|
หลังจากนั้นไม่นา� ทัพของเมืองไรโบเซ็นที่มีน้อยกว่าก็เริ่มป้องกันเมือ� โควตะเห็นหนทางชนะที่ง่ายดา� ทั้งกำลังทัพกับกำลังใจทหารพร้อมประจันกับไรโบเซ็น แต่เขาไม่ยักอยากจะสู้เสียเลย การสู้กับไรโบเซ็นเหมือนกับการกัดกร่อนใจไปทีละน้อ� ไม่นานนักทัพของไรโบเซ็นก็นำทัพปกป้องเมืองเฝ้าอยู่แต่ในตัวเมือง การออกมานั้นเหมือนการฆ่าตัวตาย ทำได้เพียงเฝ้าในเมือ� ผิดกับกลยุทธแรกๆที่ออกมาลุยกับโควต� โดยยึดหลักไม่ชำนาญยุทธภูมิและทหารเหนื่อยอ่อนจากการเดินทา� แต่ก็แพ้กลับไปยับเยิ� แต่ครั้งนี้การตั้งรั� ถือเป็นการตั้งรับอย่างแข็งแกร่� เพราะปราสาทเมืองไรโบเซ็นทำจากหินแกร่� ฉะนั้นการทะลวงเข้าไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเล� การที่จะเอาชนะได้มีทางเดียวคือ ต้องล่อกองทัพของไรโบเซ็นออกมาสู้ด้วยให้ได้�.
ในตอนแรกๆนั้นไรโบเซ็นป้องกันเมืองอย่างแข็งขั� ไม่มีทหารนายไหนกล้าย่างออกมาสู้กับโควตะเลย แต่ด้วยฝีมือการล้อเลีย� และเหยียดหยามของมาคุ ในที่สุดยามาดะก็ทนคำหยามไม่ไหวขัดคำสั่งเจ้าเมืองควบม้ากับกองทั� 2500 คน มาด้วยอาการไม่เต็มร้อย(เมาแอ๋นั่นเอ�!!!) มาเจอกับโควต� ทั้งสองตะโกนข่มขวัญกันสักครู� แล้วก็เข้าประอาวุธกั� ทวนของโควตะนั้นแม้จะเสียเปรียบเล็กน้อยแต่ด้วยประสบการณ์ของเขายังสู้ยามาดะได้ ทั้งสองประอาวุธตัวต่อตัวกันถึง 30 กว่าเพลงก็ยังไม่มีใครพ่ายแก่ใค� ทวนของทั้งสองผลัดกันสาดใส่คู่ต่อสู้ไปมาพร้อมกับหลบทวนคู่ต่อสู้ด้วย เลือดนั้นออกพอๆกับเหงื่อเลยทีเดียว โควตะรู้สึกร้อนภายใต้เสื้อเกราะเหล็ก แสงแดดร้อนทำให้โควตะยิ่งเดือดพล่าน เขาโกรธตัวเอ� หลายครั้งที่เขาเผลอเหม่อมองในขณะสู้รบไปที่กำแพงเมืองและหวังให้นัตสึกิออกมาดูการรบครั้งนี� สักครั้งหนึ่งที่เขาจะได้เห็นหน้าหญิงสา� นั้นทำให้เขาถูกโจมตีโดยไม่มีการป้องกัน เขานึกโกรธที่ยามาดะโจมตียามเขาเผลอ ยามาดะยิ้มยั่ว
เขาคิดว่าการทำให้โควตะโกรธจะยิ่งทำให้โควตะยิ่งวู่วามโจมตีโดยไม่มีการป้องกันยิ่งขึ้� แต่เขาคิดผิด ด้วยแม่ทัพโควตะแม้จะเป็นคนชอบทำอารมณ์อยู่บ้างซึ่งเป็นหายนะอย่างหนึ่งในตัวเขาเมื่อไม่มีซาไอคอยปรา� แต่
