|
เวลา 7.30 �. วันที่ 2 �.�. เสียงร้องเพลงประจำชาติของนากิดังอยู่ร่ำไ� ต่างคนที่มาจากที่ต่างๆกั� ใช้เวลาจัดของเป็นที่แลกเปลี่ยนวัฒนธรรมไปโดยปริยาย
"ที่หมู่บ้านข้ามีต้นหม่อมสูงเสียดฟ้า
วันไหนอากาศไม่ดี
ใบหม่อมจะร่วงบอกเหตุด้ว�"
"โธ�!!! หมู่บ้านข้าน่ะเจ๋งกว่า
มีต้นฝ้ายต้นใหญ่ยักษ์ คนโต� 3 คนไปนั่งบนกิ่งเดียวกันยังได้เล�" เสียงโอ้อวดบ้า� หัวเราะบ้า� ดังอยู่ทั่วบริเวณนั้� จนกระทั้งซาไอตบมือให้สัญญาณ
"ไปเถอะ�" เธอว่า "ได้เวลาแล้� ไปกันเถอ�!!!" สิ้นสุดคำสั่ง
จะว่าเป็นคำสั่งก็ไม่ถูกนัก เป็นคำชวนจะถูกต้องมากกว่า
เหล่าทหารก็กรีฑาทั� อันนี้ว่าเป็นกรีฑาก็ไม่ถูกอี� เป็นแบบที่ว่าเดินจับกลุ่มไปพร้อมกั� นับเป็นช่วงเวลาสั้นๆที่บรรยากาศไม่ตึงเครีย� ทั้งหมดปีนขึ้นมายังฝายกั้นน้� อย่างยากลำบากกว่าเมื่อวานนิดหน่อ� เพราะอุปกรณ์นั้นมีมากมาย� นายทหารนับร้อยคนที่ถูกเกณฑ์มาทำการณ์ครั้งนี้ ส่วนใหญ่แยกย้ายกันไปขนฟืนม� ในอากาศหนาวอย่างนี� จุดไฟได้ยากยิ่งนัก ฝ่ายคนทำควันก็คลี่ผ้าออก แล้วสำรวจผ้าตามหน้าที่ของต� ส่วนคนจุดไฟนั้� ก็ช่วยกันก่อไฟอย่างยากลำบาก
"ไฟยังไม่ติดหรื�?"
"เจ้าลืมใส่ไต้หรือเปล่า?" "เปล่า
เจ้านั้นล่� ใส่ฟางรึยั�?" "โธ่โว้�!!! ทำไมไม่ติดล่�" "ถ้าเก่งนักก็มาทำเองส�!!!"
จากคำไตร่ถามเป็นการถกเถียง จากการถกเถียงก็เป็นการทะเลาะ หมู่จุดไฟเริ่มแบ่งออกเป็� 2 ฝั� 2 ฝ่าย เสียงถกเถียงเริ่มดังขึ้นจน นายกองต้องเข้ามาห้ามทัพกันยกใหญ่ แต่นายทหาร 2 คนก็ยังไม่ยอมกัน สุดท้ายมีทหารหัวใสเอาน้ำมันมาราดบนกองไฟกะว่าจะให้ไฟติดเร็ว� ระหว่างที่ไม่มีใครสนใจอยู่นั้น นารายะผู้โชคร้ายก็เดินเข้ามาพอดี ด้วยความข้องใจ นารายะจึงก้มลงจุดไ� และใช้ปล่องเป่าไฟโดยแร�
"จ๊าก!!!!! +@#+/#/@$%^&*(*&@#!!!!" เสียงร้องอย่างตกใจของนาราย� พร้อมคำสบถที่ไม่สามารถบรรยายได� ส่งผลให้เหล่าทหารที่ทะเลาะกั� และคนห้ามทัพหันมาทันที ภาพที่เห็น
ไม่รู้ว่าเป็นภาพที่ดีหรือร้ายดี เพราะประการแรกคื�..ไฟติดแล้� แต่ในทางกลับกั� นารายะกำลังถูกไฟลามอยู�
"เฮ้ย!!! ไปเอาน้ำมาหน่อ�" เสียงตะโกนร้องขึ้น จากที่ทะเลาะกันเมื่อสักครู� ก็ต้องกลับมาร่วมแรงร่วมใจกันดับไ�
"เฮ้ย!!! อย่าราดลงกองไฟ" "ท่านนารายะอยู่นิ่งๆสิขอรับ อย่ากระโดด!!!" "ออกมาไกลๆกองไฟสิ อย่าราดน้ำใส่กองไฟน่ะเฟ้�!!!" เสียงโกลาหลดังขึ้น ฝ่ายทหารบังคับควันที่อยู่บนฝายส่วนที่สูงกว่า ต่างมองภาพที่อยู่ต่ำกว่าอย่างงงั�
"พวกนั้นเขาทำอะไรกันน่ะ?" คนหนึ่งถามขึ้น
"ไม่รู้
เต้นรอบกองไฟมั้�" อีกคนตอบ
"เออ
ข้าเพิ่งรู้น่ะ ว่าเจ้าพวกนั้นมีวัฒนธรรมเต้นรอบกองไฟตอนกลางวัน!!!"
"????" อีกคนนั่งทำตาปริบๆ
"อ้อ
ข้ารู้แล้ว!!!" คนหนึ่งร้อ� "พวกเขาต้องซ้อมเอาไว้เล่นตอนกลางคืนแน่ๆเล� ^_^" คนนั้นสรุป
อย่างมีหลัก (มั่ว�)
"อืม
." ทั้งหมดที่นั่งล้อมวงอยู่พยักหน้าอย่างเข้าใ� แล้วนั่งดูพวกที่ข้างล่าง(ซ้อม)เต้นรอบกองไฟต่อไป
เวลา 9.46 วันที่ 2 กันยาย� ทุกอย่างนั้นถูกเตรียมไว้อย่างเสร็จสรรพ เหล่าทหารบังคับรูปควันปีนขึ้นเชิงเทินที่จุดไ� ผ้าถูกส่งขึ้นตามไม่นานนั� ไฟยังถูกกองต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่หยุดหย่อน หลังจากชุดบังคับรูปควันทุกคนขึ้นไปยืนเรียบร้อยแล้วทั้งหมดก็ล้อมวงและใช้ผ้าบังควันอยู�
"จุดพลุ!!!" ซาไอสั่ง นารายะจุดพลุดั� เฟี้ยว!!! ขึ้นสู่ท้องฟ้า "บังคับควันได�!!!" เสียงสั่งตามมา ควันรูปแรกถูกส่งขึ้นไปบิดๆเบี้ยว เสียงถอนใจดังมาทั่วทุกสารทิศ�
"เอาใหม�!!! ตั้งใจหน่อ�!!!" ควันรูปใหม่ถูกส่งขึ้นไปอีกครั้� ครั้งนี้สวยกว่าเดิ� ควันรูปต่างๆเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อย� ทหารที่นั่งอยู่รอบข้างบางคนลุกขึ้นปรบมือ และเสียงปรบมือก็เริ่มกระหึ่มขึ้น เมื่อควันแต่ละชุดขึ้นสู่ท้องฟ้� ทหารหลายคนถูกส่งขึ้นยอดฝายเพื่อความเปลี่ยนแปลงที่ค่ายของโควตะ
เวลา 9.46 �. วันที่ 2 กันยาย� � ค่ายทหารกองทัพกู้ชาตินาก� ที่นำโดยโควต� นายทหารตรวจยามผู้หนึ่งกำลังเป็นงงกับพลุที่จุดขึ้นมาไม่นานนัก และควันรูปประหลาดที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้� จึงไปตามมาคุขึ้นมาดู
"มันคืออะไรกั�?" มาคุถอนใ� "เอ
แต่ว่ามันคุ้นๆชะมัด" มาคุเกาเปี� "เหมือนข้าเคยเห็นที่ไหนน่�? เอาเถอะไปเรียนท่านโควตะหน่อย ว่าข้าเชิญมาที่นี่!!!"
โควตะตามมาในเวลาไม่นานนักต่อมา เขาขึ้นไปยังที่สังเกตการณ์�
"มีอะไร?" โควตะถามมาคุแทนการทักทาย มาคุไม่ตอบได้แต่ชี้ให้โควตะมองควันรูปประหลาดมากมายที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
"ข้าคิดว่ามันคุ้นๆ
แต่จำไม่ได้ว่ามันเป็นอะไร
เอ๋
เหมือนว่าข้าเคยเห็นมันที่ไหนน่�?" โควตะมองควันพวกนั้นสักครู่แล้วยิ้ม
"ซาไอเอ๋ย! เยาะเย้ยข้ารึนี่!!!" เขาว่า
"อะไร
อะไรขอรับ?"
"ช่างมันเถอะ
" โควตะกล่าว "ไปสั่งจุดพลุเยอะๆเลย
สัก
สิบยี่สิบลูกเลยน่� เอาล่ะ
แล้วสั่งการลงไปว่� เราจะตีออกไปคืนนี้ และไปที่ฝายกั้นน้ำมาจิโบริ�"
พลุถูกยิงขึ้นนับสิบๆลู� เพื่อเป็นสัญญาณรับรู� ทหารที่มีหน้าที่สังเกตการณ์ซาไอวิ่งลงจากฝายเพื่อไปแจ้งซาไอ
"ท
ท่านแม่ทัพ
พ
พลุ ขอรั�"
"ข้าเห็นแล้�!!!" ซาไอกล่าวอย่างยินด�
"ดับไฟได้เลยทุกคน พวกที่เชิงเทินลงมาได้แล้ว
เอาล่ะข้าจะยังไม่ไปไหน!!! ไปบอกทางแม่ทัพคนอื่นว่าแผนที่ข้าบอกพวกเขาเมื่อวาน
ให้เริ่มได�!!!"
เวลา 14.23 �. ขณะที่พระอาทิตย์ในตอนบ่า� กองทัพถูกจัดเตรียมขึ้นเงียบๆ ตามคำบัญชาการศึกของโควตะ แม่ทัพสั่งเคลื่อนทัพออกไปเงียบ� และรวดเร็วที่สุด ม้าศึกและทหารราบทุกเคลื่อนทัพออกจากค่ายโดยไม่มีการพูดคุยส่งเสียงแต่อย่างใด�.
ม้าศึกนับสิบนับร้อ� และทหารราบอีกเป็นหมื่นเป็นพั� ออกกรีฑาทัพออกจากค่า� อากาศยามฤดูเหมันต์เริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีแสงแดดราวกับรับทราบว่าจะเกิดศึกในเวลาอีกไม่นา� แสงแดดจึงหายไปในกลีบเม�
"!!!????!!!" จู่โควตะก็ยกแขนเป็นเชิงห้ามทัพ ทหารทั้งหมดหยุดกะทันหั� แม่ทัพใหญ่เพ่งพินิจไปเบื้องหน้� พบแม่ทัพฟุขุที่อยู่เบื้องหน้าของตน
"มาหาความตายสิเจ้า
" เสียงเยาะเบาๆดังออกจากริมฝีปากแม่ทัพฝ่ายศัตร� โควตะยังคงเพ่งพิจบุรุษที่อยู่ตรงข้าม ม้าของโควตะเคลื่อนฝีเท้าไปตามพื้นดิน ทำเอาฝุ่นตลบ� โควตะก้มหน้าต่� และหรี่ตามอง และแล้ว
"ฆ่ามัน!!!!" เสียงดังออกจากปากแม่ทัพฟุข� สิ้นเสียงกองทัพอันเกรียงไกรก็ควบตะลุยเข้าหากัน ราวกระแสชลพากระลงสู่พื้นดิ�
"กระบวนทัพหัวหอ�!!!" เสียงสั่งของแม่ทัพใหญ่!!! ทหารนับหมื่นก็ประสานแถวเข้าเป็นแถวเดียวคล้ายหอ� เสียงฆ่าฟันและสายเลือดกระฉูดออกมาจากพลทหารราบที่โชคร้ายเป็นเป้านิ่�!!!
