|
ในเมืองไรโบเซ็นมีกลุ่มคนจนอพยพภัยสงครามเข้ามาอยู� ระหว่างที่ก้าวเข้ามา ชาวบ้านมิได้กีดกั้� แต่ก็มิได้ต้อนรั� โควตะนั้นแอบซ่อนอยู่ในขบวนนั้น เขากระโดดหย๋องแหย๋งไปตามถนนเมื่อแยกกลุ่มออกม�
"วะ ฮ่าๆๆๆ เจ้ามาคุเอ๋ย คิดห้ามข้า สุดท้ายข้าก็เผ่นออกมาจนได้" เสียงชายพเนจรเอ่ยขึ้� ภายใต้ชุดเก่าขาดเกรอะด้วยโคล� ภายในโควตะซ่อนอยู่ภายใ� เขาหัวเราะอย่างสะใจที่หนีเข้าเมืองได� โควตะเดินท่อมๆไปเรื่อยๆจนมาได้ยินเสียงขลุ่� ที่น่าสนใจคือมีผู้มุงดูอยู่มากมา� โควตะเกิดความสนใจขึ้นทันที
"ให้ตายเถอะ โชว์อะไรกันมองไม่เห็�" เขาสบถพลางพยายามมุงดูจนท้อใจจึงหันมาถามคนข้างๆแท�
"พี่ชาย� ขอโทษเถอ� เขาดูอะไรกัน" โควตะถาม
"เขาดูกันที่ไหน?" ชายหนุ่มค้อน
"เราฟังกันต่างหาก" ผู้นั้นตอบ พอดีมีคนเดินออกไ� โควตะจึงแทรกเข้าไป เขาพบหญิงผู้หนึ่งนั่งเป่าขลุ่ยอยู่ มีเด็ก 7-8 คนล้อมวงเต้นรำ เขาจ้องมองไปที่หญิงผู้นั้นเธอสวมชุดทหา� ปากเป่าขลุ่ย เขานึกไปว่� ที่นี่มีทหารหญิงเยอะดีเหลือเกิ�
"แล้วนั้นใครน่ะพี่ชาย?" โควตะถาม ชายผู้เดิมหันมาเลิกคิ้�
"เจ้าไม่รู้จักหรื�?" เขาเอ็�
"ไปอยู่ไหนม� คุณหนูใหญ่นัตสึกิไงล่ะ ต้องบอกเจ้าด้วยไหม? ว่านางคือบุตรสาวคนโตของท่านเจ้าเมืองวารางิ" แล้วชายคนนั้นก็เดินจากไปด้วยความรำคา� โควตะตะลึง แล้วทั้งพิศทั้งมองหญิงสาวที่เป่าขลุ่� คนอะไรเป่าขลุ่ยเก่งเหลือเกิน!!! เขานึกชม ใจก็เคลิ้มตามเสียง หารู้ไม่ว่ามีทหารเฝ้ารักษาเมืองตามล่าเขาอยู่ เพราะสงสัยว่าเป็นผู้สอดแนม
"เจ้าน่�!!!" ทหารผู้หนึ่งรวบตัวไว�
"ไปกับเราเสียดี� ไปสอบสวน" อีกคนหนึ่งทำท่าจะลากตัวโควตะไป โควตะเกือบออกแรงต่อสู้กับเจ้าสองคนนี้แต่ก็นึกขึ้นได้ เขาแสร้งรีบคลานผ่าวงล้อมเข้าไปหานัตสึกิทันที ฝูงชนแตกฮือออก นายทหารไล่ประชิดเข้า โควตะแกล้งลงไปทรุดอยู่เบื้องหน้าหญิงสา� ปากก็เล่นมารยาทันท�
"ช่วยด้วยขอรั� คุณหนูนัตสึก� พวกนี้จะจับข้า" โควตะในคราบคนพเนจรร้องตะโก�
"เกิดอะไร?" นัตสึกิส่งเสียงที่มีอำนาจออกมา ทหารหยุดชะงักโดยอัตโนมัต� จนโควตะนึกชื่นชม
"เราเกรงว่าเขาจะเป็นคนสอดแนมขอรับ" ทหารตอ� นัตสึกิปาดตาแลลงมา โควตะรีบมารยาเพิ่มโดยการคลานคุดคู้ไปกอดแทบเท้าหญิงสา� สีหน้าของนัตสึกิอ่อนลง