ครั้งนี้เขาเยือกเย็นภายใต้ความโกรธ ทั้งที่อยากจะระเบิดออกมาให้ได้ อยากสาดเพลงทวนใส่ศัตรูตรงหน้� แต่เขาก็ทนรับเพลงทวนของยามาด� เขาตัดกำลังโดยไม่โต้ไปเรื่อยจนยามาดะได้ใ� ปลดความระวังป้องกันลงเรื่อยๆ จนไร้กาดป้องกั� ยามาดะลงทวนอย่างรวดเร็วและในใจคิดเพียงว่�"เอาชนะ" โดยไม่ได้คิดว่าโควตะจ้องเล่นงานเขาดู ในที่สุดเมื่อเริ่มเพลงทวนที่ 55 โควตะเห็นจุดโหว่ของยามาด� คือรอยแยกของเสื้อเกราะที่สีข้างขวานั้นเอ�
ยามาดะแทงทวนมาเฉียดตาขวาของโควตะไปเพียงนิดเดียวโควตะใช้ช่วงเวลานั้นแทงไปยังรอยแยกอย่างแม่นยำ เป็นผลให้ยามาดะร่วงจากม้าทันที ฝุ่นตลบไปชั่วครู่แล้วยามาดะก็ทำท่าจะคว้าทวนขึ้นมาสู้ ขณะแขนซ้ายยังกุมแผลอยู� การลุกอย่างทุลักทุเลถูกหยุดด้วยปลายทวนของโควตะ ช่วงเวลานั้นโควตะคาดว่าจะได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีของทหารของตน แต่ประสาทของเขาคงไม่รับรู้ เมื่อเขาชี้ไปที่คอของโควตะ สิ่งแรกที่เขาทำต่อจากนั้นคือ
การเงยหน้ามองไปที่กำแพงเมืองเพื่อมองหานัตสึกิ โควตะเห็นนัตสึกิ เธอมองอย่างเศร้าๆลงม� แล้วรีบกลับเข้าไปทันทีเมื่อเขามองขึ้นไ� แค่นั้นก็พอแล้ว
โควตะหันกับมามองยามาดะอีกครั้ง
"ข้าจะไม่ฆ่าเจ้� เพราะเจ้าแพ้แล้ว�" เขาหอบ
"จงนำกองทหารของเจ้ากลับเข้าเมืองไปซ� และยอมให้เราผ่านไปแต่โดยดี ไม่เช่นนั้นข้าจะลุยถล่มเมืองเจ้าซะ ไป!!!" โควตะตวา� ยามาดะพยุงตัวขึ้นด้วยทวน มีทหาร 2-3 คนมาช่วยเขาขึ้นม้า ทัพนั้นถอยเข้าเมืองอย่างง่ายดา� แต่ก่อนที่ยามาดะจะถอยเข้าสู่ประตูเมือง
"หยุดก่อน!!!" ยามาดะหันกลับม� โควตะที่ควบมาเข้ามาหอบ
"ฝากบอกท่านนัตสึกิด้วย
ว่าข้าขอโท�" โควตะเอ่� ยามาดะยิ้มเยาะใส�
"แล้วจะบอกให้�."เขาทิ้งท้า� แล้วทั้งกองทัพเมืองไรโบเซ็นก็หายเข้าไปประตูเมืองอย่างสมบูรณ์
"ท่านโควต�!!!" มาคุควบม้ามาหา โควตะมองหน้าอย่างรู้ทั�
"จริงอย่างที่เจ้าจะพู� มาคุ ถอยทัพ!!!" โควตะสั่�
"ข้าคงต้องทำแผลเสียหน่อย
." เขาพูด พลางมองกำแพงเมื่อก่อนที่จะควบม้าออกไ�
. . . . . .
