[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 43 lady wars(สงครามนารี) เผด็จศึก

วันที่ 7 �.�. กระบวนทัพโอบล้อมกำแพงเมือง การรบถูกตระเตรียมขึ้นในเวลาที่จำกั� เนื่องจากเสบียงอาหารนั้นมีจำกั� จากการบุกปล้นเสบียงของอิจิ� และนับจากวันที� 7 �.�. ไปจะอยู่ได้ไม่เกิน 7 วั� เนื่องจากเหตุนี้ จึงได้มีการส่งราชทูตเข้าไปในเขตเมืองหลวงเพื่อให้โอกาสยอมจำนนเพื่อไม่ให้เกิดการเสียเลือดเสียเนื้� แต่ราชินีมิโดริไม่ทรงยินยอ� ซ้ำยังฆ่าทูตเสียอี� นับเป็นการประกาศสงครามกับกองทัพกู้ชาติ!!! วันที่ 8 เดือนเดียวกั� พระราชินีมิโดริทรงนำทหารที่เหลือในสังกัด 1 แสนคนเตรียมพร้อมสู้ศึก!!! กองทัพกู้ชาติได้รับความเสียหายจากการสู้กับอิจิ� เหลือกำลังไม่เกิ� 60000 แต่เกิดเหตุพลิกผันเมื่อทหารกึ่งหนึ่งของนากิยอมสวามิภักดิ์กับกองทัพกู้ชาติ ภายใต้การนำของแม่ทัพเน็นจินอดีตข้าเก่าในราชสำนักนากิ มีผลให้ศึกวันแรกฝ่ายกองทัพกู้พลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบทันควั�!!! พระนางมิโดริทรงโกรธแค้นในเรื่องนี้มา� วันที่ 9 เดือนเดียวกั� ราชินีทรงยกทัพออกมาสู้ศึกด้วยตัวพระนางเอ� โดยโควตะเป็นแม่ทัพใหญ่ในศึกครั้งนี้ ซาไอถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกมาย่ำกรายในศึกนี้อีก..เพราะใครๆก็รู้ว่� พระนางมิโดริมีความแค้นกับซาไอมากมา� แน่นอนไม่ใช่แค่ซาไอที่เป็นบุคคลต้องห้า� เซอิจิด้วยก็เช่นกันที่เป็นบุคคลต้องห้ามเสียมากกว่า ทั้งสองจึงถูกกันไว้ให้ห่างศึกนี้มากที่สุ� แม้ทั้งสองคนจะได้ฉายาว่าเหมาะกันเป็นหงส์คู่มังกรก็ตา� สำหรับเซอิจิที่ได้ทำศึกและช่วยเหลือซาไอให้เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าเขาไม่ใช่เซอิจิผู้อ่อนแอต่อไป แต่กระนั้นทั้งคู่ก็ไม่วายถูกปล่อยให้นั่งรากงอกอยู่ในกระโจมอยู่ดี สงครามดุเดือดบนกระดานหมากรุกเริ่มขึ้นตั้งแต่เช้าเป็นสงครามที� 2 ของวันที่ซาไอก่อกับเซอิจ� หลังจากสงครามแรกของวัน เธอทำสงครามน้ำลายไปกับโควตะที่ไม่ยอมให้เธอไปรบโดยให้เหตุที่น่าฟังแต่เธอรับไม่ได้ว่� มันอันตรายไปสำหรับซาไอ และเดเอคิที่ยืนอยู่ข้างๆเซอิจิก็เสริมอย่างชัดเจนว่� 'อันตรายเกินไปสำหรับเด็กผู้หญิง ตัวน้อ�-น้อย' ก็นั้นล่ะสงครามครั้งแรกของวันเธอแพ้โควตะอย่างขาดรอยแม้วาจาของเธอจะคมคายน่าเชื่อแค่ไหนก็ตาม แต่โควตะได้เก็บหูเก็บตาไว้เรียบร้อยแล้� ฉะนั้น!!! ไม่ว่าเธอจะพูดอย่างไ� โควตะก็จะส่ายหน้� และจบสงครามด้วยประโยคว่า "กลับไปที่ที่พักเจ้าซ� ซาไอ" โควตะสั่งเสียงเด็ดขา� "เจ้ามีหน้าที่คุ้มครองท่านเซอิจิทั้งวันนี้ ถ้าเจ้าแยกจากท่านเซอิจิแม้แต่ก้าวเดียวล่ะก็ .โทษวิ่งรอบสนามร้อยรอบรอเจ้าอยู�" ว่าแล้วโควตะก็หันหลังเดินจากไป แล้วซาไอก็ได้แต่หน้ามุ่ยเถียงไม่ออกอยู่ตรงนั้น สุดท้ายเซอิจิก็ต้องหว่านล้อมให้เธอเข้าไปอยู่ในที่ร่ม โดยหลอกล่อเธอให้ไปเล่นหมากรุกด้ว� และแล้วสุดท้ายซาไอก็พ้นอาการหน้ามุ่ยไม่ได้อยู่ดีเมื่อเซอิจิโยนหมากเรือตัวที่สองของเธอลงในรางเก็บหมาก "เออ " เซอิจิหัวเราะแห้งๆ "ข้าขอโทษ คือ�.เจ้าย้อนตากลับก็ได้น่ะ�" แต่ซาไอมองเขาด้วยสายเขียวปั้�!!! "ปั�!!!" ซาไอตบโต๊ะอย่างหงุดหงิ� "หม่อมฉันไม่เล่นแล้�!!!" เธอร้อ� เดเอคิที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้� จิบน้ำชาอย่างใจเย็� ก่อนที่เอ่� "เด็กก็อย่างนี้แหละ�" เขาว่า "ไม่ต้องไปสนใจหรอกพะยะค่ะท่านเซอิจิ�.เด็กน่ะ ขี้แพ้ชวนตีเป็นธรรมดา " มาโซยะที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเดเอคิแอบพยักหน้า ปกติเขาอยู่ข้างเดียวกับซาไ� แต่คราวนี้เขาเห็นด้วยกับคนร่างยักษ� ซาไอมองเดเอคิตาเขียว เซอิจิก็แอบหัวเราะไปด้ว� "รุมกันแกล้งหม่อมฉั�" ซาไออุทธรณ� แล้วมองหาพวก "มาโซยะ พูดอะไรบ้างส�!!!" "เออ พูดเหรอ ข้าเห็นด้วยน่ะ ท่านทำตัวเป็นเด็กจริงๆ!!!" ซาไอถอนใจอย่างหมดหวั� ขณะนั้นนารายะก็เดินเข้ามาพอด� "นารายะ มาคุอยู่รึเปล่า?" ซาไอถามนารายะที่เปิดกาน้ำชาเพื่อใส่ถุงชาลงไป "ไปกับท่านโควตะขอรับ ." ซาไอหน้ามุ่ยพอได้ยินชื่อโควต� "แย่จริ�!!" ซาไอร้อง "โควตะแย่ที่สุดเลย จำไว้เลยน่ะสมัยก่อนใครลากเจ้ากลับวังเวลาเมาแอ๋ ไม่นึกถึงกันบ้างน่ะ คอยดูน่ะ จบศึกเมื่อไรแช่งให้เป็นหวัดนอนซ� ไปหานัตสึกิไม่ได้เลย!!! คอยดูส�" "ฮัดเช้�!!! ฮัดเช้�!!! ฮาด~เช้ย" เสียงจามรวดๆของโควตะทำเอามาคุหันมามองอย่างมึนง� "เป็นหวัดหรือขอรั�?