" แล้วคนตัวเล็กกว่าเกือบครึ่งหนึ่งก็สะบัดออกจากพันธนาการของคนร่างยักษ์ แล้วเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างสาแก่ใจของมิโดริ�. "ท่านทำอะไรซาไอ!!!!" จิเคตะที่กุมลำแขนของคนที่จะเป็นอดีตราชินีแน่� พลางถามรีดแค่น "ฮิฮิ รอให้นางกลับมาซิ แล้วก็จะรู้เอง�." จิเคตะมองคนที่ตนเคยเคารพอย่างเหยียดหยา� นี่หรื�? คนที่เสียสละ เหมือนนางแพศยาเสียมากกว่� คงที่ทำทุกอย่างให้จิ้งจอกน้อยต้องทนทุกทรมา� ทำให้นายปัจจุบันของเขาต้อง�. ผัวะ! เสียงฝ่ามือของจิเคตะซ้ำมาอีกครั้งใส่มิโดริ เขาถลึงตามองนางสักครู่ก่อนเดินไปทางเดียวก็เซอิจิ มิโดริได้แต่เพียงยันกายขึ้นมาแล้วกุมใบหน้าตนเอ� และหัวเราะเสียงดังก้อง!!! ลำคอร้อนผ่าว กษัตริย์แห่งนากิตะลุยม้าข้ามกองศพมากมา� รวมทั้งฟางที่เคยเป็นทหารด้วย ลมตีเข้าหน้ามากเพียง ก็ทำให้เขากระซิบชื่อนางอันเป็นที่รักถี่ขึ้นเท่านั้� "ซาไอ!!!" เสียงเซอิจิร้องแข่งกับเสียงฝูงนกกาที่บินลงจิกกินศพของเหล่าทหารที่ล้มตายลงไ� เซอิจิลงจากม้าเพื่อค้นหาร่างของหญิงสาวด้วยตนเอง แต่ละก้าวก้าวออกไปอย่างยากลำบากเพราะต้องข้ามศพมากมาย แต่เขาก็ยังไม่ลดละ! ยังคงเดินหาออกไป จนจิเคตะควบม้าตามมาทัน เขามองกษัตริย์ที่ทรงลงลุยศพสักครู่ก่อนที่จะลงจากม้าไปยั้งตัวนายของเขาที่กำลังจะคลั่ง!!! "ท่านเซอิจิ�" เซอิจิหันกลับมามองจิเคตะ "ทรง ." "ข้าไม่เป็นไร?" เซอิจิหลับตาอย่างเจ็บปวดแล้วยืดหลังขึ้นอย่างสง่างามพลางยิ้� "ไม่เป็นไ� ข้า สบายดี" "แต่พระองค์�" เซอิจิยกมือขึ้นห้า� "ข้าเป็นกษัตริย์ ตรัสแล้วไม่คืนคำ ข้ามาถึงที่นี� อย่างน้อยต้องได้ร่างนางกลับไป " จิเคตะมองอย่างชั่งใจก่อนที่จะถอนใจแบบยอมแพ� "เอาซิพะยะค่ะ กระหม่อมจะช่วยอีกแรง " แล้วทั้งสองก็เดินออกไปตามท้องสนามรบที่เต็มไปด้วยศพเพื่อตามหาซาไอ สักครู่ต่อมาจิเคตะก็สังเกตเห็นร่างสีดำวิ่งเข้ามา "พระองค์ ไอ้เจ้านั้น " จิเคตะสะกิดให้เซอิจิยืดตัวขึ้น "นั้นมันเจ้าคุโระไม่ใช่รึ?" เซอิจิถา� พลางเพ่งมอง เอ มันเอาใครมาด้วยน่�!!! "ซาไอ ซาไอรึเปล่า?" ชายหนุ่มวิ่งออกไปในทันที จิเคตะที่เพิ่งตั้งสติได้วิ่งตามมาทีหลั� เจ้ามาวิ่งเข้ามาใกล้ มันร้องขึ้นเหมือนลูกน้องจะฟ้องเจ้านา� บนหลังมีร่างหญิงเปื้อนเลือดติดมาด้วย� "ซาไอ ซาไอจริงๆด้ว�!!!" เซอิจิเอ่ย พลางก้าวเข้าไปหาร่างนั้น