[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 10 ซาไอกับความมืดที่เป็นฝัน หรือความตา�?

ภาพที่อยู่ข้างหน้าคื� ภาพประชาชนแน่นขนัด แต่ก็ยังมีช่องเล็กๆให้เด็กหญิงตัวน้อยมองลอดไ� ภาพที่น่ากลั� ภาพของพ่อตนเองถูกตรึงบนไม้สี่เส้� เจ้าหญิงมาซาอิซาอิโก� แทบกรีดร้องออกมา จู่ๆทุกอย่างมืดไปหมด เจ้าหญิงทรุดลงกันแสง แล้วก็มีมือหยาบกร้านเข้ามาแตะไหล� "ไม่ต้องกลัวขอรับท่านซาไอ ยังมีพวกเร�" เจ้าของมือพู� ตัวซาไอโตขึ้� หันไปเจอ.. "ท่านฮิโตมิ มาคุ โควต�" เธอพูด แล้วทั้งสามก็ไกลจากไปเรื่อยๆ "รอด้วย!!!"ซาไอวิ่งตา� "ข้าไว้ใจอากิโกะน่ะ มากว่าเจ้าเสียอี�!!!" เสียงของเซอิจิดังก้องไปทั่� "ท่านเซอิจิ" ซาไอตะโก� แต่ก็ไม่พบเซอิจิอากาศก็เย็นมาก ที่นี่ที่ไหน ไมใช่โบคิแน่ เพราะมันมืดไปหมด "ที่นี่ที่ไหนนี�?" ซาไอขมวดคิ้ว ความตกใจจะทำให้ศัตรูโจมตีได้ง่าย ซาไอตั้งสติได้ เธอนั่งลงกับพื้น สานมือด้วยกั� แล้วคิด � นิ้วหัวแม่มือวนไปม� ประสาททั้ง 5 ถูกเตรียมเอาไว้รับการจู่โจ� ซาไอคิ� แล้วก็คิดออก�.. "เราฝันอยู่นี�!!!" ซาไอว่� ใบหน้าตื่นเต้นและร่าเริงขึ้น "แค่ตื่น .แค่ตื่นเท่านั้�" ซาไอว่� แต่จู่แขนก็เจ็บขึ้นม� ซาไอมองไปเห็นแผลที่ข้อมือและตัวหนังสือบนต้นแขนของตนเองที่เขียนเอาไว้ว่� 'เซอิจิ' เลือดพุ่งออกมา มันไม่เจ็บแต่น่ากลัว ซาไอกรีดร้องออกมาแต่ไม่มีเสียง�.. เธอตายแล้วหรือนี�? "นี�!!เรา ต .ตา�." ซาไอไม่กล้าพูดออกม� แต่ขาไม่มีแร� ริมฝีปากแห้งผา� เลือดยังพุ่งเป็นวงโค้ง จนไม่น่าเชื่อว่าในตัวซาไอมาเลือดมากขนาดนี้!!! น้ำตาไหลออกม� ยังน�!!!ยังไม่อยากตา� ยังไม่ได้ทำสิ่งที่ชอบเลย ยังไม่ได้เอาเสื้อคลุมคืนให้เซอิจ� ถ้าเขาไม่รักเธ� เธออยากให้เขาเอาไปให้คนอื่นแทน ความรู้สึกกลัวปะปนไปกับน้ำตา ความเจ็บเริ่มปรากฎขึ้นเรื่อย� ซาไอก้มหน้าติดพื้นแล้วภาวนาให้กับตัวเอ� แล้วก็มีเท้าคู่หนึ่งก้าวเข้ามา "เจ้าจะร้องไห้อีกนานอีกไห� ท่านแม่ทัพ" เสียงขวานผ่าซากดังขึ้น มาโซยะนั้นเอ� เขายืนมองด้วยสายตากวนๆ "ช่วยด้วย�.