�" มาคุถามอย่างเป็นห่วง โควตะเกาจมูก "ไม่เป็นไร " เขาตอบ "สงสัยนัตสึกิจะพูดถึงข้า เหอะๆๆ� ต้องรีบทำศึกให้จบเร็วๆจะได้กลับไปหานัตสึกิจัง " โควตะปาดน้ำลายแล้วทำท่าทางหื่น� ทำเอามาคุรีบถอยม้าออกไปห่างแม่ทัพโควตะที่ถูกปีศาจหื่นเข้าสิงชั่วขณ�!!! "เรื่องนั้นข้าน้อยทราบขอรับ�" มาคุกล่าวอย่างนอบน้อ� "แต่ข้าน้อยว่าเราสนใจเหตุการณ์ปัจจุบันเสียจะดีกว่� เพราะทัพศัตรูกำลังยกเข้ามาแล้วขอรั�" ไม่พูดเปล่� มาคุชี้ไปยังกองพลที่กำลังเคลื่อนที่ม� ร่างราชินีมิโดริใส่ชุดขุนพลยิ่งเพิ่มความงามให้แก่พระนางยิ่งนัก ทหารถูกนำออกมาเพียงไม่กี่พันนา� โควตะเลิกคิดอย่างสงสัยเป็นกำลั� ไม่รู้ว่าพระนางมีอะไรดีถึงได้กล้าขนาดนี้ "ดูสิขอรับท่านโควตะ!!!" มาคุกล่าวอย่างตระหนก เมื่อทหารเพียงนับพันนั้นเป็นผู้หญิงเสียเกือบครึ่งหนึ่ง มิโดริที่ยืนอยู่บนรถศึกยื่นมือขึ้นบนท้องฟ้� แล้วท่องอะไรอยู่สักครู� ก่อนที่จะรวบมือเข้าหาตัว ระหว่างนั้นเหล่านางกำนัลก็วางตุ๊กตาฟางจำนวนมากเรียงรายกันอยู� "ท่านโควตะ ท้องฟ้�!!!" เสียงม้าร้องดังกระหึ่มไปทั่วทั้งกองทัพ ฟ้าที่โปร่งเมื่อสักครู� อยู่ดีๆก็เกิดเมฆดำเข้ามาและเกิดหมอกลงหนาทึบเสียงจนโควตะเริ่มหวั่นใจว่าศัตรูจะมาไม้ไห�!!! "ยังกับไสยศาสตร�!!!" โควตะพึมพำ ไสยศาสตร์เป็นเวทย์มนต์เฉพา� และเป็นวัฒนธรรมพื้นเพของแต่ละอาณาจัก� แม้จะออกมาในรูปที่แตกต่างกัน แต่มีพื้นฐานที่คล้ายคลึงกั� "ระวังตัวให้ดีน่ะ!!! จัดกระบวนทัพตั้งรับ .!!!" สิ้นคำสั่งของแม่ทัพใหญ� เหล่าทหารก็แปรกระบวนทัพเป็นตั้งรับ มีการชนกันเล็กน้อยเนื่องจากหมอกลงทึบ สุดท้ายก็แปรเสร็จด้วยด� "ทำยังไรดีขอรับท่านแม่ทัพ!!!" "อย่าเพิ่งเคลื่อนไหว ดูท่าทีของศัตรูก่อ�!!!" โควตะสั่งพลางเพ่งออกไปในสายหมอ� ฉับพลันเสียงร้องอย่างแปลกใจจนถึงประหลาดใจก็ดังขึ้นทั่วทั้งกองทัพเมื่อแม่ทัพผู้สง่างามสวมเกราะดำและควบม้าดำเหยาะม้าเข้ามาในรัศมีของหมอก พร้อมด้วยทหารราบหลายหมื่นคนก็กรีฑาทัพเข้ามาด้ว� โควตะมองอย่างงงงัน จำนวนทหารที่เห็นก่อนมีหมอกกับตอนนี้มันคนละเรื่องกันเลยด้วยซ้�!!! จำนวนทหารเกราะดำนั้นพอวัดดวงกับกองทัพกู้ชาติได้เลยทีเดีย�!!! โควตะตะลึงงันไปสักครู่ เมื่อตั้งสติได้ก็ควบม้าออกไปข้างหน้า "ข้าโควตะแห่งนากิ ขอท้ารบกับเจ้า มีนามอะไรจงแจ้งมา!!!" โควตะตะโกน แต่ไม่ได้ผ� แม่ทัพในเกราะดำได้แต่เพียงอ้าปากคำรามอย่างน่ากลัวพร้อมกับม้าดำที่เขาขี่ก็พ่นลมออกมาเป็นควันรุนแร�!!! "ท่านโควตะ " มาคุควบม้าตามเข้าไปกระซิ� "ข้าว่าเราถอยจะดีกว่า เพราะตามภูมิอากาศนั้นเราเสียเปรียบ แล้วอีกอย่าง ." "อีกอย่าง?" "ข้าว่าพวกนี้มันไม่เหมือนคน�.ยิ่งเจ้าม้านั้น ." มาคุชี� "เจ้าคุโระของซาไอนั้นข้าคิดว่าดุ และหายากแล้ว แต่เจ้าตัวนี้มันเป็นอะไรที่ยิ่งกว่าม้าทั่วไป ท่านอาจจะว่าข้าขี้ขลาด แต่การรบต้องรู้จักรุกและรับ นี่คือความคิดเห็นของข้า เราถอยเถอะ!!!" "มาคุ�" "ขอรั�!!!" "รู้ไหม? เจ้าไม่บอกข้าก็จะทำ ข้าก็ไม่อยากสู้กับพวกที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรอ� เกิดมันเป็นไอ้อย่างนั้นขึ้นมาอ่ะน่ะ " "ไอ้อย่างนั้น?" "ไสยศาสตร์ยังไงล่�!!! ไม่เชื่ออย่าลบหลู่จะดีกว่า แล้วอีกอย่างทหารพวกเราท่าทางมันจะคิดเหมือนข้าน่ะ ดูสิ�" โควตะบุ้ยใบ้ไปข้างหลัง ให้เห็นทหารที่ยืนหงออยู่เพราะไม่รู้ว่าตัวเผชิญกับตัวอะไร� "ท่านแม่ทัพใหญ่!!!" เอซะควบม้าขึ้นมาหาโควต� "พวกมัน�." "แม่ทัพเอซะ ในหมู่เรามีใครรู้ไสยศาสตร์บ้างไหม?" "เท่าที่ข้ารู้ ไม่มีน่ะ แต่นอกจากพวกเรา ข้าคิดว่าในหมู่ท่านเซอิจิคงจะมีใครรู้ " "แม่ทัพโควตะ " โทงาริควบม้าขึ้นมาบ้าง "ท่านโทงาริ พวกเรามีใครรู้ไสยเวทย์บ้า�!!!" "ไม่มีหรอก พวกเราไม่มีใครศึกษาศาสตร์มืดกั�!!!" "ขออภัยขอรับที่ขัดจังหวะแต่ฝ่ายโน้น!!! มัน " มาคุเอยพลางชี้ไปทางฝ่ายตรงข้าม ฝูงทหารเกราะดำที่ยืนอยู่นั้นเริ่มเคลื่อนทัพเข้ามา "ฮึ่ย!!!