แต่ก็ต้องตะลึงเมื่อร่างของหญิงสาวโชกชุ่มไปด้วยเลือ� จิเคตะพอจะรู้ว่านายคิดอะไร? เขาตบบ่านายเบา� ก่อนที่จะใช้ชายเสื้อเช็ดเลือดให้เห็นว่าเป็นเลือดคนอื่น เซอิจิถอนใจอย่างโล่งอก เขาคว้าร่างของหญิงสาวเข้ามาหาตัว พลางกอดเบา� แล้วยิ้มให้กับเจ้าม้าดำที่มีทีท่ากระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด "ไม่เป็นไร ซาไอปลอดภัยแล้ว " เขาพูดกับเจ้าม้าดำด้วยน้ำเสียงนุ่มนว� พลางลูบบริเวณกระพุ่มแก้มของมัน "ไปกันเถอะ " กษัตริย์ตรัสช้าๆ และแล้วทั้� 2 ก็ขึ้นม้� พาซาไอกลับไปยังราชวัง "ข้าพระองค์ดีใจที่ซาไอไม่เป็นอะไร�" เซอิจิกล่าวกับเซอิจิขณะเดินออกจากห้องแล้วปล่อยให้ซาไอนอนพั� "แม้นางตัวเปื้อนเลือดแต่ก็ไม่มีบาดแผล ข้าดีใจในความโชคดีของนางเหลือเกิน " เซอิจิใช้มือลูบอกเสื้อที่เปรอะคราบเลือ� "อ้อ .พระองค์ กษัตริย์อิเอยาสึคงอยากพบพระองค์เสียหน่อย" "อือ " เซอิจิแสร้งยิ้มปกปิดความโศกเศร้า คงไม่พ้นเรื่องปลดเขาจากตำแหน่งกษัตริย์จากนาก� ราชาอิเอยาสึนั่งอยู่บนพระแท่นโดยมีขันทีค่อยถวายยาให้ทา� ครั้นโควตะก็คุกเข่าให้นายเหนือหั� เมื่อเห็นเซอิจ� พระองค์ก็วางยาคืนให้ขันทีแล้วกลับมาพลางหันมาหาเซอิจิตรงๆ "ข้ารู้วีรกรรมของเจ้าคร่าวๆจากโควตะแล้ว เจ้าชายเซอิจิ ยอดเยี่ยมมาก�" "ขอบพระทัยพะยะค่ะ�" เซอิจิคุกเข่าลงเพื่อเป็นการเคารพ เช่นเดียวกับคนอื่นที่ท� "ข้ารู้ว่าตอนนี้ไม่เหมาะ แต่อยากพูดกับเจ้าตอนนี้เลย เรื่องเสด็จแม่ของเจ้า อ้อ รวมถึงตำแหน่งของเจ้าด้วย" "พะยะค่ะ " เสียงรับคำเศร้าๆดังออกมาจากปากกษัตริย์ที่ตำแหน่งเริ่มคลอนแคล� "ข้าไม่นับโทษของเสด็จแม่ของเจ้ามาเกี่ยวกับเจ้าเพราะเห็นเจ้าช่วยเราไว้มาก ." เซอิจิค่อยใจชื้น "ส่วนตำแหน่งของเจ้าตอนนี้ข้ายังไม่เปลี่ยนแปลงใดทั้งสิ้น เอาไว้เรื่องบ้านการเมืองสงบเสียก่อน" "ขอบพระทัย ." เซอิจิค่อยๆลุกขึ้นพลางหลบออกไปข้าง� "โควตะ " "พะยะค่�!!!" "ข้าอยากให้ประหารมิโดริทิ้งเสีย เพื่อไม่ให้เป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิ�" "!!!!!" เซอิจิเพิกตา เขาเกรงว่าโควตะจะ . "เกรงว่ายังไม่ได้พะยะค่ะ " "ทำไมล่�?" "ซาไอพะยะค่ะ นางถูกมิโดริทำร้าย ฉะนั้นต้องให้นางอยู่ก่อนเพื่อจัดการเรื่องซาไอให้เสร็�!!!" โควตะกราบทูล "เอางั้นร�? อย่างนั้นก็ได� แต่พอเสร็จแล้วรีบประหารนางเสีย เข้าใจไห�?" "รับด้วยเกล้า!!!!" "เอาล่ะ ข้าขอพักหน่อ� พวกเจ้าออกไปก่อน�" ทั้งหมดคุกเข่ากราบบังคมล� ขณะที่โควตะกำลังจะก้าวออกนอกธรณีประตูห้อง "โควตะ ." "พะยะค่ะ " ชายหนุ่มหันกลับม� หวังว่าคงจะไม่เปลี่ยนใจไม่ประหารมิโดริหรอกน่ะ เขาคิดในใจ "ฮิโตมิอยู่ที่ไหนหรือ?" สิ้นคำโควตะก็รู้สึกว่ามีอะไรสักอย่างมากระจุกที่ลำคอ . "ม เมียวบุงพะยะค่�" "อือ .." "นางเป็นยังไงบ้าง?" "สบายดีพะยะค่�" "โควตะทำเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดเลยน่� ถ้าเป็นไปได้�.หาทางพานางกลับมาให้ได้ ข้าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าข้าเชื่อพวกเจ้า แค็กๆ" โควตะกระตุกมุมปา� "พะยะค่�!!!" เขารับคำเพียงเท่านั้นก็เดินออกไป ชั่วเวลาที่เขาข้ามธรณีประตูออกไปชายหนุ่มเสยผ� ฮึ!�.ถึงเลวยังไ�! ก็ยังมีดี ..ใช่ไหมล่ะพะยะค่ะ แม่ .ถ้ารู้ว่าราชายังคิดถึงพระองค์คงทรงยินดี . โควตะคิด� หลังจากนั้นหลายวันให้หลั� การทหารได้ถูกจัดเข้าให้เข้าที่เข้าทา� การฟื้นฟูด้านบ้านเมืองเริ่มมาดำเนินการอีกครั้ง เหล่าขุนนางที่เคยหลบไปอยู่ที่อื่นเมื่อได้รับจดหมายจากโควตะก็เริ่มกลับม� ทหารที่ไปรบได้ยศกันทั่วหน้� แม้โควตะซึ่งมียศสูงก็เป็นที่ยกย่องเพิ่มยิ่งขึ้นไปอีก� คนที่ยังไม่ได้รับรู้เรื่องน่ายินดีนี้คงเป็นซาไอ หญิงสาวไม่ได้ตายแต่หลับมาหลายวันแล้ว โควตะที่ได้รับความไว้ใจมากขึ้นก็ยุ่ง แต่ก็หมั่นมาเยี่ยมซาไอมากขึ้� ปกติเซอิจิจะอยู่โยงเฝ้าซาไ� แต่วันนี้เขาหายไปเกลี้ยกล่อม 'อดีต' ราชินีมิโดริที่ไม่มีทีท่ายอมแพ� ปล่อยให้มาโซยะและเหล่านางกำนัลบางคนอยู่โยง และในวันนี้ในตอนเที่ยงของวัน ขณะที่มาโซยะนั่งหลบแดดริมประตูในห้องที่ซาไอนอนอยู่ นางกำนัลบางคนกำลังปัดกวาดห้องอยู� แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อซาไอเริ่มขยับตัว!!! มาโซยะตาโต รีบปราดเข้าห� นางกำนัลบางคนร้องอย่างดีใจ และเรียกเพื่อนๆมาด� "ซ ซาไอ" มาโซยะเรียกชื่อคนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างยินดี นายสาวของเขาฟื้นแล้ว!!! หญิงสาวที่หลับ ตื่นขึ้นแล้ว เธอค่อยๆลืมตาขึ้� เมื่อเธอลืมตาเต็มต� เธอก็จ้องมองแต่ละคนไปมาอย่างงง� "ซาไอท่านฟื้นแล้ว!!!" "ซาไอ?" หญิงสาวเผยอริมฝีปากย้ำคำที่หลุดออกจากปากมาโซยะอย่างงงๆ "อ้าว! อย่าล่อเล่นสิท่าน .ซาไอชื่อท่านไม่ใช่รึยังไ�? ฮึๆ อย่าล้อเล่นกันอย่างนี้สิ ข้าตกใจหม�" " " หญิงสาวทำตาปริบๆ "ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าซาไอคือชื่อข้�!!!" หญิงสาวเถียงอย่างไม่พอใจ "ในเมื่อข้าเองก็ยังไม่รู้เลยว่าข้าคือใค�?"