ต่อจากนั้นหลายวันยามาดะที่โดนเข้าสาหัสพอสมควรออกมาเดินเหินได้อย่างปกติ วารางิเอ็ดตะโรเขายกใหญ่ที่ทำตามอำเภอใจ และหันมาเปรยว่� อาจเป็นทางออกที่ดีที่จะให้กองทัพของโควตะเดินผ่านไป เพราะเป็นการไม่สูญเสียทางทรัพย์สินและสถานการณ์ทางเมืองหลวงอาจดีขึ้� ซึ่งซามะคัดค้านสุดขี� เพราะเขารับสินบนมาจากมิโดริแล้วนั้นเอง วารางิฟังแล้วก็ส่ายหน้� หันมาถามเรื่องสู้แทน
"เท่าที่ข้าสู้กับเข� ข้าเห็นว่า
เขาเป็นคนดีพอสมควรเลยล่�" ยามาดะว่� อังโคข� มิฮาโอ� พยักหน้าเห็นด้วย แล้วต่างคนก็จิบเครื่องดื่มหน้าตน นัตสึกิเดินเข้ามาพอด� จิโฮที่ยืนอยู่หน้าประตูหลีกทางให� เธอถือถาดน้ำชาเข้ามาด้วย
"น้ำชาค่ะ!!!" นัตสึกิวางน้ำชาลงแล้วรินส่งให้เจ้าเมืองเป็นคนแรก
"ท่านซามะลองชิมน้ำชาของนัตสึกิดูส� รสเลิศที่สุดในเมืองเชียว� แม้ร้านน้ำชายังสู้นางทำไม่ได้เลย" วางาริส่งน้ำชาให้ขุนนางลับ เขารับไปดื่ม ส่วนนัตสึกิก็ส่งน้ำชาให้แต่ละค� ยามาดะทำท่านึกขึ้นได�
"นัตสึกิ
เจ้าแม่ทัพโควตะมันฝากมาบอกว่า
ขอโทษเน่�" ยามาดะพูดแล้วจิบน้ำช� นัตสึกิเงยหน้าอย่างเย็นช�
"ข้าไม่รู้จักเขาแล้�.." เธอพูดช้าๆแล้วเก็บถาดน้ำชาออกไ� จิโฮตบบ่าของยามาดะที่ร้องโอย
"นัตสึกิเพิ่งหยุดร้องไห้ได้แล้วเชียว
อย่าไปพูดถึงอีกล่ะ" จิโฮเอ็ด
"เฮอะ
ทีร้องเจ็บใจคนอื่นล่ะไม่ถึงวินาที ทีไอ้หมอนี่ล่ะร้องเป็นอาทิตย์เชียว!!!" มิฮาโอะพูดอย่างขบฟัน
"ของมันช่วยไม่ได้นี่น�" อังโคขุว่า วารางิถอนใจเฮือก ซามะกลอกตามองทุกคนในห้อง ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่�.
หลังจากนั้นไม่นานมีแนวโน้มว่� โควตะจะบุกเข้ามาจริง� ทำให้เจ้าเมืองวิตกว่าเขาจะบุกเข้ามาได้ เพราะด้วยกำลังทั� และแผนการของโควตะที่ประเมินแนวไม่ได้ ทำให้การท้ารบของมาคุเป็นผลอีกครั้ง เมื่อไรโบเซ็นได้ลงมือวางแผนปล้นค่ายยามดึ� ทำให้ฝ่ายของโควตะอลหม่านเป็นอย่างมาก ทหารเสียขวัญโกรธแค้น ในวันรุ่งขึ้นก็ส่งจิโฮและกำลังทัพที่เหลือเพียง 6000 จา� 7000 ออกบุกค่ายของโควตะอย่างที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ส่งผลให้โควตะพ่ายแพ้ที่ไม่ถึงกับยับเยิ� เพียงแต่เสียทีเท่านั้น โดยไม่ต้องกล่าวถึงคนร่างยักษ์คนนั้� โควตะเพิ่งเคยเห็นคนที่มีพละกำลังมากขนาดที่แหกทหา� 100 คนที่ยืนขวางได้สบายๆ จิโฮนำทหาร 6000 นายตะลุยเดียวทหา� 30000 โดยมิทันตั้งตั� อย่างไปหวังผลชนะเล� โดยการใช้ทหารน้อยกว่าบุกตรงๆอย่างนี้ แต่ก็ทำให้ฝ่ายโควตะสับสนได้เป็นอย่างดี นายทหา� 30000 นายถอยร่นไปหลายกิโลเมต� จิโฮนั้นยิ่งซ้ำกระหน่ำเข้ามาอี� คนร่างยักษ์ที่ชื่อจิโฮนั้น...
