[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 8 Lady wars (สงครามนารี) ลั่นกลองศึ�

ในคุกที่หนาวเย็นและอับชื้น อดีตราชินีฮิโตมินั่งหลับตาอยู่มุมหนึ่งของคุก และแล้วพระก็ได้ยินเสียงเปิดประตูคุกออก จึงลืมตาขึ้นมองด� "ท่านฮิโตมิ!!!" เสียงของผู้มาเยี่ยมเยียนนักโทษต้องห้ามร้องขึ้น "โควต� ซาไอ" นางกระซิบอย่างเบาๆ "ข้ามาอยู่ที่นี�!!! นานเท่าไรแล้�" นางถาม " 6 เดือนกับอี� 13 วันเพค่ะ" ซาไอตอ� "พวกเราพยายามมาตลอด ในที่สุดก็เข้ามาหาได�" โควตะกล่าว "หม่อมฉันเอ� อาหารมาด้วยน่ะเพค่�" ซาไอลงล้วงในตะกร้า หยิบอาหา� 2-3 อย่างออกมา "ที่นี่ เขาให้อาหารกันกี่มื้อน่ะ?" โควตะถาม " ราวๆ มื้อหนึ่งต่อวั� เดี๋ยว!!หม่อมฉันป้อน อ้าปากสิเพค่�" ซาไอบอ� "ไม่ต้องป้อนหรอ� เดี๋ยวพวกทหารมาเห็�" ฮิโตมิบอกเบา� "ไม่มีใครอยู่หรอกเพค่� แม้แต่ทหารยา� หรือนักโทษคนอื่น" "พวกเขาไปไห�?" "เมื่� 4 เดือนก่อนมีงานจัดตั้งราชินีองค์ใหม่ฉลองนาน 3 เดือ� นักโทษพวกนั้นถูกนำไปให้สัตว์ป่ากิน เพื่อความบันเทิง�" "พระองค์คิดอะไรอยู่�" อดีตราชินีอุทา� "บ้านเมืองแห้งแล้� พวกประชาชน ผู้ชายถูกนำมาใช้สร้างหอกวา� ผู้หญิงเอามาเป็นนางบำเรอในนั้น" "�." ฮิโตมิส่ายหน้า "พวกทหารก็ลอบไปหาความบันเทิงหมด พระนางคงถูกขังลื�" ซาไอว่� ขณะคลุกกับและข้า� ทั้งสามนั่งอยู่อย่างนั้นสักพัก เมื่อทานข้าวเสร็จซาไอก็ใช้ผ้าเช็ดตัวให้ฮิโตม� โควตะยื่นเสื้อให้เปลี่ยน "พอทำอะไรเสร็จแล้� พวกเราจะพาท่านหนีไปที่เมียวบุง" โควตะบอก "เมียวบุง�" ฮิโตมิทำหน้าเหมือนฝั� "ข้าอยากพาพวกเจ้าไปดู ตลาดจริง� มันราวกับทางช้างเผือ� พ่อค้าทุกคนต้องใส่ชุดขาว ที่วางของหรือแม้แต่ร่มหรือร้านก็ต้องเป็นสีขาว พวกเราไปดูกันทั้งสามคน�" พระนางตรัส "พวกเราอาจแค่ส่งท่า�!!!" โควตะบอก "ทำไมล่�" "หม่อมฉันต้องไปที� ซูคังด้วยเพค่ะ" ซาไอหน้าแด� "คนรักนางอยู่ที่นั้น ไม่เชิงคนรัก แค่ชอบเขาข้างเดียว" โควตะตอบแท� "ใครกัน?" อดีตราชินียิ้ม "เจ้าชายเซอิจิเพค่ะ" "อ้อ ลูกของมิโดริ" หญิงอาวุโสถึงบางอ้� แต่ก็ไม่มีทีท่ากีดกันแต่อย่างใ� เพียงแต่ตรัสเรียบๆว่� "รักกันน่ะด� แต่อย่าไปเสียเปรียบเขาล่�" "เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้� ข้าเลยต้องไปด้วย" โควตะบอก พลางลุกเพื่อพยุงท่านฮิโตมิขึ้น พาออกจากประตูคุกแล้วส่งให้ซาไอ "ข้าจะไปดูลาดรา�" โควตะกระซิ� เขาเดินออกไปนิดหน่อยแล้วมองหันกลับมาดู แล้วส่งสัญญาณว่า ไปได� ทั้งหมดไม่พบทหารแต่อย่างใด พวกเขาปลอมเป็นผู้อพยพที่จะออกนอกอาณาจักร ในอาทิตย์แรกทุกอย่างไปอย่างด� แต่เมื่อจะออกนอกชายแดน�. "เฮ้ย!!! คนๆนั้นมานี้สิ" ทหารคุมชายแดนเรียก หญิงคนหนึ่งออกมาแล้วลากไปที่ชายป่า มีเสียงร้องและเสียงหัวเราะตามม� ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย ทหารเริ่มน้อยลงเมื่อใกล้ชายแดนยิ่งขึ้น แต่กระแสชนก็แน่นยิ่งขึ้น ทั้งสามถูกเบียดให้ออกจากกันเมื่อถึงเขตชายแดน กระแสชนบีบให้ทั้งสามออกจากกั� ซาไอถูกผลักออกไป แต่โควตะกอดท่านฮิโตมิไว้ทำให้เขา 2 คนไม่ถูกแยกจากกั� "ซาไอ!!!" ทั้งสองตะโกน ขณะที่ซาไอพยายามกลับเข้าแต่ไร้ผล ฝนตก ดินแฉะ เธอทำได้เพียงตะโกน "โควต� ไม่ว่ายังไงส่งท่านฮิโตมิให้ถึงเมียวบุง เจอกันที่เมียวบุ� ข้าจะไปห�!!!" เสียงนั้นแผ่วเบาซ้ำยังถูกกลบด้วยเสียงจอแจของคน เสียงน้ำฝน โควตะแทบไม่ได้ยิ� แต่เขารู้ว่าถ้าทางการรู้ว่าท่านฮิโตมิหายไป ต้องตามหาแน่นอ� เขามีทางเดียวคือนำท่านฮิโตมิไปส่งที่เมียวบุงเท่านั้น!!! เขาจึงตัดสินใจไม่ตามหาซาไอและเดินตามทางไปเมียวบุงต่อไป ฝ่ายซาไอถูกฝูงชนดันมาจนมาที่ใดก็ไม่รู้ เสบียงและเงินก็หมดแล้วจึงต้องเดินทางตัวเปล่า เธอเดินไปตามทางที่แสนคุ้นตาเหมือนกับเคยผ่านม� จึงแวะถามคนที่อพยพมาด้วยกั� "ที่นี่ ที่ไหนพอรู้บ้างไหม? พี่ชาย" ซาไอถา� "ชายแดนซูคัง " ได้ยินเพียงเท่านั้� ใจก็ลิงโลด "คงเป็นทางเดียวที่เรามาบุกยึด งั้นก็พอจะรู้ทาง" ซาไอพูดกับตัวเอง พร้อมเดินไปตามทางเรื่อยๆ จนเข้าไปในป่าเลยไปมืดค่ำเธอเหนื่อยมา� "สงสัยต้องนอนในป่านี้ ซะแล้วล่�" เธอพูดขณะมองดูกองไฟที่ลุกโชนไหม้ไก่เสียบไม� แต่แล้วก็มีเสียงเดินผ่านพุ่มไม� ซาไอขยับดา� เงาลาง� เดินออกม� "ใค�?" ซาไอร้องถา� ร่างนั้นล้มล� ยังความตกใจให้ซาไอ "เฮ้ย!!!" ซาไอร้องรีบกระโดดเข้าไปด� "อย่าเพิ่งตายน่ะเฟ้�!!!" ซาไอดึงตัวขึ้นมา ปรากฏเป็นชายหนุ่� ผิวคล่ำแต่งตัวคล้ายพรานล่าสัตว์มีแผลฉกรรจ์กลางกลังอาจเป็นเพราะโดนสัตว์ร้ายทำร้ายเอาก็ได้ "ปล่อยเอาไว้ก็ไม่ได้เสียด้ว�" ซาไองึมง่ำ แล้วก็ฉีกผ้าออกมาทำแผลให� "หวังว่าคงไม่ตายน่ะ"ซาไอว่า . . . . . . . เสียงแมลงร้องระงมในยามค่ำคืน ทำให้ชายหนุ่มตื่นขึ้� เขาสะบัดหน้าก่อนจะลืมตาเต็มที่ "ที่นี่ที่ไหน?" เขาเปร� ก่อนที่จะมองเห็นซาไอ "เจ้าเป็นใค�?" เขาถาม "คนที่ช่วยเจ้�" ซาไอบอ� ขณะที่คาบกระดูกไก่ในปา� "กินซ� เหลือไว้ให�" ซาไอชี้ไปที่ไก่อีกครึ่งตัว ซึ่งก็ไม่ต้องรอบอกอีกท� ชายหนุ่มหยิบขึ้นมากินด้วยความหิวโห� "เจ้าชื่ออะไร? ทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้ล่�!!" ซาไอถามขณะที่ชายหนุ่มฉีกปีกไก่ออกม� "มาโซยะ ข้าชื่อมาโซย�" เขาหยุดเคี้ยวอาหาร "ข้ามาจากโอราอิ เป็นพรานพเนจรในโอราอ� ย้ายมาเป็นพรานในซูคังได้เกือ� 7 ปีแล้ว เผอิญถูกเสือใส่กัดเอ�!!!" เขาบอกแล้วเปลี่ยนท่านั่ง "แล้วตอนเขารบกันเจ้าไปไหน?" "อยู่ในป่�" "แล้วเจ้าล่�" "ข้าชื่อซาไ�" ซาไอบอกขณะเขี่ยกองไฟ "ชื่อเหมือนแม่ทัพอัจฉริยะ ในนากิคนหนึ่� ชื่อซาไอเหมือนกั� ที่เป็นคู่หูกับเจ้าแม่ทัพโควตะ ที่ลือว่าเป็นพวกวิตถารนะอายุ 30 กว่ายังหาเมียไม่ได� แต่ป่านนี้คงไปไหนแล้วมั้� ทนราชสำนักไม่ได้"เขาว่า " นั้นล่� ข้าเอง" ซาไอบอ� "ห๊�!!!" เขาอุทาน "งั้นก็ขอบใจนิดหน่อยล่ะกั� เพราะข้ารำคาญราชินีจอมบงกา� กับราชาโดราตะที่เป็นจอมหัวงู ตั้งแต่ถูกนากิยึดเป็นอันว่าถึงแห้งแล้งไปหน่อ� แต่ก็สงบสุขกว่าเดิ� เจ้าชายเซอิจิปกครองดีน่ะ ถึงจะไม่คงเส้นคงวาเท่าไร" "แล้วมาซูคังทำไ� น่าจะไปรวมกันที่เมียวบุงไม่ใช่หรือ?" "มาหาคนๆหนึ่ง คงไปหายากหน่อย" ซาไอว่� "เอางี้"เขาโยนกระดูกไก่ลงในกองไฟ "เพื่อตอบแทนที่ช่วยข้� ที่ไหนข้าจะพาไ� ทางในซูคังข้ามีเส้นสายเยอะน่ะจะบอกให�" "จะไปไห�?" "ไปได้แน่น่� ข้าอยากไปหาเจ้าชายเซอิจิ" ซาไอบอ� "อืม .คงได้มั้� ว่าแต่จะไปทำไมล่�" เขาถาม "รู้ไหมเจ้าถามซอกแซกเกินไปแล้�" ซาไอบอ� "อย่าว่ากันเลยน่ะคงเป็นเพรา� ข้าอยู่ในป่านานเลยไม่ค่อยรู้มารยาท แต่ว่าพวกพรานป่าขึ้นชื่อว่าเป็นยอดนักหาข่าวเลยน่ะ .." เขาเอนหลังพิงต้นไม� "หวังว่าคงเชื่อได� เพราะว่าโควตะเป็นชายแท� ไม่มีแสร้งแน่นอน" "แต่ข้าได้ยินมาว่� เจ้าชายเซอิจิเป็นเงียบขรึม แถมยังสุภาพด้ว� พวกนางกำนัลที่รับใช้ไม่แตะใครแม้แต่คนเดียว ถ้าเป็นชายอื่นล่ะก�..เสร็จไปแล้วล่ะ" "อ้อ งั้นหรือ" ซาไอรับค� "ว่าแต่เจ้าเป็นอะไรกับเซ " มาโซยะหยุดพูดเมื่อเห็นซาไอหันตาขวา� "เอ้า�!!ก็ได้ไม่ถามก็ได้ ว่าแต่เป็นอะไรกั�.." มาโซยะถา� ก่อนจะเอามือปิดปากเพราะคิดได� "อยากรู้มากเลยหรื�" ซาไอเลิกคิ้วถา� ซึ่งมาโซยะพยักหน้าถี่ๆ "งั้นเอาหน้ามาใกล้ๆสิ" ซาไอกระซิบ ซึ่งมาโซยะก็ทำตามโดยดี โป๊ก!!! "โอ๊ย!!!