~ แย่ล่ะ!!!" โควตะอุทาน "กระบวนทัพตั้งรับ!!!" โควตะชูทวนขึ้นเหนือหัว พลางกวัดแกว่งศาสตราวุธในมือเพื่อขู่ขวัญคู่ต่อสู้ แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่มีท่าทีว่าจะเกรงกลัวแต่อย่างใด "ฆ่ามันเลยพวกเรา แค่มันใส่เกราะดำอย่าไปกลัว!!!!" โควตะสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มแข็� ทำให้ทหารใต้บังคับบัญชาเริ่มมีกำลังใจขึ้นมาบ้า� ในที่สุดกองทัพกู้ชาติและทหารเกราะดำก็เข้าปะทะอาวุธกั� โควตะแทงทวนเข้าใส่ทหารคนแรกฝ่ายศัตรูจนทะลุทรวงอก แต่เมื่อเขาดึงทวนออกร่างนั้นก็กลายเป็นตุ๊กตาฟา�!!! "นั้นไง!!!" โควตะยิ้มมุมปา� "มันเป็นฟาง!!!!" โควตะตะโกนก้อง "จัดการมันเลย มันแค่ฟาง!!!" เหล่าทหารในบัญชามองไปยังศัตรูพร้อมกันในทันที และเริ่มฮึดสู้เพราะขืนตายเพราะฟางอับอายไปถึงไหนต่อไหน การรับพุ่งยังอยู่โควตะควบม้าเข้าไปหาแม้ทัพบนหลังม้าอย่างรวดเร็� "เคร้�!!!" เสียงอาวุธปะทะกันของทั้งสอ� โควตะยังคงฟาดอาวุธลงทั้งซ้ายและขวากระหน่ำใส่แม่ทัพเกราะด� แม่ทัพเกราะดำนั้นก็สวนกลับมาอย่างรวดเร็วเช่นกั� แม่ทัพผู้นั้นหวดอาวุธลงมาใส่โควตะอย่างไม่มีการปราณีใดๆทั้งสิ้น โควตะเอนตัวรบแล้วโจมตีใส่สีข้างของฝ่ายศัตร� ทั้งคู่ผลัดกันรุกและรับไปเรื่อยๆอย่างไม่มีใครเป็นรองใคร ราชินีมิโดริมองดูการรบครั้งนี้อย่างไม่เป็นกังวลเท่าไรนัก ทหารฟางที่เธอทำการปลุกเสกขึ้น แสดงให้เห็นว่าพระนางทุ่มสุดตัวเป็นครั้งสุดท้าย กองทัพกู้ชาติจะอยู่ร่วมโลกกับพระนางไม่ได� การรบนั้นพระนางไม่ต้องบัญชาการแต่อย่างใด พอยืนดูเสียงการรบราฆ่าฟันสักพักพระนางก็ให้สัญญาณทหารกลับสู่ราชวัง� ในเขตพระราชวังนั้นราชินีมิโดริยังคงเร่งฝีเท้าด้วยความเร่งรีบ พระนางก้าวสู่พระราชฐานชั้นในอย่างรวดเร็ว บัดนี้เบื้องหน้าของพระนางคือบานประตูสีน้ำตาลบานใหญ่ที่ลงกลอนสลักเอาไว้อย่างด� แต่ก็ไม่อาจกั้นกลิ่นอันสะดุดจมูกได้ กลิ่นนั้นคือกลิ่นของสมุนไพรหลากหลายชนิดมาผสมรวมกัน พระนางทรงศึกษาไสยศาสตร์อยู� � สถานที่แห่งนี้ องค์ราชินีผลักบานประตูออกแล้วก้าวเดินเข้าไปในห้องที่มือสลั� พระนางก้าวขึ้นบันไดแล้วประทับลงบนบัลลังก� เพื่อทรงรอคอยอะไรบางอย่าง และพระนางก็ทรงยืดตัวขึ้นมองลงไปยังนางกำนัลที่ก้าวเข้ามาใหม� "ถวายบังคมราชินี " "มาไห�? ชิวาโนะน่�" ทรงกล่าวสั้น� แต่ก็เป็นที่เข้าใจกันในหมู่นางกำนั� หญิงผมแดงหน้าตาจิ้มลิ้มก้าวออกมาข้างหน้า "ถวายบังคมราชินี " หญิงที่ถูกเรียกว่าชิวาโนะเอ่� มิโดริทรงยิ้มพลางเอ่� "เจ้าตกลงรับข้อเสนอของเรารึไม�? ชิวาโน�" ทรงถาม หญิงสาวที่นามว่าชิวาโนะแค่นยิ้มอย่างเคียดแค้� "เพค่ะ ถึงตายหม่อมฉันก็ต้องฆ่ามันให้ได้ ซาไอมันฆ่าพี่สาวของหม่อมฉัน พี่โชวโก�!!! ขอเพียงสามารถจัดการมันได้ องค์ราชินีจะทรงสั่งสิ่งใดหม่อมฉันก็ไม่ขั�!!!" หญิงสาวผู้นั้นคุกเข่าล� ใบหน้าแสดงถึงความแค้นที่มีต่อซาไ�!!! "ฮึ ข้าจะให้มันทรมานเสียยิ่งกว่าตายเสียอี�!!!" ราชินีกล่า� "ไม่แค่มันที่ทรมานแทบตาย ข้าจะให้คนที่ทำให้ข้าเสียทุกสิ่งไปและคนที่ทรยศข้าต้องเจ็บปวดด้วย!!!" โควตะลากสังขารขึ้นจากกองศพขุนพลเกราะดำ มันไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไห� เวลาจะเอาชนะมันช่างกินแรงเขาเหลือเกิ� � ตอนนี้ กองทัพกู้ชาติได้รับชัยชน� เศษฟางกระจายเกลื่อนเต็มท้องสนามร� เมฆหมอกที่ลงจัดเมื่อสักครู่ได้จางหายไปเรียบร้อยแล้� เหล่ากองทัพกู้ชาติช่วยพยุงเพื่อนทหารที่บาดเจ็บเพื่อกลับไปยังกองทัพ โควตะลุกขึ้นพลางดึงทวนออกจากกะโหลกศรีษะของมั� เกราะหมวกนั้นร่วงออกจากศรีษะ ปรากฏให้เห็นหน้าตาของขุนศึ� "ไอ้นี่เป็นศพเรอะ!!!" โควตะพึมพำขณะพินิจวิเคราะห์ดูซากมนุษย์ที่ดูเหมือนจะตายมาระยะหนึ่งแล้วก็นำมาทำให้แห้งพร้อมกับปลุกเสกเพื่อให้เป็นขุนพลที่ทรงพลนุภา� "มาคุ!!!" โควตะตะโกนเรียกมาค� "ขอรั�" "เอาไอ้ศพนี้กลับไปด้ว� เราคงต้องศึกษาข้าศึกกันหน่อยล่ะทีนี้!!!" ถ้าเป็นในสมรภูมินั้น เซอิจิคงได้ชื่อว่าวีรบุรุษเลยทีเดีย� เพราะตอนนี้เขาต้องทำสงครามรองรับอารมณ์ของซาไอนับสิบๆครั้� ความสัมพันธ์ของทั้งสองดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย� เซอิจิไม่อยากขัดใจซาไอนักเพราะเขามีลางสังหรณ์ว่าเขาจะได้อยู่กับซาไออีกไม่นาน� "เสียงม้า แม่ทัพโควตะคงกลับมาแล้วล่ะมั้�" เซอิจิเงยหน้าขึ้นจากขนของเจ้าคุโระ ซาไอที่กำลังป้อนหญ้าให้เจ้าม้าก็ให้ความสนใจขึ้นมาบ้า� "โควตะคงกลับมาแล้วจริงๆ" ซาไอกล่าวบ้างเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าม้ากับหูตัวเอ� "ไปเถอะเพค่ะท่านเซอิจิ หม่อมฉันต้องพาพระองค์ไปรายงานกับโควตะด้วย ไม่งั้นเขาต้องให้หม่อมฉันวิ่งรอบสนามแน่ๆเล�" เซอิจิหัวเราะในลำคอเบา� ขณะที่ซาไอวิ่งนำหน้าออกไ� ในยามเย็นที่นกกาบินกลับรัง กองทัพกลับมาด้วยอาการอิดโร� ซาไอรีบวิ่งเข้าไปหาโควตะแล้วถามสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้� โควตะนั้นก็เหนื่อยมาก เขาบอกว่าขอพักก่อนแล้วในวันรุ่งขึ้นจะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ส่วนเซอิจินั้นตามมาในภายหลังนั้น โควตะก็กล่าวกับเขาว่ามีเรื่องด่วนอยากจะปรึกษาแล้วทั้งสองก็เดินเข้ามาในกระโจมด้วยกั� โควตะเริ่มเล่าเรื่องให้เซอิจิฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่มิโดริที่ยาดตราทัพเข้าม� การวางตุ๊กตาฟา� หมอกเมฆที่ลงจัดโดยไม่มีเหตุผ� จนถึงทหารฟาง�. "ท่านเข้าใจถูกต้องแล้ว นั้นเป็นไสยศาสตร� และราชินีมิโดริก็ชำนาญเสียด้วย�" "พระองค์มีวิธีต่อกรกับมันไห�?" โควตะถาม "มี!!!" "จริงหรือ?" "มีแน่แต่ข้าทำไม่ได้หรอ� การใช้ไสยศาสตร์ต้องอาศัยการฝึกฝน คนที่ใช้มันได้เท่าที่ข้ารู้ก็มีจิเคตะคนหนึ่งล่ะ!!!" โควตะหลุบตาตาล� จิเคตะเจ้าของระบำล้างนรกน่ะหรื�? "แล้วเขาจะช่วยเราหรือ?" "ยาก เพราะคนที่เขาต้องต่อสู้ด้วยคือราชินีมิโดริ จิเคตะไม่ยอมสู้ด้วยอยู่แล้� แต่ข้าจะลองดู " "ขอบพระทัยพระองค์มาก " "ไม่เป็นไร ว่าแต่ท่านจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ซาไอฟังจริงๆหรือ?" "ใช่ แต่ต้องให้ข้าพระองค์พักผ่อนเสียก่อน เล่าทั้งอย่างนี้ข้าพระองค์ไม่ไหวหรอก�" โควตะยักไหล่ "ข้าคิดว่าท่านอย่าเล่าให้นางฟังเล�" "อ้าว? ทำไมล่ะ?" "ข้าคิดว่าราชินีต้องหาทางล่อซาไอออกไปให้ได้แน่ๆ เราอย่าไปเล่าอะไรที่ทำให้นางอยากออกรบเล� นางลงทุนใช้ไสยศาสตร์แสดงว่านางทุ่มสุดตัวแล้ว ท่านทราบหรือไม่ว่าไสยศาสตร์เมื่อใช้จะทำให้อายุสั้นล� สังขารร่วงโร�" เซอิจิอธิบาย "งั้นแสดงว่า ซาไอมีอันตรา�!!!" "ถูกต้องแล้� อย่าให้นางออกนอกค่ายเป็นดี อย่าให้เตะต้องอาวุธเลยยิ่งดีใหญ� ถ้าเป็นไปได้ข้าจะดูแลนางเอ�" "อือ " โควตะรับคำ "เอาอย่างนั้นก็ได้พะยะค่ะ ถวายบังคมลา" โควตะก้าวออกมานอกกระโจมแล้วค่อมหลังถวายความเคารพให้เซอิจ� เซอิจิก้มหัวรับก่อนที่จะเดินจากม� กษัตริย์หนุ่มตรงไปยังคุกทันท� เดเอคินั้นนั่งอยู่นอกคุก กำลังนั่งคุยอยู่กับผู้ต้องขั� ลุกขึ้นถวายความเคารพกษัตริย์ทันท� "มีอะไรหรือพะยะค่�?" จิเคตะทักทายเซอิจิด้วยทีท่าสบายๆ พลางคาบฟางเอาไว้ในปา� เซอิจิเดินเข้ามาหาเขาในคุกอย่างรวดเร็ว และไม่ร้องรำทำเพลงใด� เซอิจิก็เอ่ยความในใจของตนทันที "จิเคตะ ข้าใจไม่ดีเลย" กษัตริย์คร่ำครวญ "วันนี้เสด็จแม่ใช้ไสยศาสตร์ นางต้องการฆ่าซาไอ จิเคตะเจ้าจะช่วยข้าได้ไหม?" จิเคตะเลิกคิ้ว "ข้าพระองค์ช่วยแน่พะยะค่ะ ช่วยพระองค์แน� ตามแต่บัญชา แต่ข้าพระองค์จะหลีกเลี่ยงการสู้กับราชินี!!!" จิเคตะตอ� "งั้นดี!!! ช่วยข้าหน่อย บอกซิ ซาไอมีอันตรายอะไรหรือเปล่า?" เซอิจิกล่าวอย่างร้อนใจ จิเคตะแหงนหน้ามองไปบนท้องฟ้า ดาวจิ้งจอกขาวยังโคจรเจิดจรัสปกติ... "ตอนนี้ไม่ " จิเคตะกล่า� "พระองค์ทรงร้อนใจไปหรือเปล่�? ไม่ใช่พะยะค่ะ ไม่ได้ว่าพระองค� เพียงแต่ทรงป้องกันให้ดีที่สุด นั้นคือสิ่งที่พระองค์ทำได้ เพราะหม่อมฉันก็เดาไม่ออกว่าราชินีจะทรงทำเช่นไ�? ทางที่ดีอย่าให้แม่หญิงของท่านคลาดสายตาท่านไปแม้แต่นิดเดียว นั้นคือสิ่งทำพระองค์และพวกเราทำได�" จิเคตะกล่า� เซอิจิมองจิเคตะอย่างตื้นตันใจและเป็นกังว� "ขอบใจเจ้ามาก�" กษัตริย์หนุ่มพูดอย่างจริงใ� ตอนนี้ทรงรู้สึกว่ามีอะไรมาจุกที่ลำคอ "ข้าจะดูแลนางเอง " เซอิจิก้มหัวเล็กน้อยเป็นเชิงคาราวะอดีตอาจารย� แล้วเดินออกจากที่กักขั� "แม่หนูน้อยนั้นโชคดีจริงๆ�" เดเอคิกล่าวเมื่อเห็นเซอิจิเดินออกไปลับตา "หือม์ " จิเคตะทำเสียงในลำค� พลางหันมามองเดเอคิ "ราชาเซอิจิรักนางมาก ข้ารู้ แต่ไม่ทรงชำนาญในการแสดงมันออกมาเท่านั้นเอ�" "ฮึๆ " จิเคตะหัวเราะในลำค� "นางก็รักพระองค� แต่ชอบแปรความรู้สึกนั้นให้ผิดเพี้ยนไปเช่นกัน�" ชายผมแดงพูดจบก็แหงนหน้าดูเหตุการณ์บนท้องฟ้าต่อไป� "จะทรงนอนเฝ้าอยู่หน้ากระโจมหม่อมฉันหรือเพค่�?!!! " ซาไอร้องอย่างแปลกใจปนตกใ� เมื่อโควตะบอกว่าเซอิจิจะมาเฝ้าเธอในคืนนี� "ไม่ได้นอน แต่ข้าจะยืนเฝ้าเจ้าต่างหาก" เซอิจิแก� "ท่านโควตะถ้าเป็นไปได� ช่วยจัดเวรยามให้แน่นหนากว่าเดิมด้วยน่ะ เพราะไสยศาสตร์มาได้ทุกหนทุกแหน่� เราคาดการณ์ไม่ได้หรอ�!!!" ซาไอขมวดคิ้ว เธอไม่เคยเชื่อเรื่องไสยศาสตร� เธอทำทุกสิ่งที่มีเหตุผลเท่านั้� เรื่องเวทย์มนต์คาถาเธอเชื่อว่ามีแต่เทพเท่านั้นที่ทำได้� แล้วมิโดริก็ไม่ใช่เทพนี่นา!!! เธอจะไปกลัวทำไ�? "ทำยังกับจะมีการลักพาตัวข้าอย่างนั้นแหล�!!!" ซาไอบ่นพึมพำ "ซาไออย่ารั้นได้ไหม!!!" โควตะด� "ก็ข้า ." ซาไอทำท่าจะเถียง "ซาไอ�" เซอิจิหันมาคุยกับเธอ "ถ้าข้าบอกว่ามันไม่ได้เป็นไสยศาสตร์ แต่บอกเจ้าว่าราชินีมิโดริมีฝูงเสือที่คืนนี้จะเอามาบุกกระโจมเจ้� เจ้าจะฟังไหม?" เขาว่า ซาไอจ้องตาของเซอิจิอย่างไม่พอใ� "หลอกเด็กน่ะสิเพค่ะ หม่อมฉันเป็นแม่ทัพน่ะเพค่ะ ผ่านสนามรบมามากพอที่จะฆ่าเสือทั้งฝูง!!!" ซาไอเถีย� "แล้วถ้าเสือเป็นที่แทงฟันไม่เข้าเจ้าจะทำยังไง หึ?" เซอิจิถามต่อ "พระองค์กำลังวกเข้าสู้ไสยศาสตร์อีกแล้�!!!" ซาไอตอ� เซอิจิถอนใ� "เอาเถอะๆ!!!" โควตะตัดบท "เอาเป็นว่าห้ามก้าวออกจากกระโจมแม้แต่ก้าวเดีย� ไม่อย่างนั้นถือว่าเจ้าผิดวินัยทหาร!!!" "ได�!!!" ซาไอรับคำห้วนๆอย่างไม่พอใจ "ข้าจะไม่ออกจากกระโจมตราบใดที่ข้ายังมีสติอยู่ ตกลงไห�?" ว่าแล้วเธอก็เดินเข้าไปในกระโจม แล้วดึงผ้าลงแล้วโผล่ออกมาแต่ศรีษ� "โควตะคนใจร้า�!!!" ซาไอว่าแล้วดึงฝ้าปิดศรีษะพลางก้าวหายไปทันท� "เฮ้อ�" โควตะถอนใจ "ยายตัวแสบเอ๋�!" เขาบ่น เซอิจิหันกลับมามองโควต� "ซาไอนี่ นางไม่เชื่อไสยศาสตร์หรือ?" กษัตริย์หนุ่มถาม โควตะพยักหน้� "ไม่เลยพะยะค่ะ ถึงชื่อว่าเป็นแม่ทัพอัจฉริยะ แต่ถ้าพูดถึงไสยศาสตร์นางไม่ฟังหรอก จะว่าไปนางเป็นพวกต่อต้านเรื่องประเภท ว่าแต่จะทรงถามไปทำไม?" " " "ไม่มีอะไรหรอก " เซอิจิตอ� "คิดว่าเรื่องของนางข้าควรรู้เท่านั้นเอง!!!" การสนทนาจบลงแต่เพียงเท่านั้น ต่างฝ่ายก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของต� ไม่มีใครรู้เลยว่� ชะตากรรมอันน่าหวาดกลัวที่จะเกิดกับแม่ทัพหญิงนั้นใกล้เข้ามาทุกที ลานกว้างที่ถูกตระเตรียมด้วยเครื่องเซ่นต่าง� ในพระราชวังนากินั้นไม่มีใครทราบเลยว่าพระราชินีมิโดริกำลังจะทำอะไรอยู่ มีเพียงเหล่านางกำนัลเท่านั้นที่ทรา� บนพื้นกว้างนั้นถูกตราด้วยรูปดาวแปดแฉ� พร้อมด้วยธงตราสัญลักษณ์แปลกประหลาดต่างๆเอาไว้ทั้งแปดทิ� ในสัญลักษณ์ดาวแปดแฉกนั้นยังมีโต๊ะใหญ่ตั้งเอาไว้ตรงกลาง บนโต๊ะมีภาพวาดของจิ้งจอกแล้วลงสีขา� ไม่เพียงเท่านั้นบนโต๊ะยังเต็มไปด้วยเข็มและมีดปลายแหล� ยังมีกริชสั้นๆหลายอันด้วย ราชินีมิโดริก้าวเข้ามาในวงกลมดาวแปดแฉก พระนางทรงก้มศรีษะไหว้ดวงดาวยามค่ำคืน พระจันทร์คืนนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวดวงแต่หากจะมีเพียงเศษเสี้ยวนั้นก็มีพลังล้นเหลือในพิธีนี�!!! ราชินีมิโดริหยิบภาพวาดจิ้งจอกขึ้นและชูมันขึ้นไปบนท้องฟ้า พลางหยิบเข็มเล่มแรกขึ้นม� พลางปักมันไปบนลำตัวของจิ้งจอกขาว!!! *แปล๊�!!!