|
เป็นครั้งแรกที่นัตสึกิได้อาบน้ำตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอมาอยู่ที่ค่ายทหารได� 7 วั� แผลของโควตะดีขึ้นมาก แม้เจ้าหนุ่มจะสำออยว่ามันเจ็บหนักก็เถอ� ที่แน่� โควตะไม่รู้ข่าวที่เมืองไรโบเซ็นถูกยึดอำนาจเลยแม้แต่น้อ� ซามะออกคำสั่งดำเนินการแทนเจ้าเมือง ยึดอำนาจทางทหารไว้เสียหม� ฝ่ายท่านแม่ทัพนั้นยังทำการนั่งเฝ้าหน้ากระโจมให้นัตสึกิอาบน้ำ แม้จะเป็นตอนกลางคืนเขาก็ไม่วางใจ โควตะคิดจะแอบดูให้ชื่นใจเหมือนกั� แต่ถ้าแลกกับการถูกท่านนัตสึกิต� ล่ะก็อย่าทำเลยจะดีกว่า� โควตะเห็นท่าทีที่นัตสึกิแสดงออกเมื่อต้องการอาบน้ำเช่นเดียวกับซาไอเมื่อต้องการอาบน้� คือการโบกมือพัดตัวเองแล้วบ่นว่าร้อนๆ และยังจะทีท่าจะคลั่งเมื่อเห็นน้ำอี� โควตะที่คอยจัดการดูแลอะไรต่อมิอะไรแทบทุกอย่างให้ซาไอเมื่ออยู่ในกองทั� จึงไม่แปลกเลยที่เขาสังเกตได้ง่ายมากเมื่ออยู่กับนัตสึกิ หญิงสาวใส่เสื้อผ้าแล้วสำรวจจนเรียบร้อยว่าไม่มีอะไรตกหล่นอยู่ โควตะดูเหมือนจะมีกึ๋นเรื่องนี้เป็นพิเศ�
"มีธุระล่ะสิท่า!!!" นัตสึกิเปรยอย่างรู้ทัน โควตะหันมายิ้มอย่างเกเรเล็กน้อ�
"โกหกพวกทหารว่าหลับไปแล้วอย่าให้ใครมากวนข้าน้อย" โควตะเอ่� เขาได้สั่งแกล้งจัดเวรแถวนี้ให้เบาบางเป็นพิเศ� เพื่อสะดวกในธุระที่เขาจะมาทำ
"อืม
" นัตสึกิพยักหน้�
"ให้ข้าน้อยเข้าไปได้ไหมขอรั�?" โควตะขออนุญา� นัตสึกิเลิกผ้าคลุมกระโจมให้เข้าม� ชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอก เดินเข้ามาอย่างมากมารยาท ทั้งคู่ต่างนั่งเก้าอี้กันคนละตัว โดยมีโต๊ะอยู่ตรงกลาง โควตะสำรวจภายในกระโจ� กลิ่นหอมของหญิงสาวเมื่อสักครู่ยังหอมฟุ้งไปทั่ว แสงที่มีมีเพียงเทียนไข 2 เล่มเท่านั้น สิ่งที่โควตะเห็นชัดกว่านั้นคือดวงตาสีดำมันขลับของหญิงสาว เขาเลี่ยงที่จะมองมันเผื่อเกินเหตุสุดวิสั� สายตาหันไปสนใจอย่างอื่นในกระโจมแทนและไปสะดุดกับ
"หมากรุ�?" โควตะถาม นัตสึกิลูบต้นคอตัวเองก่อนที่จะตอ�
"ข้าขอเซรุมาน่ะ!!! ถ้าไม่ทำอาหารก็นั่งเฉย� น่าเบื่อออกจ๊ะ" นัตสึกิอ้างถึงนายทหารที่โควตะมอบหมายให้ดูแลเธอ
"แล้วเล่นคนเดียวหรือขอรับ?" โควตะถาม หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆอย่างน่ารั� โควตะมองกล่องหมากรุกสักครู่ก่อนที่จะเดินไปหยิบมันม�
"เล่นกันเถอะขอรับ" โควตะพูดนิ่ม� แล้ววางกล่องหมากรุกล� เขาหยิบกระดานกระดาษออกมาปู แล้วยกตัวหมากออกมา ทั้งคู่ลงมือจัดเรียงหมากลงบนกระดานก่อนที่จะเริ่มเดินมั� บรรยากาศนั้นดีอย่างบอกไม่ถูก ทั้งคู่ไม่พูดอะไรเลยจนเดินมาได้สักพั�
"พรุ่งนี้แล้วสินะ" นัตสึกิถอนใจ
"ขอรั�!!! คงเป็นโอกาสสุดท้าย" โควตะเดินม้าไปชิดริมกระดาน นัตสึกิยืดตัวตรงก่อนจะพูดอะไรต่อ
"รู้ไหม? ที่ข้าอยู่มาหลายวันนี้ ข้ามีความสุขมากเลย" นัตสึกิสารภา� แน่ล่ะ!!! ที่ผ่านมาทหารในกองทัพก็พุงกางเพราะฝีมือการทำอาหารของนัตสึกิไปตามๆกันเหมือนกั�
"ใช่ขอรับ? ข้าน้อยก็มีความสุข.." โควตะนั่งมองนัตสึกิที่ก้มลงมองกระดาน แล้วเงียบไปสักครู่ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับปอยผมที่ร่วงลงมาของหญิงสาวไปทัดหูเหมือนเดิม
"ต้องเจรจากันแล้วล่ะขอรับเราสองคนนะ ชะตาของเมืองไรโบเซ็นจะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับท่านนัตสึกิกับท่านเจ้าเมืองแล้วน่ะขอรั�" โควตะเริ่มจริงจั� เขาประสานมือเอาไว้ใต้คาง นัตสึกิยืดตัวแล้วเม้มปากอย่างเครียดๆ
"ว่าม�!!!" หญิงสาวสวมบททูตตอบ โควตะลดตาไปมองที่ชายผ้าคลุมไหล่ของหญิงสา� ก่อนที่จะทำการเจรจาต่อ
"ข้� แม่ทัพโควต� ขอทำสัญญาเดินผ่านเมืองไรโบเซ็น เดินทัพไปยังเมืองหลว� เพื่อกอบกู้บัลลังก์จากราชินีมิโดริ ให้สัญญาว่าจะไม่รังแกข่มเหงชาวบ้าน และจะไม่รบราฆ่าฟัน ขอเพียงแค่ผ่านไปเฉยๆ" โควตะพูด นัตสึกิมองมือตัวเอ�
"ข้� นัตสึกิทายาทผู้ครองเมืองไรโบเซ็น ขอถือสาสน์นี้ไปแจ้งแก่เจ้าเมืองไรโบเซ็� ท่านวารางิบิดาของข้า" นัตสึกิรับคำ เธอเชื่อในคำพูดเขาว่าราชบัลลังก์ถูกยึดครองแล้ว เขาไม่โกหกแน� หรือถ้าโกห� เรื่องที่ว่าราชินีมิโดริครอบงำบัลลังก์ก็สมควรถูกลงโท� เธอไม่เชื่อหรอกว่า ราชินีฮิโตมิจะลอบปลงพระชนม� โควตะและนัตสึกิไม่มีใครพูดอะไรเกี่ยวกับงานไปพักใหญ� ทั้งคู่ได้แต่จ้องหน้ากัน เสวนาเรื่องส่วนตัวซึ่งกันและกั� โควตะเล่าเรื่องของซาไอให้นัตสึกิฟั� รวมทั้งความลำบากของพี่ชา� ที่ต้องคอยกีดกันทั้งสองให้อยู่ในกรอบประเพณ�
"ท่านเป็นพี่ชายที่ดีจริงๆ!!!" นัตสึกิหัวเราะ
"ข้ามีน้องสาว 6 คน ทุกคนก็สวยงามทั้งนั้� จะว่าไปข้าไม่ได้ดูแลน้องเลยแม้แต่คนเดียว แม่เลี้ยงที่ตายไปเมื่อ 3 ปีก่อนเป็นคนจัดงานแต่งงานให้พวกนางน่� ส่วนข้าก็ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว�" นัตสึกิก้มหน้าอย่างอ้อยสร้อย โควตะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วตรงไปโอบกอดหญิงสาวอย่างอ่อนโยน
"ข้ารักท่านนัตสึกิ
" โควตะเสยปลายคางเธอด้วยปลายนิ้ว