~เขกหัวข้าทำไ�" มาโซยะร้องขณะกุมหั� "จะได้รู้มั้งไง ว่ามารยาทมีนิยามว่าอะไ�" ซาไอเอนตัวนอนบ้า� "ข้าแค่อยากรู้ว่าที่ได้ยินมาจริงหรือเปล่า�.."มาโซยะหา� "อะไรล่ะ " "แม่ทัพซาไอ กับเจ้าชายเซอิจิ .เป็น คน .รั ก กั �" พอพูดจบมาโซยะก็หาวแล้วก็นอนหลับไ� "นั้นสิน่ะ .จริงรึเปล่�" ซาไอยิ้มแล้วพูดกับตัวเอง แล้วก็หลับไป�. . . . . . . เช้าวันรุ่งขึ้นเสียงนกร้องก้องป่� ซาไอบิดขี้เกียจแล้วลืมตาขึ้น เห็นมาโซยะยืนเล่นกับนกอยู่ พวกมันลงมากินอาหารที่มือเข� "หวัดดี ตื่นแล้วหรือ"มาโซยะถา� "อือ ." ซาไอตอบง่วงๆ "ทำไมเจ้าถึงได้ตื่นเช้ากว่าข้าน่ะ" ซาไอว่� "ข้าติดนิสัยตื่นเช้ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แล้วก็เป็นพรานป่าต้องเป็นคนตื่นง่ายด้ว�"เขาบอก แล้วใช้มือลูบหัวนก "น่ารักจั�" ซาไอลุกขึ้นมาด� "ทำยังไงให้มันมาเกาะข้าบ้างล่�" ซาไอถา� มาโซยะเลิกคิ้วขึ้นมอ� "เอามือมาสิ" มาโซยะดึงมือของซาไอไปแล้วล้วงข้าวเปลือกจากย่าม ใส่ลงในมือของซาไ� "เอาล่ะ ชูขึ้น" มาโซยะสั่ง ซาไอก็ทำตา� มีนกรา� 2-3 ตัวลงมาเกาะมือของเธอแล้วกินข้าวเปลือ� "น่ารักจั�!!!" ซาไอร้อง สักพักต่อมาทั้งสองก็เดินไปที่ลำธารเพื่อล้างหน้� จากนั้นก็เริ่มต้นออกเดินทา� การเดินทางใช้เวลาเดินทางหลายวั� มาโซยะเป็นคนพูดมากที่จริงใ� เขาพยายามพาซาไอไปในเมืองเพื่อหาเซอิจ� แม้จะผ่านพวกอันธพาลมากก็จริง แต่เขาก็เอาชนะมาได้เสม� มาโซยะใช้เวลาส่วนมากไปกับการพู� ใช้เวลาไม่นานซาไอก็รู้ประวัติของเขาแทบทั้งหม� ตั้งแต่ขนาดรองเท้าที่ใส่จนถึงพ่อที่ตายไปของเขาชอบกินอะไร!!! มาโซยะดูเป็นคนโง่ที่เล่าทุกอย่างให้คนแปลกหน้าฟัง แม้ซาไอจะแทบไม่บอกประวัติเธอมากนัก แต่เขาก็เป็นคนที่สนใจเรื่องของคนอื่นพอๆกับเล่าให้คนอื่นฟัง แทบไม่มีข่าวอะไรที่เขาไม่รู้ ซาไอก็ไม่รู้ว่าเขาเอาเวลาที่ไหนไปหาข่าวทั้งที่อยู่กับเธอตลอดเวลา แต่เขาก็พยายามหาข่าวซึ่งส่วนมากก็เกี่ยวกับราชสำนักซูคังและเจ้าชายเซอิจ� ในตอนแรกๆซาไอบอกเขาว่า เธอไม่มีเงินที่จะให้เขาเพื่อแลกกับสิ่งที่เขาลงแรงไ� เพียงแต่เขาพาเธอไปหาเซอิจิก็ดีแค่ไหนแล้ว!! แต่ทุกครั้งเขาจะบอกว่า นั้นเป็นความสุขของเข� เขาไม่ได้หาข่าวให้กับใครเพื่อเงิ� แต่เขาเป็นพรานที่มีอิสระและหาความสุขให้ตัวเอ� เขาเลือกที่จะเป็นพรานป่า