"ป้องกั�!!! เร็วเข้า" แม่ทัพฟุขุออกคำสั่� เหล่าทหารรวมตัวคล้ายโล่อย่างรวดเร็� แม่ทัพเอซะทำท่าจะเข้ารบอย่างจริงจั� แต่โควตะตะโกนห้า�
"เน้นการทะลวง!!! ทะลวงออกไปอย่างเดียว!!!" โควตะตะโกน เอซะจึงชักม้าศึกแล้วชูดาบยาวของตนขึ้� "บุกไปอย่างหน้า!!! ไม่ต้องห่วงอะไ�!!! ไปข้างหน้า ไปที่ฝายนั้นอย่างเดียว!!!"
"แม่ทัพเอซะ!!! นำทัพออกไปเล� ข้าจะคุมข้างหลังเอ�!!!" โควตะร้องบอก เอซะตะลุยม้าออกไปข้างหน้� แล้วฟาดดาบลงบนทหารฝ่ายศัตรูจนเลือดซาดกระจา� "ตามข้ามา!!!" เขาควงดาบอย่างว่องไว แล้วบังคับม้าตรงไปที่ฝายกั้นน้� พร้อมด้วยเหล่าทหารที่ปฏิบัติตามคำสั่งแม่ทัพอย่างเคร่งครั� ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว ทหารคนแล้วคนเล่าที่ล้มลงไป โควตะควงอาวุธของตนแล้วแทงลงไปยังทหารฝ่ายศัตร� เหล่าลิ่วล่อล้มโครมไ� พร้อมกับศรีษะที่หลุดหายไ� ม้าของโควตะเหยียบข้ามกองศพที่ไม่รู้ว่าของใครเป็นใค� นำทหารตะลุยออกมาได้สำเร็�
"เร็ว!!!" เขาร้องให้กำลังใ�
"แค่ไปถึงฝายเราก็จะปลอดภั� จะได้พักแล้ว!!!" โควตะควบม้าออกไป เจ้าม้าก้าวข้ามศพอย่างทุลักทุเลเต็มที่� ทหารราบที่เหลื� รวมถึงทหารม้าตามแม่ทัพใหญ่มาอย่างรวดเร็ว!!!
"อย่าให้มันหนีไปได้!!! ตามไ�!" เสียงแม่ทัพฟุขุสั่งการ!!! เหล่าทหารฝ่ายของฟุขุตะลุยตามมาอย่างไม่ลดละ ขณะที่ทัพของโควตะกำลังหนีไปยังฝายกั้นน้ำสุดชีวิต!!!
ทหารสังเกตการณ์ของซาไอวิ่งกระหืดกระหอบไปหานา� "ท่านแม่ทัพ!!!"
"เป็นไง?"
"มี 2 ทัพกำลังตรงม� ดูเหมือนจะเป็นทัพที่ไล่ล่า กับถูกไล่ล่า�"
"ดีมาก
" ซาไอยิ้มพลางยกมือเป็นเชิงให้ไป "เรื่องถอนฝายเป็นไงบ้าง!!!" ซาไอถา� นายกองที่ตนมอบหมาย�
"เรียบร้อยแล้วขอรับ
เพียงแค่ถอนเสาอีกต้นเดียว น้ำก็คงทะลักออกมา
แต่เรายังไม่ถอนตามคำสั่งของท่านแม่ทั�!!!"
"อือ
ดี
ไปบอกให้เตรียมให้พร้อ� ฟังคำสั่งให้ดี อย่าให้คลาดสายตาไปแม้แต่นิดเดียว!!!" สิ้นคำสั่ง ซาไอก็ก้าวไปยังหน้าฝายเพื่อมอง 2 ทัพที่ไล่ล่า!!!
บัดนี้โควตะควบม้ามาถึงหน้าฝายแล้� เขากำลังหันรี่หันขวางอยู� ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่�
"แม่ทัพโควต�!!!" เสียงเรียกจากแม่ทัพโนทามากิโอะ "ทางนี้ขอรั�!!!" แล้วเขาก็ควบม้าอย่างรวดเร็� นำโควต� โควตะรีบชักม้าตามไปทันที โนทามากิโอะพาโควตะลัดเลาะไปตามทางขึ้นฝาย ทหารทั้งหมดก็ตามมาอย่างรวดเร็ว เขาพาทหารนับหมื่นไปยังที่ซาไอจัดเตรียมไว้ให้ มันอยู่ไม่ห่างจากฝายมากนัก�
"เออ
แล้วซาไอจะทำอย่างไงต่อ ท่านทราบไห�?" โควตะถามเมื่อทหารทั้งหลายทรุดตัวลงกับพื้นในอาณาบริเวณที่พั� ที่ซาไอจัดให้
"ไม่ทราบขอรับ�" โนทามากิโอะส่ายหน้� "แต่ท่านซาไอต้องเตรียมแผนเอาไว้แน่
"
กองทัพของแม่ทัพฟุขุเคลื่อนทัพใกล้ม� ซาไอยิ้มอย่างเยือกเย็น เธอจ้องมองอย่างใจเย็� และเมื่อแม่ทัพฟุขุเข้ามาใกล้ได้ระยะหนึ่ง� เขาก็เงยหน้าขึ้นมาดูบนฝา� พบร่างของซาไอยืนอยู่บนนั้น
"ซาไอ!!!" แม่ทัพฟุขุร้องตวาด "เจ้าบังอาจมากที่ก่อกบฏ ราชาอิเอยาสึเมตตาเจ้าขนาดนี้
จงตายด้วยมือข้าเสียเถอะ"
"เจ้าต่างหา� ฟุขุ เจ้าไปเข้าข้างมิโดริ โทษเจ้าคือกบฏแก่คนนอกแผ่นดิน!!! จงรับโทษทัณฑ์ที่เจ้าไว้เสียเถอ�!!!"