เรียกเซอิจิให้ที อยากเจอ.." ซาไอร้อง "ข้าไม่หวังอะไรแม่ทัพ แล้วอีกอย่างข้าเรียกเขาให้ท่านไม่ได้" มาโซยะกอดอ� ซาไออ้าปากค้างอย่างตกใ� "จะเปลืองน้ำลายทำไม ในเมื่อเขาอยู่หลังเจ้าแล้ว" มาโซยะชี้นิ้วออกไป ซาไอหันไปตามนิ้ว เธอเห็นสิ่งที่อยากเจ� เซอิจิที่ยืนถือผ้าคลุมอยู่ "โชคดีน�!!!" มาโซยะวิ่งออกไ� "ท่านเซ�" ซาไอร้องอย่างดีใ� แต่คำพูดที่เหลือถูกกั้นเอาไว้ด้วยริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของเซอิจ� เธอรู้สึกถึงมือที่สอดเข้ามาทางข้างหลังโอบกอดจนเข้าไปชิดกับตัวของเซอิจิ "เจ็บไห�?" ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกแล้วกระซิบ พลางกอดศรีษะของแม่ทัพหญิงเข้าไปแนบกับหน้าอ� มือข้างหนึ่งจับมือข้างที่เป็นแผลไว� "ตอนนี้�.ไม่เจ็บแล้วเพค่ะ" ซาไอร้องไห้ให้กับสวรรค์ที่ส่งที่เธอรักที่ที่สุดม� "เจ้า เลือดออกน่ะ" เซอิจิว่าแล้วก้มลงเลียเลือดด้วยความอ่อนโยนจนหม� แล้วยกเสื้อคลุมที่ขาวสะอาดห่มให้พลางลูบผมออกจากหน้าผากซาไอ ประทับริมฝีปากเบาๆ หญิงสาวอยู่นิ่งๆอย่างว่าง่าย แต่ "อากิโกะล่ะเพค่�" ซาไอผละออกจากอกชายหนุ่� เซอิจิได้แต่ยิ้มแล้วร่างก็เลือนหายไปช้าๆ�.. "ท่านเซอิจิ" ซาไอเอื้อมไขว้คว้า แต่เซอิจิก็ยังหายไ� ซาไอกัดฟันกำมืออย่างแน่นหนาไว้กับอ� "ท่านเซอิจิ!!!" ซาไอตะโกนก้อ� แล้วซาไอก็ตื่น � ซาไอสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนแร� รู้สึกเจ็บแขนนิดหน่อ� แต่เหงื่อก็ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนมาไหลท่วมตั� ซาไอใช้มือลูบริมฝีปากตัวเอ� ใช้มือเสยผมที่หน้าผา� แล้วใช้มือข้างที่ไม่เจ็บล้วงเข้าไปในเสื้อของตัวเอง ตอนนี้ซาไอรู้สึกปวดตัวไปหม� คงนอนนานไปหน่อ� พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้� ซาไอนั่งกอดเข่าตัวเองมองไปรอบๆ ที่นี่มันห้องของเซอิจิ คงเป็นเพราะห้องของเซอิจิใกล้กับที่ที่ซาไอบาดเจ็บมากที่สุ� "ฟื้นแล้วหรือ" เซอิจิเดินเข้ามานัยตาแดงกล่ำคงเป็นเพราะร้องไห้ "เพค่�" ซาไอตอบรับ แต่ฝันยังวนเวียนไปมา "ยังเจ็บแผลไห�?" เซอิจิถามด้วยความเป็นห่ว� พลางจับแขนขึ้นมาเบาๆ "ไม่ ." ซาไอกระชากแขนกลั� สร้างความเจ็บปวดเข้าไปถึงในโสตประสาท ซาไอขบฟันท� "นิดหน่อยเพค่�" เธอตอบ "หลับไปตั้ง 3 วันน่ะรู้ไหม?" เซอิจิว่� "อยากกินอะไรไหม?" เซอิจิเอาใ� "ไม่ เพค่�" ซาไอพูดอย่างเฉยช� ทั้งที่ยินดีที่เซอิจิได้อยู่กับคนที่รั� และยินดีที่เขาดีกับเธอเสมอ แม้มันจะเป็นแค่การดีเพราะเป็นคนใกล้ชิดก็ตา� ทำไมน่� ทำไม!! "ไม่เอาแน่หรื�" เซอิจิว่� "ขออยู่คนเดีย�!!" ซาไอพูดห้วนๆ เพื่อปิดเสียงสะอื้นในตอนสุดท้า� "เอางั้นก็ได้ งั้นข้าไปรอข้างนอกน่�" เซอิจิพูดน้ำเสียงอ่อนให้ "มีอะไรเรียกน่ะ" เซอิจิบอ� หลังจากเซอิจิออกไปซาไอนั่งร้องไห้เงียบๆคนเดียว�.. ซาไอยังนั่งบนเตียงอีกราว� 1 วั� วันต่อมาจึงออกมาเดินเล่น อากิโกะไม่มาให้เจอหน้า แต่เธอก็ยังอยู่ในวัง แต่ก็ไม่กล้ามาเจอหน้าซาไ� คงกลัวเธอฆ่าเอ� เธอคิด จะว่าไปช่วงนี้ ซาไอคิดแต่เรื่องร้ายๆตลอ� ตั้งแต่เรื่องฆ่าตัวตายจนถึงเรื่องฆ่าอากิโก� มาโซยะไม่มาหาเลย จะมีแต่ก็เซอิจิที่ค่อยมาเปลี่ยนพันแผลให้ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้คุยกันมากนัก ถ้าโควตะอยู่ก็คงจะดี ซาไอคิดขณะเดินเล่นคนเดีย� แล้วพักเหนื่อยใต้ต้นไม้พักใหญ่ "จะแอบดูอีกนานไหม? มาโซยะ" ซาไอว่� "รู้ได้ไง!!!" มาโซยะกระโดดลงมาจากต้นไม� "ไม่รู้สิ คงเพราะใจนิ่งมั้�" ซาไอมองนกบนท้องฟ้า "เลิกพูดอะไรน่ากลัวสักทีส�!!! พูดเหมือนเจ้าไม่เหลืออะไรในชีวิตแล้วน่�" "ถ้าจะเหลือ ก็ท่านฮิโตมิ�" "แล้วท่านเซอิจิด้วย" มาโซยะต่� อย่างไม่สนความรู้สึกใครตามเค� "ถึงแขนซ้ายข้าเจ็� แต่แขนขวาข้ายังใช้การได้น่� มาโซยะ!!!" ซาไอขู� "โธ�!! อย่าโกรธไปเลยท่านแม่ทั�"มาโซยะกระโดดลงจากต้นไม� "น่าจะเห็นตอนที่เจ้าล้มอยู่ ท่านเซอิจิร้อนใจแค่ไหน!!!" "อย่าปลอบเลยเพื่อนรัก เจ้าคงร้อนใจเหมือนกั� ถ้ามีใครพยายามฆ่าตัวตายเพราะคำพูดของเจ้า" "แต่ ." "มาเข้าเรื่องดีกว่า ตามข้ามาทำไม?"ซาไอถา� "เออ .." "เวลาข้าป่วยไม่เห็นไปเยี่ยม" ซาไอถา� "เปล่า .แค่ข้าได้ปรับความเข้าใจกับท่านเซอิจิแล้วเท่านั้นแหละ" "งั้นหรือ!!!" ซาไอว่� พยายามซ่อนความแปลกใจที่เกิดในน้ำเสีย� "เขาให้ข้ามาตามคอยดูแลเจ้าเองแหละ โธ�!!!ใจกว้างหน่อย พระองค์ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เจ้าทำเรื่องบ้าๆนั้� แล้วยังออกหน้าขอโทษข้าอี� เอาน่า!!! ยอมๆให้เขาหน่อยเถอ�" มาโซยะบ่นยืดยา� "ทำไมล่� ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่นิ�" "แต่เจ้าผลักอากิโกะ" "ใช�!!!" ซาไอลุกขึ้นยืน พลางมองมาโซยะด้วยสายตาที่ไม่สำนึกผิด "ข้าไม่ชอบนาง ไม่ส�!!!