แม้จะต้องข้ามเส้นจำกัดของพ่อที่ต้องการให้เขาเป็นพ่อค้าร้านเหล้าต่อ!!! ซาไอรู้สึกชอบมาโซยะมาก เขาเป็นคนดีและเป็นสหายที่เชื่อใจได้ในการเดินทา� เป็นคนมีน้ำใ� ข้อเสียของเขามีอยู่อย่างเดีย� คือนิสัยชอบสอดเรื่องชาวบ้า� กับพูดมากไปหน่อยเท่านั้นเอ�!! "โน้น!!! ปราสาทของซูคัง" มาโซยะชี้ให้ซาไอดู "งั้นรีบไปส�" ซาไอบอกพลางวิ่งไปด้ว� ไม่นานมากนักก็มาถึงปราสาทของซูคั� "มาทำอะไร!!!!" ทหารยามเอาอาวุธขวางทั้งสองไว� "ไทจือ .เอ๊ย! ราชาเซอิจิ" ซาไอหอบไปพลา� "มีอะไร!!!" "ข้าคือซาไอ ไทจือเซอิจิเชิญข้ามามีปัญหาอะไรไหม!!!" ซาไอว่าอย่างอารมณ์เสีย "อ้อ งั้นตามมาสิขอรับ" ทหารยามเปลี่ยนท่าทีทันที ซาไอเดินตามเข้าไ� มาโซยะจะตามไปแต่ทหารขวางไว� "นั้น!!คนติดตามของข้า" ซาไอบอ� ทหารยามจึงยอมปล่อยตามเข้าม� ทั้งสองตามทหารยามไปถึงในเขตปราสา� ที่ได้รับการบูรณ� จนดูดีขึ้นมา� มาโซยะรู้สึกตื่นเต้นมา� ทหารยามพาซาไอไปยังห้องรับรอง ซาไอรู้สึกว่ามีผู้หญิงนับร้อ� เดินไปมา จนดูไม่เหมือนราชวังที่มีกฎเคร่งครั� "ทำไม ผู้หญิงถึงได้เยอะอย่างนี้ล่ะ?" ซาไอถามมหาดเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ "ราชาเซอิจิ พาเข้ามาขอรั�" มหาดเล็กตอบเพียงเท่านั้น "ข้าได้ยินมาว่า เจ้าชายน่ะนะเก็บผู้หญิงที่ยากจนเข้ามาในวังด้วยความสงสา� หญิงพวกนี้ บ้างก็จนจริง� บ้างก็แกล้งเพื่อให้ได้ใกล้ชิดเจ้าชาย แต่ทุกคนก็มีความหวังจะเป็นราชินีทั้งนั้นแหละ" มาโซยะกระซิบ ทันใดก็มีเสียงตะโก� "ราชาเซอิจิเสด็จแล้�.." เซอิจิที่เคยอ่อนแอบัดนี้ดูสง่างา� และเมื่อพบซาไอทรงยิ้มอย่างมีเสน่ห์ "ซาไอ!!!" พระองค์ร้อ� พลางเสด็จเข้ามาอย่างรวดเร็� "ถวายบังคมเพค่ะ" "ตามสบา� ลุกขึ้นเร็�!!!" พระองค์ตรั� ราชาหนุ่มแทบจะห้ามใจที่มีต่อแม่ทัพหญิงไม่อยู� "ท่านเซอิจิ นี่คือมาโซยะคนที่ช่วยพาหม่อมฉันมาที่นี่เพค่ะ" ซาไอแนะนำมาโซย� "ถวายบังคมพะยะค่ะ ยินดีอย่างมากที่ได้พบพระองค์" มาโซยะกล่า� "เดินทางกันแค� 2 คนหรือ" เซอิจิมีทีท่าไม่ไว้ใจมาโซยะนัก พลางดึงซาไอเข้ามาใกล้ตัวอี� "เขาเป็นคนดีมากเพค่�" ซาไอพูดดักคอไว� ทำให้เซอิจิมีสีหน้าที่ดีขึ้น แต่ก็อดเคืองไม่ได้ว่าจะดีกว่าเขา "งั้น ท่านมาโซยะข้าต้องขอบคุณท่านมากที่ช่วยดูแลซาไ� ของข้า!!!" เซอิจิเน้น "ของข้า" เป็นพิเศ� "ข้าจะให้คนจัดที่พักให้ท่าน