|
"หิวข้า�!!!!" หลังจากนั้นราวๆวันครึ่� หลังจากที่จัดการเรื่องทหารใด� เรื่องจว� และเก็บกวา� ซาโอะคนสำคัญก็ลุกขึ้นมาโดยที่ยังเจ็บแผ� แต่เจ้าตัวก็กลบเกลื่อนโดยการร้องขออาหา�
"โว้ย!!! หิวข้า� หิวข้า� หิวข้าวโว้�!!!" ซาโอะร้อ� พลางเคาะเตียงตึงตังเหมือนเด็กเพื่อเรียกร้องความสนใ� สัญชาติญาณบางอย่างบอกเขาว่� เขาถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดีย� ฉะนั้นเขาจะต้องเรียกร้องความสนใจ นัตสึกิที่มีหน้าที่ดูแลคนไข้นั่งอยู่ข้างๆโควตะที่นอนหลับเป็นตายหลังจากจัดการงานและการขอหมั้นสำเร็จ โควตะที่นอนอยู่นั้นแกล้งไม่ได้ยินเจ้าตัวปัญหาซาโอะร้อง นัตสึกิก็เช่นกัน พวกเขากำลังคิดถึงเรื่องที่เกิด�.
ในห้องว่าราชการของท่านเจ้าเมืองเป็นที่เดียวที่ไม่ถูกรุกราน หรือถูกรุกรานน้อยที่สุ� ในห้องนั้นมีวารางิ และแม่ทัพทั้� 4 กับนัตสึกิยืนอยู่เดิ� เธอเล่าแทบทุกอย่างให้บิดาฟัง เป็นการยากที่จะปิดบังว่าเธอมีใจให้โควตะแค่ไห� โควต� และมาคุเดินเข้ามาใหม� โควตะค้อมกายให้วาราง� ซึ่งเขาชิงทรุดตัวขอขมาโควตะก่อนจะพูดอะไร
"ท่าน�"
"ข้าผิดไปเอ� ผิดไปเองจริง�"
"อย่าเลยขอรับ ลุกขึ้นเถอ�" โควตะพยุงเจ้าเมืองขึ้นมา ท่านเจ้าเมืองยังค้อมกายอยู�
"ข้าน่าจะเชื่อท่า� ท่านแม่ทัพ ข้าน่าจะให้ท่านเดินผ่านเมืองไป.." เจ้าเมืองว่า โควตะลูบหัวตนเอง
"ไม่หรอกขอรับ หวังว่าท่านนัตสึกิคงจะส่งสาสน์ที่ข้าฝากมาแล้�" โควตะค้อมกาย
"ใช่ๆ บอกแล้�" ท่านเจ้าเมืองทำท่าคิ�
"ข้าอนุญาตให้ท่านผ่านเมืองไปได้ อนุญาตให้กองทัพของท่านผ่านเมืองไรโบเซ็นไปได้" เจ้าเมืองพูด
"นั้นคือสิ่งที่ข้าหวังสูงสุ�" โควตะค้อมกายอีกครั้ง
"ข้าต้องขอขอบคุณในความร่วมมือของท่า� เราจะนำกองทัพผ่านเมืองไรโบเซ็นในเร็ววันนี้" โควตะรับคำพลางกวาดตามองแม่ทัพทั้� 5 ที่ไม่มีข้อโต้เถียงแต่อย่างใ� สายตาของเขาไปหยุดที่นัตสึก� ชายหนุ่มหันกลับมาที่เจ้าเมือ�
"ข้าหวังว่าจะได้คุยกับท่านเจ้าเมืองเป็นการส่วนตัวเสียหน่อ�" โควตะเอ่ยเรียบ� วารางิมองกลับไปที่ส่วนเกินอี� 5 คน เขาส่ายหน้าเป็นสัญญาณให้ออกไ� หลังจากประตูปิดล� จิโฮก็ออกปากเป็นคนแร�
"ขอนัตสึกิแน่ๆเลย" เขาป่วนเปี้ยนพลางคาดเดาอยู่แถบนั้น ผิดกับมิฮาโอะและยามาดะที่เอาหูแนบประตูไว� อังโคขุพี่ใหญ่ส่ายหน้าอย่างระอ�
"ระวังเถอ� ยังไม่เข็ดอีกหรื�?" อังโคขุบ่น แล้วหันไปขอความเห็นนัตสึกิ หญิงสาวทำไม่รู้ไม่เห็นแล้วหันไปหาดอกไม้แถบนั้นแท�
"พวกเด็กๆหลับไปแล้วใช่ไหม?" เธอออกนอกเรื่องโดยการคุยกับเด็กหนุ่มที่เดินผ่านม� เด็กหนุ่มพยักหน้� ทำให้เธอยิ้มอย่างสบายใ�
"อย่าออกนอกเรื่อง ขอร้องนัตสึก� เจ้าจะขึ้นคานหรือไม่ลุ้นระทึกไว้เถอะ" พี่ใหญ่ตัวแสบอดเหน็บไม่ได้ หญิงสาวทำหน้าบึ้�
"นั้นมันเรื่องของท่านแม่ทัพเข�" หญิงสาวแก้ลำเขิน� จริงๆอายจนแทบอยากจะมุดดินด้วยซ้ำ
"ชู�!!!" สองหนุ่มที่เอาหูแนบประตูร้องพร้อมกัน
"เจรจาแล้�"
"มีอะไรหรือ ท่านแม่ทัพ?" ท่านเจ้าเมืองแกล้งทำเป็นไม่รู้ ถามขึ้นอย่างนั้นแหละ
"คื�..เอ�...." โควตะชักเริ่มไม่เป็น ขอผู้หญิงนี้เขาเริ่มกันยังไงหว่า?