"ฮึ!!! เจ้าอยู่บนฝา� ทหารก็ไม่มีจะมารบอะไรกับข้าได้
แน่จริงเจ้านำทหารลงมาสิ!!!" ฟุขุท้�
"ไม่ต้องหรอก
" ซาไอว่� "ยืนอยู่บนนี้ข้าก็ฆ่าเจ้าได้
"
"ฮึ
เจ้าจะทำอะไรข้าได้
" คนใต้ฝายกล่าวอย่างไม่เชื่อ แต่แล้วสายตาเขาก็ไปสะดุดกับสิ่งหนึ่ง�
"ไม่น่ะ!!! ถอ�!!! เราหลงกลมันแล้�" แม่ทัพฟุขุสั่ง และชักม้ากลับอย่างรวดเร็� แต่สายไปเสียแล้ว ซาไอให้สัญญาณพังฝายน้ำเสียแล้ว กระแสน้ำ แห่งแม่น้ำมาจิโบริที่ไหลเชี่ยวกราด ไหลทะลักรุนแรง ฟุขุและเหล่าทหารหนีกันอย่างอลหม่าน แม้ว่าม้าจะเร็วเพียงใด ก็ไม่ไวเท่ากระแสน้ำอันเชี่ยวกราดได� ร่างทหารหลายร้อยนายจมหายไปกับกระแสน้� หลายพันนายหนีตายได� แต่ก็ไม่รอดพ้นเงื้อมมือของทหารที่ซาไอให้ดักซุ่มไว้ที่ปากทา� การประอาวุธเริ่มขึ้น
"อ๊ากกกกกกก!!!" เสียงร้องของทหารเมื่อถูกฟาดฟันด้วยอาวุ� เลือดซาดกระจายออกเป็นทาง ฟุขุยังตะบึงม้าออกไป ยังใช้อาวุธของตนฟาดฟันทหารราบที่ก้าวเข้ามา
"ย้ากกกกก!!!" ฟุขุพยายามตีฝ่าวงล้อมออกไปให้ได้� เขาควบม้าข้ามเพื่อนร่วมรบที่ล้มหายตายจากไปทีละคน พร้อมๆกับตัดคอเหล่าทหารฝ่ายตรงข้ามด้วย ฟุขุตะบึงม้าหน� และเขาก็ถูกไล่ล่าด้วยลูกธนูหลายสิบดอ� นายทหารที่นำด้วยนายกองผู้หนึ่งตามไล่ล่าไปสักครู่หนึ่ง
ก็หยุด แล้วตะโกนให้นารายะอยู่ในที่ซ่อนสานต่องาน
"ส่งต่อขอรั�!!!"
"รับทราบ
" นารายะโจนม้าพุ่งพรวด ตามด้วยทหารม้าอีกหลายสิบ แล้วไล่ล่าแม่ทัพฟุขุต่อไปทันที
ฝ่ายแม่ทัพฟุขุที่ตะบึงม้าหนีมาจนไกลพอสมควร ทหารตามเขามามีเพียงไม่กี่สิบคน และก็ต่างบาดเจ็บด้วยกันทั้งสิ้� บนแผ่นหลังทัพมีลูกดอกธนูปักอยู่มากมา� แม่ทัพเริ่มควบม้าช้าลงเมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามม� ทหารไม่กี่สิบคนเดินตามแม่ทัพอย่างระห้อยใ� ฟุขุยังควบม้าต่อไป แต่ขณะที่เขากำลังควบม้� ฉับพลันก็มีดาบอันใหญ่พุ่งเสียบม้าของเข� ฟุขุรีบกระโดดลงจากม้� ร่างของม้าแหลกไปตามแรงดา� และพุ่งถอยหลังไปปะทะกับทหารผู้โชคร้ายอีกคนตายคาที่ทั้งคู�!!!
"ใค�!!!" ฟุขุตวาดพลางชักอาวุธของตนออกมา ไม่ขาดคำร่างยักษ์ก็ก้าวออกมาจากที่ซ่อน�.
"เดเอคิ
แกทรยศเรอ�!!!" เสียงตวาดดังออกจากปากของฟุขุ แล้วตามด้วยการกระอักเลือด
"ทรยศรึ?..หึ� ข้าทรยศมัน มันก็ทรยศข้าเป็นอันว่าเจ๊ากันแล้�!!" เสียงตอบกลับมาด้วยความโกรธแค้นและเหี้ยมเกรีย�
"หมายถึงท่านอิจิวรึ?
เขาไปทำอะไรแก!!!"
"แกไม่ต้องรู้หรอก
รู้แค่ว่าคนที่เกี่ยวข้องช่วยเหลืออิจิวต้อ� ตา�!!! เท่านั้น" เดเอคิก้าวออกจะไปหยิบดาบจากต้นไม� ทหารที่เหลืออยู่ในที่นั้นวิ่งเข้าจะทำร้ายเดเอค� แต่ก็ถูกเดเอคิฟาดดาบใส่อย่างไม่ปราณี ตับไตไส้พุงของทหารเหล่านั้นไหลเละเทะออกม� บางคนถูกตรงๆ ร่างแหลกคาที� จนชั่วพริบตาก็เหลือเพียงเดเอคิและฟุขุอยู่ในที่นั้น!!!
ฟุขุยกดาบขึ้นจะต่อสู� และรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายจู่โจมคนที่ตัวใหญ่กว่าสองเท่า
"ตายซ�!!!"
"กึ�!!!" "!!!!?!!!!" เสียงเดเอคิใช้มือเปล่าจับดาบของฟุขุเอาไว� ฟุขุมองอย่างตื่นตระหนก แต่ไม่มีเวลาแม้จะร้องครางแม้แต่คำเดียว
มือข้างที่เคยถือดาบเอาไว้ของเดเอค� ก็ทิ้งดาบลงและเข้าบดขยี้ศรีษะของฟุขุด้วยมือเปล่า!!
"กร๊อ�!!!" ศรีษะของอดีตแม่ทัพ แหลกเหลวคามือของเดเอคิ เดเอคิเหวี่ยงร่างนั้นลงในระยะที่ไม่ไกลนัก
"ฮึ
ไอ้เลวอิจิว
ไม่ว่าใครที่ช่วยเหลือเจ้า ข้าจะฆ่ามันให้หมดสิ้น
รวมทั้งเจ้าด้วย
" เดเอคิพูดด้วยเสียงแผ่วเบ� ก่อนเดินจากไ� โดยทิ้งร่างตายอนาถหลายสิบร่างเอาไว้กับพื้น!!!
ไม่นานหลังจากนั้นนารายะก็ตามรอยเท้าม้ามาถึ� สิ่งที่เขาพบเป็นภาพที่น่าสยดสยอง แต่ละศพที่อยู่ตรงนั้� ตายคาที่ ไส้พุงทะลักออกมา� นารายะกลืนน้ำลายเอื๊อก!!! เหล่าทหารร้อ� อี�!!! ไปตามๆกั�
"เอาเถอะ
" นารายะโบกมือทำใจ "ไม่รู้ว่าฝีมือใค�?
ช่วยกันดูหน่อยว่าศพไหนเป็นแม่ทัพฟุข� เอาศรีษะมันไปให้ท่านแม่ทัพซาไอดู�"
"หมายถึงไอ้นี่หรือขอรับ?" ทหารที่มากับนารายะที่ลงไปด้อมๆมองๆสักครู่กล่าวขึ้น พร้อมจับศรีษะที่ไขสมองไหลทะลักและเยิ้มออกมาขึ้� อย่างขยะแขยงสุดๆ!!!
"ท่าจะใช่!!!" นารายะกล่าวเมื่อเห็นว่าทหารหยิบขึ้นมาจากศพที่ใส่ชุดแม่ทั�
"เอาเถอะกลับได้แล้ว มันคงจะใช่
ไปเถอ�!!! ข้าไม่อยากอยู่นา� ถ้าเกิดเป็นฝีมือสัตว์ป่าขึ้นมา ข้าไม่อยากโดนแบบพวกมัน" แล้วทั้งนารายะและเหล่าทหารก็จากที่นั่นมาโดยยังไม่หมดอาการขนพองสยองเกล้�
ทางด้านซาไอกำลังตรวจตราความเรียบร้อยของทหา� ดูแลการทำแผลต่าง� เซอิจิก็ได้มาช่วยในการทำแผล
"ต้องขอบคุณพระองค์ที่มาช่วย�" ซาไอกล่าวขอบคุณเซอิจิหลังจากการทำแผลเสร็จสิ้นล�
"ข้าไม่ได้ช่วยอะไร
มันเป็นหน้าที่ของข้าเท่านั้นเอ�" เซอิจิตอบเรียบ� ซาไอเลิกคิ้ว
"หม่อมฉันแปลกใจที่พระองค์ไม่ห้ามหม่อมฉันในศึกครั้งนี้�" ซาไอเอ่ย
"ข้าบอกแล้วว่าข้าจะไม่ห้ามอะไรเจ้า
แล้วก็ไม่ช่วยเหลือด้วย
ข้าแค่ต้องการยุติสงครามและเดินตามทางที่คิดว่าถูก
" เซอิจิกล่า�
"ว่าแต่เจ้าหายหวัดรึยังล่�?" พอจบคำถา� ซาไอก็ผละออกเมื่อเจอคำถามที่ไม่คาดฝั�
"หายแล้วเพค่ะ�"
"รู้รึเปล่า?" เซอิจิช่วยคุยต่อ "ข้ารู้สึกว่า
ศึกจะไม่จบแค่ศึกนี้�"
สิ้นคำของเซอิจ� ทหารผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปหาโทงาริซึ่งอยู่ไม่ไกลนั�
"ท
ท่านโทงาริ
ม
มีกองทัพอีกขอรับ
กองทัพ"
"ของใคร?" โทงาริถา�
"ไม่ทราบขอรับ!!!"
"�.." โทงาริเดินออกไปยังด้านหน้าฝายกั้นน้ำ พร้อมๆกับซาไ� เซอิจิและโควตะ ทั้งหมดมองพร้อมกัน
"อิจิ�!!!!"
. . . . . . .
เวลา 18.41 �. ของวันที� 2 กันยาย� กองทัพของอิจิวกรีฑาทัพอย่างไม่ให้กองทัพกู้ชาติที่เหลือตั้งตัวเลยแม้แต่นิดเดียว!!!
"อิจิวมาแล้�!!!" ซาไอครวญ "มันจะต้องฆ่าข้าให้ได้แน่�"
"วางใจเถอะ
ให้พวกเราออกไปสู้กับมั� ไม่ใช่เจ้าคนเดีย�!!!" โควตะปลอ�
"แต่พวกเราเหนื่อย�."
