|
"ไม่แน่นักว่าอิจิวจะเพิ่มความระแวงข้ามากเสียจนกลับกลายเป็นความกลัวไปเสียเลย เขาพยายามหาวิธีทางหลายครั้� ที่จะทำให้ข้าตายให้ได้ ตั้งแต่วางยาไปจนถึงเอานักฆ่ามาลอบฆ่าข้� แต่กระนั้นข้าก็ยังไม่ตาย ยังไปพูดคุยกับเขาได้เป็นปกติ เขาไม่กล้าทำอะไรโผงผางนั� คล้ายกับกลัวว่าถ้าทำให้ข้ารู้แต่เพียงนิดเดียวว่าเขาเป็นผู้บงกา� ที่ตายจะมาสู่เขาทันท� นั้นเป็นเหตุหนึ่งทำให้เขาต้องประหารลูกน้องของเขาไปหลายคน เพื่อแสดงละครตบตาข้า�.
"และในที่สุดเขาก็จนใจ เขาจึงลั่นวาทะว่าข้านั้นช่างเก่งกาจจนเขาไม่รู้ว่าจะสอนอะไรให้อีก และเขาก็หมายจะส่งข้าไปที่เมืองหลวง เขานั้นมีจุดประสงค์ในใจที่จะส่งข้าให้ราชินีมิโดริเพื่อจัดการ เพราะให้อยู่กับเขารั้งไปก็มีแต่จะขยายภัยให้แก่ตนเอ�
ข้าจึงได้เข้าสู่เมืองหลวงไปถวายตัวแก่ราชาอิเอยาส� หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือส่งข้าไปให้ราชินีมิโดริควบคุมดูแลแท� แล้วในเย็นวันที่ 10 ที่ข้าแอบลอบออกจากค่ายมา ข้าก็ได้รับการส่งตัวเข้าสู่เมืองหลวง พร้อมกับอิจิ� กับกองทหารของเขา หน่วยเคลื่อนที่เร็� เคลื่อนที่เร็วมา� ไม่ถึงครึ่งวันข้าก็ถูกส่งมาถึงเมืองหลว� ดูเถิด แม่ทัพที่เคารพทั้งหลาย!!! ใจของข้าเต้นระรัวความตื่นเต้นยินดีที่ได้มายืนอยู่หน้าประตูเมืองบ้านเมืองตนเองที่จากมานับปี
แต่พลันความเจ็บแปลบก็แทรกไปทั่วร่างเมืองได้เข้าไปในเมือง สภาพอดอยากปากแห้งของประชากรมีให้เห็นทั่วไป น้ำนองเต็มไปทั่ว สภาพของประชากรที่อดยากมีอยู่มากมาย เหล่าแมลงพาห� หน� และสุนัขจรจัดเดินพล่านไปทั่ว บ้างก็ก้มลงเลียเศษอาหารตามพื้น แล้วก็วิ่งหนีเพราะมีเด็กออกมาไล่ ระหว่างที่พวกเราควบม้าผ่านไป ชาวบ้านต่างพากันหลบเข้าไปในเรือนอย่างรวดเร็ว ข้านึกสะท้อนใจ ลอบถอนใจอยู่ � ที่นั้นเอง อิจิวมองข้าแล้วยิ้มอย่างรู้สึกเหนือกว่า
'อย่างสังเวชใจไปเลย เจ้าจะมีชีวิตการเป็นอยู่ที่ดีมากกว่านี้มาก
ในวัง' อิจิวเสริมประโยคข้างหลัง ข้าพยักหน้ารับคำอย่างเบื่อหน่า� ข้าหวังเหลือเกินว่าเมื่อไรข้าจะได้เข้าไปพบมิโดริ"
"ข้าคงต้องบอกพวกท่านไว้ก่อน
