[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 40 สายน้ำและม้าดำ(กับคนบังคับอีก 1 คน) / 2

หลังจากเซอิจิทำความเข้าใจกับเชลยเรียบร้อยแล้� หลายคนยินดีด้วยซ้ำที่จะร่วมกับกองทัพเพราะเขาไม่ได้เต็มใจเลยที่จะมารบในครั้งนี้เล� ชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งบัญชาการรบชั่วคราวสั่งการให้แบ่งเสบียงให้กับกองทัพบางส่วนที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน พอเซอิจิเดินกลับเข้ามาในกระโจม ก็พบกับโทงาร� "พระองค์ทรงคิดอะไ�?" โทงาริถามอย่างสะกดอารมณ์เต็มที� "นั้นคือเสื�!!! ท่านช่วยเสือไว้แล้�!!!" โทงาริกล่า� ประสบการณ์โชกโชนของอำมาตย์เฒ่า บอกว่า อย่าช่วยศัตรูเป็นอันขา�!!! เซอิจิใช้มือเท้าลงบนโต๊ะ และเปิดบัญชีเสบียงเงียบๆ เวลาผ่านสักครู� เซอิจิก็ทำลายความเงียบขึ้น� "ถ้านี่เป็นคำสั่งของซาไอ ที่บอกกับข้าสองต่อสองท่านจะพูดอย่างนี้อีกไหม?" เขาถาม โทงาริมองอย่างอึ้ง� "อ้อ " อำมาตย์ถอนใจอย่างโล่งใ� "คำสั่งแม่ทัพซาไอหรอกรึ�" "เปล่าหรอก .คำสั่งข้าเอง�" "???" "ถ้ามันเกิดกลับมาฆ่าเรา ท่านจะทำให้นากิล่มสลาย!!! แน่นอนหมายถึงแม่ทัพซาไ�!!! นางต้องตกเป็นเชลยน่ะ!!!" "ไม่หรอก " "ท่านแน่ใจได้อย่างไ�?" "กล้าพนันกับข้าไหมล่ะ!!!" เซอิจิกล่าวคำที่โทงาริไม่คาดฝันขึ้� "อะไรน่�?" โทงาริถามซ้ำ "ท ท่าน�" "ถ้าเขาวกมากัดพวกเร� ข้าสาบานว่าจะฆ่ามันด้วยตัวเอ� ถ้าไม่ได� ข้าจะฆ่าตัวตาย นี้คือทัณฑ์บนของข้�" "แต่ถ้าเขาไม่สามารถวกมากัดเรา หรือบางทีอาจช่วยพวกเราเป็นอันว่าท่านแพ้ ท่านจะทัณฑ์บนอะไรล่�?" เซอิจิถามโทงาริด้วยสุรเสียงทรงอำนา� โทงาริมองเขาน่ะยิ้มรับคำท้า "ข้าเป็นขุนนางผู้ใหญ่ มีอำนาจในการออกเสียงในราชสำนั� หากมีปัญหาอะไร ข้าจะเข้าข้างท่านไม่ว่าดีหรือร้าย เพราะหากท่านอ่านสถานการณ์นี้ถูก ต่อไปก็ไม่น่าผิดอี�" กล่าวจบโทงาริก็ยิ้มอย่างเยือกเย็� เซอิจิยิ้มรับด้วยท่าทีไม่วิตกแต่อย่างใ� "ดี�" เซอิจิว่� "เอาอะไรเป็นเกณฑ์ดีล่�" เขาถามอำมาตย์เฒ่� "ข้าขอแนะนำเกณฑ์สวามิภักดิ์ ถ้ามันตกลงอยู่กับเรา ท่านก็ชน�!!! แต่ในทางกลับกั� ถ้ามันไม่ยอม ท่านก็ต้องฆ่ามัน!!!" โทงาริสรุป "ตกลง�" เซอิจิรับคำท้า "ให้การเจรจาเป็นหน้าที่ของข้าเอ�"�. เวลา 10.30 �. วันที่ 26 �.