และหากเป็นการเสียมารยาทที่จะบอกว่าข้าขอตัวซาไอไปก่อนคงไม่ว่ากันน่ะ" เซอิจิพูดพลางจับข้อมือซาไอไว� "เชิญพะยะค่� หม่อมฉันไม่มีพิธีอยู่แล้�" มาโซยะพูดอย่างไม่ยี่หร� หรือสงสัยว่าเซอิจิกำลังออกอากา�"หว�"ซาไออยู่ แต่ก่อนจะจบเซอิจิก็พาซาไอออกไปเสียแล้ว�. เซอิจิพาซาไอเข้าไปในตำหนักของตนโดยไม่สนใจสายตาหญิงมากมาย ที่จ้องมองซาไออย่างอิจฉาตาร้อน และตำหนักที่เซอิจิอยู่คื� ตำหนักกลาง เป็นที่ๆซาไอพบเซอิจิครั้งแรก "ใครหรื� เพค่�" หญิงสาวผู้หนึ่งที่อยู่หน้าตำหนักกลางเพียงผู้เดียวเอ่ยถาม "ซาไอ ที่เล่าให้ฟังบ่อยๆไงล่�" พระองค์ตอบอย่างยินดี "ซาไอ นี� อากิโก� เป็นผู้หญิงที่ข้าไว้ใจที่สุดในที่นี่" เซอิจิแนะน� "สวัสดี"ซาไอพูดเบา� "ยินดีเจ้าค่ะ ท่านซาไอ" หญิงสาวรับคำด้วยสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์แต่ซาไอรู้สึกเหมือนถูกไฟเผาจากคำพูดหญิงคนนั้น "ขอบคุณน่� อากิโกะที่ช่วยเฝ้าให�" พระองค์ยิ้� อากิโกะหน้าแดงได้แต่พยักหน้า เซอิจิคว้ามือซาไอเดินเข้าไปในตำหนักกลา� สู่ห้องทรงพระอักษรของพระองค์ "ซาไอมาที่นี่ได้ยังไง ข้าได้ข่าวว่าเสด็จแม่ได้เป็นราชินีแล้วก็ไม่รู้อะไรอีกเลย สบายดีไห� ที่นากิเป็นยังไงบ้าง" พระองค์รัว คำถามใส่ หลังจากปิดประตูและซาไอนั่งลงบนเก้าอี้แล้� "หลังจากนั้นท่านฮโตมิก็ถูกขังลื� เราจะช่วยท่านไปเมียวบุ� แต่ข้าพลัดกับทั้� 2 คน โควต� กับท่านฮิโตม� แล้วก็มาที่นี่ ที่นากิแย่มา� ราชินีมิโดริจะทำให้อาณาจักรวินาศทุกที่แย่ไปหมด ขุนนางก็ไปเมียวบุงหม�" ซาไอบอ� "แล้วท่านเซอิจิล่� ทำไมถึงมีผู้หญิงมากมายอย่างนี้" ซาไอถามบ้า� ทั้งที่รู้มาแล้ว "ก็�" แล้วเซอิจิก็รู้สึกตั� จึงไปรินน้ำชามาให้ซาไอก่อน "วันหนึ่ง ที่ข้ามาที่นี่ใหม่ ข้าพบเด็กสาวคนหนึ่� ขายตัวเพื่อไถ่หนี้ให้พ่อ ก็ อากิโกะนี่แหล� ข้าเลยให้เงินนางไปแล้วบอกให้ไปไถ่หนี้ให้พ่� แล้วอี� 3 วันพ่อนางก็ตายนางเลยมาขออยู่กับข้า จะใช้เป็นวัวเป็นควายยังไงก็ได้ นางบอกอย่างนั้� พอต่อมาก็เรื่องเรื่องแบบนี้อีก ข้าเลยซื้อ� จนพอรู้สึกตั� ก็ร้อยกว่าคนแล้วล่�" พระองค์หยุดมองซาไอจิบน้ำชา "หญิงคนอื่นข้ารู้สึกอย่างไงก็ไม่รู้ ข้าเลยให้นางไปไหนในวังก็ได� ยกเว้นที่นี่ เพราะข้าต้องการเป็นส่วนตัว แต่ให้อากิโกะเฝ้าไว้เพราะข้าไว้ใจนาง แต่ไม่ให้เข้าม�" เซอิจิเล่าอย่างละเอียด ซาไอยิ้มแล้ววางถ้วยน้ำชาที่หมดแล้วลงบนโต๊ะข้าง� ขณะที่เซอิจิวางมือบนมือจับเก้าอี� "ซาไอ!!!" "เพค่ะ " "เจ้าหมอนั้นไม่ทำอะไรเจ้าแน่น่ะ" "ไม่เพค่ะ ทรง�" "ใช�!!!