[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 6 Lady wars (สงครามนารี) ประจันหน้า

หลังจากนั้นราว 6 เดือนต่อมา เหตุการณ์ตึงเครียดมากขึ้� อำมาตย์ถูกเนรเทศไปอีกหลายสิบคน และทุกคนก็ออกไปรวมตัวกันที่อาณาจักรเมียวบุ� อาณาจักรบ้านเกิดของราชินีฮิโตมิเป็นพันธมิตรทางการค้าซึ่งกันและกั� ส่วนราชินีฮิโตมิสภาพทางจิตใจและสุขภาพย่ำแย่ลงไปมากเพราะวังเย็นนั้นเหมือนคุกของราชนุกูลทั้งยังตั้งอยู่ทางตะวันตกซึ่งเป็นทางทิศเดียวกับสุสานของราชวงศ์นากิ ซาไอและโควตะ หาโอกาสมาเยี่ยมเสม� ซาไอยกน้ำอุ่นเข้ามาในห้อ� แล้วเริ่มเช็ดแขน "แค่ก� โควตะไปไหนล่�" พระนางตรัสถา� "หม่อมฉันแกล้งลาป่ว� ส่วนโควตะเข้าเวรแทนหม่อมฉันเพค่ะ" "เออ ..ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง" "ท่านมาโตบุรุ ถูกปลด อาณาจักร เคนคิว งานิรานาสุ วางุ ตั้งตนเป็นอิสร� "เพค่�" "เฮ้อ คนๆนั้นชำนาญเรื่องการชลประทาน แล้วช่วงนี้ก็แล้งด้ว� ท่านอิเอยาสึคิดอะไรอยู�" ราชินีฮิโตมิดื่มน้ำสมุนไพรที่ซาไอยกมาให้ "เอาล่ะ รีบกลับไปเถอ� เดี๋ยวพวกทหารสงสัย ช่วงนี้คนในวังเป็นพวกของมิโดริเกือ� 1 ใน 3 แล้ว" "นับว่ายังไม่อันตรายมากนัก " ซาไอกล่า� "แต่ในเวลาครึ่งปีนับว่ารวดเร็วมาก" พระนางบอ� "เร็วเจ้าค่� ท่านซาไอ ทหารเปลี่ยนเวรอยู่"นามิกล่า� "เดี๋ยวข้าน้อยทำต่อเอ�" "ฝากด้วยน่ะนามิ ทูลลาเพค่ะ" ซาไอทูลลาแล้วสวมผ้าโพกหัวของคนทำความสะอาดพลางย่างออกไป ขณะนั้นหารู้ไม่ว่ามีทหารของมิโดริมาพบเข้า "อะไรน่� ซาไอลอบพบราชินีฮิโตมิร�" "ขอรั� ข้าเห็นหน้าแม่ทัพซาไ�" "เจ้าแน่ใจน่ะ ว่าไม่ผิดตัว" สนมเอกมิโดริถา� "กล้าเอาตำแหน่งเป็นประกันขอรั�" "ดี ข้ามีแผนแล้�" มิโดริเอ่ยอย่างมีชัย ลุกขึ้นเดินไปหาราชาอิเอยาส� "โอ๋ มิโดริ" ราชาอิเอยาสึเงยหน้าขณะอยู่ในห้องทรงพระอักษ� "ทรงขยันอีกแล้วเพค่�"มิโดริลงนั่งบนตักราช� "นึกไม่ออกจริงๆ ว่าข้าจะต้องทำอะไรอี�" "อะไรหรือเพค่�" "ก็หอกวางของเราไง ตำหนักใหม่ของเราต้องทำอะไรอีกนอกจา� มีสระน้ำ มีสว� มีหอดูดา� มีลานหินอ่อน.." "ตามแต่พระองค์เถอะเพค่ะ พระองค์โปรดเช่นไ� หม่อมฉันก็ชอบเช่นนั้�" มิโดริกล่า� "แล้วเจ้า..