�. ซาไอสะดุ้งตื่น เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนที่นอนของตัวเอง เธอกลับไปตั้งแต่เมื่อไ�? เธอจำเหตุการณ์ได้คือ เซอิจิจับเธอขึ้นม้� ตอนนั้นเธอทั้งหนาวแล้วก็ปวดหัว ชาไปหมดทั้งตัว สุดท้ายก็หลับคาเจ้าคุโระไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้� "ตื่นแล้วหรือ�" ซาไอหันขวับไปทางเสีย� ก็พบกับเซอิจิกำลังตัดยาอยู� เขายกถ้วยยาเดินมาช้า� เข้ามาหาซาไอ "หม่อมฉันหลับไปนานเท่าไ�?" ซาไอถา� พลางเสยผมที่ปรกหน้� "หลายชั่วโม� แต่ไม่นานหรอก วันนี้วันที่ 26 สายแล้วล่ะ�" เซอิจิบอกต่อ เมื่อเห็นซาไอทำท่าไม่สบายใจพอคิดว่าตัวเองหลับนานไป "ปวดหัวอยู่ไห�?" "นิดหน่อย ใครเปลี่ยนเสื้อให้หม่อมฉั�?" "นางกำนัล กินยาซะ จะได้หายไว�" ซาไอรับยาไปดื่� แต่แล้วเธอก็ชะงั� "แล้วเจ้าพวกนั้นล่ะ?" ซาไอถา� "พวกที่ไล่ตามหม่อมฉัน!!!" "ไม่ต้องห่วงหรอก " เซอิจิปลอบ "ระหว่างที่เจ้าหลับไป พวกเราจัดการเรียบร้อยแล้ว อ้อ เจ้ารู้รึยัง? ว่าท่านโทงาริมาเข้าร่วมกับเราแล้�" "หรือเพค่ะ " ซาไอร้องอย่างดีใ� "มาแล้วหรือนี� ดีจริง�!!! งั้นหม่อมฉันออกไปก่อนน่ะเพค่ะ " ซาไอกระโดดลงจากเตียง ทั้งเสื้อผ้าหนาๆ เลิกผ้าคลุมกระโจมออกและตรงไปยังกระโจมบัญชาการ "โอ้ แม่ทัพซาไอ" โทงาริทักทาย "แม่ทัพโทงาริ�" ซาไอก้มหัว "ขอโทษน่ะค่ะที่ปล่อยให้ท่านรอนา� ข้านี่แย่จริงๆ" "อืม เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอ� ว่าแต่ท่านหายดีรึยังล่�" "ก็ดีขึ้น ฮัดชิ้ว! เออ�.นิดหน่อยเองค่ะ" ซาไอนั่งลงบนเก้าอี� "มีอะไรบ้างไหมค่ะ?" ซาไอไตร่ถา� โทงาริส่ายหน้า "มีสิท่านแม่ทัพ ข้าจะฟ้องเรื่องท่านเซอิจิอยู่พอด�" จากนั้นโทงาริก็เล่าเรื่องที่เซอิจิทำจนละเอีย� ตั้งแต่เขาวางแผนล่าศัตรูจนกระทั้งทำแผลให้ศัตรู "ข้าไม่ปฏิเสธว่าท่านเซอิจิวางแผนได้เยี่ยมมาก แต่ การที่เขาช่วยศัตรูเป็นการนำภัยเข้าตั� ท่านควรทำอะไรสักอย่า�!!!" "ข้าก็คิดว่าท่านเซอิจิเสี่ยงเกินไป แต่ทำไมเขาถึงได้มั่นใจขนาดนั้นน่�" ซาไอทำท่าครุ่นคิ� "ใช่ และเย็นนี้เขายังจะพนันกับข้า เขาจะทำให้เดเอคิยอมสวามิภักดิ์ให้ได้ด้วย�." เวลา 17.30 �. ของวันที� 26 �.