|
โควตะเริ่มทำงานในนามขอ� "ทามะ" กับนายหญิงของเขาที่ชื่อนัตสึกิ ในวันนี้เขาได้รับการมอบหมายหน้าที่ให้ขนสัมภาระ เพราะเด็กๆและนัตสึกิจะปีนเขา การแบกของแค่นี้สบายมากสำหรับผู้ชายที่มีการเตรียมพร้อมทางร่างกายอย่างโควต� แต่เขาก็อดทำสำออยไม่ได้เมื่อนัตสึกิเอาแต่เดินเล่นคุยกับเด็กๆ นั้นได้ผลดีทีเดียว
"ข้าใช้เจ้าหนักไปหรือเปล่�? ทามะ" นัตสึกิถามอย่างเป็นห่ว� ไม่อยากใช้คนสนิทให้หนักเกินไ�
"ไม่หรอกขอรับ!! ข้�-ไห�" โควตะทำท่าสำออ� นัตสึกิยิ้มขำๆ
"เจ้านี้สำออยได้น่าเอ็นดูจริง�" เธอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างหมั่นไส�
"ถ้าเจ้าเป็นเด็กสิบขว� ข้าต้องอุ้มเจ้ามากอดแน่ๆ" นัตสึกิหัวเราะ
"แต่เจ้าแกล้งสำออยได้แย่มากน่� แค่นี้ไม่เท่าไรสำหรับเจ้าหรอ� ข้าเชื่ออย่างนั้�" นัตสึกิหันไปมองเด็กๆที่วิ่งหัวเราะกันอยู่ข้างหน้�
"อะไรทำให้ท่านเชื่ออย่างนั้�?" โควตะถาม พลางเปลี่ยนมือหามคาน นัตสึกิกลอกตาไปมาก่อนที่จะตอ�
"กล้ามเนื้อไงเล่า!! ดูจากแขนของเจ้าก็น่าจะรู�" นัตสึกิยิ้มน้อยยิ้มใหญ� เป็นภาพที่น่ารักมากในสายตาโควต� ดวงตาสีดำหรี่ล�
"แล้วท่านอยากสัมผัสมันบ้างไหมล่�?" โควตะอดถามแบบเจ้าชู้กับหญิงสาวไม่ได้ แทนที่นัตสึกิจะเขินอาย เธอกลับปรายตาอย่างรังเกียจ รอยยิ้มเมื่อสักครู่หายไปชั่วพริบตา
"คำหวานเทะโลมแบบนี้ข้าเจอมามากแล้�!!! ทามะ และขอบอกว่าถ้าเจ้ายังอยากอยู่ที่นี่อีก
อย่าพูดจาอย่างนี้ให้ข้าได้ยินอี�" นัตสึกิกล่าวด้วยเสียงกังวานปนทุกข์ มันทำให้ผู้ฟังหวาดกลัวได้อย่างดี เธอสะบัดหน้าออกไ� โควตะรีบหามคานตามไ�
"ข
ขอโทษขอรับ ท่านนัตสึก� ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใ�" โควตะวิ่งตาม นัตสึกิไม่ได้มองหน้า เธอสะบัดหน้าเศร้าไปไว้อีกทาง
"ท่านนัตสึก�"
"
�."
"ท่านนัตสึกิขอรับ" โควตะเข้าไปขวางหน้าแล้วถือคานด้วยมือเดีย� นัตสึกิตกใ� เธอถอยหลังไปสองก้าวก่อนที่จะพูดอะไ�
"ทำอะไร?" เธอร้องเมื่อชายหนุ่มกระชากแขนเธอเข้าหาตั� แล้วตีรัวที่หน้าอกตัวเอง
"นี่เน่ะๆ ต้องให้ตายเล� ข้ามันเล� ทำให้ท่านนัตสึกิเป็นทุกข� ข้ามัน�.."