ข้าเกลียดนางเป็นการส่วนตัว แต่ข้าเทิดทูนนางในฐานะว่าที่ราชินี อ้อ แล้วฝากบอกเซอิจิด้วยน่ะถ้าเจ้าเจอเขา โปรดเกล้าแต่งตั้งราชินีโดยไวจะดีมา�" ซาไอกัดฟันเดินออกไ� ปล่อยให้มาโซยะเดินตามคนเจ็� "ขี้งอน!!!" มาโซยะพูดตรง� "ไม�!!! ไม่ได้งอ� ข้าแค่ไม่มีเวลาแล้� ข้าวุ่นมามากพอ ได้เวลาที่ข้าจะสำนึกซักทีว่าข้ามีอะไรต้องท�!!!" "ห๊�!!! จะไปแล้วเหรอ" "พวกขุนนางคงพร้อมแล้ว เหลือแต่รอข้าไปสมท�" "แล้ว!!� เมื่อไรล่ะ" "คงพรุ่งนี้ ย่ำรุ่�" ซาไอเดินตัดสนามหญ้าโดยมีมาโซยะเดินตา� แล้วทั้งสองก็เจอคนที่ไม่อยู่ในแผ� อากิโก�!!! " " ซาไอแทบไม่ชายตามอง "ท่านซาไอค่� ท่านเซอิจิตรัสเรียกเจ้าค่ะ" อากิโกะพูดตามแบบนางเอกเช่นเค� เธอไม่คิดอะไรมากกับเรื่องเกิดขึ้� เพราะเซอิจิบอกเธอแล้� เขาไม่เปลี่ยนใจจากซาไอแน่นอน "งั้นรึ!!!" ซาไอรับค� ความรู้สึกอยากฆ่าผู้หญิงคนนี้อยู่ดีๆ มันก็หายไปหม� เหลือแต่ความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายได้เข้ามาแทน ไม่ความตื้นตัน อิจฉ� หรืออะไรทั้งสิ้น "เรื่องอะไรล่�? งานแต่งงานของพระองค์กับเจ้าเรอ�!!~ ว่าที่ราชินี�" ซาไอประชดประชันอย่างเยือกเย็� อากิโกะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทันเอ่ยอะไ� ซาไอก็เดินผ่านไป "ข้าน้อยไม่คิดจะแข่งกับท่านแล้วน่ะเจ้าค่ะ" อากิโกะกล่าวฉุนๆ "นั้นสินะ!! ข้าแพ้เจ้าขาดเลย ข้าคงถนัดเรื่องการรบมากกว่� แต่ข้าก็คงไปร่วมงานมงคลสมรสเจ้าไม่ได้น่ะ ข้ามีงานต้องทำ ขอโทษด้ว�" ว่าแล้วซาไอก็เดินจ้ำอ้าวไป โดยไม่ฟังอากิโกะพูดอะไรอีกเล� . . . . . . ในห้องหนังสื� ในพระตำหนั� ก็เหมือนเมื่อก่อ� เซอิจิยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ รีบลุกขึ้นมาเพื่อรับซาไอ เซอิจิอ้างให้ซาไอมาช่วยดูผังเมือ� แต่ที่จริงเพื่อปรับความเข้าใ� ซาไอเพื่อแต่พยักหน้ากับเสริมนิดหน่อย เมื่อเซอิจิจะเฉไปเรื่องอื่� ซาไอก็เพียงเอ่ยดักไว้ว่า เขาควรตั้งเขื่อนเพิ่มที่ไห� แล้วชายแดนตรงไหนควรสร้างป้อมเพิ่� จนล่วงเลยไปมืดค่� ซาไอก็เอ่ยเรื่องส่วนตัวออกมาเป็นคำเริ่มตั้งแต่เจอหน้ากันมาทั้งวั� "ท่านเซอิจิเพค่�" "อะไรหรือ!!!" เซอิจิตื่นจากภวังค� "หม่อมฉันคิดว่า.." "คิดว่า" เซอิจิทว� "จะไปสมทบกับพวกโควตะที่เมียวบุง จะออกเดินทางจากนากิพรุ่งนี�" ซาไอบอกออกไป สร้างความตื่นตระหนกให้กับเซอิจิเป็นอย่างมา� "จะไปแล้วหรือ" "เพค่�" "งั้นข้าไปด้ว�" "อย่าดีกว่า อยู่กับอากิโกะจะดีกว่า" "อะไรกั�" "มันอันตรายเพค่�!!!" " งั้น!!