โควตะก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะแกร่งสักเพียงใ� เขากระโจนขึ้นม้าเพื่อลองเข้าไปขัดตาทัพชั่วคราว แล้วก็ให้มาคุพาทหา� 20000 หนีไ� ส่วนเขาใช้ทหาร 10000 เข้าตะลุมบอนกับจิโ� นายทหารของเขาเข้าสู้กับทหารของจิโฮและเขาก็สู้กับจิโฮเพียงตามลำพั� พละกำลังที่แข็งแกร่งปานช้างสาร เล่นเอาโควตะเกือบโดนหักกระดูกไปหลายรอบ ทั้งสองสู้กันเป็นเวลานาน ซึ่งโควตะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเล็กน้อยเพราะมวลของร่างกายนั้นน้อยกว่ามาก จิโฮหวดขวานลงบนทวนของโควตะ จนทวนแทบหักเป็นสองท่อน โควตะจึงฉุกคิดว่าหากสู้ต่อไป เขาจักเป็นฝ่ายแพ้แน่ เพราะตื่นตอนเช้ายังงัวเงีย ร่างกายก็ยังไม่ได้ฟิตซ้อ� จึงใช้เล่ห์แสร้งรบพลางถอยพลางล่อให้จิโฮควบม้าตามมายังหลุมพรางที่เขาสั่งให้ทหารขุดเอาไว� เพราะคาดการณ์ว่าต่อไปคนที่จะมารบด้วยคือจิโ� จึงให้ทหารขุดหลุมเอาไว้ดัก แต่ไม่นึกว่าตนเองจะเป็นฝ่ายถูกโจมตีกะทันหั� แต่ช่างเถอะ
ใช้เร็วกว่าเวลานิดหน่อยคงไม่เป็นไร
โควตะคิดดังนั้นจึงแกล้งล่อให้จิโฮมาถึงหลุมที่ขุดล่อเอาไว� ด้วยน้ำหนักตัวที่เบากว่า เขาสั่งให้ม้ากระโดดข้ามหลุมพรางได้อย่างสบายๆ แต่จิโฮนั้นไม่ได� เพราะน้ำหนักตัวมากเกินไป และความมุ่งมั่นที่จะรบกับโควตะท่าเดียว ทำให้ไม่ได้สังเกตสิ่งผิดปกติรอบตัว
"กลับมาเจ้าโควตะขี้ขลาด!!!" จิโฮตวาดร้องขณะตะลุยม้าแล้วชูขวานร่าเตรียมตัดหัวอีกฝ่า� ใจหนึ่งก็สั่นเครือเมื่อเห็นภาพเพื่อนในวัยเด็กเช่นนัตสึกิร่ำไห้กอดศพผู้ชายคนนี้ ใจหนึ่งก็แค้นที่บังอาจมาหลอกเพื่อนรักให้ร้องห่มร้องไห้เป็นสามวันเจ็ดวั� ม้าควบเข้าไปหาร่างที่อยู่ข้างหน้าหมายตาจะเอาอาวุธจี้คอแล้วถามให้มันรู้เรื่องไปเสียเล� แต่จิโฮวู่ว่ามไป การใจร้อนเป็นบ่อเกิดแห่งพิบัติทั้งปวงของนักร� เพียงพริบต� ม้าของเขาก็ร่วงตกไปในหลุมพร้อมกับเจ้าของ ด้วยมิหวังจะฆ่าแต่ประการใด หลุมจึงเป็นเพียงหลุมลึ� ลึกเพียงคาดมิให้คนร่างใหญ่ปีนขึ้นมาได้เท่านั้น
"ไงล่�!!! ท่านแม่ทัพ�.จิโฮสินะ!!!" โควตะเอ่ยหยั� แต่สีหน้าหาได้ปรากฏบนสิ่งนั้นเลย
"โควต�!!! ไอ้หน้าตัวเมีย!!! แน่จริงมาสู้กันตัวต่อตัวสิฟ่�!!! ไอ้กลับกลอ�!!!" จิโฮตะโกนลั่� โควตะมองอย่างไม่ยี่หระ พลางสะบัดหัวคล้ายจะสลัดคำพูดเหล่านั้นไปให้พ้�
"คนที่หน้าตัวเมียมันน่าจะเป็นฝ่ายเจ้ามากกว่านะ
. แม่ทัพจิโฮ" โควตะเอ่ยช้า� เขาคิดถึงนึตสึกิทันทีที่เห็นหน้าจิโฮ ก็ในหมู่แม่ทัพอี� 4 คน จิโฮสนิทกับนัตสึกิที่สุดนี่น�
"ส่งคนมาลอบปล้นค่าย
จนฝ่ายข้าแทบแพ้หมดรูป" โควตะว่า จิโฮถ่มน้ำลายอย่างขมขื่น ม้าที่ตกลงไปโอดครวญอย่างเจ็บปวดอยู่ก้นหลุม เมื่อมันหล่นลงมาในหลุม ร่างใหญ่ของเจ้านายมันหล่นทับมันอีกทีจนมันเกือบช้ำในตายในทันท� แม้ม้าจะเป็นสัตว์ที่แข็งแกร่� แต่การที่ถูกของที่หนักเกือบเป็นเท่าตัวหล่นทับจากที่สูงเกือบสิบเมตร ก็ทำให้มันกระอักได้เหมือนกัน แม้ว่าร่างของเจ้านายมันจะมีแต่กล้ามเนื้อก็เถอะ�
"แล้วยังส่งเจ้ามาโจมตีมนขณะที่เราไม่พร้อมอีก
ใครคิดแผนละเนี่ย
ล้ำลึกดีชะมัด" โควตะประชด จิโฮกัดฟันกรอด� เขานึกเจ็บใจเมื่อสมัยโควตะยังเป็นทามะคนโปรดของนัตสึก� แม้จะไม่สนิทกันนัก แต่ถ้ารู� เขาจะฆ่ามันตั้งแต่แร� ฉับพลันทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีของฝ่ายกองกำลังกู้ชาติพวกเขาหันไปตามเสียงที่มาตามกระแ� จิโฮก้มตาขมวดคิ้วแล้วหันมามองโควตะที่ยังมองไปตามทิศเสียงอยู่ สักครู่ผู้ยืนเหนือหลุมก็หันกลับม� เขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม นายทหา� 4-5 คนควบม้ามาหา พลางแย่งกันรายงานสถานการณ์
"ท่านแม่ทัพ!!!"
"เราชนะขอรั�!!!"
"ฝ่ายโน้นราบเป็นหน้ากลอ�!!! จับเป็นได้ทั้งนั้นเลยขอรับ"
"ท่านมาคุย้ายค่ายสำเร็จ!!!"
ต่างฝ่ายต่างรายงาน โควตะยกมืออย่างเข้าใ� แล้วสั่งให้นายทหารเข้าจับกุมตัวจิโ� นายทหารต่างชี้หน้าตัวกันกราว แต่ไม่มีใครทำตามแม้แต่คนเดีย� โควตะขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้�
"เข้าใจล่�!!! งั้นไปตามทหารมาอีกสั� สองสามร้อยคนล่ะกัน เผื่อหมอนี่จะกัดใครเข้�" โควตะว่า นายทหา� 2-3 คนทำความเคารแล้วควบม้าออกไ�
"เจ้าต้องเสียใจที่ไม่ฆ่าตรงนี� โควต�!!!" จิโฮแยกเขี้ย� โควตะทรุดลงคุยกับมนุษย์ในหลุมพรางที่ปากหลุ�
"จะฆ่าเจ้าทำไ�?" โควตะถามอย่างกันเอ� จิโฮขบฟันอย่างหาเหตุผลไม่ได้
"ข้าจะฆ่าเจ้าน่ะส�" จิโฮตอบในที่สุ�
"แต่ข้าไม่ชอบเรื่องยุ่งยา�!!!" โควตะตอบ จิโฮเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"เรื่องอะไร?" จิโฮถา� โควตะยิ้มด้วยมุมปากก่อนตอบ
"ไม่อยากให้ใครบางคนไม่สบายใจ
" โควตะลอยหน้าลอยตาตอบ จิโฮยิ้มเหมือนรู้ลับลมคมใน
"เจ้าปล่อยข้าไป พร้อมส่งข้อความไปให้นัตสึกิแบบทำกับยามาดะหรือเปล่า?" จิโฮค่อน อีกฝ่ายยิ้มอย่างยินดีที่อีกฝ่ายรู้ทั�
"ไม�!!! คราวนี้ข้าจะรีดความลับ" โควตะบอกเรีย� จิโฮมีสีหน้าตกใจ
"ข้าไม่มีวัน
." จิโฮตวาดแต่โควตะยกมือห้ามไว้เสียก่อน
"ข้าไม่ได้ถามข้อมูลเมือ� แต่จะถามเรื่องนัตสึก�.." โควตะว่า
"
สบายดีหรื�?" เสียงโควตะขาดห้ว� น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก จนจิโฮไม่อยากเชื่อว่าเป็นแม่ทัพโควตะ เขาพยักหน้�
"อืม
ดีแล้ว" โควตะตัดบทเมื่อนายทหาร ยกขบวนมาเป็นร้อยเพื่อมาจับจิโฮคนเดีย� เสียงพูดจอกแจก ประกอบกับเสียงฝีเท้าม้าใกล้เข้าม� มาคุเป็นผู้นำทัพมา พล 200 ของเขาคุยฟุ้งกันว่าจะทำยังไงกับจิโฮด� แรกๆก็ฮึกเหิมอยู่หรอ� แต่พอมาเห็นเจ้าตัวคนที่พูดถึงก็ขี้หดตดหายไปตามๆกัน
"ใครคุยฟุ้งว่� เมื่อกี้นี�" โควตะนึกค่อนในใจ แล้วสั่งให้นายทหารที่กลัวๆกล้า� แล้วทำท่าไหว้ขออโหสิจากจิโฮก่อนเข้าใช้เชือกมัด หลังจากนั้นที่อีกเกือบ 50 คนจะเข้ากันตะลุมบอ� ช่วยกันทั้งมัดทั้งทึ้งคนร่างยักษ์แต่นั้นก็ไม่ทำให้คนร่างยักษ์สะท้านไปสักเท่าไร โควตะสั่งให้นำตัวเชลยทั้งหมดเข้ามา เขาต้องการเกลี้ยกล่อ� เสียงตะโกนด่าโควตะอยู่ร่ำๆ เขากระแอมเพื่อบดบังเสียงที่ร้องว่า "ข้ามาสู้เพื่อชาต�" และอะไรอีกต่างๆนาน� แม้เขาจะพูดจากล่อมใครไม่เก่งเท่าซาไอ แต่ก็มีเชื้อมั้งแหละน่�!!!
"พวกเจ้าทราบหรือไม่? ว่าพวกเจ้ามารบเพื่ออะไ�?" โควตะถาม ทหารก็ตอบกันเกรียวว่าเพื่อปกป้องเมือ�
"ถ้างั้นหากเกิดข้าไม่ทำลายเมืองล่� แค่ขอเดินผ่านไปเฉย�" โควตะถาม เหล่าทหารที่ถูกจับตัวมองหน้ากั� แล้วหันไปหาจิโฮเป็นเชิงถาม
"ข้าก็ไม่ให้เจ้าไปกองทัพกบฏ!!! เพื่ออาณาจักรนาก�" จิโฮตะโก� พร้อมกับเสียงเชลยที่เฮลั่น โควตะเลิกคิ้�
"พวกเจ้านั้นล่ะกบ� พวกเจ้ารู้หรือเปล่�? ว่าตอนนี้เมืองหลวงเป็นยังไ�? ราชาอิเอยาสึถูกยึดอำนาจโดยราชานีมิโดริแล้ว" โควตะเอ่� เสียงของเชลยซุบซิบกันทันที แต่จิโฮชิงตะโกนขึ้นมาก่อ�
"เจ้ามีเหตุผลอะไร?"