"พอแล้ว�" นัตสึกิรีบชักมือกลับแต่ไม่ได้ผ� เธอจึงใช้อีกมือหยุดไว้แท� โควตะแกล้งล้มนั่งกับพื้น และยังกำมือหญิงสาวไว�
"ยกโทษให้ข้าน่ะ�.ท่านนัตสึก�" โควตะจ้องตานัตสึกิ เธอเป็นคนลดสายตาไปก่อน พลางดึงมือตัวเองออ�
"ปล่อยส�!!!" นัตสึกิตวาดอย่างโมโห สิ่งที่เธอเกลียดรองจากคำหวานคือพวกใช้กำลัง มือที่วางควักมีดสั้นออกมาทันทีแล้วชี้ขู่
"ปล่อยมือข้าทาม� ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้า" เธอใช้มีดสั้นจ่อคอชายหนุ่ม เขาหยุดแต่ยังกำมือหญิงสาวไว้แน่น การขู่ฆ่าใช้ไม่ได้กับแม่ทัพที่กร่ำศึกมานาน
"ฆ่าข้าเล� นายท่า� หากท่านไม่สามารถอภัยให้ข้าได�" แล้วโควตะก็เปลี่ยนมือมาจับข้างที่หญิงสาวกำมือสั้นอย่างรวดเร็วเกินกว่าหญิงสาวจะเก็บมีดทันแล้วเค้นให้มันเข้าปาดคอต� แต่นัตสึกิออกแรงห้ามมือไว้เต็มที�
"ได้ๆ ข้าให้อภัย" นัตสึกิออกปากในที่สุ� เพราะไม่สามารถห้ามมือตัวเองได้อี� โควตะปล่อยมือหญิงสาว เธอเก็บมีดสั้นและออกเดินต่อไ� แต�..โควตะไม่ยอมลุกตามม�
"ทำอะไร ทามะ ตามมาส�?" เธอเอ่�
"นายท่า�" โควตะทำหน้าเศร้า เพราะรู้ว่านัตสึกิไม่ได้ยกโทษให้เขาจริงๆ นัตสึกิถอนใจอย่างใจอ่อ� เธอเดินเข้ามาลูบต้นคอของโควตะอย่างเอ็นดู
"ข้าไม่ว่าเจ้าแล้� ไปเถอะไปกันได้แล้ว" เธอกอดศรีษะของโควตะเหมือนเป็นเด็กคนหนึ่ง ใช้คางเกยแล้วลูบไล้ผมอย่างลืมตัว เธอผละออกมาเมื่อสำนึกตัวได�
"ไปกันได้แล้ว เด็กๆรออยู�" เธอพูดอย่างเขินอายในสิ่งที่ตัวเองทำไ� โควตะมองตามก่อนที่แบกคานตามไ�
เดินมาเกือบครึ่งวันก็มาถึงยอดเขา ทั้งหมดพักทานอาหารกันที่นั้น เด็ก� วิ่งไปล้างมือที่ลำธา� โควตะผลักคานออกแล้วนวดหัวไหล� นัตสึกิส่งผ้าให้ โควตะรับไปซับเหงื่�
"ท่านซันจ� โชนิ ไอซาโน� ร่าเริงดีน่ะขอรั�" โควตะชวนคุ� นัตสึกิที่ยกอาหารออกจากตระกร้าเงยหน้าขึ้นด�
"ไม่ต้องเรียกท่านก็ได้กระมั้ง พวกเขาก็เป็นเด็กธรรมดานี่แหล�" นัตสึกิตอบเรียบๆ โควตะแอบปรายตามอ�
"ทำไมล่�? ขอรั�" โควตะทำหน้าสงสัย เขาเก่งมากเรื่องหลอกถา� คงได้มาจากซาไอ
"พวกเขาเป็นเด็กกำพร้า ข้าก็รับมาเลี้ยงก็เท่านั้นล่�"
"คงเป็นเหมือนแม่พวกเขาเลยน่ะขอรับ" โควตะเค้นหัวเราะ นัตสึกิยิ้มเศร้า�
"เพราะสงครามนั้นแหล� ทำให้คนเป็นกำพร้ากันทั่วบ้านทั่วเมืองอย่างนี� ข้าเกลียดสงครา�!!!"