ข้าไม่ให้เจ้าไ�!!!" เซอิจิตวาดอย่างเกรี้ยวกราด ความเยือกเย็นแทบหมดไปในทันที "หม่อมฉันต้องกอบกู้ประเทศ โปรดเข้าใจด้วย" ซาไอทูลนิ่งๆ "ทำไมเล่า!! ข้าไปกับเจ้าไม่ได้รึไง" "มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่าน ซูคังส� บ้านเกิดของท่า�" "ไม่ได้เป็นบ้านเกิด แล้วข้าไปด้วยก็ไม่ได้หรื�! เจ้าเป็นของข้าแล้วน่� ที่แขนนี�!!!" เซอิจิจับแขนหญิงสาวเอาไว� "มันมีชื่อข้า!!!" เซอิจิรัดตัวซาไอไว้แน่� เพื่อไม่ให้เธอหนีไปไหน จนกว่าเรื่องจะจบ "งั้นหม่อมฉันจะตัดแขนทิ้ง จะได้หลุดจากพันธะของพระองค�" ซาไอกล่าวอย่างท้าทาย "เจ้า!!!" เซอิจิตวาดอย่างโกรธกริ้ว นึกถ้อยคำจะเถียงต่อก็คิดไม่ออก หญิงอันเป็นที่รักของเขาจะไปที่อื่นโดยที่เขาไม่มีสิทธิที่จะเข้าไปยุ่งและนางกำลังท้าทายเขาอยู่ การที่เถียงไม่ออกทำให้เซอิจิเปลี่ยนจากการถกเถียงมาเป็นการใช้ริมฝีปากไล้จากต้นคอของหญิงสาวแทน "อย่า!! อย่า!!" ซาไอร้องพลางดิ้นออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่มแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงได้อยู่ด� "ปล่อยเถอ� ได้โปร�" แต่กษัตริย์แห่งนากิไม่ได้ทำตามคำขอร้องแต่ใ� ยังใช้ลิ้นรุกไปตามใบหู มือข้างหนึ่งโอบลำค� อีกข้างล้วงเข้าไปตามเสื้อผ้าไล่ไปจนถึงโค่นขา แม่ทัพหญิงที่ดิ้นเร้าๆเมื่อสักครู่ได้แต่ใช้มือดันร่างชายหนุ่มเอาไว� และสะบัดหน้าออ� เมื่อเซอิจิใช้ริมฝีปากลงมาประทับที่แก้� และริมฝีปากจูบที่ปาก ใช้ลิ้นล้วงเข้าไปในปากหญิงสา� ซาไอขาอ่อนทรุดฮวบลงไปนั่งที่พื้น เซอิจิคุกเข่าลงแล้วใช้มือจับแขนข้างหนึ่งของซาไอไว้ เสื้อผ้าของหญิงสาวหลุดลุ่ย เซอิจิจูบเธอที่ต้นคอ จนในที่สุด เขารู้สึกว่าซาไอกำลังตัวสั่น และกลัวมากในสิ่งที่อาจจะเกิดต่อไ� "ข้ารักเจ้าน่�" เซอิจิพูดขณะที่วางร่างที่อ่อนระทวยนั้นไว้บนเก้าอี้ เขาหักห้ามใจไม่ให้ทำลายเกียรติหญิงอันเป็นรักของเขาไปมากกว่านี้ ในที่สุดก็พูดออกมาได� "ถ้าท่าน .บอกว่า รัก หม่อมฉั�..เพราะไม่อยาก�.ให�..หม่อมฉันไป ล่ะก็..หม่อมฉัน ขอ ปฏิเสธ" ซาไอหอบอย่างหมดแรง แต่ก็หยุดพูดไปเสียงแค่นั้น เพราะกษัตริย์แห่งนากิมีทีท่าไม่พอพระทั� และใช้มือวางบนพนักเก้าอี� ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พลางลูบไรผ� "ข้าไม่สนว่าเจ้าจะว่ายังไ� ข้าจะไปกับเจ้า" แล้วเซอิจิก็ใช้ริมฝีปากประทับที่ลำคอ แล้วทำรอยจุมพิตไว้บนลำคอ แล้วไล่ริมฝีปากขึ้นมาจูบที่ปากอี� "พระองค� โกหก" "ข้ารักเจ้านั้นคือเรื่องจริ�!!!" เซอิจิตวาด แล้วถอดเสื้อคลุมออ� "จะให้ข้าพิสูจน์มากกว่านี้ไหมล่�" เซอิจิเสยปลายคางหญิงสาวด้วยปลายนิ้� " " หญิงสาวปัดมือนั้นออกแต่ก็ถูกจับไว้ "จะให้ทำยังไง" เซอิจิว่าเบา� พลางกอดซาไอไว้ในแข� หญิงสาวไม่มีแรงขัดขืนแต่อย่างใ� "�..." "ถ้าเงียบ ข้าจะพิสูจน์ ด้วยวิธีของข้าน่�" "ป่าเถื่อนที่สุ�" "งั้นหรือ!!!" เซอิจิทำท่าจะปลดเกราะอ่อนของฝ่ายหญิงออ� ฝ่ายหญิงกลับมาขัดขืนอีกครั้ง "ได้ๆ หม่อมฉันเชื่�" ซาไอกล่าวอย่างไม่เต็มใจนัก "ทีนี่ปล่อยได้รึยัง?" ซาไอทวงสัญญา "ยังๆ เรายังไม่ได้คุยเรื่องอื่นๆกันเลย" เซอิจิลงนั่งลงบนเก้าอี� พลางดึงซาไอมานั่งบนตัก ฉีกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ คล้ายซาไอเวลาคิดอะไรออ� เขาคงเอามาจากนาง จากสัมพันธ์ที่มีด้วยกันเมื่อสักครู� "จะให้ข้าไปกับเจ้าด้วยน่ะ" ราชาเซอิจิเปลี่ยนพระสุรเสียงออดอ้อ� ไม่ใช่แบบที่เจอกันครั้งแรกแต่ซาไอรู้สึกได้ชัดว่าเป็นความจงใจ "พระองค� ไม่ ." ซาไอเถีย� "ข้าไม่ได้รักอากิโก� ข้าบอกนางไปแล้� เจ้าน่าจะมองออกว่าที่ข้าพูดไปเป็นความคิดชั่ววูบเท่านั้�!!! โธ�! อย่าทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลยซาไอ ข้าอยู่กับเจ้านานจนรู้ว่าเจ้ามีความสามารถในการพิจารณาคำพูดมากแค่ไห�" เซอิจิใช้มือข้างหนึ่งโอบรัดซาไอเอาไว� ขณะที่อีกข้างจับแขนซ้ายข้างที่มีชื่อตนอยู่ "พระองค์จะทำลายเกียรติหม่อมฉันมากเกินไปแล้ว!!! พระองค์จะชดใช้อย่างไ�" ซาไอพยายามแกะนิ้วทั้งสิบออ� "ไม่ยาก!! ข้าก็จะแต่งงานกับเจ้าน่ะสิ" เซอิจิตรัสประโยคสั้น� แต่ทำให้ฝ่ายหญิงหน้าแดงไปเลยทีเดีย� "หลังจากที่เจ้าทำงานที่ซูคังเสร็จ ข้าให้สัญญาว่าจะให้คนไปสู่ขอเจ้าจากพระนางฮิโตมิแน่นอ�" เซอิจิจุมพิตบนมือนางอย่างนิ่มนวล "แล้วพระนางมิโดริล่ะเพค่ะ!!!" ซาไอฉุดคิด ขึ้นมาถา� นั่นทำให้เซอิจิคิดหนัก ท่าทางเซื่องซึมไปถนัดต� "ข้าไม่มีเหตุผลที่จะสนใ� นางฆ่าแม่แท้ของข้า" ซาไอก้มหน้าอย่างหนักใจ "ข้าไปกับเจ้า เผื่อจะได้ช่วยอะไรได้บ้า�" พระองค์ทรงอ้อนวอ� "ตามพระทัยเถอะเพค่ะ" ซาไอกล่าวเช่นนั้� ที่จริงซาไอไม่ต้องการให้เสด็จตามไปนั� เพราะย่อมเหมือนนำตัวพระองค์ไปเป็นตัวประกัน และยังสร้างความหนักพระทัยให้เซอิจิ หากทางกองทัพจะทำอะไรพระราชิน� แต่ความคิดนั้นก็หยุดลงแค่นั้นเมื่อกษัตริย์แห่งนากิตรัสแทรกขึ้นมา "ซาไอ!!!" "�.." ซาไอหันไปห� "ข้าสั่งคนไปจัดของเลยน่�" "เพค่�" ซาไอรับค� "ถ้าอย่างนั้น.."