|
"ข้าจะยอมแพ� มาคุ!!!" โควตะเอ่ยเรียบ� มาคุมีทีท่าตื่นตกใ�
"ท่านโควต�" มาคุอุทา�
"ข้ามันเห็นแก่ตัว แต่ข้าเสียท่านนัตสึกิไม่ได�!!"
"อย่างนี้มันจะทำให้ท่านนัตสึกิเป็นหญิงงามผู้ล้มเมืองน่ะขอรั�" มาคุว่� พยายามหว่านล้อ� โควตะปรายตากลับม�
"เชื่อใจข้าไห�? มาคุ" โควตะหันกลับมาถามลูกน้องคนสนิท
"
�" มาคุจ้องหน้าแม่ทัพใหญ่ พยายามค้นทุกอย่างในดวงตาแต่ก็หาไม่พบ ไม่พ� ไม่รู้เลยว่าโควตะคิดจะทำอะไร แต่เขาก็ตอบรับ
"เชื่อขอรับ!!!"
"งั้นก็ดี
บอกให้ทหารฝ่ายเราปลดอาวุธซะ วางอาวุธเสียเท่านั้นแหละ" โควตะกล่าว แล้วควบม้าออกไปข้างหน้าก่อนที่จะตะโกนตอบรับต่อซามะว่าจะยอมแพ� ซามะยิ้มเหยียดแล้วสั่งให้โควตะปลดอาวุธ โควตะลงจากม้าแล้ววางทวนล� ถอนเสื้อเกราะออก นายทหารในบังคับบัญชาอึ้งไปตามๆกันที่กองทัพยอมแพ้ทั้งๆที่ได้เปรียบมาตลอดงั้นหรื�? พวกเขาต่อต้านเล็กน้อยก่อนที่จะยอมทำตามอย่างไม่เต็มใจนั�
เหล่านายทหารบ่นพึมพำอย่างเกรียดกราดแต่ก็ไม่ต่อต้าน พวกเขาทรุดตัวและยอมให้เหล่าทหารของไรโบเซ็นจับตัวเองไว้ ยอมถูกเชือกมัด เหล่าทหารด่าแช่งนัตสึกิที่เป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้พวกเขาถูกจับ หากไม่มีนัตสึกิซักคนล่ะก� เขาคงได้เดินทัพต่อ โควตะถูกนายทหารของไรโบเซ็น เตะให้คุกเข่าแล้วใช้เชือกมัด ทรมานเหลือแส� ยังจะแสงแดดที่แผดเผามาต้องเนื้อตัว นัตสึกิที่ถูกพันด้วยโซ่ที่ถูกแขวนอยู่บนประตูเมือ� ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อได้ยินว่าโควตะยอมแพ� ใจหนึ่งก็ดีใจที่โควตะยอมตัวเองขนาดนี� อีกใจก็ว่ากล่าวคนรักที่ทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ได้นักก็รู้สึกได้ว่าตัวเองถูกชักกลับคืนขึ้นสู่กำแพง
"มันตายแน�!!! โควตะมันตายแน่!!!" เสียงซามะหัวเราะ แล้วฉุดตัวคุณหนูขึ้นมาจากกำแพง แล้วจับใบหน้าหญิงสาวเอาไว้
"หวังว่าคงได้เสพสุขกับมันก่อนตายน่ะ ฮ่าๆๆๆ" เสียงหัวเราะอย่างหยามเหยีย� นัตสึกิไม่มีแรงจะเดินกลับเข้าห้องขัง เธอแทบอยากร้องไห� เธอกลายเป็นหญิงผู้ล้มกองทัพไปเสียแล้ว
�
นายทหารของโควตะถูกจัดเข้าห้องขัง ทหารสองหมื่นคนทำให้ห้องขังคับแคบพอสมคว� เสียงเอะอะด่าทอนัตสึกิ คนที่ทำให้เขาต้องถูกขั� ส่วนโควตะถูกแยกออกไปขังอีกที่หนึ่ง เขาถูกจองจำด้วยโซ่ตรวน ในห้องขังที่มืดทึบ อยู่ลึกที่สุดของห้องขังใ� ในส่วนที่ไม่เคยใช้มานา� ทุกที่แห้ง แต่นั้นก็ไม่ดีนั� ความรู้สึกของเขาบอ� มันเหมือนกับที่นี้อัดแน่นไปด้วยดวงวิญญาณ นักโทษที่ตายแล้ว ซามะหมายหัวว่าจะเอาทหารทั้งหมดขึ้นตะแลงแกงในวันรุ่งขึ้นเที่ยงตรง พวกเขามีเวลาอยู่แค่วันเต็มเท่านั้น ซามะที่เห็นแก่โควต� หรือต้องการเยาะเย้ยครั้งสุดท้ายกันแน� ก่อนที่จะคร่าชีวิตโควต� เอาไปรับรางวัลบำเหน็จจากมิโดริ เขาจะส่งนัตสึกิมาให้อยู่กับโควตะ ชายหนุ่มนั่งอย่างนิ่งสงบอยู่ในห้องขั� ในใจคิดถึงเรื่องอดีตที่แล้วม� เขาไม่ได้ร้องไห้
ความนิ่งสงบของเขาแทบจะรับรู้ถึงความกดดันของวิญญาณคนที่ตายในห้องขัง เสียงล้อเลียนหัวเราะ ชักชวนให้มาอยู่ด้วยของดวงวิญญา� ทำให้โควตะถึงกับแย้มปากยิ้มให้กับดวงวิญญาณเหล่านั้� โควตะพลิกมือดูเส้นลายมือของเขาเอ�
"ยังอีกยา� เส้นชีวิตข้า!!!" โควตะพูดขำ� แล้วแบมือขึ้นในอากาศ เพื่อให้ที่ที่เขาคิดว่ามีวิญญาณด� เวลาเริ่มคล้อยลงจนค่� เวลามืดค่ำแสงตะวันถูกแทนด้วยแสงเดือน โควตะคิดว่าซามะคงไม่พานัตสึกิมาตามสัญญาแล้� ขณะที่เขากำลังจะหลับ ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูคุกเข้าม� แสงสว่างทำให้โควตะแสบต� เขารีบใช้มือมือปิดตา แล้วมองลอดง่ามนิ้วออกม� ภาพที่เห็นคือทหารสองสามคนเปิดประตูออ� แล้วก็มีอีกร่างย่างเข้าม� นั้นคือนัตสึกิ
"ท่านนัตสึก�!!!" โควตะอ้าปากค้า� นัตสึกิไม่เหมือนคนเดิม ไม่ใช่นัตสึกิที่แต่งชุดทหารเป็นแม่ทัพอีกแล้ว นัตสึกิตอนนี้แต่งชุดงามของผู้หญิงแท้� ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง โควตะได้กลิ่นหอมของน้ำหอมที่เธอใส่
"ลาขอรั�" นายทหารเอ่ยอยู่ข้างหลังปิดประตูห้องขัง เสียงลงแม่กุญแจดังขึ้น นัตสึกิยืนนิ่งสงบอย่างสง่างามจนแน่ใจว่าเหล่านายทหารออกไปหมดแล้� นัตสึกิทรุดตัวลงโอบกอดโควต�
"โควต�!!!" เธอร้องไห้
"ทำไม!!! ทำอย่างนี้ ทำไมถึงยอมแพ� ท่านมันโง่ โง� โง�!!" นัตสึกิทุบอกของโควตะอย่างโศกเศร้� จนโควตะใช้สองมือดึงไหล่หญิงสาวออ�
"อย่าร้องไห้ขอรับ!!!" โควตะใช้มือปาดน้ำตาจากใบหน้าหญิงสา�
"ไหนบอกสิ? ทำไมทำอย่างนี้ แต่งตัวอย่างนี้ทำไมขอรับ?" โควตะถามอย่างรีบร้อน กลัวอยู่คนเดียวว่านัตสึกิจะยอมพลีกายให้กับซามะเพื่อให้ตัวเขารอ� ตอนนี้นัตสึกิสวย สวยจนเขาอยากเก็บเอาไว้คนเดีย� โควตะกอดนัตสึกิเอาไว้แนบอก กลิ่นน้ำหอมช่างเหมาะกับเธอดีเหลือเกิ�
"อ
อยากให้ท่านเห็นเป็นครั้งสุดท้า�" นัตสึกิสะอื้�
"ซามะบอกว่าจะประหารพวกท่านทั้งหมดตอนเที่ยงวันวันพรุ่งนี�" นัตสึกิจมอยู่ในอ้อมแขนของโควตะ น้ำตาของเธอเปื้อนอกของแม่ทัพใหญ่ โควตะใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาออกแล้วพลิกฝ่ามือให้เธอด�
"อย่ากลัวขอรั� เส้นชีวิตข้ายังเหลืออีกยาว" เขาพูดติดตลก นัตสึกิเอื้อมมือไปลูบฝ่ามือนั้�
"อย่าโกหกข้าเลย..โควต� ท่านเป็นเชลยแล้ว ท่านไม่รอดแล้ว ทำไม!!! โควต� ทำไมต้องทำเพื่อข้าขนาดนี�!!!" นัตสึกิเอ่ยกึ่งถามกึ่งตำหน� โควตะลูบศรีษะของนัตสึกิก่อนจะตอบ
"เพราะข้ารักท่านนัตสึกิขอรั� ถึงตายก็ยอมไงล่ะขอรั�" โควตะปลอ� นัยน์ตาปลอบประโลมไล้ตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้าหญิงสาว นัตสึกิเงียบไปสักครู� โควตะรู้ว่าเธอกำลังกระดากอาย เวลานี้เป็นจังหวะเหมาะที่เขาจะให้เธอบอกว่ารักเขาบ้าง
"ท่านนัตสึก�"
"
" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอ�
"ท่านนัตสึกิรักข้าบ้างรึเปล่าขอรั�?" ชายหนุ่มถา� นัตสึกิอึ้งไปสักครู่ โควตะรู้สึกว่าหน้าอกเขารับได้ถึงหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นของเธอ นัตสึกิเกร็งส่วนมือของเธอไปจับที่ชายเสื้อของโควต� คำพูดแต่ละคำของนัตสึกิหลุดออกมายากเหลือเกิ�
"รัก
." นัตสึกิกระซิ� แค่คำเดียวก็หน้าแดงไปหมด เกิดมายังไม่เคยพูดอย่างนี้กับใครเล�
"อะไรน่ะขอรับ? ไม่ค่อยได้ยิ�" โควตะยิ่งแกล้งให้นัตสึกิเขินเล่น นัตสึกิกัดริมฝีปากตัวเองแล้วทุบอกของโควต�
"นี่เน่�!!! ชอบแกล้งข้านัก ไม่รงไม่รักมันแล้ว" เธอว่า
"โอ๊ย!!! ท่านนัตสึกิล่ะก็�." โควตะยิ้� ริมฝีปากฉีกเป็นแนวสวยงาม แล้วใช้มือเสยผมสีม่วงให้หลุดไปจากใบหน้� ดวงตาจ้องมองมาที่นัตสึกิ เธอก้มหน้าลงอย่างเขินอาย มือหนึ่งจับแขนของโควตะไว้แน่�
"รักน่ะ� ข้ารักโควตะ