"ข้าจะจัดการกับเขาเอง ขอบใจพวกเจ้ามา� ปฏิบัติงานได้ดีเยี่ย�" เธอตบไหล่นายทหารทั้งสองที่อ่อนเยาว์กว่� ฉับพลันก็ชักดาบขึ้นมาจ่อที่คอทั้งสอง พวกเขาหลบแทบไม่ทัน
"ประสาทนักรบต้องตื่นตัวตลอดเวลา หนุ่มน้อ�" เสียงกังวานเคร่งขึ้น พลางเก็บดาบเข้าฝัก
"พวกเจ้ามีพื้นฐานประสาทดี ฝึกอีกหน่อยได้อยู่ในชั้นแนวหน้าแน่" นัตสึกิชมทหารทั้งสอง ทำเอาพวกเขายิ้มแป้นก่อนที่จะก้มโค้งแล้วลาไปทำหน้าที่ต่อไ�
"เป็นอะไรไห� หนุ่มน้อ�" นัตสึกิหันมาสนใจกับโควตะในคราบคนพเนจ�
พูดเหมือนว่าอายุมากกว่าผู้ชายทั้งโลกนี้งั้นแหล�!! โควตะประชด แต่ก็แอบปลื้มใจกับคุณหนูผู้ใจดีคนดีไม่ได�
"ไม่เป็นไรขอรับ" โควตะเงยหน้า นัตสึกิมีทีท่าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดต่อไ�
"ท่าทางจะไม่ใช่หนุ่มน้อยแล้วส� เจ้าคงอายุมากกว่าข้านะ พ่อหนุ่ม!!! ข้าอยู่กับคนอายุน้อยกว่าจนชินเสียแล้�" เธอยิ้� โควตะนึกชอบนัยน์ตาสีดำคู่นั้นจนเกือบยกมือขึ้นลูบ แต่นึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นคนพเนจรอยู่ เขาชอบน้ำเสียงที่เหมือนเสียงพิณนั้� มันไม่เบาหรือดังเกินไป ฟังได้เรื่อยไม่รู้เบื่� นัตสึกิลุกขึ้นพลางก้มหน้าลงถามอย่างใจด�
"เจ้ามีเงินไหมพ่อหนุ่�? คงไม่มีแน่ถ้าเดินท่อมๆในเมืองอย่างนี�" นัตสึกิเอ่� โควตะไม่ต้องการเงิ� เขาอยากอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้เสียหน่อย เธอท่าทางอันตรายกว่าแม่ทัพคนใด เพราะเธอเป็นผู้หญิงนั้นเอง!!! โควตะแสร้งทรุดตัวลงอย่างรวดเร็� เขาโขกหัวกับพื้น
"ท่านนัตสึกิขอรับ ได้โปรดรับข้าเป็นข้ารับใช้ด้วยขอรั� ข้าไม่มีที่ไ� เป็นคนพเนจ� เป็นคน�"
"เอาล่ะ�" นัตสึกิถอนใจอย่างใจอ่อ� แววตาอ่อนโยนส่อประกายม�
"ได้สิตามมา พ่อหนุ่ม" เธอขึ้นม้า ขณะที่โควตะเดินตามไป พวกเขาเดินไปด้วยกั� โควตะเห็นขลุ่ยที่อยู่บนตักเธ�
"ชื่ออะไร? เจ้าน่�" เธอถามอย่างใจด� โควตะคิดว่าเธอเป็นคนมีมารยาทมา� เธอจะมองหน้าทุกครั้งที่จะพูดกับใครก็ตา� เป็นการให้เกียรติอย่างยิ่ง โควตะเหลือบตาก็ที่จะตอ�
"ทามะขอรั�" เขาตอบ พลางยิ้มกลบเกลื่อน
"ทามะหรือ?" นัตสึกิทำท่าครุ่นคิด
"เรียบง่ายดีน่ะ" เธอช� โควตะยิ้� เป็นผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดีเหลือเกิน แทนที่จะพูดว่าชื่อโหล่เหลือเกิ� กลับพูดว่า เรียบง่าย
ดีน่ะ
� ประทับใจจริง�
. . . . . . .