ซาไอว่� "ถ้าอย่างนั้น" เซอิจิทวนค� ขณะที่ซาไอลุกออกจากตักของต� แต่มือข้างหนึ่งยังของหญิงสาวยังอยู่ในมือชายหนุ่ม "หม่อมฉันไปนะเพค่� อยากไปขอโทษอากิโกะน่ะเพค่ะ" ซาไอกล่า� พลางถวายบังคมลาทำท่าจะออกไ� "เดี๋ยว!!!" เซอิจิจับมือข้างหนึ่งเอาไว� ทั้งสองสบตากัน "ข้ารักเจ้าน่�" เซอิจิพูดนุ่มๆ หน้าของเขาคล้ายลูกมะเขือเท� ซาไอยิ้มเขิน� แล้วเดินออกไปตามทางเดินเพื่อตามมาหาอากิโกะ เสียงแมลงร้องกันระงม เป็นสิ่งบอกได้ว่าใกล้มืดค่ำแล้� การที่ซาไอยิ่งตามหาอากิโกะมันไม่ได้ทำให้มีวี่แววนางแต่อย่างใ� . . . . . . ฝ่ายอากิโกะที่ซาไอตามหากำลังแบกสัมภาระและเดินออกจากวังทางด้านหลั� "ไง�. จะไปไหนล่ะ" หญิงสาวสะดุ้� หันกลับไปพบกับมาโซยะยืนพิงกำแพงอยู่ข้างหลั� "เจ้านี�!!!ก็เก่งเหมือนเดิมเลยน่ะ สมกับนามที่กระเดื่องลือลั่� มาโซยุราโอะราชันแห่งนินจ�" อากิโกะเท้าสะเอวพลางเอ่ยในท่าทีที่รู้กันดี "นึกว่าจะไม่มีคนจำข้าได้แล้วส� จากวงการไปในคราบพรานป่าเสียหลายป�" มาโซยะหัวเรา� ไม่ใช่อย่างมาโซยะคนเดิมแต่เป็นมาโซยุราโอะราชันแห่งนินจ� "ว่าแต่เจ้าคิดยังไงถึงได้ตามผู้หญิงคนนั้นมาล่�" อากิโกะถาม "ทำไมข้าจะตามไม่ได้ล่�" มาโซยะหรือมาโซยุราโอะยกยาสูบมาคาบในปาก "ในเมื่อตระกูลนินจาคาคาชิของข้าเป็นข้ารับใช้ราชวงศ์อุราซามุแห่งโบคิ ข้าจะตามคุ้มครองนายของข้� องค์หญิงมาซาอิซาอิโกะไม่ได้ร�" มาโซยุราโอะยิ้� "ว่าแต่เจ้าก็เหมือนกั� อาเกกินารุซาวะ คุโนะอิจ�(นินจาหญิ�)ผู้เรืองนา� ที่ถนัดเรื่องการปลอมตั� ทำไมคราวนี้เล่นบทสาวบริสุทธิ์ไร้เดียงสาล่ะ ปกติเห็นรับแต่งานนักฆ่าหรือไม่ก็ปลอมเป็นกิอง(หญิงงามเมือง)ล่อใจชาย" มาโซยุราโอะตะแคงหน้าถา� "เจ้าก็รู� อาเกกินารุซาวะคนนี้รับงานตามความพอใจของต�" อาเกกินารุซาวะหรืออากิโกะว่า "ใครบงการเจ้า?" มาโซยุราโอะเดินเข้าไปใกล� พลางชักชูริเคน(ดาวกระจา�)ออกมาขู่ "ฮึ!!! ทำไมข้าต้องบอก" อาเกกินารุซาวะท้าทาย "ก็เพราะว่าท่านมาซาอิซาอิโกะเป็นนายของข้า" "เป็นคนรักนายดีน่�!!! บอกให้ก็ได้ . แต่ถึงข้าไม่บอกเจ้าก็รู้ มาโซยุราโอ� ในนามพรานป่าเจ้าคือยอดนักหาข่า�.." "มิโดริ" มาโซยะพึมพ� "เก่งนิ.. จะเก่งมากขึ้นถ้าทายถูกว่าทำไมข้าถึงม�!!!" "มิโดริต้องการให้เจ้าเฝ้าดูท่านเซอิจิ" มาโซยะทา� "ถูกต้อ�.. และสั่งให้ข้� ฆ่าเขาได้ทันที เมื่อมีอะไรไม่ชอบมาพาก� นางยอมสังหารบุตรของตนหากเขามีใจเป็นอื่�" อาเกกินารุซาวะยันสัมภาระขึ้นไปอี� "แต่ข้าชอบท่านเซอิจิมากกว่าที่จะฆ่าเข�" อาเกกินารุซาวะกล่าวอย่างเรียบๆ "ข้าก็เลยกีดกั้นนายของเจ้ากับท่านเซอิจิไงล่�" นางเดินออกไปเล็กน้อย "จริง� เจ้าอาจไม่ได้ชอบท่านเซอิจิก็ได� แต่น้อยคนที่จะรู้ว่าสำนักนินจาหญิงโกโมโรริ ที่อาเกกินารุซาวะยึดเป็นที่ศึกษา เคยได้รับการอุปถัมภ์จากพระนางยานาง� พระราชมารดาแท้ๆของเจ้าชายเซอิจ� ฉะนั้นท่านเซอิจิก็เหมือนนายเจ้าคนหนึ่ง เจ้าถึงได้ฆ่าเขาไม่ล�" มาโซยุราโอะหมุนชูริเคนเล่น ขณะที่อาเกกินารุซาวะยิ้มที่มุมปา� "เมื่อข้าบอกเจ้าแล้� ข้าก็จะไปซักที" หญิงสาวเดินออกไป "จะไปไห�? ยังไม่ได้บอกข้าเลย" "พเนจรไปเรื่อยๆ เหมือนเจ้าไง!!! อ้�!!ไม่ต้องบอกเรื่องข้าน่ะ แล้วมาซาอิซาอิโกะเป็นคนฉลาดมาก คนที่ชำนาญมารยาหญิงอย่างข้าขอยอมแพ�" แล้วอาเกกินารุซาวะหรืออากิโกะก็เดินจากไป "ลาก่อน!!!" มาโซยุราโอะหรือมาโซยะเอ่� แล้วเดินกลับเข้าไปในวั� "มาโซยะ" ซาไอร้องเรีย� "อะไร" เขารับคำ "เห็นอากิโกะบ้างไหม?" "อือ ." มาโซยะส่ายหน้า "ว้า ." "ซาไอ" "เพค่�" "ดูนี่ส�!!! จดหมายลาของอากิโกะ" "เขียนว่าอะไรลองเปิดอ่านดูส�" เซอิจิคลี่จดหมายออ� "หม่อมฉันอากิโก� รู้สึกเป็นเกียรติมาในพระกรุณาของท่านเซอิจิ แต่หม่อมฉันได้พบกับญาติคนหนึ่งของหม่อมฉันที่เขาเดินทางผ่านมา หม่อมฉันจึงใคร่จะติดตามไ� ขอประทานอภัยที่ไม่ได้แจ้งด้วยตนเอง ด้วยเขามีธุระเร่งรีบ จึงเรียนมาให้ทราบทางจดหมาย�" "แย่จัง!! กะจะขอโทษสักหน่อ�" ซาไอถอนใ� "เอาเถอะ . ข้าไม่เห็นรู้เลย เจ้าเห็นญาตินางบ้างไหม? มาโซยะ" เซอิจิถา� "เห็นพะยะค่� เป็นพ่อค้าภูมิฐานทีเดียว มาพักเหนื่อยนิดหน่อยแล้วจะรีบไปทำธุระต่อ พักคุยกับอากิโกะเลยรู้ เขาไม่ได้กันเจอมานาน เลยจำไม่ค่อยได� สุดท้ายก็ดีใจกันใหญ่!!!" มาโซยะปั้นเรื่อง "ภูมิฐาน นางคงไม่ลำบา�" เซอิจิถอนใ� "ไปกันเถอะพรุ่งนี้เราต้องเดินทา�!!!" เซอิจิชว� แล้วจูงมือซาไอ มาโซยะเดินตามต้อยๆ "ใช�!!! ต้องเดินทา� เจ้าก็ด้วยอาเกกินารุซาวะ" มาโซยะพึมพำกับตัวเอง .