"แต่
"
"ใช�!! บางครั้งข้าก็ทำศึกเอ� แต่ข้าไม่ทำหากหลบได้ แต่ครั้งนี้ทัพกบฎนำโดยแม่ทัพโควตะยกม� ทำให้บ้านเมืองเราตึงเครียด ข้าเกลียดที่สุ�!!! อย่าให้ข้าเจอน่ะจะเจี๋ยนทิ้ง" โควตะสะดุ้งโหย๋ง โอ๊ยตา�!! อย่าให้นางรู้ว่าเขาคือโควตะเชียวน่ะ
"แล้วเจ้าล่� ทามะ!!! มาจากไหน?" เธอถามภูมิหลังแม่ทัพในคราบคนรับใช้ โควตะเบิกต� ตั้งแต่เขาจำความได้ก็มาอยู่กับท่านฮิโตมิแล้ว โควตะงุดหน้าพยายามคิ� สิ่งที่เขาจำได้สิ่งเดียวก็คื� เขาโตมาในราชวังในฐานะบ่าวน้อยๆของราชินีฮิโตม� และพระนางก็รักเขาเหมือนลูกแท้ๆ เขารู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเด็กกำพร้าคนหนึ่� แล้วก็ไม่เคยถามประวัติของตัวเองเลย พอเขาอายุได้ 10 กว่าขวบก็รับราชการเป็นมหาดเล็กฝึกหัดฝึกอาวุธทุกวันจนพบซาไอ แล้วเธอก็เข้ามาอยู่ด้ว� ร่างเล็กๆที่แอบหลังต้นไม้เขายังจำได้ดี โควตะหัวเราะหึๆจนนัตสึกิขมวดคิ้ว
"หัวเราะอะไ�?" เธอตั้งคำถาม โควตะตื่นจากภวังค์หันมามองหญิงสา�
"ข้าก็เป็นกำพร้าเหมือนกันครับ" โควตะยอมรั�
"แต่ท่าทางภูมิหลังเจ้ามีความสุข ยิ้มหร่าเชีย�"นัตสึกิยิ้มแล้วหุบยิ้มลง "แต่คนอื่นไม่เหมือนกั� พวกเขาข้นแค้� และข้ามีหน้าที่ปกป้องรอยยิ้มที่ยังเหลือนั้นไว้ ให้ตายก็ไม่ยอมเปิดให้เข้ามาทำร้ายใคร" เธอพูดอย่างมุ่งมั่� โควตะลอบถอนหายใจ เขาต้องสู้กับหญิงสาวผู้นี้จริงๆหรือนี่�
"อาจารย์ๆ!!! พวกเราเจอตัวอะไรไม่รู้อยู่ตรงนี่ มาดูสิครับ" เสียงเด็กๆร้อง นัตสึกิลุกออกไ� โควตะไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ลุกตามไปด้วย แม่ทัพระดับหัวหอกของนากิ บัดนี้ต้องคุมความรู้ของตัวเองไว้ ไม่ให้ทำตัวส่อพิรุ�
"นั้นสิน่�? ตัวอะไรล่ะเนี่�" นัตสึกิมองสัตว์ที่แหวกว่ายไปตามสายน้ำไม่ไกลนัก โควตะมอง
ตุ่นปากเป็ด มาอยู่แทบนี้ได้แปลกน่าดู การตะลุยศึกครึ่งทวีปก็ดีอย่างนี้แหละ ทำให้รู้มา�
"เจ้ารู้บ้างไหม? ทามะ" นัตสึกิหันมาถา� น้ำเสียงบอกว่า ถามไปงั้นแหล�!!
"ตุ่นปากเป็ดขอรับ�" โควตะบอก เด็กๆตื่นเต้นมาก ขอร้องให้โควตะช่วยจับให้ เขาเดินลงไปในน้ำแล้วอ้อมจับอย่างรวดเร็� ความไวระดับแม่ทัพนั้นมีหรือสัตว์อย่างนี้จะหลบทัน เขายกมันเหนือน้ำ พังพืดที่นิ้วมันตีเสียเขาเจ็บไปหมด
"มันกินอะไรทามะ?" เด็กรุมลูบเจ้าสัตว์โชคร้าย โควตะจับมันจนมั่นเสียแล้� เลือดไหลออกจากแผลที่ถูกข่วนหยดลงสู่พื้�
"ปล่อยมันไปเถอะ!!" นัตสึกิพูดอย่างกรุณา
"แต่
อาจารย�" เด็กๆร้องขึ้�
"ถ้ามันมีลู� ลูกๆมันจะทำอย่างไง ฮึ?" นัตสึกิด� เด็กทำหน้าเศร้� โควตะยิ้มแล้วปล่อยมันกลับสู่ธารน้ำ นัตสึกิทรุดตัวหน้าเด็ก� พลางจับมือทุกคนไว้
"พวกมันมีพ่อมีแม่ หรือพวกเจ้าอยากให้เป็นกำพร้า อย่าให้ใครมาทุกข์กับเราเลยนะ อาจารย์เคยสอนใช่ไห�?" นัตสึกิทวงถา� เด็กพยักหน้า คำตอบรับและเสียงหัวเราะกลับมาอีกครั้� ก่อนที่ลูกศิษย์น้อยจะแข่งกันวิ่งออกไ� นัตสึกิก็หันมาให้ความสนใจทาม�
"ดูสิเลือดไหลเล�" เธอลูบแขนข้างที่โควตะถูกข่วน
"ไม่เท่าไรหรอกขอรับ" โควตะพูด แค่แผลถลอก 2-3 วันก็หาย แต่จิตสำนึกของเขาบอกว่� สำออยเข้� โควตะเอ๋�
"อือ
" เธอรับคำ แต่ก็แก้ผ้าผูกเอวออก ดึงแขนของโควตะไปล้างในธารน้ำอย่างอ่อนโยน แล้วพันแผลให� ก่อนที่จะจูงมือชายหนุ่มไ� โควตะเกร็งแขนตัวเองให้รู้สึกเจ็บบริเวณแผ� เพื่อทดสอบประสิทธิภาพในการทำแผลและให้รู้ว่� คือเรื่องจริง
�
. . . . . . .