มาหาข้ามีอะไรหรื�" "หม่อมฉันมีเรื่องจะมาขอร้อง" "อะไรล่�" "อาณาจักรซูคังของหม่อมฉัน คนพื้นเมืองยังภักดีต่อราชวงศ์เดิ� ถ้าเอาผู้อื่นไปปกครองจะทำให้แข็งขื� หม่อมฉันจึงอยากให้�" "เอาลูกเจ้าไปปกครอง" "เพค่�" "ไม่ได้�" "ไม่ต้องห่วงเพค่ะ หม่อมฉันไม่ได้รักซูคัง ที่แต่งเข้าไปเพราะถูกบังคั� อีกอย่างเซอิจิอ่อนแอ ไม่มีทางคิดกบฎหรอกเพค่�" "อืม งั้นก็ได� ข้าจะส่งเขาไ�" "แล้วอีกเรื่องเพค่ะ" "คนสนิทของหม่อมฉันนำข่าวมาบอกว่� แม่ทัพโควตะกับซาไอร่วมกับราชินีฮิโตมิทำการกบ�" "เป็นไปไม่ได้ ซาไอกับโควตะอยู่มาตั้งแต่เล็� ทั้งยังไม่สนอะไรนอกจากกำจัดซูคัง นางจะ ." "หม่อมฉันก็ไม่อยากเชื่อ แต่ทั้งสามคนสนิทสนมกัน พวกเขาลอบไปหาราชินีฮิโตมิบ่อยๆ วันไหนที่ซาไอหรือโควตะลาไม่มาประชุ� วันนั้นเป็นอันมีคนทำความสะอาดเข้าออกวังเย็� อย่างนี้ไม่น่าสงสัยหรือเพค่ะ ก็น่าจะป้องกันไว้ก่อนโดยการถอนทหารจากอำนาจพวกเขาซะ จะได้คิดการใหญ่ไม่ได� ดีไหมเพค่ะ" "ตกลง ข้าจะทำอย่างนั้น" . . . . . . ในเช้าวันหนึ่งหลังจากนั้นราว 1 อาทิตย� ขณะที่ซาไอเพิ่งมาถึงลานฝึกทหาร แต่ทหารน้อยไปถนัดต� "หายไปไหนกันหมดล่�" ซาไอถามนาราย� "ก็ท่านอิเอยาสึน่ะสิขอรับ เกรงว่าท่านซาไอจะก่อกบฎเลยสั่งถอนทหารในบังคับบัญชาจา� 10หมื่นคนเหลือแค� 2พันคนเท่านั้นเอง" "ห๊�!!!" "ซาไอ�" โควตะร้องเรียก "ของเจ้าก็เป็นร�" โควตะว่า "นี่น่ะแม่ทัพใหญ่ ขืนใครบุกม� กำลังแค่นี้พอแค่ไปยกน้ำชาให้มันเท่านั้นแหล�" ซาไอพูดประชด "ใช� ขอรั�" มาคุว่� "ท่านซาไอขอรั� เจ้าชายเซอิจิมาขอพบขอรับ" "ไม่ได้เห็นหน้ากั� อาทิตย์เดียวต้องมาหาเองเลยรึ" โควตะแซว "หยุดพูดไปเลย" ซาไอสะบัดไหล� "เขินซะด้วย" ซาไอออกจากลานฝึกและเข้าไปในห้องรับรอ� "ซาไอ!!!" "ท่านเซอิจิ" "แย่แล้วล่ะ ท่านแม่จะส่งข้าไปครองซูคัง พรุ่งนี้จะเดินทา�" "งั้นก็แย่ส�!!! "ช่วยข้าด้วยซาไ�" เซอิจิกอดซาไ� "หม่อมฉันขอคิดก่อนเพค่ะ" "ข้าไม่อยากไป" เซอิจิกอดซาไอแน่นขึ้นอีก "กรุณาปล่อยหม่อมฉันก่อนเพค่�" ซาไอดันเซอิจอออกไป "พระองค์อ่อนแ� พระองค์เริ่มอ่อนแออีกแล้�" ซาไอว่� เซอิจิมองซาไอด้วยท่าทีตกใจ ไม่นึกว่าพูดอย่างนี้ "ข้าแค่อยากอยู่กับเจ้าเท่านั้นเอง!!!" เจ้าชายกอดซาไออย่างแรง "เจ็บเพค่� กรุณาปล่อย หม่อมฉัน�." เซอิจิผลักซาไอไปติดข้างฝ� โครม!!! เสียงประตูเปิดออ� โควต� กับมาคุร่วงลงม� "บอกแล้วท่านมาค� กับท่านโควตะว่าอย่าพิง" นารายะบอกเสียงอ๋อย� เซอิจิถอยห่างออกจากซาไ� ซาไอรีบเดินออกไปนอกห้อ� "ข้าเกลียดคนใช้กำลังที่สุ�" หญิงสาวสะบัดแล้วเดินออกไ� "เซอิจิ แกทำอะไรซาไอ" โควตะกล่าวก่อนลุกขึ้นเสียอีก "แกทำอะไร ห๊�!!!!" โควตะตะโกน แล้วลุกไปกระชากคอเสื้อเซอิจิ "ข้าแค่.." เซอิจิอึกอัก "แกมั�.." โควตะเงื้อมหมัดจะต่อยหน้� มาคุพยายามจับแขนโควต� "ท่านจะทำอะไรลูกข้า แม่ทัพโควต�" สนมมิโดริเข้าม� โควตะงดมือลง "เสด็จแม่ มาได้อย่างไร" เจ้าชายอุทาน "มาหาเจ้าน่ะส� ถ้าข้าไม่มาเจ้าคงถูกทำร้ายแล้วล่�"มิโดริกล่า� "กลับไปเดี๋ยวนี�!!!" "ยังพะยะค่ะ หม่อมฉันยังไปทั้งอย่างนี้ไม่ได�" พระองค์วิ่งออกไป "ซาไอ อยู่ที่ไหน" เซอิจิตะโกนขณะที่มิโดริกุมข้อมือของเซอิจิดึงให้ไปด้ว� "ข้าไม่ได้ตั้งใ� ซาไอ!!!!ข้าขอโทษ" เสียงขอโทษไปทั่วขณะที่เริ่มห่างออกไป จนหมดไ� "ซาไอ" โควตะเรียก เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ที่สนามฝึกมีน้ำตานอ� "มันทำอะไรเจ้� ซาไอ!!!" โควตะจับไหล่ซาไอ "โควต�.."ซาไอพูดกับโควต� "ข้ารัก�.เข� ข้ารัก ท่านเซอิจิ..แ ต่..เขา อ่..อนแอ..ข้�..กล�..�..ว่�..เขาจ�..เขาแค่ต้องการให้..ข้�..ปก..ป้องเขา เห็น..ข้า เป็นแค่ เครื่องมือ.." "ไม่เป็นไ�" โควตะปลอ� ในวันรุ่งขึ้� เจ้าชายเซอิจิออกเดินทา� พระองค์เฝ้ามองว่าซาไอจะมาส่ง แต่ซาไอก็ไม่มา เขาผิดเอ� ซาไอจะต้องไม่ยกโทษให้เขาคิ� แต่แล้วมีมือมาสะกิดข้างหลังเซอิจ� "เสด็จแม่ รออีกสักครู่เถอะพะยะค่�" พระองค์กล่าวพลางหันไปด� "ซาไอ!!!" "ซาไอข้าขอโทษ เมื่อวาน�" "ช่างเถอะเพค่�" ซาไอส่ายหน้า "ทรงเข้มแข็งขึ้นให้ได้น่ะเพค่�" ซาไอบอ� "ข้าสัญญา..มาเยี่ยมข้าให้ได้น่ะ" เซอิจิกล่า� "ทูลลาเพค่ะ" ซาไอบอ� แล้วปีนลงไปทางหลังรถ ทั้งสองยืนมองกันสักพัก ก่อนที่เกวียนจะจากไป เซอิจิโยนห่อกระดาษลงมา ซึ่งซาไอรู้ดีว่าในนั้นมีอะไร แล้วเกวียนก็จากไป .