"ขอตัวเดี๋ยวขอรับ!!!" โควตะวิ่งอ้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ชนเข้าโครมใหญ่กับยามาดะและมิฮาโอ� เขาพึมพำขอโทษใหญ่แล้ววิ่งออกไปหามาคุที่ล้างหน้าล้างตาอยู�
"ท่านโควต�" มาคุเอ่ย แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร โควตะก็คว้าแขนมาคุไปเสียแล้ว
"ไปขอผู้หญิงให้ข้าท�!!!" โควตะบอกแกมอาย แล้วลากมาคุโครมๆ เข้ามา ทรามกลางสายตางงงวยของคนหน้าห้อ�
"เอาล่ะสิ!!! อย่างนี้ขอแน่นอน" อังโคขุสรุ� สายตาทั้งสี่คู่หันมามองว่าที่เจ้าสาว ที่อายหน้ากระดาก ก่อนที่อังโคขุคนพูดน้อยจะก้าวออกไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่�
"จะไปไหนน่ะ?" จิโฮถา�
"ไปร้านของขวั� เดี๋ยวมันจะแน่นเสียก่อนถ้าข่าวแต่งงงานแพร่ออกไ� ใครจะไม่มาอวยพรคุณหนูใหญ่บ้างเล่�?" อังโคขุพูดเรียบๆ เล่นเอานัตสึกิยิ่งอายเข้าไปอีก มิฮาโอะหัวเราะก่อนที่จะทำท่าประมาณว่าขอไปด้ว� เหลือแต่ยามาดะที่เอาหูแนบประตูอย่างเหนี่ยวแน่น
"ท่านเจ้าเมือ�!!! ข้าเป็นพ่อสื่อของท่านโควตะ"
"อ้อ
ท่าน�"
"มาคุขอรั�"
"ท่านมาคุ"
"อาจเป็นการไม่สมควรเท่าไรน่ะขอรับเพราะว่าข้าก็ไม่เคยเป็นพ่อสื่อเหมือนกั�"
"ไม่เป็นไ� เพราะข้าก็ไม่ถืออยู่แล้ว ลูกสาวข้� 6 คน พ่อสื่อแม่สื่อมาคนละแนวทั้งนั้�"
"
.." เสียงเงียบไปชั่วครู่
"มาคุเอ๋ย!!! ข้าพูดเองดีกว่�" เสียงโควตะเอ่ยปั� แล้วออกหน้าเอง
"คืออย่างนี้น่ะขอรับท่านเจ้าเมือง ข้าอยากจะขอ
.ท่าน
เอ๊�!! นัตสึก� คือเอาไงดีล่� นัตสึกิคือ
เป็นคนดีมากเลยน่ะขอรั� และข้า-รั�-นัตสึกิ
" โควตะพูดติดๆขัดแต่ก็จบได้อย่างดี เขากุมมือไว้ข้างหน้าอย่างสง่� พลางรอฟังคำตอบจากเจ้าเมือง วารางิทำท่าครุ่นคิดสักครู่ เขานั่งลงบนเก้าอี้เจ้าเมืองก่อนที่จะตอบอะไ� ชายชราแหงนหน้ามองชายหนุ่มอีกครั้� โควตะรู้สึกว่ารู้บีบคออย่างแรง เหงื่อแตกพล่าน
"ข้าสัญญาว่าจะดูแลนัตสึกิให้ดีที่สุ� แม้ว่าข้าจะแต่งงานกับนางทันทีเลยไม่ได้เพราะติดพันทางการร� แต่ข้าสัญญาว่าจะกลับมาหานางแน่นอ�" โควตะสาบานอย่างแน่วแน่ ว่าที่พ่อตายิ้�
"นัตสึกิว่ายังไ�?" เขาแสร้งถา�
"ตกลงขอรั�"
"งั้นก็ตามใจนางก็แล้วกั�!!!" เจ้าเมืองผู้ชราตกล� โควตะถอนใจอย่างโล่งอกมาคุแทบจะกลั้นหายใจ เสียงโห่ร้องข้างนอกดังขึ้น จะเป็นใครเสียอีกนอกเสียจาก จิโฮและยามาด� ทำเอาว่าที่เจ้าสาวที่นั่งฟังอยู่ห่างๆยิ้มร่า และทุกอย่างจบลงด้วยด� โควตะกลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้งเมื่อซาโอะร้องหาข้าว นัตสึกินั่งฟังสักพักก็ใจอ่อนจึงจะลุกขึ้น แต่โควตะใช้มือหยุดคู่หมั้นเอาไว้แล้วดึงให้เธอนั่งล� พลางยกหัวขึ้นหนุนบนตัก