ข้าห่วงมาก ไม่ชอบหน้าเจ้านั้นเล�" พระองค์ขมวดคิ้� ซาไอหัวเราะคิกคั� "ซาไอ.." "เพค่�" "ขออะไรอย่างสิ " "�.." ซาไอพยักหน้า "ขอ กอดหน่อ�" พระองค์ตรัสอย่างเขินอา� "อยากทำ ตั้งแต่อยู่ในห้องรับรองแล้�" พระองค์ซบพักตร์ลงบนตักตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น "น่ะ ." " ." ซาไอหยุดคิ� แต่ก็แพ้สายตาอ้อนวอนอยู่ดี " ก็ได้เพค่ะ .แต่ อย่าให้มากกว่านี้น่ะเพค่�" "ไชไย!!!" เซอิจิร้อง แล้วกอดซาไอแน่� "คิดถึงจังเลย" พระองค์กล่าวขณะเล่นไรผมซาไอที่อยู่ในอ้อมแข� "ได้ยินไห� ว่าคิดถึง " พระองค์ทวน "เพค่�" "แค่นี้เอง " "หม่อมฉันก็คิดถึงพระองค์มากเพค่�" ซาไอตอ� ตัวอ่อนระทวยไม่เหมือนกับที่เคยกอดกับเซอิจิที่เป็นเด็กเมื่อครั้งก่อนๆ ตอนนี่รู้สึกเหมือนกอดกับเซอิจิที่เธอรั� ถ้าพูดมากกว่านี้ความเย็นคงออกจากตัวจนตัวละลายแน่!!! "มีอะไรจะอวดตั้งหลายอย่าง!!! แต่ไม่มีคนให้อวด อวดอากิโกะก็ไม่สนุกเท่าอวดเจ้า" พระองค์หว่านคำพูดเข้ามาอีก ซาไอเกร็งตัวเองเพื่อไม่ให้ความรู้สึกแบบนั้นตามไปด้วย "ท่านเซอิจิ" หญิงสาวร้องเสียงแผ่ว� "อือ ." "ร้อนจังเพค่ะ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนได้ไหมเพค่ะ" ซาไอรีบออกตัวก่อนที่จะมีอะไรเกินเล� "ได�..สิ" เซอิจิกล่า� ค่อยๆปล่อยตัวซาไอออก "จะให้ข้าสั่งคนเตรียมน้ำให้ไห�!!! รอเดี๋ยวน่ะจะให้คนยกมาให�" เซอิจิบอกอย่างเขิน� "อากิโก�!!!! สั่งคนให้เอาน้ำอุ่นเข้ามาให้ที" เซอิจิตะโกนออกไปนอกตำหนั� ไม่นานน้ำอุ่นก็มาถึง ซาไอใช้มือแกว่งในอ่างน้ำ "น้ำอุ่นดีไหม!!!" เสียงเซอิจิดังมาจากข้างหลั� แม่ทัพหญิงสะดุ้ง "อย่าเข้ามาเงียบๆสิเพค่�" ซาไอหันกลับไปด� เซอิจิเบือนหน้าออก "ขอโทษท�!!! งั้นข้าออกไปข้างนอกน่ะ" เซอิจิก้าวออกไปแล้วค่อยๆปิดประตู " " ซาไอมองอยู่สักครู่แล้วแก้ผ้าพันคอออก "ถ้ามีอะไรก็เรียกได้น่ะ" เสียงเซอิจิดังมาจากข้างนอก หน้าประต�!!!! "ข้ารออยู่ตรงนี้แหล�" ราชาว่� "ไม่ต้องก็ได้เพค่�" ซาไอพูดเสียงอย่างอาย� ที่มีผู้ชายมาเฝ้าหน้าประตูอย่างนี้ ไม่มีทางได้อาบน้ำอย่างสบายใจแน่นอน ทั้งที่ใจหนึ่งก็ดีใจที่มีเซอิจิคอยรักค่อยเป็นห่วง