ว่าเดิมที แผนของข้าคือแทรกเข้าไปสืบความลับในค่ายของอิจิว ต่อมาข้าเห็นลู่ทางจะสร้างความปั่นป่ว� แต่ข้าก็เปลี่ยนใจไปคิดฆ่าอิจิว ต่อมาข้าก็เปลี่ยนใจอีก" ซาไอลุกขึ้�
"แผนของข้าคือสังหารราชินีมิโดริ!!!!" ซาไอกดเสียงให้ทุ้มต่ำอย่างน่ากลั� เซอิจิรู้สึกร้อนใจ เขาแน่ใจว่าเขาคงตัดขาดกับมิโดริแล้�!!! จนซาไอพูดถึงประโยคเมื่อสักครู่ มิโดริฆ่าพระมารดาของเข� นางทำให้เขาอับอายเพราะความต้องการบ้าๆของนา� นางขัดขวางความรักของเข� แต่เซอิจิก็ยังผูกพันธ์กับมิโดริอยู่ด� ในฐานะคนที่ครั้งหนึ่งเคยเลี้ยงเขาตั้งแต่เล็กจนโต�
"อืม
." โควตะทำเสียงในลำคอ
"แล้วเป็นยังไงต่อล่�?" โควะถา� ซาไอหันมายิ้� รอยยิ้มที่ปรากฏให้รู้ถึงความเจ้าเล่ห์แสนกล
"นางน่าจะถึงที่ตา� ตามตรงแผนของข้�" ซาไอพึมพ�
"แต่ฟ้ายังแกล้งข้� ขัดขว้างไม่ให้นางตาย ฟังต่อเถิดนายทัพทุกท่านว่าเกิดอะไรขึ้น" ซาไอกล่า�
"ข้าเข้าไปในวัง สภาพของมันมิได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย นั้นเพราะรีดไถมาจากชาวเมืองน่ะสิ บ้านเมืองที่ดังเมืองร้างเช่นนี้
ในเย็นวันนั้นข้าได้เข้าไปในวังอันเฟื่องฟูไปด้วยสิ่งสวยงามมากมา� ทุกที่ถูกจัดล้อมเอาไว้ดั่งมีงานเลี้ย�
'มีงานอะไรกันหรือ? ท่านอิจิ�' ข้าถามอย่างสงสัยหนักหน� อิจิวยิ้มอย่างภาคภูม�
'งานต้อนรับข้ากลับมายังไงล่�!' อิจิวบอก
'และพระนางคงจะยิ่งยินดีสักเพียงใด หากรู้ว่าซาไอตายแล้ว�' แล้วอิจิวก็หัวเราะร่าเสียงดั� ข้านั้นหมั่นไส้เจ้าโจรกำมะลอนี่เหลือเกิน จึงออกตัวว่าข้าเหนื่อยเหลือเกิ� ขอตัวไปพักผ่อนเสียก่อน อิจิวก็อนุญาตเป็นอันดี มิหน่ำซ้ำยังสั่งคนจัดห้องให้ข้าเสียอีก ข้าจึงทำตามสิ่งที่ข้าร้องคือหลับทันทีเมื่อหัวถึงหมอน ข้าแน่ใจว่าอิจิวไม่คิดลอบฆ่าข้าอีก เพราะเขาจะส่งตัวข้าให้มิโดริ
ฉะนั้นเขาจึงไม่ต้องลำบากมาวุ่นวายคนที่เป็นประโยชน์ต่อมิโดร� แต่กระนั้นเขาก็ยังส่งคนมาเฝ้าดูข้า ข้าจึงทำตามประสงค์ของเขาคื� หลับสนิทไปเสียครึ่งคืน แล้วเมื่อดวงจันทร์ส่องแสงตรงหั� ข้าก็ลุกขึ้นมาจากที่นอ� สอดส่ายสายตาในความมื� มองออกไปนอกห้องก็พบว่าคนของอิจิวยังเฝ้าจับตาข้าอยู� ข้าค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงแล้วจุดไต้ขึ้� ให้แสงไฟส่องสว่างไปทั่วห้อ� แล้วทำเสียงเหมือนเพิ่งตื่น ซึ่งข้าก็เพิ่งตื่นจริง� ซึ่งเจ้าคนข้างนอกก็สะดุดใจและถามข้าว่าต้องการอะไ�
'ข้าอยากเข้าห้องน้ำ' ข้าตอบอย่างจริงใ� แล้วผลักประตูออกไปหาชายที่เฝ้าประตูอยู�
'ห้องน้ำอยู่ที่ไห�? โปรดพาข้าไปหน่อย' ข้าขอร้อ� ชายผู้เฝ้าประตูมองข้าอย่างระอา จริงๆแล้วท่าทางของข้าไม่ชวนให้สงสัยอะไ� แต่เมื่อนายของเขาสั่งให้เขาจับตาดูข้าทุกฝีก้าวเขาจึงต้องทำ ประกอบกับเขานั่งง่วงมาครึ่งคืนแล้ว ผิดกับข้าที่ได้นอนมาครึ่งคืน เขาขยี้ตาก่อนที่จะพูดกับข้�
'จัดการให้เสร็จตรงนี้แหละ' เขาชี้ที่พื้นดิน ข้านึกตกใจ ไม่ได้! ข้าต้องทางเข้าห้องน้ำให้ได�
'ต
แต� ข
ข้�' ข้าทำเป็นรีๆรอ� ชายผู้นั้นจ้องหน้าสักพักก่อนที่จะหัวเราะอย่างสาใ�
'เข้าใจล่�!!!' เขาเช็ดน้ำตาอย่างขบขัน
'อย่างนั้นเจ้าจึงจะเข้าห้องน้ำให้ได้เลยใช่ไหม?' เขาว่า พลางลุกขึ้นแล้วเดินนำออกไป ข้าจึงเดินตา� ข้าเดินลัดไปตามทางไปๆมาๆก็พบกับห้องน้ำ
'ข้าถามอะไรหน่อยสิท่า�' ข้าว่า
'อะไร?'
'ที่นี้คือที่ไหนหรื�?'
'ที่นี้ก็
ห้องน้ำไงล่�'
'ไม่ใช่�!!!' ข้าส่ายหน้�
'หมายถึงจวนนี้น่ะ'
'อ้อ
.' นายทหารพยักหน้�
'ที่นี้ก็คือที่� ราชินีสร้างเอาไว้ให้ท่านอิจิ� เวลาต้องมาพำนักในวังไงล่�' ทหารตอ�
'งั้นที่นี้ก็คือวัง�'
'ใช่
' นายทหารตอบ ข้าจึงพึงสังวรว่าข่าวลือที่ว่ากันนั้นเป็นจริ�(อิจิวเป็นชู้รักพระนางมิโดร�) แล้วข้าก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย จนเมื่อข้าแสร้งทำทีเป็นเข้าห้องน้ำเสร็จข้าก็กลับมายังที่พั� ข้าก็ดับไฟ แล้วก็รอให้ผ่านไปไม่นา� แล้วข้าก็ลอบออกจากที่พัก ตรงไปยังตำหนักพระนางมิโดริ"
"อ๋า
เดี๋ยวน่�!!!" มาโซยะขัดจังหวะขึ้�
"ทำไมเจ้าต้องแกล้งเข้าห้องน้ำด้วยล่� โดยไม่หาทางหนีไประหว่างนั้� ทำไมเจ้าถึงได้ไม่หาทางหนีไประหว่างทางเข้าห้องน้ำล่�" มาโซยะถา� หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย ซาไอยิ้มก่อนที่จะตอบ
"ใช่
.เพื่อข้ออ้างยังไงล่ะ"ซาไอว่�
"หากใครคิดจะจับผิดข้า ข้าก็อ้างได้ใช่ไหม? แถมมีพยานอีกต่างหา� เอาล่ะ!!! อย่ามาหมกมุ่นกับเรื่องแค่นี้เล� ข้าจะเล่าให้พวกเจ้าฟังต่อแล้�"