" นัตสึกิกระซิบเบาๆอย่างเขินอา� แต่แค่นั้นก็พอแล้ว โควตะกอดเธอไว้แน่น นัตสึกิยกมือโอบรอบคอเข� ดวงหน้าที่แต่งด้วยเครื่องสำอางเข้ามาใกล้ ริมฝีปากทั้งสองใกล้กันจนโควตะแทบอยากจะนึกไปเองว่าเธอต้องการให้เขาสอนอะไรบางอย่าง�
"โควตะจะไปจากข้าแล้วจริงๆ.." นัตสึกิคร่ำครว�
"ท่านจะตายไม่ได้น� อย่าทิ้งให้ข้าอยู่คนเดีย� ได้โปร� ท่านชนะข้าแล้ว ท่านเอาหัวใจข้าไปแล้� ท่านอยากให้ข้าตายตามท่านไปหรือ?" โควตะกอดเธอไว้เนินนา� แล้วผ่อนแรงวางตัวนัตสึกิลง ให้ศรีษะเธอหนุนตรงหน้าตักของเข� ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากอย่างนุ่มนว�
"นอนตักข้าขอรับ" ชายหนุ่มกระซิบ
"อีกครึ่งคืนตามสัญญา
หากท่านต้องการฆ่าข้าเสียก่อน ด้วยน้ำตาของท่าน" นัตสึกิร้องไห้ มือทั้งสองข้างโอบชายหนุ่มเอาไว� โควตะใช้มือของเขาวางบนไหล่ของหญิงสาว นัตสึกิหลับตาก่อนที่จะพูดอะไ�
"ถ้าท่านยังเป็นทามะ
ข้าจะแอบหนีไปอยู่กับท่านสองคน ใช้ชีวิตอยู่ในป่� เป่าขลุ่ยร้องเพลงกันสองค� น่าเสียดายที่ไม่เป็นจริง" นัตสึกิว่า โควตะหันมา ใช้มือหนึ่งลูบหน้าผากของคนรั�
"ข้าจะสร้างบ้านให้ท่านอยู่ด้วยไม้จันทร์ทั้งหลัง ตอนกลางคืนข้าจะไม่ห่มท่านด้วยผ้าห่� แต่จะห่มท่านด้วยตัวข้าเอ�" โควตะเปรยแล้วเงียบไปสักครู�
"แล้วเราน่าจะมีลูกสักกี่ค�?" นัตสึกิถาม โควตะเลิกคิ้�
"ข้าหรื�? ข้าอยากมีสักสามค� เป็นผู้ชายสักสอง ผู้หญิงสักหนึ่� เวลาโตขึ้นพวกเขาจะได้ช่วยกันปกป้องน้องสาว
.แต่ท่า� จะทนได้ไหม? คลอดลูกเจ็บมากนะ" โควตะเอ่ยถามนัตสึกิส่ายหน้�
"หน้าที่ของผู้หญิงนี่นา
แล้วก็เป็นความต้องการของท่านด้ว�" นัตสึกิเอื้อมมือขึ้นลูบปลายคางของโควตะ เธอสัมผัสกับไรเคราสั้นๆที่กระดากมื� โควตะจับมือเธอเอาไว้แล้วจูบมัน
"ท่านนัตสึก�"
"อย่าเรียกอย่างนั้น!!!" นัตสึกิเอ็�
"แล้วให้เรียกอย่างไรล่ะขอรั�?" โควตะถามอย่างยียวน
"สามีเรียกภรรยาว่าอะไ�?" นัตสึกิถาม โควตะชะงักไปชั่วครู่
"ข้าจะเรียกท่านว่าท่านนัตสึกิ!!!" โควตะใช้จมูกชนจมูกของอีกฝ่าย
"ไม่เอา!!!"
"อ้าว?"
"เรียกข้าว่านัตสึกิเฉยๆ�..น่ะค่ะ" นัตสึกิอ้อ� โควตะยิงฟั� แล้วบีบจมูกคนรัก
"ได้สิ
.นัตสึกิที่รักของข้�" เขากระซิบข้างหูนัตสึกิ นัตสึกิหัวเราะแล้วถอนใจเศร้า�
"ถ้าท่านตาย ข้าจะครองตัวเป็นหม้า�!!!"
"แต่
"
"เราเป็นสามีภรรยากันทางใจ ได้โปร� ถึงข้ารู้ว่าผู้หญิงไม่ควรพูดอย่างนี้ อย่างน้อยให้ข้าขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาท่า� ได้โปร� โควต�" นัตสึกิขอร้อ� โควตะลูบไล้ผมเธอ
"ได้ส�!!! นัตสึก�" โควตะว่า นัตสึกิพยักหน้าแล้วก็หลับต�
"แต่ไม่ว่ายังไง เชื่อข้าสิว่าข้าจะไม่เป็นอะไ�!!!"
"ถึงจะเป็นคำปลอบใ� แต่ข้าเชื่อท่านค่ะ สามีของข้า" นัตสึกิตอบเป็นประโยคสุดท้า� ก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งนิ่ง ให้เพียงหัวใจสื่อถึงกัน
.
ดวงเดือนเปล่าเปลี่ยวล่องลอยจะขอบฟ้าสู่กลางฟ้� แสงดาวระยิบระยับเริ่มจรัสแสงเมื่อใกล้เวลาเที่ยงคืน แสงจันทร์ลอดเข้ามาในคุ� มาคุที่นั่งเหล่าก้านไผ่อยู่นั้นเชื่อใจโควต� เขาจะรอแม่ทัพที่เขาเชื่อมั่นว่าแผนของเขาสำเร็จ แม้จะไม่รู้อะไรก็ตาม ทหารที่อยู่ในคุก บางคนคร่ำครว� บางคนหลับไปพร้อมความเศร้� บางคนยังพึมพำอย่างโกรธแค้น มาคุถอนใ� ข้าเชื่อท่าน ท่านโควต� ได้โปรดอย่าให้ข้าผิดหวัง ท่านโควตะ
.