�. � ที่กักขังของค่าย เดเอคินั่งนิ่งสงบอยู่ในห้องขัง โซ่ตรวนที่ใช้นั้นหนาไม่ต่างไปจากของจิเคตะเลย ขาใหญ่ประจำคุกมองรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาใหม่อย่างทักทาย "เดเอคิ แม่ทัพที่ฉายาหมีควายในตำนาน โอ้ เป็นบุญของข้าเหลือเกินที่ได้เจอ " การทักทายอย่างกวนพระบาทของจิเคตะดังขึ้� เดเอคิไม่ได้พูดอะไ� ได้แต่นั่งนิ่งอยู่อย่างสงบ "ถ้าเจ้าไม่อยากพูดก็เอาเหอะ ข้าพูดคนเดียวก็ได้ แต่ขอถามเจ้าหน่อยเถอะว่า�" หนุ่มผมแดงพลิกตั� "ตอนเจ้าถูกจั� เจ้าน่าจะหนีได� ทำไมไม่หนีล่�? ตัวออกจะใหญ่�" เดเอคิลืมตาขึ้� มองด้วยหางตาไปที่จิเคตะอย่างไม่ยี่หร� "เงียบหน่อยไม่ได้รึยังไ�?�.ไอ้ตากุ้งยิงจิเคตะ" จิเคตะรีบเอามือกุมหน้า "อุว่�!!! ทำไมจะต้องเรื่องมากกันตาข้าด้ว� ไม่ได้อยากเกิดมาตาแดงซักหน่อ�" จิเคตะสบ� "ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ ไอ้หมีควาย!!! ไม่ถามก็ได้ว่ะ เรื่องมากจริ�!" ว่าแล้วชายผมแดงก็แผ่ลงบนกองฟางกองเก่� "เฮอะ!!! โง่จริ�" "อะไรว่�? ไม่ได้หาเรื่องเลยน่ะ..ไอ้บ้า เดี๋ยวพ่อฟันคอคาดเลยนี�!!!" จิเคตะถกกลับอย่างหงุดหงิ� "ก็โง่จริงไหมล่�? หรือว่าบ้า แกจะฆ่าคนที่ช่วยแกขึ้นจากกองไฟได้ลงคอเรอะ .แล้วยังทำแผลให้อีก" เดเอคิกกล่าวพลางยกแขนที่ถูกไฟเผาขึ้นมอ� "อ้อ ใช�" จิเคตะยอมรับ "มือเบาใช่ไหมล่�? เจ้าชา� เอ๊ย! ไม่ส� กษัตริย์แห่งซูคังน่ะ" จิเคตะอว� "เออ แถมฉลาดด้วย " เดเอคิว่� "ท่าทางเจ้าคงมีอะไรขาดหายไปน่ะ " จิเคตะชวนคุยอี� "ถ้าทายไม่ผิด มือธนูคนสนิทเจ้าหายไปไหนเสียล่ะ โทะโดะใช่ไห�?" เมื่อจิเคตะพูดจบ เดเอคิขรึมไปทันควั� "โทะโดะไม่ได้ตายในกองเพลิง เขาหนีออกมาได้ ข้ารู�" เดเอคิพึมพ� จิเคตะเห็นท่าไม่ดีจึงเงียบเสีย ในบรรยากาศห้องขังเงียบเชีย� น้ำที่หยดลงมาจากเพดานยังคงเจิ่งนองมุมห้องขัง สักพักต่อมาก็มีเสียงเปิดประตูห้องขัง นักโทษทั้งสองเบนความสนใจจากพื้นข้างหน้าไปหาผู้มาเยือนทันที ร่างที่กรายเข้ามานั้� คือเซอิจ� และโทงาร� พร้อมด้วยทหา� 4-5 คน เพื่อคุมเชิง� "สวัสดี แม่ทัพเดเอค�" เซอิจิกล่าวทักทา� "สวัสดี เจ้าชาย .ไม่สิ กษัตริย์แห่งซูคั�" เดเอคิทักทาย พลางกวาดสายตาไปยังโทงาริ "แผลดีแล้วหรือยัง?