* ซาไอที่เกือบจะหลับไปแล้วสะดุ้งขึ้นพร้อมกับกุมท้องน้อยอย่างเจ็บปว� องค์ราชินีมิโดริสวดคาถาพึมพำพลางแทงเข็มเล่มที่สองลงบนอกของจิ้งจอกในภาพวา� "โอ๊ย!!!" ซาไอร้อง และงอตัวบิดไปมา มือทั้งสองข้างกำชุดที่ใส่ไว้แน่น�. ราชินีมิโดริยิ้มเมื่อมองภาพวาดจิ้งจอกที่มีสีแดงจางๆนองรอบรอยเข็มปักทั้งสอง พลางเม้มปากและเริ่มท่องคาถาบทที่ 3 พลางทิ่มเข็มเล่มสุดท้ายลงไปบนหัวของจิ้งจอกภาพวาด!!! เซอิจิและเหล่าทหารยามสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องในกระโจ� หญิงรับใช้ประจำตัวซาไอกรูเข้าม� "ท่านซาไอ!!! ท่านซาไอค่� เป็นอะไรไปค่�?" "ทำใจดีๆเอาไว้น่ะค่ะ ใครก็ได้!!!" "เกิดอะไรขึ้น?" เซอิจิที่ก้าวเข้ามาในกระโจมถาม หญิงรับใช้ชะงักไปชั่วครู�!! "ท่านซาไอ�." พวกเธอชี้มาที่ซาไอที่กำลังกุมศรีษะเพราะปวดหัวรุนแร� เซอิจิรีบเข้าไปประคองหญิงสาวขึ้นมาในอ้อมแข�!!! "ซาไอ!!! เป็นอะไรไ�?" เซอิจิถามพลางวางมือทาบบนหน้าผา� "ตัวก็ไม่ร้อน!!!" "ป ปวด .หั�" หญิงสาวตอบด้วยเสียงสั่นเครือ "ป ปวดหัวใจด้วย�.ป ปวดท้องด้ว�" เธอพยายามพูดเพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดนั้น แต่ไม่มีผ� ความเจ็บปวดยังทวีความรุนแรงขึ้� จนหยาดน้ำตาใสเริ่มไหลรินออกจากดวงตาหญิงสาวโดยไม่ได้ตั้งใ� "โธ่เอ๊�!!!" เซอิจิกอดหญิงสาวเอาไว้แนบอ� "ใครก็ได้ไปพาจิเคตะมาที!!! บอกว่าเป็นคำสั่งข้�!!!" เสียงบัญชาของกษัตริย์หนุ่มสั่งไปยั� ทหารยามที่ยืนสลอนอยู่ข้างนอก เหล่าทหารยืนเกี่ยงกันสักพักสุดท้ายก็มีทหารวิ่งออกไปคนหนึ่ง เขาวิ่งไปยังคุกที่เดเอคินั่งอยู่ข้างหน้าพอดี ทหารนายนั้นชะงัก� "มีอะไร?" เดเอคิถามอย่างขบขันเมื่อเห็นทหารคนนั้นตัวสั่นงันงกเมื่อเห็นต� "ท่านซาไอ�." ทหารผู้นั้นตอบด้วยเสียงเครือ� "ท่านซาไอเป็นอะไรก็ไม่รู้ ท่านเซอิจิบอกว่าให้มาพาจิเคตะไปด่วน�" พูดยังไม่จบประโยคดีโควตะที่ใส่เสื้อนอกแต่เพียงหลวมๆก็วิ่งเข้ามาที่คุ� พลางชี้ให้พัสดีเปิดคุกพาจิเคตะออกมาด่ว�! "อะไรเล่า? จู่ๆจะมาลากกันเลยรึยังไ�?" จิเคตะ คาบหญ้าออกจากปาก พลางมองตรวนที่ถูกถอดออกอย่างไม่นึกไม่ฝัน� "อย่าพูดมาก ตามมาก็แล้วกัน!!!" โควตะพูดเชิงสั่ง "หนอย!!! ถ้าไม่ใช่คำสั่งท่านเซอิจิอย่าคิดว่าข้าจะลุกขึ้นเลย เดี๊ย�!!! ได้เจอระบำล้างนรกแน่" จิเคตะขบฟั� แต่โควตะหันกลับมามองอย่างไม่ยี่หระ "เป็นระบำล้างส้วมแน�! ถ้าซาไอเป็นอะไรล่ะก็!!!" "เอ๊ะ! ไอ้นี่ วอนชีวิตแล้ว!!!" จิเคตะชักยัว� "เถียงอะไรกันอยู่อี� จิเคตะ!!!" เซอิจิออกมายืนอยู่ข้างหน้ากองคุมนักโทษ เขาปราดเข้าไปพลางขอกุญแจจากพัสดีและลงมือไขกุญแจของจิเคตะ "ซาไอเป็นอะไรไม่รู้!!!" เซอิจิพยายามกลบความกังวลแต่ไม่เป็นผล น้ำเสียงเขาบอกว่าเขากลัวอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็� "ข้าเกรงว่าจะเป็นฝีมือเสด็จแม่ ไปเถอะ" เซอิจิเดินนำไปโดยมีจิเคตะเดินตามไปอย่างรวดเร็ว ในกระโจมของซาไอนั้� เหล่าหญิงรับใช้กำลังพักหวีแม่ทัพอยู่ ซาไอตอนนี้นัยตาแดงกล่ำ ยังปวดบริเวณทั้งสามอยู่เรื่อย� แต่ไม่สำคัญเท่ากับมีสัญลักษณ์ประหลาดปรากฏที่หน้าผากของเธ� "นี่มัน!!!" จิเคตะส่งเสียงออกมาอย่างตื่นตระหนก เขาไม่ตกใจมานานแล้วตั้งแต่ซูคังแตก แต่ครั้งนี้มันเหนือกว่าทุกครั้�!!! ราชินีมิโดริจ้องจะจัดการซาไอให้ได้แม้ตนจะตายก็ตาม "คุโรเคียว " เสียงกระซิบออกจากปากจิเคตะ แล้วก็ทรุดตัวลงกับพื้น "ซาไอของท่าน ท่าจะไม่รอดแล้ว ท่านเซอิจิ" จิเคตะหัวเราะแบบคนเสียสต� "คุโรเคียว โชคร้ายแห่งรัตติกา�?" เซอิจิเอ่ยเป็นเชิงถา� จิเคตะพยักหน้า ทันใ�!!!เซอิจิก็ปราดเข้าจับคอเสื้อของชายผมแด� นัยตาแดงกล่ำแสดงถึงจิตที่แตกย่อยยับไปเรียบร้อยแล้ว!!! "คุโรเคียว .