"ข้าไม่แน่ใจว่าเราต้องทำสงครามกันอีกหรือเปล่า?" นัตสึกิเอ่ยแล้วซบหน้าลงบนอกของชายหนุ่ม
"ทำไมข้าต้องทำอย่างนี้เวลาอยู่ต่อหน้าท่านด้วยนะ! ข้าทำตัวไม่เป็นผู้ใหญ่เลยพออยู่ต่อหน้าท่าน โควต� ท่านรั้งให้ข้าไปทำตัวเป็นเด็กสาวทุกท�" โควตะดึงเธอขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่เหมือนเด็กๆ
"ท่านเป็นเด็กสา� ท่านนัตสึก�!!! สดใสน่ารักมากในสายตาข้� เมื่อก่อนท่านทำตัวเกินอายุต่างหา�" โควตะเอ่ยพลางเล่นผมที่ลุ่ยออกมานอกมวยของนัตสึก� นัตสึกิลอบหา� วันนี้เธอต้องนอนแล้วหรือนี�!!! เธอยังอยากตื่นอยู่ต่� อยากฟังคำหวานที่เธอคิดว่าฟังมาจนเบื่อของผู้ชายคนนี้อีก
"ท่านนัตสึกิง่วงนอนเสียแล้ว" โควตะหัวเราะในลำคอ แล้วใช้มือลูบเปลือกตาของหญิงสาวเล่�
"นอนเถอะขอรับ!!!" โควตะพยุงนัตสึกิที่งัวเงียให้เดินมาที่เตียงนอน ขณะที่นัตสึกินั่งลงบนเตียงนอ� ชายหนุ่มก็คุกเข่าล� แล้วจับขาของหญิงสาวเอาไว� ก่อนที่จะถอดรองเท้าให้ทีละข้าง ก่อนที่จะลากถังน้ำอุ่นมาล้างเท้าให�
"โควต�!!!" นัตสึกิอุทาน การที่ผู้ชายมาทำอย่างนี้ให้ผู้หญิงนับว่าเสียเกียรติมาก การล้างเท้าเป็นงานที่ต้อยต่ำ แม้แต่ผู้ชายด้วยกันยังไม่ทำให้เล�
"อย่างทำอย่างนี้เลย ได้โปร�!!!" นัตสึกิพยายามชักเท้าออ� แต่แม่ทัพใหญ่ไม่ปล่อ� จุ๊ปากเป็นเชิงให้อยู่นิ่งๆ พลางใช้ผ้าขาวลูบปลายเท้าให้อย่างนิ่มนว� นัตสึกิมองชายหนุ่มที่ปรนนิบัติตนอย่างลำบากใจ
"ท่านทำอย่างนี้กับซาไอด้วยหรือเปล่า?" นัตสึกิฉุกถามขึ้นเบา� โควตะส่ายหน้าก่อนจะตอบ
"ข้าบริการพิเศษให้ท่านนัตสึกิคนเดียวขอรับ!!! สำหรับเจ้านายคนพิเศษของข้า" เขามองปลายเท้าอย่างใคร่ครว� แล้วใช้ผ้าแห้งเช็ดให� ก่อนที่จะค่อยยกขาเรียวๆแต่ละข้างขึ้นไปวางบนเตียง นัตสึกิหน้าแดง เธอกลัวว่าโควตะอาจจะขึ้นมานอนข้างเธอเมื่อไรก็ได้ แต่เขาก็ยังปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ โดยการห่มผ้าให้เหมือนกับนัตสึกิยังไม่โ� แล้วกล่าวราตรีสวัสดิ�
"ราตรีสวัสดิ์ นายหญิงของข้� หลับให้สบายนะขอรับ" โควตะใช้มือใหญ่ๆของเขาลูบผ้าห่มจนเรียบ ก่อนที่จะเดินไปดับเทียนเล่มที่ 1
"ราตรีสวัสดิ์ โควต�" นัตสึกิขดตัวบนที่นอน ขณะที่โควตะดับเทียนอีกเล่ม
"ถ้าคืนนี้หนา� ข้าน้อยอยู่กระโจมข้างๆ รอให้หนุนตักอีกครึ่งคืนน่ะขอรับ
"
"ตาบ้�!!!" เสียงตวาดแว้กดังตอบกลับม� โควตะหัวเราะแล้วเดินออกไปนอกกระโจม ปล่อยให้นัตสึกิหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกในความมืดแห่งรัตติกาล�.
. . . . . .
วันนี้โควตะตื่นเช้าเป็นพิเศษ เขามีหน้าที่สำคัญที่จะต้องส่งนัตสึกิกลับเข้าเมือ� นัตสึกิก็ตื่นแล้วเหมือนกัน เธอสั่งเสียเรื่องการทำอาหารให้พวกลูกมือที่จะขึ้นมาเป็นพ่อครัวเป็นครั้งสุดท้า� ก่อนที่จะเดินรับลมใกล้กระโจมของต� เธอมองฟ้าที่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น แล้วสูดลมเย็นเสียเต็มปอด
"เมื่อคืนไม่หนาวหรือขอรับ?" เสียงแทรกดังขึ้น นัตสึกิหันไปมองเจ้าของเสีย�
"หนาวสิ!!! โควต�" เธอพูดพลางหัวเรา� เมื่อเห็นโควตะใส่ชุดเกราะไม่เต็มยศ ดูเหมือนยาจกยังไงพิก� ชายหนุ่มกางมือออกก้มดูสารรูปตัวเอง
"แล้วเมื่อคืนไม่มาหนุนตักล่ะขอรับ!!!" เขาถามอย่างเกเรหลังจากเงยหน้าขึ้� หญิงสาวหรี่ตามอง ดวงตาสีดำทอเป็นประกา� เมื่อเธอเอ่ยต่�
"หนาวจนแข็ง ลุกไม่ไห�!!!! ก็ท่านเล่นดับเทียนหมดเลยนี่น�" หญิงสาวเหย้าแหย่ โควตะรู้สึกอยากแกล้งนัตสึกิขึ้นมาตะงิด� เขาเดินโอบศรีษะเธอจนมั่นแล้วขยี้ผมเล่น
"เงียบไปเลย แม่หนูดีที่รัก วันนี้ข้าจะพาท่านกลับแล้วนะขอรับ" โควตะใช้จมูกชนแก้มของหญิงสาวอย่างรักใคร่ นัตสึกิอดหัวเราะคิดคักไม่ได้
"อย่างเครียดไปนะขอรับ การเจรจาวันนี้ ไม่ว่าผลจะออกมายังไงไม่ใช่ความผิดของท่าน" โควตะย้ำอย่างเคร่งเครียด
"ถ้าสำเร็จก็ไม่ใช่ความชอบข้าใช่ไห�?" หญิงสาวเสริมอย่างงอน� ชายหนุ่มตบแก้มเธอเบาๆอย่างหมั่นไส้
"ความชอบของท่านเต็มๆเลยขอรั�" เขาว่า
"ไปเก็บของเถอ�!!! ข้าว่าเดี๋ยวก็ต้องออกเดินทางแล้ว" ชายหนุ่มตัดบทก่อนที่จะเดินออกไ� ปล่อยให้นัตสึกิเดินเข้ากระโจมตัวเอง
..
พระอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าแสงสุริยาส่องเพียงครึ่งธรณ� ขบวนม้าหลายสิบตัวเดินส่ายสะโพกไปมา มันคงควบกันเป็นฝูงหากไม่มีภาระอันได้แก่อานและสัตว์ประเสริฐอันได้แก่คนนั่งอยู� บังเหียนม้าตัวหนึ่งถูกกุมด้วยมือขาวนวล อีกตัวใกล้ๆนั้นผู้กุมบังเหียนได้แก่ชายผิวกร่ำแดด ร่างกายที่บึกบึนสมชาติบุรุษนั้นต้นคอปกคลุมด้วยผมสีม่วงมังคุด จอนที่แซมออกมายาวถึงคา� น่าแปลกที่นวดเคราที่ถูกโกนอย่างลวก� กลับเป็นสีดำ ริมฝีปากที่แดงจัดมองเห็นได้ชัดเมื่อจนน่าตกใจกลางผิวคล้�
สายตาทั้งคู่ของคนผู้นั้นจับจ้องไปที่เจ้าของมือขาวนวล ก่อนนี้ผมที่เกล้ามวยขึ้นเป็นทรงของหญิงที่แต่งงานแล้ว ถูกชายหนุ่มเปลี่ยนให้ใหม� เป็นมว� 2 ข้างแล้วรวบเข้าไปติดกันข้างหลังอีกที ดูเป็นเด็กสาวขึ้นทันควัน เจ้าของมือนวลทอดนัยน์ตาดำขลับไปยังกำแพงเมืองที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ปากสีชมพูอ่อนจนถ้าไม่สังเกตก็มองไม่เห็นเม้มเข้� ทรวดทรงบางที่แทบลอยตามลมดูจรรโลงใจบุรุษยิ่งนัก เมื่ออยู่ในชุดรัดรูปของนายทหารที่ไม่ใส่เกราะเช่นนี� โควตะไม่อยากจะละสายตาออกจากหญิงสาวเล� ทรวงทรงองค์เอวและสะโพกนั้น เมื่อไรเขาจะได้เป็นเจ้าของนะ? ชายหนุ่มหลบตาลงทันใด กลัวว่าหญิงสาวจะได้ยินสิ่งที่เขาคิ� ทำไมเขาถึงได้คิดอะไรหยาบโล้นอย่างนี้นะ? โควตะคิดถึงซาไ� ท่านเซอิจิจะคิดอย่างนี้กับนางบ้างหรือเปล่า?
"ท่านนัตสึก�!!!" โควตะเอ่ยขึ้� เมื่อหญิงสาวชายตาหันกลับมามอ� เขามองอย่างสงสัย
"ส่งกันพันลี้ก็ต้องจา�" เธอถอนใจ
"ลาก่อน" นัตสึกิกล่าว แล้วเหยาะม้าออกไ� โควตะนิ่งอึ้งอยู่สักครู่แล้วควบม้าตามนัตสึกิไป ชายหนุ่มฉวยมือนัตสึกิขึ้นม�
"ข้ารักท่านนัตสึก� ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม�" โควตะเอ่ยก่อนที่จะจากกัน ทั้งคู่มองตากันอยู่พักใหญ่ นายทหารผู้หนึ่งทนรับสภาพไม่ได้ เกือบเอ่ยขัดจังหวะขึ้น แต่มาคุยกมือห้ามไว้ก่อ�
"ดูไว้เป็นวิทยาธา� เอาไว้เจ้าจะไปเกี้ยวใครจะได้มีประสบการณ์" มาคุว่� นายทหารผู้นั้นถอยม้ากลับเข้าไปเป็นจังหวะเดียวกับที่นัตสึกิผ่อนมือออกจากโควตะ แล้วควบม้าจากไ� โควตะมองจนเธอกลับเข้าไปเมือง เขานิ่งอยู่สักครู่ มาคุและเหล่านายทหารรู้สึกว่าเป็นส่วนเกินเหลือเกิ�
"กลับกั�" โควตะเอ่ยขึ้นในที่สุ� ก่อนที่จะควบม้าหันหลังไป
"แล้ว�." มาคุขัดขึ้�
"อี� 3 วันจากนี้เราจะมาฟังคำตอบว่าท่านเจ้าเมืองจะให้เราผ่านไปหรือไม�!!! เตรียมกองทัพให้พร้อมล่� สงครามจะมาหาพวกเราได้ทุกเมื่�!!" โควตะพูดเข้ม� แล้วกองม้าของบุรุษล้วนเกือ� 50 ตัวก็ตะลุยข้ามลา� กลับเข้าสู่ค่ายต� โดยทิ้งฝุ่นที่ฟุ้งตลบอยู่ข้างหลั�
. . . . .