"ข้าลอดช่องแมวบริเวณหลังคาที่มีกระเบื้องแตกอยู่ แล้วไต่ไปตามหลังคามุ่งสู่ตำหนักของราชินี ข้าห้อยโหนและไปหยุดอยู่ที่ใต้ต้นหลิวที่ปลูกค่อมพระตำหนัก ข้าใช้มีดประจำตัวแซะกระเบื้องออกเป็นช่องที่พอมองเห็น และข้าจะบอกทุกท่าน ข้าพบอิจิวและพระนางมิโดริอยู่ด้วยกัน พวกเขาสนทนากันถึงไหนแล้วข้าไม่รู� แต่พอข้ามาถึ� อิจิวก็ยื่นปอยผมของข้าให้กับพระนางมิโดริ ราชินีแสดงอากรยินดีอย่างออกนอกหน้า พระนางทรงจำสีผมของข้าได้
'ข้ารู้แล้วว่าเจ้าต้องไม่ทำให้ข้าผิดหวังแน่� อิจิ�' ราชินีมิโดริเอ่ยต่ออิจิว
'อย่างน้อยกองทัพของมันก็จะระสับระส่ายไปกว่าครึ่� กองทัพ 3 แสนของเราชนะแน่
.' พระนางว่�
'โอ๋
เจ้าช่างเก่งเหลือเกิ� คราวนี้อยากได้อะไรเป็นของบำเหน็จล่ะ
เงินทอ� หรือเพชรพลอยข้าจะหามาให้เจ้า' พระนางมิโดริเอ่ยแก่อิจิว ส่วนเจ้าโจรไม่ทำอย่างไรอย่างอื่น นอกเสียจากอุ้มพระนางขึ้นเตีย�
'ร่างกายของพระนางก็แล้วกั�' เสียงหัวเราะของราชินีดังขึ้น แล้วข้าก็หลับต� ใช้เพียงประสาทหูเท่านั้น แต่เช่นไรไม่รู� หลังจากข้าหลับตา ข้าก็เผลอเรอหลับไป โชคดีที่ตื่นมาอีกท� ทั้งสองก็เสร็จกิจกรรมแล้วนอนคุยกัน พวกเขาเอ่ยถึงข้าด้วย พระนางมิโดริถามอิจิวก่อน
'อิจิ�'
'หือ
'
'ได้คราวว่าคราวนี้เจ้ากลับมาพร้อมกับหนุ่มน้อยคนหนึ่งด้วยนี้
เห็นว่าฉลาดพอตัวทีเดียว'
'ไม่หรอกพะยะค่ะ' น้ำเสียงของอิจิวแสดงถึงอาการร้อนรน
'เป็นพวกหน้าตาเหมือนผู้หญิง�'
'จริงหรือ? งั้นพรุ่งนี้ให้ข้าไปเจอตัวหน่อยเถอะน่ะ�'
'แต่
.'
'โธ่
ได้โปรดเถิดอิจิวที่รักของข้า'
'
..'
'ได้สิพระนา�'
'โอ๋
ดีใจจั�' แล้วทั้งสองก็จูบกั�
'ข้าจะนั่งเกี้ยวที่ปิดด้วยผ้าแพรสีแดงไปน่ะ
ไปรับข้าให้ถูกเกี้ยวล่�'
เกี้ยวสีแดงที่เป็นผ้าแพร!!! ข้าทวน ในวันพรุ่งจะมีงานเลี้ยงรับรองการกลับมาของอิจิวอย่างเป็นทางกา� ข้าก็จะถูกนำตัวออกไปแนะน� การนั่งเกี้ยวของราชินีมิโดริถูกเก็บงำเป็นความลับเสมอเพื่อกันคนทำร้าย แม้แต่คนหามเกี้ยวก็ยังไม่รู้ว่าแบกใครอยู� แต่ในเมื่อข้ารู้ก่อน ข้าจะหาวิธีสังหารนางให้ได้
"ทันทีที่พวกเขากล่าวจบก็จวนเช้าเสียแล้ว ข้ารีบไต่หลังคากลับไปทันและเมื่อนายทหารที่ถูกสั่งให้เฝ้าข้าตื่นจากการแอบหลับในเวรยาม ข้าก็กลับมานอนบนเตียงเสียแล้ว
."