ทันทีที่ถึงเวลาเที่ยงคืน ซาโอะที่ฝึกมือพอแล้วก็สั่งทหารที่เหลืออยู่ที่ค่ายอีกหนึ่งหมื่นเตรียมออกร� เขาสั่งให้ทหารทั้งหมดเก็บค่า�
การไม่ทิ้งทหารไว้เฝ้าค่ายนั้นเป็นเรื่องแปล� แต่นั้นเพราะพวกเขาจะทิ้งค่ายแล้วนั้นเอ� ปฏิบัติการกลางแสงจันทร� เขาไม่ได้ทำมานานเท่าไรแล้วน่�? ซาโอะคิด คงตั้งแต่ที่ท่านลุงของเขาบอกให้เลิกขโมยเสี� เขาเลยเกือบลืมไปเลยว่า แสงจันทร์เพิ่มพละกำลังให้เขามหาศาลขนาดไห� ขอโทษครับท่านลุง การขโมยครั้งนี้ข้าทำเพื่อชาติครั� ซาโอะนึกขออโหสิกรร� ก่อนจะตรวจอุปกรณ์การขโมยที่เขาไม่ได้ใช้มานับสิบป� แต่ก็ยังพกเอาไว้เป็นเครื่องลางนำโช� ซาโอะตรวจตราทุกอย่าง ตั้งแต่ให้ผูกผ้าที่เท้าม้าไม่ให้มีเสีย� จนให้ทหารคาบใบไม้เอาไว้ไม่ให้พูดคุยกัน หลังจากแจ้งเป้าหมายและหน้าที่การปฏิบัติการแล้ว กองทัพที่เหลืออีกห้าพันก็ออกเดินทัพอย่างเงียบเชียบ ซาโอะรู้สึกว่าแผนของโควตะเป็นแผนที่เสี่ยงมาก แต่ก็ลงทุนน้อยเช่นกั�
เจ้าอดีตนักย่องเบานึกแสยะยิ้มให้กับแผนยิงหน้าไม้ทีเดียวได้นก 2 ตัวของแม่ทัพใหญ่ ถ้าเป็นเขาคงคิดกันตา� แต่โควตะกลับคิดได้ทั้งยึดเมืองและชิงคนรักคืน แม้แผนจะเสี่ยงจนเรียกว่าแทบเป็นไปไม่ได� แต่
ก็เป็นไปแล้ว
"เข้าไปเลยนะขอรับ!!!" นายทหารคนสนิทผู้หนึ่งกระซิบอย่างแผ่วเบ� จนน่าตกใจที่ซาโอะได้ยิ� เขาส่งสัญญาณให้ทหารเป็นพันรออยู่ในป่� กำชับให้เงียบเชียบ หากใครพูดมีโทษสถานหนัก ส่วนเขานั้� ย่องเบาเข้าไปในเมืองเพียงคนเดียว ง่ายบรมง่า� โคตรง่าย อภิมหาง่าย ง่ายจนไม่รู้จะพูดยังไง แม้เขาจะเพิ่งฟื้นวิชาย่องเบาแต่ความชล่าใจของพวกซามะทำให้ทหารยามน้อยเหลือเกิน
ซามะย่องอย่างเงียบกริบตรงเข้าไปยังคลังเก็บอาวุธก่อนไปช่วยทหารเพื่อความแน่ใจว่าทหารกอบกู้ชาติจะมีอาวุธสู้กับพวกซามะแล้วพบกับอาวุธมากมาย เพราะซามะคงยังไม่เอาไปทำอะไร ซาโอะกระหยิ่มยิ้มย่อ� แล้วเผ่นไปยังคุกที่โควตะเขียนผังจวนเจ้าเมืองให้ทันที แม้โควตะจะไม่ต้องการทำอย่างนี้ แต่นี้คือการรบ การทำอะไรก็ตามไม่ผิดกติกายกเว้นการละสัจจ� ผู้คุมเกือบสิบคนเมาแอ๋อยู่ เหลือแค่คนเดียวที่เฝ้าคุ� คนๆนั้นบ่นหงุมหงิมแล้วถูแขนตัวเองแก้หนาว ก่อนที่จะตรวจตราความเรียบร้อยต่อไป ซาโอะถนัดอยู่แล้วเรื่องปิดปา� เขาใช้แรงแขนเพียงเดียวปิดปากผู้คุมคนนั้นแล้วตีที่ท้ายทอยจนสล� นายทหารกู้ชาติได้ยินเสีย� ก็ชะเง้อตามอ� บางคนร้องเรียกชื่อซาโอ� บางคนนั่งเอ๋อเพราะไม่รู้จั� แต่ก็ดีใ� ซาโอะรีบทำสัญญาณให้เงียบ นายทหารจอมปากมากเงียบกริบไปทันทีโดยอัตโนมัติ มาคุที่ได้ยินเสียงลุกขึ้นมามองเห็นซาโอ� เขาก็เข้าใจทันที เป็นแผนที่เสี่ยงมา�
โควตะแกล้งยอมแพ้เพื่อที่จะได้เข้ามาอยู่ในตัวเมือ� ซึ่งหากจะบุกก็บุกง่ายกว่าข้างนอกเสียอี� และให้ซาโอะที่เป็นมือขโมยเก่ามาช่วยทหา� และยังคะเนไว้ว่าทหารเมืองไรโบเซ็นจะต้องชะล่าใจ มาคุนึกชมโควตะ นายทหารที่หลุดออกได้กว่าพันคนแล้วจัดการล็อคคอผู้คุ� ซาโอะรีบปล่อยทหารที่เหลือแล้วพาไปที่คลังเก็บอาวุธทันที เขาฉุดมาคุขึ้นมาเป็นคนสุดท้า� นายทหารแก่มองหน้าคนรุ่นลูกอย่างชื่นช�
"ข้าพอจะรู้แล้วว่� ท่านคุยอะไรกับท่านโควต� แต่ก่อนอื่นขอชมว่า ท่านสะเดาะกุญแจได้เยี่ยมจริง�" มาคุลูบข้อมื� ซาโอะยิ้มรับ
"มืออาชีพเสียอย่า�!!" เขาอวด ก่อนที่จะพาทหารไปยังคลังเก็บอาวุ� แล้วจากนั้นไม่ถึงชั่วโมง ทั้งจวนก็กึกก้องด้วยเสียงโห่ร้องของทหา� ที่บุกเข้าไปในจวนทั่วทุกห้อง ซาโอะไม่จำเป็นต้องสั่งการแล้� มาคุจัดการได� ทหารที่เป็นเชลยเมื่ออาทิตย์สาดแสงบัดนี้กลายเป็นผู้บุกรุกยามวิกาล และพยายามพังประตูเมือง สิ่งที่เขาต้องทำคื� เอาทวนไปให้โควตะ และปล่อยชายผู้นั้นออกม� ก่อนหน้านั้น ซาโอะวิ่งอย่างรวดเร็วไปยังกำแพงเมือง แล้วยิงพลุสีแดงฉานขึ้น เป็นสัญญาณให้บุกเข้ามาได� ทหารห้าพันตะลุยเข้ามาดุจพญาเสือหิว ซาโอะยืนมองแล้วยิ้� ก่อนที่จะตามหาโควตะต่อไป โควตะอยู่ที่ไห�? เขานึก น่าจะอยู่ในคุกลั� เพราะคุกที่มีในแผนที่เขาดูทุกที่แล้วไม่เจอแม้แต่เง� สุดท้ายเขาวิ่งวนไปในคุกอีกครั้งให้แน่ใ� ครั้งนี้เขาเจอกับ
"ช้าก่อ�!!!" เสียงตะโกนบอกให้หยุด น้ำเสียงมีอำนาจแหบห้าว ซาโอะหันไปดู
"เจ้าเป็นทหารของโควตะใช่ไหม?" ชายชราถา� ภายในยังมีคนหนุ่มอีก 4 คน ล้อมเข้ามาดู ซาโอะตบหน้าผาก เดี๋ยวน่�!!! โควตะเล่าว่าเจ้าเมืองถูกจับขัง�. ใช�!!! ถ้าเจ้าเมืองต้องรู้แน่ว่าที่นี่มีคุกลับหรือไม่ ที่ไหน?
"ท่านคือ
"
"วารางิ เจ้าเมือ� ทุกสิ่งข้าไม่ได้ทำ มันเป็นฝีมือของ
"
"ซามะ!!! พวกท่านถูกยึดอำนาจ เอาล่ะไม่เป็นไ� ข้ารู้แล้ว ข้ามีเรื่องอยากถามท่านด่วนนะว่าที่นี่มีคุกลับไหม?" บุรุษในห้องขังมองหน้ากัน เป็นเชิงถามว่าจะเอาไ�
"ทำไม?"
"เอาเป็นว่าโควตะยอมแพ้ต่อซามะเพื่อช่วยนัตสึกิ และพวกเรามาช่วยโควตะอีกท� เข้าใจ?" ทั้งหมดพยักหน้�
"โควตะเป็นคนด�.."
"ข้ารู้!!!" ชายร่างยักษ์คนหนึ่งพูดขัดขึ้�
"มันอยู่ที่คุกด้านตะวันออกห้องขังสุดท้า� ใต้พื้นมีกลไ� ที่เปิดอยู่ที่ที่นั่งผู้คุมขัง ด้านซ้ายสุ� มันเป็นคันโยกเล็กๆโยกซ้ายน่ะ เอาล่ะ!!! ปล่อยพวกเราไปท�" ชายร่างยักษ์ขอร้อง ซาโอะยืนนิ่ง
"ขอบคุณท่านมา� แต่คงยังไม่ได้"
"ทำไมล่�!!!"
"เพราะทหารยังไม่รู้เรื่อง ยังคงคิดว่าท่านเป็นศัตรู ทางที่ดีอยู่ในนี้ดีที่สุดแล้�" ซาโอะพูดเท่านั้นก็วิ่งปรูดไปยังคุกด้านตะวันออก ไม่รอให้ใครพูดอะไรอี� ตีนแมวชั้นเซียนอย่างเข� ใช้เวลาเพียงครึ่งหนึ่งของคนทั่วไปก็มาถึงคุกด้านตะวันออ� แต่ด้วยความรีบร้อนเขาไม่ได้สังเกตสิ่งรอตัว ได้แต่วิ่งอย่างรวดเร็วไปยังห้องสุดท้ายทันท� นั้นทำให้
.