นัตสึกิควบม้ามาถึงหน้าประตูเมือง เหล่าทหารเปิดประตูให้เธอตามปกต� แต่เธอมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเอาเสียเลย
"ขอบใจจ๊ะ" เธอเอ่ยขอบคุณตามมารยาท เหล่านายทหารทำหน้าเศร้� บางคนทำท่าอยากจะบอกอะไรเธอสักอย่าง แต่เธอก็แปลไม่ออ� ชาวเมืองที่ทำท่าเครียดผิดปกติทำให้เธอเอะใจ เด็กๆที่เคยวิ่งเข้ามาหาเธอหายไปไหนหมดน่ะ? เมื่อเธอเอ่ยถามขึ้นมาพ่อแม่เด็กๆก็บอกว่าพวกเขาป่วย เอ�!!! ในเมืองเกิดโรคระบาดหรื�? เด็กเล็กบางคนร้องห่มร้องไห� นัตสึกิมึนงงเป็นที่สุด เธอควบม้ามาจนเกือบถึงจวนเจ้าเมือ� ง้าวที่ผูกติดกับอานม้าตกกระทบขาเธออยู่เรื่อย คงสบายมากขึ้นหากได้ลงจากม้าสักที ท่านพ่�? จิโฮ? ยามาดะ? อังโคข�? มิฮาโอ�? ไปไหนกันหม� ทำไมจวนเจ้าเมืองเงียบอย่างไรพิกล
"คุณหนูใหญ่นัตสึก�" เสียงแปลกหน้าดังขึ้น นัตสึกิหันกลับไปมอ�
"ท่านซามะ!!!" นัตสึกิอุทาน พลางคิดอยากต่อยหน้าชายคนนี้ที่บรรลุแผนไปทางอื่นโดยพละการ
"ท่านพ่อล่ะค่�?" เธอถาม
"ข้ามาก็เพื่อพาท่านไปหาท่านเจ้าเมือง
" ซามะพูดเรียบ� นัตสึกิขมวดคิ้วอย่างไม่ไว้ใจ
"ทำไมท่านพ่อไม่มาหาข้าเอง?" นัตสึกิถามพลางถอยรนเพราะเห็นเหตุการณ์ไม่ชอบมาพาก� นายทหารที่ซามะพามาเยอะจนผิดปกต�
"ท่านเจ้าเมืองไม่ค่อยสบาย!!! จึงให้ข้าม�" ซามะเอ่ยพลางผายมือออ�
"งั้นทำไมไม่ให้พวกจิโฮมาล่ะ" นัตสึกิถาม พลางมองเหล่าทหารที่ไม่ชอบมาพาก� เธอคว้าง้าวเข้ามาไว้ในมื� ซามะกลอกตาหาคำตอ� ทันใดนั้นนัตสึกิก็ได้ยินเสียงตะโกน
"อาจารย์หนีไปครับ!!! ซามะยึดอำนาจไว้หมดแล้ว" เสียงเล็กตะโกนมา นัตสึกิและซามะหันกลับไปมอง ซันจิและโชนิตะโกนโหวกแหว� ไอซาโน่ยืนลังเลอยู่ข้างหลั�
"อ้ายเด็กระยำ!!!" ซามะขบฟั� นัตสึกิฉวยจังหวะที่ซามะเผลอควบม้าออกไปทันท� ประสาทของนัตสึกิไม่ได้ยินอะไรอีก เธอมุ่งหวังเพียงออกไปนอกประตูเมืองเท่านั้น ต้องออกไปนอกเมืองเพื่อไปหาโควต� ม้ากระโจนออกไปข้ามหัวชาวบ้านไปเรื่อย อีกเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้นจะถึงประตูเมือ� นายทหารหลายคนเข้ามาขัดขวางทางที่เธอควบม้าไ� เธอใช้ด้ามง้าวปัดป้อ� แล้วพยายามตะลุยออกไปให้ได้ ในที่สุดมีนายทหารผู้หนึ่งใช้อาวุธจ้วงทำร้ายม้าของเธอ ม้าย� 2 ขา ส่วนคมอาวุธทะลุสะโพกของมัน ม้าพยายามตะเกียกตะกายอยู่สักครู่ก่อนที่จะล้มลงนอนตาย ผู้อยู่บนหลังม้าร่วงลงจากหลังม้าสู่พื้นดังบึ�!!! ง้าวของนัตสึกิหลุดมือไปไกล ก่อนที่นัตสึกิจะคว้าง้าวกลับมาได� ก็มีดาบมาจ่อคอของเธอเสียแล้ว สัญชาติญาณบอกให้นัตสึกิอยู่นิ่งๆ เธอเหลือบตาขึ้นมอง