ซาไอเงียบไปอีก พลางเรียกหาน้ำชา น้ำชาถูกยกมาอย่างรวดเร็ว เธอยกขึ้นดื่มอย่างใจเย็น พลางทอดส่ายมองเหล่าแม่ทัพที่นั่งฟังเธออยู่อย่างสนอกสนใ� ตอนนี้ซาไอไม่รู้สึกอย่างไรนอกเสียจากความรู้สึกทระนงในตัวเอ� ศักดิ์ศรีทหารที่จะช่วยพยุงให้เธอเดินข้ามอุปสรรคต่างๆได� ผิดกับเซอิจิ ตอนนี้เขารู้สึกร้อนใจเป็นอย่างมา� ซาไอเป็นอะไรไป? เขาไม่อยากเล�!!! ไม่อยากให้เธอห่างไกลเขาไปมากกว่า เซอิจิลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างกะทันหัน แล้วเดินออกไปนอกกระโจมทันท� ซาไอมองตามไปอย่างเย็นช� หลังจากเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบของนายกองดังขึ้นสักพักหนึ่งโควตะก็ตบโต๊ะเรียกความสนใจ พลางชี้ไปที่ซาไอ ทหารจึงเงียบลงและรอฟังเหตุการณ์ต่ออีกครั้ง�.
"ในตอนเช้าข้าเตรียมตัวตามปกติ ถ้าไม่รวมการแสดงความยินดีเมื่ออิจิวมาบอกว่าข้าจะได้พบกับราชินีมิโดริ ให้ข้าเตรียมตั� ข้าก็รับคำแล้วซ่อนดาบของข้าเอาไว้ใต้เสื้� พลางเดินตามอิจิวออกไ� ตรงไปยังห้องโถ� ที่ตกแต่งด้วยพู่งดงา� ผิดกับบ้านเมืองข้างนอก อาหารเลิศหรูต่างๆถูกยกเข้ามา วงมโหรีก็ประโคมเพลงกระหึ่มไปหม� ข้าเหยียบไปบนพรมกำมะหย� และนึกถึงแผนการของข้� ราชินีมิโดริต้องจำข้าได้แน่นอน นางไม่ลืมศัตรูหัวใจของนางไปได้หรอก ข้าจึงต้องกำจัดนางไปเสียก่อนที่นางจะไหวตัวทันใดๆทั้งสิ้น ข้าจึงพยายามทำตัวให้เป็นจุดสังเกตให้น้อยที่สุด ซึ่งเรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้อิจิวไม่พอใจเล� เขายินดียิ่งนั� หากข้าไม่คิดชิงดีชิงเด่นกับเขา ข้านั่งรอเป็นเวลานาน ขณะงานยังคงเตรียมพร้อมเพื่อรับเสด็จพระนางมิโดร� ไม่มีใครตรวจอาวุธกับข้� เพราะคนที่พาข้ามาคืออิจิ� และเขาก็ตรวจไปแล้วเพียงแต่ว่าไม่เจ� ก็ใครจะไปคิดละว่าข้าได�
แอบดาบสั้นของข้าไว้ในอาหาร
ขณะที่ข้าทำตัวไม่เป็นจุดสนใจนั้นเอง ไม่มีใครเห็นเพราะข้านั้นหลบเข้าอยู่ในมุมอับของห้องโถ� ส่วนคนที่จับตาดูข้าเล่�? แม้เขาจะไม่ได้อยู่ห่างไปไก� แต่เขามีจุดสนใจไปที่นางข้าหลวงกลุ่มหนึ่ง�.