�" "อ้อ นิดหน่อย" เดเอคิก้มหน้� "ถ้าพระองค์จะมาเพื่อเกลี้ยกล่อมให้ข้าพระองค์ร่วมมือกับพวกกองทัพกู้ชาติล่ะก็ ขอบอกไว้เลยว่าไม่มีวั�!!!" จบคำเดเอคิ โทงาริก็หันมามองเซอิจิ เป็นเชิงถา� "ยังหรอกนี้เพิ่งเริ่มต้น ท่านโทงาริ�" เซอิจิกล่า� "ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าเพราะอยากให้เจ้ามาร่วมมือ แต่สิ่งที่ข้าทำคือ ข้าต้องการยุติสงคราม และสิ่งที่ข้าทำนั้นคือการช่วยชีวิตคนให้มากที่สุดเท่าที่ข้าจะทำได�!!!" เซอิจิคุกเข่าลงตรงหน้าเดเอคิช้าๆ "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องการอะไร หรือเสด็จแม่สั่งท่านว่าอะไ�? แต่ความจริงก็คือความจริง พูดให้สวยหรูแค่ไหน สงครามก็คือการฆ่าค� ถึงแม้ข้าจะไม่พูดว่าตัวเองถู� แต่ข้าแน่ใจว่าข้าไม่ได้ผิดเช่นกั�!!!" "และสิ่งที่ถูกก็คือ พระองค์ทรยศพระนาง ท่านรักกับคนฝ่ายศัตรูไม่พ� ท่านยังช่วยเขาทำสงครามทำลายเสด็จแม่ของพระองค์เอง" " " เซอิจินิ่งเงีย� "ท่านไม่ปฏิเส�!!! ท่านยอมรับใช่ไหม?" "ความจริงคือความจริ� อยู่ที่ว่าเป็นของใคร�.ข้าไม่ปฏิเสธ แม้ว่าข้าจะประสบชะตากรรมรูปแบบใดมาก็ตา�" เซอิจิหลับตา นึกถึงภาพแม่ที่แท้จริงอันเลือนลา� "เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ข้าไม่แก้ตัว การแก้ตัวด้วยปากไม่เส้นทางของข้� ถึงข้าจะแค้นนางแค่ไหนก็ตาม�" เซอิจิขบฟั� เขานึกภา� เขาเสียมารดาจริงๆไป และหากต้องเสียซาไอไป เขาทนไม่ได้ "ถ้าข้ายังแค้นต่อไป� สงครามจะไม่มีวันจบ� ถ้าข้าต้องการยุติสงครา� สิ่งที่ข้าต้องทำคื� ระงับความแค้นตัวเองเป็นอันดับแรก�" เขาหันกลับไปมองโทงาร� แล้วหันกลับมามองเดเอคิ "ข้าไม่อยากฆ่าเจ้� หนึ่ง เจ้าเป็นคนซูคั� สอง ข้าไม่ฆ่าคนที่ไม่มีทางสู� สาม ใครจะทำให้ข้าก่อสงครามได้ต่อเมื่อเขาบอกได้ว่� เขาพร้อมสูญทุกอย่างที่เขาม�!!!" เดเอคิมองเซอิจิด้วยสายตาไม่มั่นใจ "ไม่เชื่อข้าใช่ไห�?" เซอิจิถามอย่างผิดหวั� "ไม่เป็นไรหรอ�..ใครๆก็ไม่เชื่อข้าทั้งนั้นแหล� ข้าอ่อนแ� จริง� แล้ว ข้าอยากเป็นคนธรรมดาเสียด้วยซ้�" "ไม่หรอก จงภูมิใจท่านเซอิจิ ข้าเชื่อท่าน ไม่ว่าพระองค์ทำอะไ� ข้าเชื่อว่าพระองค์ทรงไตร่ตรองดีแล้วจึงทำ�" จิเคตะที่นั่งออกไปไม่ไกลกล่า� "เจ้ามีสิทธิเลือก เดเอค� เจ้าอาจว่า ว่าข้าเป็นบ่าวสองนาย แต่ไม่เลย