"ซามะ เจ้าคนทรยศ!!" นัตสึกิตวา� ขณะที่ทหารหิ้วปีกเธอขึ้น
"
" ซามะยิ้ม
"จะทำอะไรข้�!!!" นัตสึกิถาม
"อยากได้แม่เสือต้องจับลูกเสือ อยากได้โควตะต้องจับนัตสึกิ" ซามะแยกเขี้ย�
"คนตาขา�!!! คนขี้ขลา�!!! ใช้แผนสกปร�" นัตสึกิตะคอกใส่หน้าซาม� เขายิ้มอย่างมีชั� ไม่ได้สนใจคำพูดของหญิงสาวแต่อย่างใ� เสียงแช่งด่าของหญิงสาวดังขึ้นเรื่อยๆจนหายไ�
"เอาไปขัง เตรียมใช้เป็นตัวประกัน" เขาสั่งนิ่มๆ กลบเสียงซุบซิบของชาวบ้าน เด็กเล็กๆบางคนร้องไห้โ� ข้าวของที่หกเกลื่อนถูกเก็บกวาดไปโดยเจ้าของและยาจกอดอยา� ไรโบเซ็นที่เคยร่มเย็� ปั่นป่วนเสียแล้ว�
ซามะก้าวกลับสู่จวนเจ้าเมือ� เขาอาจหาญถึงขนาดนั้นบนเก้าอี้ของเจ้าเมืองอย่างโอหั� สบถอย่างอารมณ์เสีย เขาเกือบเสียแผนเพราะเจ้าเด็ก 3 คนนั้นแล้วเชีย� ซามะตื่นจากภวังค์เมื่อนายทหารนำตัวเด็กสองคนเข้าม�
"อ้ายชั่ว บ้าที่สุ�!!! ปล่อยอาจารย์นะ!!!" ซันจิตวาดใส่ซามะ เขามองเด็กทั้ง 2 คนอย่างรังเกีย� แล้วหันไปเปรยกับทหาร
"แล้วอีกคนล่ะ?"
"หนีไปได้ขอรั�!!!"
"พวกชั้นต่ำ แค่เด็กก็จับไม่ได้!!!" ซามะด่ารอดไรฟั� แล้วโบกมือให้นำตัวเด็กๆไปขัง หลังจากทุกคนออกไปจากห้อง ซามะลงนั่งบนเก้าอี้ของเจ้าเมืองแล้วประสานมือไว้ใต้คา� พระนางมิโดริทรงคิดจะทำลายล้างนากิไปช้า� ความโหดเหี้ย� ริษยาและความต้องการทางเพศออกไป พระนางทรงเป็นหญิงมากชู้เสียจริ� ตอนนี้ระนางกำลังหลงระเริงกับอิจิ� เจ้าโจรหน้าตาดีที่ช่ำชองกิจกรรมบนเตียงเสียยิ่งกว่าบุตรชายของพระนางเอ� ในยามที่สวามีของพระนางอยู่คงมิได้ปรนเปรอความสุห้เท่าที่ต้องการหรือ? ซามะลอบยิ้มเมื่อคิดไปว่าคงจะดีไม่น้อยหากเขาได้เสพสุขกับองค์ราชินีมิโดริบ้า� พระนางงดงามมาก งามเสียเสียจนไม่อยากจะเชื่อว่าพระนางมีประชนม์มาย� อ่อนกว่าพระนางฮิโตมิเพียงไม่กี่ป� แต่ยังมองดูเป็นสาว แม้จะไม่งามเช่นสาวน้อย แต่งามอย่างหญิงที่ผ่านโลกมามาก งามยั่วยวนความรู้สึกบุรุษเพศยิ่งนั� เขาเลียริมฝีปากตนเอง ซามะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วก้าวย่างไปเปิดประตู
แสงตะวันส่องเข้ามาท้าทาย ได้เวลาแล้วที่เขาจะแสดงให้พระนางรู้ว่า เขาไม่สามารถซื้อด้วยเงินเพียงอย่างเดีย� แต่ต้องซื้อด้วยร่างกายของพระนางด้ว�!!