"แต่ก็ต้องทำเพราะพวกเรา�" ยังไม่ทันขาดคำ
นายทหารอีกคนก็วิ่งเข้าม�
"ร
เราถูกโจมต� มันขึ้นมาบน
อ๊ากกก�!!!" ยังไม่ขาดคำร่างของทหารผู้นั้นก็ขาดออกเป็นสองท่อน
"มาแล้วจริงๆ
" เสียงพึมพำออกจากปากของซาไอ
"สั่งการลงไ�!!! ศัตรูบุกมาแล้วสั่งการลงไปเตรียมร�!!!" โควตะที่ตั้งสติได้สั่งกา� แล้วการต่อสู้ครั้งใหม่ก็เริ่มขึ้นอีก�
กองทัพถูกจัดอย่างรวดเร็ว เหล่าทหารของฝ่ายกองทัพกู้ชาติมาเผชิญหน้ากับกองทัพสายลมของอิจิว อิจิวมองหาซาไอด้วยความโกรธแค้น
แต่ซาไอไม่ได้อยู่ที่นั้� โควตะฝากฝังให้เซอิจิและมาโซยะค่อยคุมตัวเธอไว้ที่หลังกองทัพ ไม่ให้ออกมาบ้าหน้าทั�!!!
อิจิวเพ่งมองกองทัพ และตวาดอย่างเดือดดาลออกไปว่า
"ซาไอ!!! มันอยู่ที่ไห�!!!!"
โควตะควงทวนของตนแล้วตอบกลับไ� "ซาไอไม่อยู่
" เขากล่าว
"มาสู้กับข้าเถิด
อิจิว
รวดเร็วปานสายล�"
"ไม่ต้องบอกข้าก็ท�!!!!" เสียงตะคอกอันเกรี้ยวกราดดังออกมาจากปากชายหนุ่ม แล้วสัญญาณบุกของฝ่ายอิจิวก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็� ทหารที่มีชื่อเรื่องไ� เข้าห่ำหั้นกับกองทัพกู้ชาติโดยไม่ปล่อยให้ใครตั้งตั�!!!
"ฉัวะ!!!" "อ๊ากกก!!!" เพียงพริบต� ทหารราบแนวหน้าของกองทัพกู้ชาติก็ตายเป็นเบือเมื่อทหารฝ่ายตรงข้ามตะลุยเข้ามาอย่าไม่กลัวตาย!!!
"ฮึ่ม!!! ร้ายนั�" โควตะควบม้าเข้าห� แม่ทัพใหญ่ฝ่ายตรงข้า� พร้อมด้ว� เอซะ และโนทามากิโอะ ทั้งสามคนจ้วงแทงอาวุธใส่อิจิวอย่างรวดเร็� แต่อิจิวก็หลบอย่างรวดเร็วเช่นกัน พร้อมทั้งฟาดฟันอาวุธใส่เหล่าแม่ทัพ ทั้งสามหลบได้ก็จริง
แต่ม้าของแม่ทัพเอซะก็ต้องเป็นเหยื่อสังเวยคมศาสตราวุธของอิจิว
"แขนเดียวแล้วยังซ่าอีก
" โควตะพึมพำ
"แก..อย่าอยู่เล�!!!" อิจิวตวาดพลางฟาดดาบลงบนทวนของโควตะ โควตะหลบและสวนกลับ ทั้งคู่ผลัดกันลุกและรั� โดยมีโนทามากิโอะช่วยด้วยอีกแรง�. ดาบของอิจิวนั้นกวัดแกว่งไปมาอย่างไม่ซ้ำรอย สุดท้ายโควตะก็แผลกลับมาแผลหนึ่� เป็นแผลที่ลากยาวจากไหปลาร้าขวาจนถึงอกซ้า�!!! อิจิวยิ้มและทำท่าจะแทงโควตะซ้ำแต่
. "เฟี้ยว!!!" เสียงอะไรบางอย่างแล่นฝ่าอากาศตรงมาสู่อิจิว เขาหันกลับไปปั� มันเป็นลูกธนูแหลมที่สามารถทะลวงกระดูกคนให้ทะลุได้เลยทีเดียว
อิจิวหันไปหามือธนูลึกลับสักครู่ก่อนที่จะหันกลับรับทวนของโควต� และแล้วก็อาวุธลับก็แล่นเข้ามาอีกครั้ง
คราวนี้เป็นดาวกระจาย!!! อิจิวหันกลับไปปัดเช่นเคยแต่คราวนี้เขาพลาด
"เคร้�!!!" "อั๊ก!!!" ดาวกระจายนับสิบดอกที่อิจิวปัดออกไปได� มีดอกหนึ่งหลงเหลือและปักเข้าที่ไหล่
แขนข้างที่เขาใช้การได้ทันท�
"ย้ากกกกก!!!" โควตะฟาดทวนใส่อิจิวอีก อิจิวรับทวนของอิจิ� จนลืมโนทามากิโอะ ทำให้ได้รับแผลจากแผลทัพโนทามากิโอะเป็นแผลที่สีข้าง!!!
"หนอยยย�!!!" อิจิวเริ่มหาทางหนีออกไป
สุดท้ายอิจิวก็ชักม้าหันหลังกลับออกไป อิจิวควบม้าตะบึงออ� แล้วฟาดฟันดาบใส่เหล่าทหารราบ เพียงดาบเดียวทหารราบก็ขาดเป็นสองท่อน� เหล่าแม่ทัพทำท่าจะตา� แต่ก็หันมาพยาบาลโควตะเสียก่อน
เพราะหลังจากที่อิจิวหันไป
โควตะก็ร่วงจากหลังม้าแทบจะในทันที
.