นี่แหละนายตัวจริงของข้� ที่ข้าหามานา� ลูกศิษย์ที่ไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังแม้เขาเคยเดินผิด แต่เขาก็ไม่ยอมจมปลักกับทางเดิม� สิ่งนี่เป็นคุณสมบัติชิ้นเอกของเหล่าขุนพลไม่ใช่หรือ? ไม่ยึดติดกับสิ่งใดจนเป็นภัยแก่ตัว " จิเคตะพู� "ว้�!!! ข้าคงพูดมากไ� เอาเถอะแล้วแต่เจ้าเถอะ�" ว่าแล้วจิเคตะก็ลงไปนอนคาบฟางอยู่ที่เดิม "อย่างที่จิเคตะพูด ตัดสินใจมาเถอะ ข้าไม่ขว้างการตัดสินใจของเจ้า " "ข้าหรื�?�.ฮึ�" เดเอคิหัวเราะในลำค� "ได้ เห็นว่าท่านเปลื้องน้ำลายพูดตั้งนาน ข้ายอมสวามิภักดิ์ " รอยยิ้มของเซอิจิและโทงาริเกิดขึ้นเป็นของทั้งคู� "แต่ข้าสวามิภักดิ์แต่กับท่านเท่านั้น เจ้าชาย ข้าฟังแต่คำสั่งท่านเท่านั้� ไม่ว่าท่านจะสั่งให้ข้าฟังคำสั่งใคร ข้าไม่ทำตาม ตกลงไหมล่ะ?" "เอาล่ะก็ได้ ข้ารับข้อตกลง " เซอิจิถอนใ� โทงารินวดหน้าผากตัวเอง "ท่าทางคราวนี้เราจะเสมอกันน่ะ..ท่านโทงาริ" เซอิจิเอ่ยกับโทงาริขณะที่กำลังจะออกจากคุ� "ก็คงอย่างนั้น " โทงาริตอ� ทั้งๆที่ยังงงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น เช้า วันที่ 27 �.�. นารายะสามารถลุกขึ้นเดินได้ ส่วนมาโซยะก็แทบจะหายเป็นปกติ เขาสามารถเดินไปไหนมาไหนได้อย่างปกต� และบัดนี้สิ่งที่เขาทำก็คือ ทุบโต๊ะระหว่างที่ซาไอกำลังโขกหมากรุกกับนาราย� เล่นเอานารายะตกใจเสียจนทำหมากม้าร่วงจากกระดา� "เป็นอะไรไป? มาโซยะ เจ้าทำหน้าเครียดตั้งแต่เช้าแล้วน่ะ แล้วอย่าทุบโต๊ะส�!!! แผลจะเปิดเอา�." "ซาไอ ท่านกลับมากับท่านเซอิจิสองต่อสอ� แถมกลับมาโดยมีเสื้อคลุมตัวเดียว คงไม่ได้แวะที่ไหนหรอกน่ะ?" มาโซยะถามอย่างไม่อ้อมค้อ� "�..อะไรกั�?" ซาไอหน้าแด� "จะบ้ารึไ�!!! ก็เสื้อข้าเปียกเลยก็เปลี่ยน ." "เปลี่ยนเองรึเปล่�?" "เปลี่ยนเองสิ!!! ถามมาได้" "งั้นแล้วไป�" ว่าแล้วมาโซยะก็ลุกขึ้น "จะไปไห�?" ซาไอถา� "จะไปหาท่านเซอิจิเสียหน่อ�!!! ข้าไปเล่นเขาไว้เยอะเชียวล่�" ว่าแล้วมาโซยะก็หายจ้อยออกไ� เขาเร่งฝีเท้าออกไป เขาประมาณว่าคงจะหาเซอิจิอีกนาน แต่ไม่เป็นเช่นนั้� เดินแค่ไม่นานเขาก็เจอกับเซอิจิ "ท่านเซอิจิ�" มาโซยะเรีย� "อ้อ มาโซยะ" เซอิจิยิ้ม "ซาไอไม่เป็นอะไรแล้วน่ะ สบายด�" "ใช่ .