. . . . . .
เสียงสะอื้นร้องไห้ของเด็กน้อยดังเบาๆ เพราะเจ้าตัวพยายามใช้มือปิดไว้ หลังบ่อน้ำหลังสุสานแห่งนี้ไม่มีใครคิดจะเข้ามาหรอ� แต่
ไอซาโน่ก็บ้ามากที่เข้ามา เสียงหยดน้ำจากเชือกขึงถังหยดติ๋งๆอย่างน่าสยดสยอง ใครๆก็เล่าว่� สุสานของเมืองไรโบเซ็นนั้� ผีดุติดอันดั� 1 ใน 3 ของอาณาจักรนากิอันกว้างใหญ� ไอซาโน่ฟันกระทบกันเองดังกึกๆ พยายามมองในแง่ดีว่าท่านแม่ของอาจารย์ก็ถูกฝังที่นี่ นางคงเป็นคนที่ใจดีมากแน่� เหมือนกับอาจารย์ไง�. อาจารย�? ใช�!!! อาจารย์ถูกจับไปแล้� ซันจิกับโชนิก็ด้วย เหลือเขาคนเดียวเท่านั้นเอง ไอซาโน่ซบหน้ากับหัวเข่าตัวเอ� ใช้มันเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา เขาขี้ขลาดที่สุด ตอนที่ซันจิกับโชนิตะโกนเขาก็เฉ� แล้วยังจะเรื่องที่เขาหนีมาอีกก็เถอ� อี� 2 คนต้องโกรธเขาแน่� ทั้งที่สัญญาว่าจะเป็นเพื่อนตายกันแล้วแท้� ไอซาโน่กังวลกับสิ่งที่เขาจะทำต่อไป เขาจะอย่างไรดี? ไอซาโน่ซบหน้านิ่งกับหัวเข่าเป็นเวลานาน เขาใคร่ครวญสิ่งต่างๆ หยาดน้ำตาแห้งไปแล้� ไอซาโน่ทึ้งผมตัวเองอย่างใช้ความคิด
"อาจารย์
. ซันจิ
� โชนิ คุ้มครองข้าด้วยน่ะ�" เขากระซิบอย่างแผ่วเบ�
"ข้าจะไปหาทามะ
.เขาต้องช่วยเราได้เหมือนช่วยอาจารย์แน่นอน" เด็กน้อยรวบรวมกำลังขาลุกขึ้น แล้วเดินก้าวออกไ� เดินอย่างเงียบเชีย� หลบพลางสังเกตการณ์ไปพลาง เดินอ้อมชายป่ามาเรื่อย� จนมาถึงคอกม้าของจวนเจ้าเมือง เทมบุที่เคยเฝ้าคอกม้าถูกเปลี่ยนตัวไปเป็นคนอื่น ชายที่มีแผลบากข้างแก้มช่างน่ากลัวนัก ไอซาโน่ไขว้นิ้วเป็นสัญลักษณ์ให้โชคดี ใช้ความกล้าหาญที่เขาคาดว่ารวบรวมมาชั่วชีวิ� ใช้จังหวะที่คนเฝ้าคอกลุกขึ้นไปที่อื่� วิ่งไปที่คอกม้าก่อนที่จะเปิดมันออก แล้วจูงบังเหียนมันออกม� เจ้าม้ากินอิ่มนอนหลั� มันงัวเงียเล็กน้อยแต่ก็เดินมาอย่างว่าง่า� หลังจากไอซาโน่สวมอานให้มันเขาก็ขึ้นขี่
"ย้าก!!!" เขาตบสะโพกม้� แล้วเจ้าม้าก็ควบออกไป
|