"ตาทามะเป็น!!!" เสียงไอซาโน่วิ่งมาแปะชายหนุ่� แล้ววิ่งหนีออกไปพลางหัวเราะร่า ซันจิและโชนิก็แอบมองมาแล้วรีบวิ่งไปแอบทันท� นัตสึกินั่งมองโควตะผู้โชคร้ายที่เป็นผู้ห� 17 รอบติดต่อกันแล้ว โควตะยิ้� เขาไม่ได้เล่นแบบนี้มานานตั้งแต่ซาไอเริ่มโตเป็นสา� นานๆจะแอบหันไปมองนายสาวที่นั่งดูอยู่สักท� แล้วก็วิ่งไล่หาเด็กต่อไป เวลาผ่านไปโควตะวิ่งตามหาเด็ก แต่ก็เจอแค่ซันจิแค่คนเดียว
"หายไปไหนหมดเนี่ย?" เขาเกาหั� ซันจิวิ่งไปหานัตสึกิที่นั่งอยู�
"เจ้าหาไม่เก่งเลยน่� ทามะ!!!" นัตสึกิหัวเราะ โควตะยิ้มเห่ยๆ ก่อนที่จะมองตามเสียงแหวกหญ้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว โชนินั้นเอ� เขาหอบแฮกแล้วก็ร้องไห้ด้วย
"ช่วยด้วยครับ!!! อาจารย�!!!" เขาร้องโ�
"อะไรรึ? โชนิ แล้วไอซาโน่ล่ะ" นัตสึกิถาม
"ไอซาโน� ไอซาโน่ตกหน้าผาครั�" โชนิสะอื้น
"ที่ไหน!!!" นัตสึกิถามแล้วรีบวิ่งตามเด็กชา� ซันจิและโควตะก็ตามไปด้วยเช่นกั� เมื่อมาถึงภาพที่เห็นคือเด็กชายที่โหนหินที่จะหลุดไม่หลุดแหล่อยู� แล้วร้องไห้ขอให้คนช่วย
"รอเดี๋ยวน่ะไอซาโน่ อาจารย์มาแล้�!!!" นัตสึกิร้อ� แล้วสั่งให้โควตะไปเอาเชือกมา เธอผูกมันกับต้นไม้แล้วโหนตัวลงไปช่วย สองมือนั้นโอบอุ้มร่างเด็กน้อยที่สั่นระริกไ� ปากก็พูดปลอบแล้วดึงตัวเองกลับคืนสู่พวกพ้อง โควตะช่วยดึงเชือกแล้วจับตัวเด็กให้มั่นด้วย เขาดึงตัวเด็กชายขึ้นมา นัตสึกิยิ้มแล้วพยุงตัวเองขึ้นจากหน้าผา มือของเธอถลอกปอกเปิกด้วยเลือดเพราะเชือกบาด ก็ออกแรงดึงตัวนั้นต้องอาศัยแรงมา� แต่เท้าของนัตสึกิก้าวผิด พลาดไปเหยียบก้อนดินที่อ่อนนิ่ม ตัวนัตสึกิร่วงลงไปทันท� ด้วยแรงกระตุกทำให้เชือกขาดทำให้ร่างของนัตสึกิร่วงลงสู่หน้าผา สิ่งที่โควตะเห็นเป็นครั้งสุดท้ายคือใบหน้าที่ร้องเรีย� "ทามะ"
"นัตสึก�!!!" เสียงโควตะยื่นมือคว้� แต่ร่างของเธอหายไป เด็กๆร้องโวยวา� โควตะปลอบเด็กๆ
"ไม่ต้องห่วงครั� ข้าจะช่วยท่านนัตสึกิเอ� ถ้าไปนาน พวกนายน้อยกลับไปที่จวนเจ้าเมือ� แจ้งข่าวได้เลยนะขอรั�" เขาตบไหล่เด็กๆแล้ว ปีนลงหน้าผาด้วยมือเปล่� ทั้งสองเท้านั้นระมัดระวั� การปีนหน้าผานั้นคือการเสี่ยงชีวิ� แต่ก็คุ้มที่จะเสี่ยง เหงื่อที่เกิดขึ้นไหลหยดมิดตาขณะที่เขาปีนลงมาจากหน้าผ� ใช้เวลาไม่นานนักสำหรับนายทัพอย่างเขา ก็ลงมาถึงก้นเห� จะเรียกอย่างนั้นก็ไม่ถูกนั� เพราะมันเต็มไปด้วยต้นไม้และดินนุ่มนิ่ม โควตะถอนเท้าออกจากดินนั้นแล้วเดินออกตามหานัตสึกิ เขาแหวกแมกไม้บริเวณนั้� แล้วก็เห็นร่างของหญิงสาวนอนเปื้อนดินอยู่