"ปล่อยก่อนเถอะค่ะ
เดี๋ยวข้าเอาอาหารไปให้ซาโอะก่อน" นัตสึกิพยายามแกะมือบุรุษออ� แต่โควตะก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมออกแต่อย่างใ�
"ปล่อยมันเถอะ!!! ให้ร้องไปงั้นแหละดีแล้� เดี๋ยวเหนื่อยก็หยุดเอง ให้เข็ดเสียบ้างเรียกร้องความสนใจดีนั�!!!" โควตะเอ่ยอย่างหมั่นไส้
"น่าสงสารออ�" หญิงสาวว่า
"ช่างมันเถอ�" โควตะทำท่าไม่รู้ร้อน แล้วลูบแก้มหญิงสาวเล่นอย่างรักใคร่ เสียงลูกศิษย์ของนัตสึกิที่รู้สึกว่าจะรู้สัมมาคารวะวันนี้เป็นพิเศ� เอาแต่เล่นอยู่ข้างนอกดังจ๊อกแจ๊ก โควตะยกหัวขึ้นหมายจะหอมแก้มคู่หมั้นเสียหน่อยแต่
.
"เดี๋ยวน่�!!!" เขาเอ่ยกับนัตสึก� แล้วลุกขึ้นเดินออกไป แม้จะโซเซเล็กน้อยแต่ก็ทรงตัวได้แล้วเปิดบานประตูออก นายทหารกว่ายี่สิบคนที่เป็นสายมาจากแต่ละกองที่กำลังใช้หูแนบประตูอย่างหมายมั่น หวังจะเอาข่าวไปเล่าสู่กันฟังที่ค่ายตนร่วงกรูลงมา พอตั้งสติได้ต่างคนก็ต่างเงยหน้ามองแม่ทัพใหญ่ที่จ้องมองลูกน้องตัวแสบอย่างเกรี้ยวกรา� แล้วแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม
"วิดพื้นพันที แล้วพูดว่าจะไม่ทำอีกแล้ว ปฏิบัต�!!!" แม่ทัพใหญ่คำรา� ทำให้ทหารยี่สิบนายที่โชคร้ายลงไปวิดพื้นอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆทั้งสิ้น โควตะมองจนพอใจแล้วปิดประตูเข้า เขาพบว่านัตสึกิหายไปเสียแล้ว จึงเดินตามเข้าไปยังห้องพยาบา� พบว่านัตสึกิกำลังป้อนข้าวป้อนน้ำซาโอะปากเปราะอยู� เจ้าตีนแมวที่ทำท่าเยาะเย้ยนั้นเป็นที่ขัดหางตาของโควตะเป็นอย่างมา�
"มา!!! ข้าป้อนเองดีกว่า" โควตะฉวยชามข้าวจากมือคู่หมั้นไ� แล้วยัดใส่ปากย่องเบาทันทีด้วยความหมั่นไส�
"โอ๊ย!!! อ๋อนอ้อน!!!(ร้อน ร้อน)" ซาโอะร้องโหวกแหว�
"ว่าที่ฮูหยินข้าโว้�!!! รู้ไว้เสียด้วย" โควตะขบฟันกระซิบใส่หูตีนแมวขณะที่นัตสึกิกำลังไปต้มยา
"แม่ง!!" ซาโอะสบถขณะที่กลืนอาหารลงกระเพาะจนแทบทำให้คอหอยพอง
"เอาเหอะว้า!!! ถือว่าหมดคู่แข่งจีบหญิงไปค�" ซาโอะลอยหน้าลอยหน้� นัตสึกิยกยาเข้าม� พลางทำท่าจะพันผ้าพันแผลให้ใหม่
"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวให้มาคุมาเปลี่ยนให้ดีกว่า" โควตะรีบดึงผ้าพันแผลออกจากมือนัตสึกิอย่างรวดเร็ว ซาโอะทำหน้าเบ้
"ว่าแต่แขนข้าเป็นไงบ้าง?" ซาโอะเรียกร้องความสนใจ นัตสึกิหน้าเศร้า
"เกรงว่าใช้งานได้ แต่คงไม่เหมือนเดิม เพราะเอ็นที่ข้อต่อไม่แข็งแรง แขนขวาคงทำได้แต่งานเบาๆ
" เธออุบอิ� ซาโอะเป็นช็อคไปนิดหน่อ� แขนเขาจะใช้หนักไม่ได้อีก โควตะตบไหล่อย่างเห็นใจ
"ช่างเถอะ!!! อย่างน้อยก็ยังใช้ได้" เจ้าตัวมองโลกในแง่ดี�
. . . . . .