อิจิวควบม้าจากมาได้สักครู่ ก็พ้นรัศมีการตามล่าของเหล่ากองทัพกู้ชาติ เขาควบม้ามายังซอกเขาแห่งหนึ่� อิจิวได้รับบาดเจ็บที่ต้นแข� อิจิวเอื้อมไปหยิบดาวกระจายออกจากหัวไหล� พร้อมกับเชิดหน้า
"ฮึๆ
จะลอบฆ่ารึยังไ�? คนที่หลบอยู่ซอกเขาน่ะ
" ชายหนุ่มเอ่ยเบาๆ อย่างไม่กลัวเกรงอะไร สิ้นเสียงอิจิวเดเอคิก็เดินออกจากซอกเขา มาเผชิญหน้ากับอิจิ�
"มีอะไรล่�?
เดเอค�..อ้�..เมื่อวานข้ารู้ข่าวแล้วว่าเจ้าเปลี่ยนใจไปอยู่เซอิจิ
ไม่ต้องมาบอกลาข้าหร้อก
" อิจิวกล่าว
"ลงมา!!!" เดเอคิคำรา� พลางเหวี่ยงดาบปักม้าของอิจิวดาบทะลวงอกม้าเสียจนทะล� ม้าสิ้นใจตายตรงนั้น
แต่อิจิวนั้นเล่า? เขาดีดตัวจากม้าไปยันกับผาหินข้าง� แล้วลงยืนบนพื้นอย่างปลอดภั�
"เจ้า
รัง-แก-โทะโดะ!!!" เดเอคิแค่นพูดอย่างโกรธเกรี้ย�
"รังแกร�?" อิจิวทำหน้าไม่รู้ร้อ� "ใครบอกเล่า? ข้าแค่มอบความสุขให้นางเท่านั้น
ข้าเก่งมากกว่าเจ้ามากน่ะ
ฮึๆๆ" เดเอคิขบฟันอย่างโกรธแค้น
"ทำไมล่�?
คงรังเกียจนางมากสิน่ะที่เสร็จข้าแล้ว
" อิจิวเลียปลายนิ้วตัวเอ� "จะมาบอกยกให้ข้าร�!!! ก็ดี
แต่ข้าไม่สนใจหรอก
เพราะข้าเห็นนางเป็นเครื่องบำบัดราคะเท่านั้น!!!"
"อ๊ากกก�!!! อิจิวตายซะเถอะ!!!" ด้วยความเดือดดาลอิจิวพุ่งเข้าหาอิจิวอย่างรวดเร็วด้วยมือเปล่า อิจิวเอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็� แล้วถีบตัวผ่านร่างยักษ์ไปอย่างง่ายดา�
"อย่าดูถูกคนเจ็บเชียวน่ะ
." อิจิวควงดา� "เจ้ามันมีแต่กำลั� เดเอคิเอ๋ย�.เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก�" อิจิวเยาะเย้�
"ชิ
ถึงข้าต้องตายก็ต้องฆ่าเจ้าให้ได�!!!" เดเอคิลั่นวาจาพลางหยิบดาบจากซากม้า�
"ตายซ�!!!..ไอ้เลว!!!" เขาตวาดก้อ� แล้วกราดเข้าฟาดฟันอิจิ� อิจิวหลบอย่างรวดเร็วแล้วใช้จังหวะหนึ่งแทงดาบเข้าไปในขาของเดเอค�
"อึ้ก!!!" เสียงเดเอคิครว� ก่อนที่จะล้มไปกองกับพื้น� ชายร่างยักษ์ตั้งท่าจะยืนขึ้นแต่
ถูกอิจิวเหยียบเอาไว้ และปลายดาบแหลมก็มาจี้ที่คอหอ� อิจิวออกแรงกระทืบซ้ำเดเอคิอีกครั้งจนกระอักเลือ�
"น่าสงสารเจ้าน่ะ
" อิจิวเอ่ยอย่างสมเพ�
"ผู้หญิงของตัวเองก็รักษาไม่ได� ชีวิตตัวเองก็เอาไว้ไม่อยู่
น่าสังเวชจริง�" อิจิวกล่าวพลางก้มไปหาเดเอค�
"แต่ถึงเจ้าจะไม่ดียังไงข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าน่ะ
ก็เจ้าน่ะ�" อิจิวลงไปกระซิ�
"สอนนางไว้ดีจริงๆ�." แล้วอิจิวก็เงยหน้าหัวเราะก้อ�!!! ปล่อยให้เดเอคิฟังด้วยความเคียดแค้น
"ทำไมเจ้าต้องทำนางด้ว�!!!" อิจิวเลิกคิ้� พลางแสร้งทำตกใ�
"เจ้าก็น่าจะรู้นี่นา
ว่าอย่างพวกเรามันเหินห่างผู้หญิงนานมันเป็นอย่างไร
โดยเฉพาะคนที่เคยมีกินมีใช้สมบูรณ์อย่างข้า
หึๆๆ เอ้า!!! แค้นเข้าไป ต้องให้ข้าบอกอีกไห�? ว่าตอนนั้นนางเป็นยังไง
นางดิ้นเร้าๆเลยล่� ปากก็ร้องหาแต่เจ้า
ท่านเดเอค� ท่านเดเอคิ"
"ข้าจะฆ่าเจ้า!!!!" เดเอคิตวาดพลางยึดขาของอิจิวที่เหยียบตนไว� แต่อิจิวกลับใช้ดาบปักลงบนมือนั้น
"อ๊ากกก�!!!" เดเอคิร้อง
"น่าสงสารเจ้าน่ะ
ข้ารู้ว่าเจ้าจะสั่งเสียอะไร
ยกโทะโดะให้ข้าใช่ไหมล่ะ
เอาล่ะ
ข้าจะรับคำขอ
แล้วก็�"
อิจิวเงื้องดาบ