"นัตสึก�!!!" โควตะวิ่งเข้าไปห� แล้วดึงร่างหญิงสาวมาไว้บนตัก
"เป็นอะไรไหมขอรับ?" เขาถาม นัตสึกิส่ายหน้าเล็กน้อ� แล้วมองลงไปที่แผลที่ถูกกิ่งไม้ระหว่างตกลงมาปาดเข้าให�
"โดนต้นไม้เสียเยอะน�" เธอพูดเสียอ่อย�
"ยกเว้นแผลนี่!!" เธอกุมท้องน้อย
"ไม่ต้องห่วงครั� แผลไม่ลึ�" โควตะว่า แล้วดึงมือหญิงสาวออกเพื่อดูแผล ศรีษะของหญิงสาววางบนตักเขาเงยหน้ามอง
"รู้ไหมว่าเจ้าจะฉลาดมาก!!! ทามะ" เธอพูด โควตะไม่ตอ� เขาฉีกเสื้อนอกบางส่วนของตัวเองออ� แล้วลงมือพันแผลให้ หญิงสาวกัดฟั� โควตะใช้อีกมือลูบใบหน้าของเธออย่างสงสา�
"เอามือเจ้าออกไ�!!!" เธอเอ็ดด้วยใบหน้าแดง แล้วจับมือโควตะออก แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงนั้นได� โควตะก้มริมฝีปากลงใกล้หน้าผากที่เปื้อนดิ� เขาชิงห้ามใจก่อนที่มันจะต้องตัวหญิงสาว
"ไม่เป็นไ� นายท่า�" เขาพูดกับหญิงสาวที่หลบตาด้วยความเขินอา� "ข้าจะพาท่านกลับเอง ได้โปรดเชื่อใจข้�" เขาพูด นัตสึกิมองโควตะด้วยความงงงวย เธอขมวดคิ้�
"ข้าไม่แน่ใจแล้วว่าเจ้าเป็นแค่คนพเนจร ทามะ!!!" เธอเม้มปากที่แห้งผาด
"ข้าท่องโลกมาเยอะขอรั� แต่ไม่ว่ายังไงเชื่อใจข้า ข้าไม่กล้าล่วงเกินท่านมากกว่านี้แน�" เขาดึงแขนข้าหนึ่งขึ้นพาดบนบ่าต� ใช้อีกมือโอบเอวบางที่ยังพยุงตัวเองไม่ได้
"เจ้าจะมาไม้ไหนทามะ?" หญิงสาวจ้องชายหนุ่�
"เจ้าเป็นชายคนแรกที่มาทำอย่างนี้กับข้�!!!" เธอถามอย่างรู้ทั� ทามะคนนี้ไม่ใช่คนพเนจรที่มากอดขาเธอในวันนั้นอีกแล้�
"ไม้ไหนก็ได้ที่จะทำให้ท่านรอดกลับไปอย่างปลอดภัย" เขาไม่มองหน้� เพียงแต่ออกแรงอุ้มหญิงสาวเท่านั้� โควตะทบทวน ถ้าจำไม่ผิดที่นี้มีทางขึ้นเขาด้ว� เขามองหน้านัตสึกิเป็นเชิงถาม เธอกระชับบ่าเขาให้แน่นขึ้นแล้วตอ�
"มีทางขึ้นที่นี� แต่
ใช้เวลานานมากน่ะ กว่าจะถึ�" เธอลูบสีข้างตัวเอง อากาศที่นี่เย็นลงเรื่อยๆ
"ไปเรื่อยๆเถอะครั�" โควตะบอก ศรีษะหญิงสาวอยู่ใต้คางเขาพอด� ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆ จนถึงทางขึ้นเข� และพลบค่ำเมื่อตอนกลางทางพอดี
"คงต้องพักที่นี่ก่อ�" โควตะว่า แล้ววางร่างบางไว้บนหินใหญ่
"แต่
."