ส่วนคนที่อันตรายที่สุดสำหรับข้าคงไม่พ้� วากิ!!! คนที่แม้อดตาหลับขับตานอนและตอนนั้นกำลังเฝ้ามองข้าอยู่
แววตาอาฆาตและไม่ไว้ใจอย่างรุนแรง ทำให้ข้าต้องเบนจุดสนใจเขาออกจากข้าให้เร็วที่สุ� โดยการดึงเขาออกไปให้ไกลที่ไร้ผู้คน ข้าทำตามที่ตัวเองคิดทันท� โดยการเดินออกไปนอกห้องโถงอย่างกะทันหัน แม้วากิจะมองข้าอยู่ไม่ห่าง แต่การกระทำอันรวดเร็วของข้าก็ทำให้เขาเสียจังหวะไปเหมือนกัน และโดยที่ข้าไม่ต้องบอกเข� เขาก็ตามข้ามาในระยะที่คิดว่าข้าไม่รู้ตัว จากที่เดินช้าๆ ข้าก็เริ่มก้าวกระโดด เมื่อเขาเริ่มตามข้าเร็วขึ้� จากการก้าวกระโดดของข้าก็เปลี่ยนไปเป็นวิ่งโดยไม่รู้ตั� ข้าวิ่� วิ่ง และวิ่� เขาก็ตาม ตา� และตามข้ามาจนกระทั้งมาถึงอุทยานหลว� แม้วากิจะสงสัยข้� แต่เขาก็นึกไม่ถึงว่าข้าจะคือซาไอ และแน่นอ�!! ข้าอยู่ในวังมาหลายปี เรื่องทางหนีทีไล่ในวังนั้นข้าย่อมรู้ดีมากกว่� สุดท้ายข้าก็หายไปจากสายตาของเข� วากิหอบอย่างแปลกใจ เขาหันซ้ายหันขวาอย่างระมัดระวั� แม้ข้าจะเป็นผู้หญิ� แต่ข้าก็เป็นทหาร แล้วการฝึกทักษะการพรางตัวนั้นเป็นสิ่งที่ข้าที่ข้าโปรดปรานมากกว่าวิชาใด� ถ้าไม่นับวิชากลยุทธ์ วากิยังคงมองซ้ายมองขวาไปมา โดยที่ไม่ได้มองขึ้นมาข้างบ� ซึ่งข้าหลบตัวอยู่บนต้นไม� ข้าใช้ขาเกี่ยวกับต้นไม� ถอนเข็มพิษที่ข้าซ่อนเอาไว้ในปิ่นปักผ�
เล็งอย่างดีแล้วยิงไปยังท้ายทอยของเป้าหมา� วากิมีปฏิกริยาที่เร็วมาก มันหมุนตัวกลับแล้วทำสิ่งที่ไม่ฉลาดคื� มันใช้แขนรับเข็มพิ�!!! พิษที่ข้าใช้ไม่ใช่พิษที่ร้ายแร� เพื่อความปลอดภัยของข้าเองด้ว� มันจะออกพิษได้ดีต่อเมื่อยิงเข้าไขกระดู� จะทำให้พิษแพร่ไปทั่วร่างกายถึงแก่ความตายได�
แต่หากโดนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ก็ทำให้ชาไปเหมือนกัน ฉะนั้นครั้งนี้ข้าจึงได้เปรียบกว่ามัน ข้ากระโดดลงจากต้นไม้เดินตรงไปที่มั�
'เจ้าคนเล�!!!' วากิที่เริ่มทรุดตัวลงเพราะพิษตวา�
'เจ้าเป็นใค�?' ข้ามองมันอย่างสมเพ� ไม่ได้ตอบคำถามของมันทันท�
'เจ้ามีประสงค์อะไรกันแน่
.' มันก้ม เสียงเริ่มทุ้มต่� ระคนไปกับเสียงหอ� พิษคงเริ่มทำลายทางเดินหายใจแล้ว
.