หลังจากที่จัดการทุกสรรพสิ่งเสร็จ กองทัพก็พร้อมที่จะผ่านไรโบเซ็นออกไ� การอำลานั้นไม่น่าจะเกิดขึ้นกับพวกเขา เจ้าเมืองนั้นออกมาอำลาโควตะโดยไม่มีนัตสึกิ
"นางไม่ยอมมา
" นั้นคือคำตอบที่เขาได้รับ โควตะยิ้มแล้วพยักหน้� กองทัพกรีฑาทัพออกไป
นัตสึกินั้นนั่งอยู่คนเดียวในห้อง เธอไม่ยอมออกมาตั้งแต่เช้าแม้รู้ว่าจะได้พบกันอีกแต่โอกาสเลือนลางเหลือเกิน เสียงเคาะประตูดังขึ้� นัตสึกิเดินออกไปเปิดประต� ไอซาโน่ตัวน้อยยืนอยู่ข้างหน้�
"อะไรหรือจ๊�?" นัตสึกิถาม ไอซาโน่ไม่ตอ� เขาค้นภู่หมวกสวยงามกับจดหมายฉบับหนึ่งให้
"ทามะฝากมาให้ครับ" ไอซาโน่ยื่นให้นัตสึก� หญิงสาวรับภู่หมว� และจดหมายมาอ่า�
ถึ� นัตสึก�
ข้าไม่มีของสำคัญอะไรไว้ให้เจ้าดูต่างหน้า
เว้นแต� ภู่หมวกทหา� ที่มีความสำคัญเช่นชีวิตของทหารผู้นั้�
ข้าถอดมันไว้ ฝากกับเจ้า ซึ่งดุจเป็นชีวิตของข้า
จงเก็บไว้ให้ดี มันอยู่กับข้ามาตั้งแต่เริ่มออกรบ
ปล. จะกลับมารับแน่นอ�
โควตะ
.
หญิงสาวกอดจดหมายไว้กับอก น้ำตาแห่งความปลื้มปิติไหลรินออกม� ข้าเชื่อว่าท่านจะกลับมารับข้� โควต� ว่าที่สามีของข้า�
. . . . . .
กองทัพที่มีโควตะเป็นแม่ทัพใหญ่ใช้เวลาถึงเดือนกว่าจึงจะมาถึงเมืองหลวง นายทหารทั่วไปจนถึงมาคุอดสงสัยไม่ได้ว่าภู่หมวกของโควตะหายไปไห�? แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม จนกองทัพของโควตะมารวมกับอี� 2 กองทัพเพื่อกระทำศึกสุดท้ายที่เมืองหลวง กองทัพของโทงาริมาถึงเป็นคนแร� กองทัพของโควตะก็มาถึงถัดมาและซาไอก็ตามมาในอีกไม่กี่ชั่วโมง
นายทหารทั้งสามกองทัพเข้าไปรวมกัน และได้เวลาที่ทหารในกองทัพของโควตะจะแสดงแสงยานุภาพว่าการรบของตนดุเดือดแค่ไห� ไม่ต้องสงสัยเลยว่าข่าวเรื่องของนัตสึกิก้องขจรกระจายได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน หลังจากเหล่าแม่ทัพทั้งหลายมารวมตัวกันและหารือเสร็จ แยกย้ายไปเรียบร้อย ซาไอที่นั่งเครียดอยู่ก็สังเกตหมวกเกราะของโควตะ
"โควต� ภู่ของเจ้าหายไปไหนล่�?" ซาไอชี� ภู่หมวกนับศักดิ์เท่าศรีษะของนายทหารผู้นั้น หากถูกทำลายภู่หมวกเท่ากับหยามเกียรติอย่างสูง ฉะนั้นทหารถึงตายก็ไม่ยอมให้ภู่หมวกห่างตั� แต่โควตะเหลียวกลับมาแล้วยิ้ม
"เอาไปหมั้นสาวไว้เรียบร้อยแล้ว
" เขาตอบเรียบๆ กับท่าทีผงะของซาไอ�.
|