"เจ้าไปเอาใครกลับมาอีกฮ�!!! นัตสึก�" ชายชราเอ็ดตะโร พลางชี้โบ๋ชี้เบ้ไปที่ทามะหรือโควตะ
"ข้าจะมีคนสนิทไม่ได้หรือค่ะ? ท่านพ่�" นัตสึกิพูดเรียบๆ พลางหันหลังกลั� ชายชราถอนใจอย่างอ่อนใจ
"ไปเถอะ ทามะ!!!" หญิงสาวหันกลับมาเรีย� ชายชราเงยหน้ามอง
"ให้เขาคุยกับพ่อก่อ�!! นัตสึก�" ชายชรากล่า� หญิงสาวอ้าปากจะเถียง แต่ก็ตัดใจก้มหัวแล้วเดินออกไ� หลังจากฝีเท้าเงียบลง ชายชราก็เอ่ยปากถามโควตะทันที
"เจ้าอยากได้อะไ�?" ชายแก่กล่าวเสียงเข้ม
"..?.." โควตะง� เขาแค่อยากรู้จักนัตสึกิเท่านั้�
"ข้า
" โควตะอ้ำอึ้ง
"อยากเป็นลูกเขยข้� เพราะอยากได้สมบัติ ข้าให้เจ้าได้น่ะ
แต่อย่ามาหลอกลูกสาวข้าเล่นเลย" ชายแก่ทำท่าเคร่ง
"ข้าไม่ได้สนอะไ� ข้าแค่ไม่ที่ไปเท่านั้น
ท่านเจ้าเมือง
แค่ให้ข้าวกินข้าก็พร้อมทำงานทุกอย่า�" โควตะว่า
"คงปากแข็�" ชายแก่พู� โควตะนึกสงสารคุณหน�
"งั้นข้าจะเล่าให้เจ้าฟั� จะได้สงสารข้าบ้า�" ชายแก่ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ปากเม้�
"นัตสึกิเป็นลูกสาวคนโตของข้� ในวงลูกสาว 7 คน
นางเป็นคนที่ดื้อรั้นที่สุดในวงลูกสา� 7 คน และเป็นคนที่ฉลาดที่สุดด้วย" ชายแก่ก้มหน้� กุมมือตัวเองอย่างสะก�
"นางเป็นลูกสาวคนเดียวของเมียหลวงข้า ถึงได้ฉลาดเหมือนแม� เมื่อแม่นางตายอีกปีข้าก็แต่งงานใหม่ขณะที่นางอายุได� 5 ขว� เมียข้าคนใหม่นั้นเป็นคนสวย นางถึงเรียกนัตสึกิว่� อัปลักษณ� นางถึงได้ทำตัวดื้นรั้น และข้าก็ไม่สนใจนาง แต่พอโตม� คนที่คอยดูแลข้าก็คือนา�"ชายแก่ลุกขึ้�
" นัตสึกิเป็นทายาทครองเมืองใครๆก็อยากแต่งงานด้วย แต่ไม่มีคนจริงใจกับนางแม้แต่คนเดีย� นางจึงตัดสินใจไม่แต่งงาน เจ้าอย่าทำให้นางเจ็บช้ำกว่านี้
ถือว่าข้าขอร้องเจ้าหนุ่� ไปเสียเถอะ
ข้าจะให้เงินเจ้� ไปซะ" เขาบอก โควตะแข็งขืน
"ข้าเพียงต้องการงานขอรั�" เขาบอก
"แค่นั้�?�." ชายแก่ทว� โควตะพยักหน้� ชายแก่ถอนใจให้กับความใจแข็�
"งั้น
นัตสึกิอยู่ที่สวนท้� สอนลูกศิษย์ของนางอยู�" ชายชราบอกอย่างระอา โควตะทำความเคารพก่อนที่จะเดินออกไป เขาเดินไปได้ถูกทางเพราะเสียงขลุ่� เขาลัดเลาะไปตามทางก็พบหญิงสาวเป่าขลุ่ยให้ลูกศิษย์ตัวน้อย� 3 คนที่เกาะตักของเธอฟังอยู� เสียงขลุ่ยหยุดลงเมื่อโควตะมาหยุดอยู่ริมประตู เด็กๆหันมามองตาแป๋�
"นั้นไงจ๊ะทาม�" เธอลูบหัวเด็กๆอย่างเอ็นด� เด็กวิ่งเข้าห้อมล้อมโควตะส่งเสียงกันใหญ่
"สวัสดีขอรั�" โควตะคุกเข่าให้เด็กๆ นัตสึกิเอ็ดเด็กๆให้ทำตัวให้เรียบร้อย
"นี่
ซันจ� โชนิ ไอซาโน�" เธอแนะนำเด็ก โควตะก้มหัวให้
"ท่านคือทาม�?" เด็กที่ท่าทางขี้อายหลบอยู่หลังนัตสึกิเอ่� โควตะยิ้�
"ขอรั� ข้าคือทามะ"
"เขาคือสหายคนใหม่ของข้า พาเขาไปดูห้องส�..โชนิ" เธอสั่งให้เด็กชายคนหนึ่งที่หลบอยู่ข้างหลัง เขาวิ่งออกไป ทามะก็เดินตามไ�
"ถึงแล้วครั�" เด็กน้อยเอ่ย ไม่ทีท่าดูถูกคนพเนจร ช่างสอนมาด�!!! โควตะคิด เมื่อมาถึงห้องหนึ่� โควตะเดินเข้าไ� โชนิเดินตามเข้าม�
"ทามะครับ" เขาเรียก
"�..ขอรั� ท่านโชนิ" โควตะหันกลับมา เด็กน้อยมีท่าทีขัดเขิน
"ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านก็ได้
" เด็กน้อยบิดตัวไปมา แล้วทำท่าจริงจังขึ้นมา
"ท่านจะมาหลอกอาจารย์หรือเปล่า?" เด็กน้อยทำหน้าบึ้ง โควตะเลิกคิ้วอย่างงงงว�
"ถ้าท่านมาหลอกอาจารย์
ข้าไม่ต้อนรับท่านหรอกน่� ไม่อยากเห็นอาจารย์ร้องไห�" เด็กน้อยกล่า�
"ทำไมหรือขอรั�? ทำไมท่านนัตสึกิต้องร้องไห้?" โควตะถามเด็กน้อย เด็กน้อยทำท่าเป็นผู้รู� เขาร้องขาดๆแต่โควตะก็พอจะต่อเรื่องได�
"ก็มีผู้ชายมาหลอกอาจารย� เอาของมาให� มาพูดหวานๆ แล้วก็ไปพูดลับหลัง เรียกอาจารย์ว่� นังอัปลักษณ์" โชนิรีบหุบปากเหมือนพูดหยาบคายออกไป แล้วรวบรวมความกล้าพูดต่อ
"พวกเขาอยากได้สมบัติท่านเจ้าเมือง พออาจารย์รู้ก็ไล่ไ� แล้วก็มาร้องไห�" โชนิพู�
"แล้วก็กอดพวกเรา
หมายถึงข้า ซันจ� แล้วก็ โอซาโน� แล้วก็บอกว่าคนที่รักอาจารย์มีแต่พวกเราเท่านั้น" โชนิยื่นหน้าเข้ามา
"ข้ารักอาจารย� ถ้าท่านจะมาหลอกอาจารย์ ข้าก็เกลียดท่า�" โชนิขมวดคิ้วใส่เป็นเชิงถาม โควตะทรุดกายอุ้มเด็กน้อยขึ้น
"ข้าน้อยไม่ทำอย่างนั้นหรอกขอรับ.." โควตะบอก โชนิลายคิ้วออกข้างหนึ่�
"แล้วก็
ข้าคิดว่าท่านนัตสึกิเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งเลยขอรับ" เด็กน้อยยิ้ม
"ข้าก็คิดว่าอาจารย์สวยที่สุดในโลกเล�" โชนิกางมือ แล้วทั้งสองก็ออกไปด้วยกัน
.
. . . . . . .
ค่ายทหาร ทหารวิ่งกันวุ่� เนื่องจากแม่ทัพโควตะหายตัวไป มาคุสบถแล้วสบถอี� เขากุมขมับเมื่อนึกขึ้นได้ว่าโควตะอาจแอบเข้าไปในเมือง
"ท่านโควตะน่ะท่านโควต�!!!" เขาขบฟัน
"บอกว่าไม่สวยก็ไม่เชื่อ กลับมาเมื่อไรได้บ่นยาว" เขาบ่น พลางเดินไปเดินมาอย่างหัวเสีย นายทหารคนหนึ่งพลุกเข้ามาในกระโจม มาคุหันไปห�
"มีอะไร?"
"เจอพิราบสื่อสารขอรับ" เขาบอกพลางหอบแฮก� มาคุรีบรับมาคลี่ออ� ในใจคิดว่าเป็นจดหมายขอความช่วยเหลือจากไรโบเซ็นเช่นเดียวกับที่เคยดักจับได้กว่� 10 ฉบับเมื่อไม่กี่วันมาแต่
�
"ท่านโควต�!!!" มาคุอุทา� พลางอ่านจดหมายจากโควตะจนจบแล้วถอนใ� แล้ววิ่งไปนอกกระโจ�!!!
"เฮ�!! พวกเจ้าไม่ต้องหาแล้ว ท่านโควตะเข้าไปสอดแนมจนถึงจวนเจ้าเมืองศัตรูแล้�!!! ท่านเขียนมาบอกในจดหมาย" มาคุตะโก� นายทหารแทบทุกคนหันมาดู บางคนหยุดการค้นห� บางคนซุบซิบกัน บางคนตะโกนถา�
"ท่านโควตะเขียนว่าอย่างไรล่ะท่า�?" นายทหารถามขึ้น หลายคนพึมพำเห็นด้ว� มาคุขมวดคิ้วพลางมองข้อความในจดหมาย แล้วถอนใจก่อนที่จะอ่านให้นายทหารฟั�
"เจ้าบ้ามาค�!!! นัตสึกิอัปลักษณ์ตรงไหน? น่ารักจะตา� ไอ้จอมโกหก!!!" ท่านโควตะน่ะท่านโควตะ
�
|