'ข้าจะบอกเจ้าเอาไว้เอาบุญ ข้าคือซาไอ�.' ข้าบอกวากิ ถือว่าทำบุญให้คนใกล้ตา� แต่ข้าไม่รู้เลยว่านั้นคือเรื่องหายนะที่ทำให้แผนข้าเสียหา�
'จ
เจ้า' วากิพยายามชักดาบออกมาจะฟันข้� แต่แรงที่ส่งไปสู่มือเริ่มหมดลงและเขาก็ทรุดตัวลงช้า� ในตอนแรกนั้นข้าคิดจะฆ่าเขาเสีย แต่ข้าก็เปลี่ยนใจไม่คิดจะฆ่าเข� เพียงแต่ก้มล� ใช้ดาบกรีดแขนของเข� แล้วใช้ผงยาสูบเป็นแผ่นปิดที่แผลนั้� และปล่อยให้วากิทรุดตัวหอบหายใจอย่างช้าๆ
'เจ้าไม่ตายหรอก' ข้าหยิบดาบของมันไปด้วย
'แต่กว่าจะฟื้นก็คงหลายอาทิตย์'
ข้าจึงหันหลังกลับเพื่อกลับไปยังงานเลี้ยง แต่เมื่อข้าหันหลังกลับกลับข้าก็พบกับ�
'จ
เจ้าคือซาไ�' เสียงสั่นเครือของทหารที่ได้รับมอบหมายให้เฝ้าข้าดังมา เขาเกิดรู้สึกตัวว่าข้าหายตัวไป จึงตามมา และรู้สึกว่าเขาจะได้ยินสิ่งที่ข้าพูด�
'เจ้าหลอกพวกเราทั้งหมดเลยล่ะสิ
' เขายิ้มให้แก่ข้าด้วยท่ามีของคนประสาทอ่อน ข้าพยักหน้� ข้าเดินเข้าไปใกล้เขา ทำอะไรสักอย่างที่จะให้เขาอยู่ไกลจากแผนของข้าที่สุด เจ้าทหารยกมือกั้นข้าทำทีจะชักดาบออกมาแต่เขาคงนึกได้กระทันหันว่าข้าคือใคร? เขาเสียบดาบเข้าฝักแล้วหันหลังวิ่งหนี ข้าจึงซัดมีดใส่ขาของเข� ทำให้เจ้าหนุ่มล้มล�
'อ๊ากกกกก!!!!! ' เขาร้องเมื่อข้าเดินไปใกล� ข้าเงื้อดาบขึ้นจะฟันเข� เพื่อให้เขาไม่เป็นตัวขวางงานของข้า ข้ามองตาเขา
เขามองกลับมายังข้า สายตาที่อุปมาดั่งลูกไก่มองเหยี่ย� ข้ามองเขาอีก แล้วก็มีใครบอกข้าว่าข้าเป็นผู้หญิง
ข้ามองเขานึกถึงตอนที่เขาหัวเราะให้ข้า
และแล้วข้าจึงได้ใช้ปลอกดาบตีท้ายทอยเขาอย่างแรง นายทหารสลบเหมือดลงไปอย่างช่วยไม่ได� ข้ารีบวิ่งจากมาอย่างรวดเร็� เกรงว่าทางนู้นจะจับการเคลื่อนไหวของข้าได้ทัน แต่ข้าไม่รู้เลยว่าการที่ข้าไม่ฆ่าเจ้าทหารนั้นมันเป็นภัยพิบัติอย่างใหญ่หลวงที่จะตามมาหาข้าในภายหลัง�"
|