ขอรั�" มาโซยะกล่า� "มีอะไรล่�?" เซอิจิหอบฟ่อนหญ้าสดขึ้นบ่า มาโซยะอ้าปากจะพูดถึงธุระแต่ "พระองค์จะไปไหน?" มาโซยะถา� "ข้าเหร�?" เซอิจิหันหน้ากลับม� "ข้าจะเอาหญ้าไปให้คุโระ�" "ห๊�!!!" มาโซยะอ้าปากค้าง "ท ท่าน" มาโซยะเดินตามเซอิจิที่เดินไปยังคอกม้� เขาวางหอบหญ้าล� แล้วเปิดคอกม้า "หวัดดีคุโระ " เซอิจิทักทาย เจ้าม้าดำก็พ่นลมเป็นเชิงรับคำทักทา� เซอิจิวางหญ้าลงแล้วหันไปเก็บคราด มาโซยะมองอย่างอึ้ง� "คุโร�!!! แกญาติดีกับพระองค์ตั้งแต่เมื่อไร" มาโซยะกระซิบ เจ้าม้าก็ส่ายหน้าแล้วมองหน้ามาโซยะ �.ไม่รู้สิ ทำไ�?�. "เปล่�!!! ก็ไม่ได้ว่าอะไ� เพียงแต่ตกใจ เอ๊ย! ดีใจด้วยเท่านั้นเอ�" เจ้าม้าดำพ่นลมจากจมูกอย่างรำคา� �..ก็ดีกว่าทะเลาะกัน . "มีอะไรหรือ? มาโซยะ�" เซอิจิยืนทำตาปริบๆอยู่ไม่ห่างมาโซยะนักในมือถือหญ้าสดไว้ . "เปล่าขอรับ�" มาโซยะปฏิเสธ เซอิจิเดินเข้าไป เอาหญ้าป้อนให้ม้� มันก็กินเสียโดยด� "ขออภัยหากเสียมารยาท เออ ทรงเข้ากับ เออ เจ้าคุโระ" "อ้อ " เซอิจิเงยหน้าจากม้� "ไม่นานหรอก เพิ่งเมื่อ 2 วันก่อนเอง" "งั้นก็ดีแล้วขอรับที่เป็นเพื่อนกันได้�" มาโซยะพูดยิ้มๆ "อืม " เซอิจิยิ้ม "เราเป็นเพื่อนกัน" คุโระร้องรับคำ�. . . . . . . กลับมาทางซาไอที่นั่งเล่นหมากรุกกับนารายะอยู่ "โอ้ ท่านซาไอ" นารายะกุมขมั� "รุกฆาตเรือข้าน้อยอีกแล้ว" "กระดานที� 17" ซาไอหัวเราะในลำค� "ชอบเดินตาเดิมๆ ก็โดนแบบเดิมๆแหละน่า~" ขณะที่นารายะกำลังหาทางออกให้เรืออยู่นั้น โทงาริก็ก้าวเข้ามาในกระโจม นารายะรีบลุกขึ้นทำความเคาร� โทงาริหยุดหอบก่อนที่จะพยักหน้ารับรู้ "แย่แล้ว แม่ทัพซาไอ!!!" โทงาริกล่า� "มีอะไรหรือค่�?" ซาไอถามงงๆ โทงาริเดินเข้ามา แล้วส่งจดหมายเปื้อนเลือดฉบับหนึ่งให้ซาไอ "จากแม่ทัพโควตะ เขาถูกล้อม ม้าเร็วที่มาส่งข่าว ถูกธนูปักยังกับเม่น พอส่งจดหมายให้เขาก็ตกม้าตายเลย!!!" เมื่อโทงาริกล่าวจบ ซาไอก็รีบคลี่จดหมายออกอ่าน 'ถึ� กองทัพกู้ชาติแห่งนาก� ข้าแม่ทัพโควตะและแม่ทัพเอซ� บัดนี้ถูกล้อมโดยแม่ทัพฟุขุ 1 ในทหารเสือขอ� อิจิ� หากได้รับจดหมายแล้� กรุณาส่งกำลังเสริมมาช่วยด่วน!!! เราอยู่ทางทิศตะวันออก .' เมื่ออ่านจบซาไปพับจดหมาย "สั่งการลงไ�!!! เปลี่ยนหมายการเดินทา� จากเช้าพรุ่งนี้เป็นเดี๋ยวนี้!!! เราจะยกทัพไปช่วยโควต�!!!"