*คริ๊�!! * เสียงดาบเย็นวาบจ่อที่ลูกคอของเขา ซาโอะหัวใจโลดไปอยู่ที่ขมับ เขาตั้งสติได้ก็เหลือบไปมองเจ้าของดาบ
"ซามะ!!!" ซาโอะสะอึกเอื๊อก ผู้ถือดาบยิ้มเย้� พลางชูดาบเข้าใกล้ไปอีกซาโอะอีก
"กระบี่ไม่มีต� คอหอยไม่มีขา เอาดาบออกไปหน่อยก็ได�!!!" ซาโอะหัวเราะเห่ย� ผิดกับซามะที่ทำหน้าบึ้งตึง
"ข้ากะแล้วว่าเจ้าจะต้องมาที่นี่!!!" เขาเอ่�
"แต่อย่าหวังเลยว่าจะเอาตัวโควตะออกไ� ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย แล้วค่อยไปฆ่าโควตะ" ซามะพู�
"มิโดริติดสินบนเจ้าด้วยอะไร!!! ซามะ!!! เจ้าถึงได้ภักดีกับนางขนาดนี้ ร่างกายหรือเงินทอง?" ซาโอะถามอย่างเหยียดหยา� ซามะกระตุกยิ้ม
"ข้าต้องการทั้งสองอย่าง" เขาตอบ
"แต่ก็ยังไม่ได้ใช่ไหมล่�? น่าสารสง น่าสงสาร!!!" ซาโอะอดกวนประสาทไม่ได้
"เจ้า!!!" ซามะตวาด
"ข้าอยากรู้นักว่าลูกคอเจ้ามันทำมาจากเหล็กรึไง? ถึงได้ไม่กลัวดาบ" เขาถาม ซาโอะตั้งท่าถอยร่น ซามะจี้ดาบมาจนแทบแทงคอหอยเขา
"ตายเสี�!!! เจ้าเด็กขโมย ข้าจะไม่ฝากลาลุงโทงาริของเจ้�!!!" ซามะขู่กรรโชกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะจ้วงดาบลงมาที่ซาโอ� แต่ซาโอะที่ตั้งท่าเผ่นอยู่แล้วหลบอย่างรวดเร็� ด้วยนิสัยเซียนตีนแมวเก่า เขาวิ่งหลบไปทั่ว ซามะก็ยังใช้ดาบตามแท� ซาโอะไต่ลูกกรงห้องขังเพื่อหน� แต่ซามะนั้นมีฝีมือดาบสูงส่งพอตัว เขาใช้ดาบฟันบริเวณสีข้างของชายหนุ่� ซาโอะร่วงจากลูกกรงมาหล่นอยู่กับพื้� อีกฝ่ายไล่ใช้ดาบแทงต่อ แต่ตีนแมวหนุ่มยังตีลังกาหลบไปได้ โดยไม่ปล่อยบาดแผลเป็นจุดอ่อน เขาถอยเข้าไปจนชิดมุมห้องขังห้องหนึ่งพลางกุมแผลที่สีข้า� เลือดออกมาเสียจนไม่สามารถหลบต่อไปได้
"ตา�!!!" ซามะตวาด แล้วใช้ดาบฟันลงมาที่ซาโอะอย่างแรงแต่ชายหนุ่มใช้ทวนของโควตะรับไว้ทั� แล้วเพียงชั่วพริบตาของการเคลื่อนที� ซามะยังไม่ทันตั้งสติไว้ได้ทันก็
.
*กริ๊�!!! *
ไม่ใช่เสียงดาบ แต่เป็นเสียงโซ่ที่กดเข้าล็อค ซาโอะใช้จังหวะที่ซามะจ้วงดาบขึ้น ขว้างโซ่เข้าไปพันธนาการอย่างแม่นยำ แต่ก็ต้องแลกด้วยแผลยาวที่ไหล่ขวา เสียงสะบัดตัวอย่างรุนแรงเพื่อหลุดออกจากพันธนาการ ซาโอะรีบออกจากรัศมีดาบ พลางกุมแผล คว้าทวนได้แล้วจึงรีบวิ่งออกไ�
"ถูกผูกอยู่นี่ก่อนล่ะ!!! เดี๋ยวข้าจะให้โควตะมาจัดการเจ้�!!!" ซาโอะขบฟัน เสียงสบถด่าดังลั่นอยู่ข้างหลัง ซาโอะไม่สนใจ เขาลงมือค้นที่ที่นั่งนักโทษทันที ซ้ายสุด
. เขาพบแล้วคันโยกสีแดง โยกไปทางซ้าย เกิดช่องว่างที่พื้นขึ้� เป็นทางมืดสามารถลงไปได� ซาโอะรีบวิ่งลงไปทันท�
โควตะยังนั่งนิ่งอยู่ในห้องขั� โซ่ตรวนพันรอบข้อมือแต่มือก็ยังโอบกอดหญิงสาวที่หลับพร้อมคราบน้ำตา นัตสึกิไม่ได้หลับสนิ� เธอยังหวังให้คืนนี้ยาวนานออกไปอี� โควตะใช้มืออีกข้างปัดไรผมออกจากใบหน้าหญิงสาว แล้วมองลงมาอย่างรักใคร� อีกใจก็นึกกังวลว่าซาโอะจะทำสำเร็จหรือไม่? สามีทางใจหรื�? นัตสึกิก็มีใจให้เขาเหมือนกัน หากเธอรู้ว่าเขามีแผนแกล้งยอมแพ้แต่เริ่มคงโกรธเขาน่าดูที่ปล่อยให้เธอร้องห่มร้องไห้ตั้งนาน โควตะเหม่อมองหญิงสาวเสียนานจนมีเสียงร้องทักขึ้�
"โธ่เอ๋�!!! ไอ้ข้าก็ลำบากแทบตา� แต่ท่านแม่ทัพให้สาวหนุนตัก สบายใจเฉิม" เสียงเหน็บ อวดดีไร้ความเคาร� จะมีใครได้อีกนอกเสียจากซาโอะ โควตะทำสัญญาณให้เงียบแต่สายไปแล้วนัตสึกิลุกขึ้นเสียแล้� เธอขยี้ตาแกมอายอย่างน่าเอ็นด�
"ลงมือสะเดาะกุญแจได้เลย ซาโอ�"
"ทำอยู่ขอรั� พ่อแม่ทัพเจ้าประคุณทูนหั�" เสียงเยาะดังกลับมา โควตะกอดนัตสึกิที่มีทีท่างงๆ
"เรารอดแล้วขอรั� บอกแล้วว่าข้าจะไม่ตา�" โควตะประคองให้นัตสึกิยืนขึ้น ซาโอะสะเดาะกุญแจอย่างรวดเร็ว ไม่นานประตูก็เปิดอ้าออ� เจ้าตีนแมวเข้ามาสะเดาะกุญแจให้โควตะในความมืด
"ขอบใจมาก อ๊�!!! เจ้าบาดเจ็บนี้" โควตะฉุดแขนซาโอะที่ทรุดลงไปเมื่อออกมาจากห้องขั� นัตสึกิอุทานเบาๆ
"ข้าสู้กับซามะมาน� มันถูกข้าจับใส่ตรวนอยู่ข้างบ� ไปจัดการมันท�" ซาโอะยังยิ้มอย่างอวดดี เขาไม่ต้องการให้ใครเป็นห่ว� แม้ใจสู้ ทว่าร่างกายทนไม่ไห� เลือดที่ซึมออกมาเรื่อย สร้างความเจ็บปวดให้เจ้าของร่างเหลือแสน
"เอาล่ะ!!! ข้าคงใกล้ตายแล้ว ขอพูดอะไรหน่อยอย่าขัดล่ะ" ซาโอะชูนิ้วห้ามโควตะที่จะพูดอะไร
"อย่างแรกข้าดีใจที่ตายเพื่อชาติ ในหน้าที� ข้าเป็นวีรบุรุ� สองรักกันนานๆล่ะ ข้าลุ้นมากรู้ไหม? แต่งงานกันให้ได้ล
.เล� แฮ่ก�!! สามฝากบอกท่านลุงด้วยว่าข้า ร
รัก
ท่าน
มาก " เสียงเริ่มเบาลงเพราะเสียเลือ� ร่างนั้นทรุดลงช้าๆ โควตะประคองร่างนั้นเอาไว�
"ส
สุดท้า� ก
ก็ ค
โควต� ไอ้แม่
ทัพ
เฮงซว�" คนด่ายิ้มร่า โควตะไม่รอช้ารีบหาผ้าออกมาพันแผลให� พลางกร่นด่�
"ไอ้ใจเสา�!!! โดนแค่นี้ไม่ตายหรอกว่ะ อีกอย่างเจ้าต้องมางานแต่งข้าให้ได้ ไม่อย่างนั้นข้าไม่ให้เจ้าตายหรอก ไอ้เด็กอวดดี!!! แกยังต้องอยู่รับกรรมอีกนาน" แม่ทัพใหญ่ออกแรงอุ้มร่างซาโอะแล้ววิ่งไ� นัตสึกิวิ่งตามโควตะอย่างเป็นห่วง
"แรงเยอะเว้�!!!" คนที่ถูกอุ้มอุทา� แต่ก็ถูกโควตะเอ็�
"อยากตายเองหรือให้ข้าฆ่�!!! ถ้าอยากตายเองก็หุบปา�!!!" คนที่อุ้มย่างก้าวอย่างรวดเร็� พาร่างคนเจ็บขึ้นชั้นไปทันท� ซามะที่พยายามสลัดตรวนหันขวับกลับมาเมื่อได้ยินเสียง เขาแสยะยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นซาโอะปางตาย
"มันต้องตาย!!!" ซามะหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม โควตะหันมาแทงซามะด้วยสายตา
"เงียบไปซ�!!! ซามะ ข้ากลับมาฆ่าเจ้าแน� รอให้ซาโอะปลอดภัยก่อนเถอ�" คนเอ่ยย่างร่างออกไ� โดยมีหญิงสาววิ่งตามไปติด�
"ท่านโควต�!!!" นายทหารผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาห�
"ไปตามมาคุมาด่วนเลย!!!" โควตะสั่งอย่างรีบเร่� นายทหารรับคำสั่งแล้วทำท่าจะวิ่งออกไปแต่มาคุเดินมาพอด�
"ท่านโควต� ซาโอ�!!!"