"ไม่ยาก!!" โควตะตะโกน
"ถ้าราชาอิเอยาสึยังอยู่สงบด� ทำไมแม่ทัพอย่างข้าจะต้องออกมาตะลอนให้เหนื่อยด้วยเล่า? แล้วหากข้ากบฏจริ� ทำไมจะต้องออกมาข้างนอก ทำไมไม่ยึดอำนาจมันไปเสียเลยตั้งแต่อยู่ในเมืองหลว�?" โควตะถามพร้อมผายมือออก ทหารเริ่มเชื่อ แต่มีบางเสียงตะโกน
"เจ้าหลอกเราได้ เจ้าปลอมเป็นทามะไปสอดแนมในจวนเจ้าเมือง ครั้งนี้ก็หลอกเราได้!!!" เชลยซุบซิบกันอีก เป็นไปได้เหมือนกัน!!! โควตะยิ้�
"ยิ่งเป็นไปไม่ได้!!! ข้าอยู่ในจวน ข้าใกล้กับเจ้าเมือ� ทำไมข้าไม่ฆ่าเขาเสียล่� เมืองนี่จะได้แตกๆไปเสี� ไม่เปลืองทหารด้ว�? แล้วข้าน่าจะฆ่าพวกเจ้าซึ่งเป็นทหารส่วนใหญ่ของเมืองทำไมข้าไม่ฆ่� มานั่งถกกับเจ้าให้เมื่อยปากทำไ�? แม่ทัพจิโฮ ข้าก็สามารถฆ่าได้แต่ข้าก็ไม่ฆ่� รวมทั้งแม่ทัพยามาด� มิฮาโอ� และแม่ทัพอังโคขุด้วย ทำไมข้าไม่ฆ่� หื�? ก็เพราะข้าไม่อยากทำร้ายคนเชื้อสายเดียวกันน่ะสิ พวกเราเป็นชาวนากิเหมือนทำไมต้องฆ่ากันด้ว�? สิ่งที่ข้าต้องการเพียงเดินผ่านไปกำจัดราชินีมิโดริที่เมืองหลวงเท่านั้นแหล�? ข้าอยากให้พวกเจ้าคิดดูให้ด� และข้าขอบอกว่าข้อมูลของข้าไม่โป้ปดแน่นอน พวกเจ้าน่าจะรู้ความร้ายกาจของราชินีมิโดริดีนี่ นางทำอะไรราชินีฮิโตมิอันเป็นที่รักของเรา ห๊�!!!" โควตะถาม ส่วนใหญ่พยักหน้าเห็นด้วย หลายคนเต็มใจจะให้กองทัพที่บัดนี้เขาเรียกว่ากองทัพกู้ชาติผ่านเข้าไปในเมือ� โควตะมองอย่างพอใจ
.
"ข้าจะไม่บังคับ และจะไม่ฆ่าพวกเจ้าด้วย ข้าจะปล่อยพวกเจ้ากลับไปสู่เมือ� ไปหาพี่น้องของพวกเจ้� พวกเจ้ามีสิทธิ์ตัดสินใจเอง ข้าไม่บังคับ แต่เรื่องการตัดสินใจของเจ้าเมืองเจ้าเป็นอีกเรื่อ� หากเราไม่สามารถเข้าไปได้ เราคงต้องบุกเข้าไปด้วยความจำเป็น และเป็นทางสุดท้ายที่เราจะท�!!! แต่เราจะไม่ทำร้ายประชาชนแน่นอน จงไปใคร่ครวญมา!!" โควตะให้สัญญาณส่งเชลยกลั� ส่วนจิโฮนั้นเขาให้ขึ้นม้าตัวอื่นไป เพราะม้าตัวเดิมของเขาคงต้องเกษียณไปชั่วชีวิต
"แม่ทัพจิโฮ!!!" โควตะเรียก จิโฮหันม�
"สารนี่
ไปส่งให้ท่านเจ้าเมืองด้วย" เขายื่นให้ จิโฮรู้สึกชอบโควตะ และคิดว่านัตสึกิเลือกไม่ผิ� จิโฮรับไปเก็� ก่อนที่จะเอ่ยลาด้วยคำแปลกๆ
"แม่ทัพโควตะ
ข้าลาก่อ� และสาบานว่าจะกลับมาแก้มือกับเจ้าแน� ตราบใดที่นัตสึกิเลิกรักเจ้าแล้�" เขาตะบึงม้าออกไป เขาไม่แปลกใจเลยที่แม่ทัพคนอื่นไม่คิดอยากรบกับโควตะอี� เป็นเพราะไมตรีที่เขามีให้นั้นเอง�.
โควตะมองคนร่างยักษ์ที่ลับตาหายไปก่อนที่จะถอนหายใ�
"ถึงเวลาแล้วสิน่ะ�.ข้ากลัวเหลือเกินที่จะต้องสู้กับเจ้า
นัตสึก�"
|