วิชาแลกชีวิตน่ะหรื�? วิชาบังคับจิตคนโดยไม่เหมือนวิชาไสยศาสตร์ทั่วไป ใช้พลังจากชีวิตของผู้ใช้วิช� บังคับเหยื่อโดยไม่ต้องใช้ชิ้นส่วนเหยื่อเหมือนวิชาทั่วไป " เซอิจิพูดเหมือนท่องจากตำรา นัยตาของเขาเอ่อท้นด้วยความเจ็บปว� "ใช่ไหม? !!! อย่าโกหกข้าน่ะ จิเคต�!!!" "มิกล้า�" เซอิจิปล่อยมือออกจากคอเสื้อของจิเคตะช้าๆ แล้วเข้าโอบกอดซาไอพลางจูบหน้าผากเธออย่างไม่ใส่ใจสายตาคนรอบข้าง "ไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลเจ้าเอง�" ซาไอมองเซอิจิอย่างมึนง� เกิดอะไรขึ้น? คุโรเคีย�? อะไรกั�? "อะไรกั�? ทำไ�? เราไปบุกมิโดริซะก็สิ้นเรื่อง!!!" ซาไอพูดอย่างวู่วาม โควตะยังอึ้งในคำพูดของหญิงสา� เธอเหมือนถูกอะไรดลใจอยู่� "รู้รึเปล่า? ว่าเจ้าพูดอะไรออกม� ซาไอ!!!" โควตะตวา� "คิดให้ดีสิ!!! ปกติเจ้าไม่ใช่แบบนี้ไม่ใช่หรือ?" "มิโดริฆ่าข้าไม่ได้ถ้าไม่เอามีดมาแทงข้าด้วยตัวเอง!!!" ซาไอว่� "ข้าช่วยตัวเองได้ ไปเอาม้ามาข้าจะไปบุกเอง " ว่าแล้วเธอก็ก้าวขึ้นจากเตียง พยายามจะออกนอกกระโจม แต่เซอิจิกอดตัวเธอไว้แน่�!!! "ปล่อยข้าน่�!!!" เธอกรีดร้อ� พลางดิ้นเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุ� แต่ไม่เป็นผลเซอิจิยังคงจับตัวเธอเอาไว้ สรรพนามที่ใช้เปลี่ยนไป "บอกให้ปล่อยไงเล่�!!!" หญิงสาวคำรามพลางใช้ศิลปะต่อสู้ที่เธอมีดีดมือเขาใส่ปลายคางกษัตริย์หนุ่มอย่างรุนแร� "อุ๊ก!!!" เซอิจิสบถในลำค� พลางจับมือของหญิงสาวเอาไว้ โควตะปราดเข้าไปจับด้วยอีกแรง "ไปเอาเชือกมา!!!" โควตะสั่� "ต่อให้ต้องมัดเจ้าเราก็ต้องทำ" ตอนนี้ราชันนินจา มาโซยุราโอะกำลังวิ่งเร็วปานสายลมเพื่อตรงเข้าสู้พระราชวังนากิ เพื่อสังหารมิโดริให้ได� หลังจากที่ได้เห็นสภาพของซาไอ�.เขาทนไม่ได้ที่ปล่อยให้เจ้านายเป็นอย่างนั้น แต่ทางราชวังนากิก็มิได้นิ่งเฉย ราชินีทรงโปรยผงสีขาวลงบนแผนที่จำลองของค่ายกองทัพกู้ชาต� "ขอนิทราจงมาในคราบราตรี!!!" เธอกล่าว�.ไม่นานหรอกทหารในค่ายคงหลับกันหมด� พระนางทรงหันหลับมามองภาพวาดจิ้งจอกอย่างโกรธแค้� "เราปันพลังชีวิตแก่เจ้า� ขอเจ้าจงเดินตามเราสั่งกา�!!!" พระนางสั่งพลางใช้แทงไม้แหลมแทงลงบนหน้าผากจิ้งจอก!!! "อึ๊ก!!!" เสียงของซาไอที่สะดุ้งขึ้นเบา� หากใครจะสังเกตเห็นบัดนี้ตาของเธอไม่มีแววแล้ว มันมองดูเลือนลอยอย่างเห็นได้ชัด ผ่านไปหลายชั่วโม� จิเคตะถูกนำไปกักขังไว้ที่เดิ� เซอิจิยังคงเฝ้าซาไออยู� โควตะก็ฟุ่บโต๊ะหลับไปแล้� เซอิจิไม่ได้สังเกตเลยว่าทหารส่วนใหญ่ในค่ายหลับกันไปหมดแล้ว เซอิจิก็นั่งสะลึมสะลืออยู่บนเก้าอี้ได้สักพัก ภาพของซาไอเลือนลางเหลือเกิน และแล้วก็ไม่ทรงสามารถฝืนสังขารตนได� ร่างกายอ่อนเพลียและฟุ่บโต๊ะไปในที่สุ�!!! ซาไอลุกขึ้นจากเตีย� เชือกที่พันตัวหลุดไปโดยปริยา� เธอเดินช้าๆอย่างเลือนลอยตรงไปยังคอกม้า พลางขึ้นม้าตัวที่จับได้ คุโระร้องอย่างแปลกใจที่ไม่ได้ขี่มั� มองนายสาวขี่ม้าตัวอื่นไปช้าๆอย่างเลือนลอยไปด้วยความแปลกใจ มิโดริกำลังดำเนินการของตนต่อไปอย่างไม่ลดละ พระนางทรงกรีดลำแขนนวลผ่องด้วยกริชจนหยาดเลือดหยดลงพื้นพิธ� "เรามอบเลือดแก่เจ้า�" "ขอประกายดาวที่ต้องตาเราจงตกลงมา " กล่าวเสร็จพระนางก็แทงลงบนแผ่นไม้แผ่นหนึ่งและชูกริชตรงเข้าหาดาวดวงหนึ่งหนึ่งที่เจิดจรัสอยู่บนฟากฟ้า ฉับพลั�! ดาวดวงนั้นก็ดับแสงและเริ่มโคจรผิดทิศ "ฮึๆ " ทรงหัวร่อในลำค� ใบหน้าของราชินีแก่ไปถนัดตาแต่ก็ยังคงความงามเอาไว้ได้� "สั่งทหารสักห้าร้อยคนเตรียมยกทัพตามข้ามา " พระนางทรงสั่งพลางแย้มยิ้มอย่างสาในใจ "ไม่น่ะ!!!" จิเคตะร้องอย่างตื่นตระหน� ขณะที่เขากำลังหมุนเครื่องลางในมื� ที่นานๆจะเอาขึ้นมาสักท� ก็บังเกิดบางอย่างที่เขาไม่คาดคิด ดาวดวงน้อยที่นามจิ้งจอกขาวดับแสงและแบนผิดทิศ!!! จิเคตะหันรี่หันขวา� โชคดีที่เขาถูกขังไว้เฉยๆ ไม่ได้ถูกใส่ตรวนเพื่อสะดวกต่อการนำตัวออกมาหากซาไอเป็นอะไร เซอิจิก็ทำอะไรไม่ได้เสียด้วย เพราะเป็นวินัยทหาร "เดเอคิ!!! โว้ย! ไอ้อ้ว� ไอ้หมีควาย ตื่นสิว่�!!! แม่หญิงของท่านเซอิจิแย่แล้�!!!" จิเคตะตะคอกใส่เดเอคิที่หลับเป็นตายอยู่หน้าคุ� "เฮ้ย!!! มนต์นิทรานี่หว่า? โธ่เอ๊�!!! ท่านเซอิจิ� แม่หญิงของพระองค์ถึงคราวดับล่ะทีนี�!!!" จิเคตะเต้นหย็องแหย็งอยู่ในคุ� พลางก้มเอาทั้งหินทั้งก้อนดินปาใส่คนร่างยักษ์ "ตื่น!!!!! อ๊ากกกกก� ไอ้หมีควายยย� ตื่นโว้ย!!!!" จิเคตะตวาดอย่างรุนแร� พลางคว้าท่อนไม้ท่อนใหญ่เตรียมขว้างออกไ� แต่ก็มีลูกธนูวิ่งเข้าปักที่ท่อนไม้ "ใค�?" "ชิ คนป่าเถื่อน" ร่างบางผิวขาวย่างออกจากพุ่มไม้ "โทะโดะ?" "ใช่ข้าเอง จิเคตะเจ้าคนป่าเถื่อน เจ้านี่ช่าง ." แต่ก่อนหญิงสาวจะพูดจบจิเคตะก็ปรบมือยกใหญ� "เจ้ามาก็ดี ปลุกไอ้หมีควายนั้นหน่อย ให้มันมาเปิดประตูคุกให้ข้าท� เร็ว�!!!" "�." โทะโดะมองจิเคตะอย่างแปลกใจ "ได้ข้าจะปลุก แต่เจ้าต้องหันไปทางอื่นก่อน�" "โธ่เอ๊�!!!" จิเคตะตบหน้าผา� "ช่างเถอะ!!! จะปลุกก็รีบปลุกเหอะเจ๊�.เร็วๆหน่อยแล้วกั� จะปลุกยังไงก็ได้!!!" คนผมแดงเต้นเร่าๆ "�." หญิงสาวหน้าแดง พลางหันหน้าไปหาชายร่างยักษ์แล้วนาบริมฝีปากให้อย่างแผ่วเบ� "หว๋า!!!" จิเคตะร้อง "ปลุกอย่างนี้ก็ไม่บอก!!!" "ตื่นเถอะค่�..นายท่า�" โทะโดะกระซิบที่หูเดเอคิอย่างอ่อนโย� "โทะโดะอยู่นี่ค่ะ�." หากท่านคิดว่านิยายเรื่องนี้มีความแต่ความจริงนั้น�..ผิดไปแล้� อภินิหารเกิดขึ้นได้เสม� เดเอคิค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลื� "หาว " เดเอคิอ้าปากหาวหวอดๆ "แจ๊บ� มีอะไรเรอะ? อ้อ โทะโดะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไ�?" เดเอคิกล่าวอย่างแปลกใจ "ไอ้หมีควาย!!! มาเปิดประตูคุกให้ข้าทีเถอ� เร็ว!!! ท่านหญิงของท่านเซอิจิมีอันตรายถึงตายเชีย�!!!" "�!�." เดเอคิลืมตาโพล่งอย่างตกใ� แล้วลุกขึ้นฟาดไม้ที่ทำเป็นกรงพันธนาการหักกระจา�!!! "ไปเถอะ!!!" ชายร่างยักษ์เอ่ยอย่างรีบเร่งแท� "ถ้าแม่หนูนั้นตาย เราคงมีแต่ร่างของท่านเซอิจิกลับซูคัง" "ไม่ต้องบอกข้าก็รู้!!!" จิเคตะเอ่ยแล้วทั้งสามก็วิ่งอย่างรวดเร็วไปยังกระโจมแม่ทัพหญิง... จิเคตะเลิกผ้� แล้วก็พบเชือกที่หลุดกองอยู่กับพื้นกับคนที่หลับอยู่ทั้งนอกและในกระโจม จิเคตะไม่รอช้าเขารีบปราดเข้าไปปลุกเซอิจิทันท� "ท่านเซอิจิพะยะค่� รีบตื่นเร็วพะยะค่ะ ซาไอหายตัวไป!!!" *ไม่ตื่�!!! * "ตื่นพะยะค่�!!! ซาไอหายไปแล้�!!!" *ไม่ตื่�!!! * "ฮึ่ม! ไม่ตื่� ทำยังไงดีล่ะ!!!" จิเคตะสบ� จู่ๆทั้งสามคนก็มองหน้ากั� "รึว่าต้องจูบ�." ทั้งสามโพล่งขึ้นพร้อมกัน "ไม่ใช่ข้าน่ะ ข้ายอมจูบแต่ท่านเดเอคิคนเดียว�" โทะโดะออกตัว "เฮอะ ข้าก็ยอมจูบแต่โทะโดะคนเดียวเหมือนกั�!!!" เดเอคิกล่า� แล้วทั้งสองก็มองไปที่จิเคตะอย่างมุ่งหวัง "จูบ ข้าเนี่ยน่�!!!" จิเคตะว่� อีกสองคนพยักหน้าพร้อมกัน "เอาว่ะ เพื่อเจ้านาย " จิเคตะส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อทำใ� "เกิดมาก็เพิ่งเคยจูบผู้ชายด้วยกันคราวนี้แหละ " ว่าแล้วจิเคตะก็บีบจมูกแล้วแนบปากไปที่แก้มของเซอิจิอย่างรวดเร็ว แล้วขึ้นมาเช็ดปากกับแขนเสื้อยกใหญ่ "ท่านเซอิจิ ซาไอหายไป!!!" จิเคตะกระซิบ แล้วเขาก็รีบกระโดดหลบเมื่อเซอิจิกระโดดลุกขึ้นอย่างรวดเร็� "ซาไอหายไ�!!!???" เซอิจิถา� "ใช่พะยะค่ะ!!!" จิเคตะรั� "งั้นไปตามนางกั�!!! รู้ไหม?ว่านางจะไปไห�!!!�" "น่าจะไปที่เมืองหลว�!!!" "ดีงั้นไปกันเลยเอาคนอื่นไปด้ว� ท่านโควต�!!!" เซอิจิสะกิดโควตะที่ฟุ่บโต๊ะอยู� "คงยากพะยะค่ะ�" จิเคตะว่� "เพราะต้องปลุกโดยกา� 'จู�' " เซอิจิผงะพลางทำหน้าเบ้ "งั้นไปกันแค่นี้ก็ได้ จิเคต� เดเอคิ แล้วก็เออ ." เซอิจิทำท่างงๆเมื่อเห็นโทะโด� "นี่ โทะโดะ คนสนิทและก็เป็นภรรยา ข้าพระองค์ด้วยพะยะค่�" เดเอคิแนะน� "อ้อ ฮูหยินของเดเอคิ ." เซอิจิยิ้มให้ภรรยาผู้ใต้บังคับบัญช� "ไปกันเถอ�!!!" แล้วทั้งสามก็วิ่งออกไปยังคอกม้� "คุโร�!!!" เซอิจิอุทานเมื่อเห็นคุโระพยายามดิ้นให้หลุดจากเชือกที่ผู้บังเหียน "ซาไอไม่ได้เอาเจ้าไปเรอ�!!!" เจ้าม้าพ่นลมจากจมู� �.แล้วไม่เห็นเรอ�!!!�.ว่าข้ายังอยู่นี่ ถามมาได้ไม่ได้คิดเล้ย!!!�. "เอาล่ะขอโทษที " เซอิจิยิ้มเครียด� "ซาไอไปไห�? เจ้ารู้ใช่ไห�?" เจ้าม้าพยักหน้� "งั้นดี!!! พาข้าไปหน่อย ซาไอกำลังมีอันตรา�!!!" สิ้นคำม้� 3 ตัวควบออกไปสุดฝีเท้าในยามค่ำคื� เพื่อตามซาไอให้ทัน!!!