"ตายซะเถอ�!!!" เขาฟาดดาบไปหาร่างของเดเอคิ แต่ฉับพลันดาบจะถึงร่างอิจิวอิจิวก็กระโดดหลบลูกดอกธนูที่ยิงออ� แล้วหันหลังกลั�
"�.?�." อิจิวอุทาน เมื่อเห็นโทะโดะยืนอยู่ตรงนั้�
"ฮึ�" เขากระแอ� "เจ้าใช่ไหม? ที่ยิงธนูใส่ข้�!!!" เขาถาม
"ข้าเอง!!!" โทะโดะตอ� "และคราวนี้ข้าก็จะไม่พลาด" เธอง้างธนูจะยิงใส่อิจิ� แต่อิจิวก็หวดธนูของหญิงสาวด้วยดา� โทะโดะชักมีดที่อยู่ในเสื้อออกมาขู่ แต่ก็ถูกอิจิวฟันเสียตกไปอี�
"ตายซ�!!!" อิจิวตวาดพลางยกดาบจะฟันหญิงสาว แต่จังหวะนั้� เดเอคิเข้ารัดคอของอิจิ�
"ฮึ่ม!!!" อิจิวขบฟันแล้วฟาดดาบลงบนแขนของเดเอคิ
"ข้ามีแต่แร�!!!" เดเอคิพึมพ� "แต่แรงนี้ล่ะที่ข้าภูมิใจ!!!" เขากล่าวพลางจับดาบของอิจิวเอาไว้ มันฝังคมลงบนมือเดเอค� เดเอคิพยายามกดอิจิวลงบนพื้� ทั้งสองผลัดกันเสียเปรียบและได้เปรียบ ทั้งสองผลัดกันกดฝ่ายศัตรูลงพื้�!!! สุดท้ายอิจิวก็กดเดเอคิลงกับพื้นและจับดาบตัวจะแทงเดเอคิแต่ว่า ความเร็วของค� 2 แขนเร็วกว่� ดาบออกทะลวงร่างอิจิว ทะลุไปแผ่นหกลั�
"อึ๊ก!!!" เลือดพุ่งกระฉูดเต็มใบหน้าของเดเอคิ พร้อมกับร่างที่ร่วงลงทับเดเอคิ
ด้วยวาระสุดท้ายของจอมโจร�.
ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยขึ้นสู่ที่สูงสุด
.
แต่ก็ตายอย่างที่ไม่มีใครรู้เห็น
..
วาระสุดท้ายของอิจิว
.
หนึ่งแค้น
ของเดเอค�
หนึ่งดับ�.อิจิ�
หนึ่งอาภัพ�.เซอิจิที่ต้องขั้นระหว่างความแค้นที่กำลังจะเริ่�
และอีกหนึ่งสู้สุดใจ
พระนางมิโดริที่ไม่เหลืออะไร
.
เวลา 20.03 ของวันที� 2 กันยาย� ทัพของกองทัพกู้ชาติที่มีมากกว่าได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขา� แม้ว่ากองทัพสายลมจะมีน้อยกว่าเกือบ 6 เท่าแต่ก็สร้างความเสียหายให้กับกองทัพกู้ชาติมากมาย ที่สำคัญคราวนี้ไม่มีการจับเชลยเพราะทหารสายลมทุกคนสู้สุดตัวจนตาย
หลังจากนั้นไม่นานเหล่าทหารก็พบศพอิจิวที่ซอกเขาไม่ไกลนั�!!! เป็นผลมาจากลูกธน� อิจิวตายอย่างลึกลับไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนยิงธนูดอกนั้� แต่อุปสรรคก็หายไปอีกขั้นหนึ่ง
ซาไอที่ไม่มีส่วนรบในครั้งนี้งอนไปนานสองนาน คนที่เดือดร้อนที่สุดคือเซอิจ� เพราะระหว่างการเฝ้านั้นเซอิจิเป็นคนเดียวที่เฝ้าซาไออยู่
ส่วนมาโซยะนั้นละทิ้งหน้าที่หายในสมรภูมิและกลับมาหลังศึกจ� ไม่มีใครรู้ว่า ดาวกระจายที่ขว้างออกไปเป็นฝีมือเขา!!!
เดเอคิได้รับบาดแผลกลับมา เจ้าตัวอ้างว่าได้รับแผลจากการเข้าร่วมร� แต่นอกจากโทะโดะคงจะไม่มีใครรู้ว่าเดเอคิคือคนสำคัญในศึกนี้
ส่วนโทะโดะที่เป็นเจ้าของธนูปริศนานั้� ยังคงไม่เปิดเผยตัวต่อไป
เธอตัดสินใจจะหายสาปสูญไปในศึกเขาคุเรไน
โควตะนั้นได้รับบาดแผลไม่เป็นอันตรายถึงชีวิ� แต่ก็นอนเพ้อถึงนัตสึกิเพราะพิษไข้ไปหลายวัน�
ส่วนฝายกั้นน้ำมาจิโบริที่พังไปเพราะศึก นั้นคงต้องรอให้จบศึกถึงจะซ่อมใหม่ได้�.
และสุดท้ายพระนางมิโดริ จากนั้นไม่นานข่าวอิจิวตายก็แพร่ไปถึงหูพระนาง ยังความโศกเศร้ามาให้พระนางยิ่งนั� และพระนางทรงลั่นวาจาว่� กองทัพกู้ชาติและพระนางจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้อีก
วันที่ 3 กันยาย� ทุกกองทัพเตรียมโอบล้อมกำแพงเมือง�..
|