"ถูกทำร้า� พากลับค่ายก่อน ไม�!!! ไม่ทัน!! หรือยังไงก็ต้องรักษาที่นี่ก่อน ท่านนัตสึกิ
" โควตะหันไปหานัตสึก� นัตสึกิพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ทางนี้!!!" เธอบอกแล้ววิ่งนำหน้าไป โควตะรีบวิ่งตามไปทันที มาคุรีบตามไป นัตสึกิพาพวกเขาไปที่ห้องที่เป็นห้องปรุงย� กลิ่นสมุนไพรฟุ้งไปทั่ว เธอกระชากผ้าแพรที่ปิดเตียง เตียงหนึ่งเอาไว้
"ที่นี่แหละ สมุนไพรพวกนี้มีฤทธิ์ห้ามเลือ� ฆ่าเชื้อโร� ห้องนี้สะอาดเป็นพิเศ�" นัตสึกิเอ่� โควตะฟังแล้วมองชุดตัวเอง แต่ก็ตัดใจวางซาโอะลงบนเตีย� ฝ่ายนัตสึกิพามาคุไปอีกส่วนหนึ่� นัตสึกินั้นมีวิชาการแพทย์ติดตัวเช่นเดียวกับมาค� เธอศึกษาจนสร้างห้องๆนี้ขึ้นม� เธอให้มาคุล้างมือในน้ำร้อน
"รำคาญจริงเชียว!!!" นัตสึกิติง เมื่อเธอเกือบสะดุดชายเสื้อตัวเอง เธอตัดใจฉีกมันออ� มาคุมองอย่างตกใจ กล้าทำลายชุดตัวเอง ใจกล้าดีแฮ�!!! นัตสึกิเหลือบมองมาคุสักครู่ก่อนที่จะหยิบมีดผ่าตัดที่ผ่านการฆ่าเชื้อแล้วขนาดต่างๆออกม� ยังไม่รวมถึงผ้าที่นึ่งแล้วด้วย
"�." เธอให้สัญญาณตรงมาที่เตีย� ทั้งคู่เริ่มจากการสำรวจดูแผลคนเจ็บ
"แผลสีข้างไม่ลึกนัก ไม่มีปัญหาเรื่องเครื่องใ� แค่เสียเลือดมากเกินไ� ไล่เลือดเสียออกก็น่าจะพอแล้วเย็บ" มาคุคะเน นัตสึกิกลับเหความสนใจไปที่แผลยาวที่ไหล่ขวา
"แผลตรงนี้หนักไปนิด เกือบฟันโดนบริเวณข้อต่� เอ็นได้รับบาดเจ็� อาจใช้แขนขวาไม่ได้อี�" นัตสึก� พลิกแขนซาโอะอย่างเบามื� ขณะที่คนเจ็บโอดโอย
"แล้วต้องทำยังไงล่ะขอรั�?" มาคุเอ่ยถา� ขณะที่นัตสึกิพินิจพิเคราะห์แผลอย่างเบามื� แล้วกัดริมฝีปา�
"เอาอย่างนี�" เธอตัดสินใ�
"มาคุทำแผลที่สีข้าง ส่วนข้าจะจัดการแผลที่เอ็นให้ดีที่สุดได้ไหม?" นัตสึกิมองมาคุเป็นเชิงถา� มาคุพยักหน้าเป็นเชิงตกลง ทั้งสองต่างคนต่างทำแผลให้ซาโอะ สมุนไพรที่มีฤทธิ์กล่อมประสาทถูกนำมาใช้ แผลบริเวณสีข้างถูกเย็บแล้วใส่ย� พันแผลอย่างชำนาญด้วยฝีมือมาค� แต่เมื่อเขาทำแผลเสร็� แผลที่ไหล่ขวาก็ยังคืบหน้าไม่ถึงครึ่ง มาคุมองนัตสึกิเป็นเชิงขอออกไปก่อ� นัตสึกิพยักหน้าแล้วหันไปสนใจแผลต่อไป เอ็นนั้นเป็นส่วนสำคัญของข้อต่อ ศิลปะการแพทย์ที่ตนเองพอจะรู้ถูกนำออกมาใช้จนหมด เหงื่อไหลโทรมเต็มตัว สวรรค์ขอแขนขวาชายผู้นี้ให้ข้าเถอะ
.
โควตะที่ก็เครียดไม่แพ้กันเขาได้รับข่าวจากการรายงานแล้วว่� ฝ่ายของพวกเขาได้รับชัยชนะอย่างราบคาบ โควตะได้ปลดปล่อยเจ้าเมือ� และจัดการกับซามะ เขาไม่ทำอะไรมา� เพียงแต่ยืนจ้องซามะอยู่อย่างนั้น สายตาบอกเขาถึงทุกสิ่งทุกอย่า� ซามะยังคงมองโควต� แต่ก็เพียงชั่วครู่ เขาเม้มริมฝีปากที่แห้งไปแล้วเพราะการออกแรงตะโกนและแช่งด่าพวกทหาร สุดท้ายซามะก็ทรุดตัวเองลงกับพื้น สายตาของเขาก้มต่ำลงจนทำให้ศรีษะหลุบล� ข้อต่อคอไม่มีแรง สุดท้ายซามะก็ร้องขอชีวิต โควตะไม่ได้ตัดสินอะไ� เขานั่งนิ่งจนน่ากลัว สายตากดอย่างดูถูกรุนแร� เพียงแต่ขอร้องให้วารางิจัดการเรื่องต่างๆเสียเอ� วารางินั้นเพียงแต่พยักหน้า ก่อนที่จะสั่งให้ทหารพาตัวชายผู้นี้ไปกักขังไว้เสียก่อ�
ซันจิและโชนิถูกนำมาในสภาพสะบักสะบอ� พวกเขาแทบวิ่งเข้ามาหาโควตะในทันท� แล้วก็ร้องไห้ไปด้ว� มีทหารหลายสิบคนในที่นี่ถูกฆ่าตายอย่างทารุณ เด็กๆทั้งคู่ถูกขังไว้ในคุกนั้น นั้นเอ� ทุกอย่างจบลงด้วยดี สิ่งที่โควตะเสี่ยงครั้งสุดท้ายคื� ซาโอ�!!! เกรงว่าเขาจะต้องเดินวนไปมาที่หน้าห้องนั้นเป็นนานสองนาน นัตสึกิเดินออกมากับเหงื่อโทรมตัว
"ท่านนัตสึก�" โควตะคว้าแขนเธอเอาไว� นัตสึกิหันกลับมายิ้มเศร้าๆ
"นัตสึกิค่ะ"
"อ้�!!!ใช่
นัตสึก�" โควตะแก้ นัตสึกิยิ้� ชุดสวยงามของเธอตอนนี้ฉีกขา� เครื่องสำอางก็เลือนไปหมด
"อาจสำเร็จค่ะ
ต้องรอให้คนไข้ฟื้นเสียก่อ�" เธอตอบนิ่ม� โควตะก็ไม่พูดอะไรอีก และไม่แน่ใจว่าซาโอะจะปากพล่อยแค่ไหนเมื่อตื่นขึ้น เขาน่าจะบอกให้นัตสึกิตัดลิ้นเจ้าหมอนี้ออกด้วย
|