"ไม่ต้องแต่หรอกขอรั� เดี๋ยวข้าน้อยจะไปหาฟืนกับอาหาร นายท่านรออยู่ที่นี่น่ะครับ" เขามองหน้าหญิงสาวเป็นเชิงย่ำแล้วเดินจากไปเมื่อเธอพยักหน้� โควตะหายไปไม่นาน ก็กลับมาพร้อมกับฟืนและสัตว์ป่าตัวเล็กๆที่ล่าได� โควตะจัดแจงก่อไฟ แล้วใช้ไม้เสียบไก่ป่าที่ล่าได้อย่างรวดเร็ว
"ไม่ถอนขนแล้วจะกินได้หรือ?" นัตสึกิถาม
"แค่พออยู่น่ะขอรั�" โควตะบอก
"เดี๋ยวให้ข้าทำให้ดีกว่�" นัตสึกิดึงไก่ป่าออกจากมือโควตะ แล้วลงมือถอนขนอย่างรวดเร็วด้วยความชำนา� โควตะมองอย่างอึ้งๆ ยัยซาไอมาเห็นยังต้องยอมแพ้แน�!!! เขาคิด เธอชี้ให้เขาไปเก็บรวงผึ้งและเครื่องป่า 2-3 อย่า� แล้วเริ่มทำอาหาร กลิ่นนั้นโชยมายังจมูกโควตะ หอมมาก!!! มากกว่าอาหารในค่ายทหารหลายเท่า
"เอ้านี�!!!" นัตสึกิยื่นไม้ให� โควตะรับมาทา� รสชาติยังจะอร่อยกว่ากลิ่นหลายเท่าตัว ผู้หญิงคนนี้เก่งจริง� เขาคิด พลางมองหญิงสาวกินอาหารไป ทำให้เขากัดพลาดไปที่ไม� นัตสึกิหัวเราะเบาๆ แล้วทั้งคู่ก็ทานอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข
จนเวลาค่� กองไฟถูกสุมให้แรงขึ้นอีก นัตสึกิกอดแขนตัวเองอย่างหนาว� โควตะมองแล้วจึงถอดเสื้อนอกของตนห่มทับหญิงสาวอีกท�
"ขอบคุณ"
"มิได้ขอรับ" โควตะตอบรั� เขากลับไปนั่งที่ตัวเอง นัตสึกิทำตัวขยุกขยิก แล้วทำหน้าเป็นกังว�
"ทำไมหรือขอรั�?" โควตะถาม
"พวกเด็กๆน่ะส� ปานนี้จะเป็นยังไงบ้างน�" นัตสึก� ทำท่าเป็นห่ว�
"ข้าน้อยให้กลับไปที่จวนเจ้าเมืองแล้วขอรับ ปานนี้คงถึงแล้�" โควตะตอบ นัตสึกิรับคำในลำคอ แต่ก็ยังทำตัวขยุกขยิกอยู�
"เป็นอะไรหรือขอรั�?" โควตะถาม นัตสึกิส่ายหน้าก่อนจะตอบ
"เปล่�!!! แค่หนาวน�" เธอบอก โควตะเลิกคิ้วก่อนที่จะลุกขึ้� เดินไปที่เจ้านายสา�
"ทะ..ทำอะไรน่�!!!" เธอร้องอย่างตกใจ เมื่อโควตะโอบกอดเธอจากข้างหลัง สองมือพยายามผลักร่างที่ใหญ่เกือบเป็นสองเท่าของตัวเองออกไ�
"ทำให้หายหนาวไงขอรั�" โควตะพูดอย่างอารมณ์ด�
"อกข้าน้อยอุ่นไหมขอรั�? โอ๊ย
ขออภั� ข้าน้อยลืมไปว่าท่านไม่ชอบให้พูดแบบนี�"
"ออกไปน� คนลามปาม" นัตสึกิทำท่าโมโห แต่โควตะรู้ว่าที่จริงเธอไม่ได้โกรธเขาแม้แต่นิดเดีย� ใจของเธอเริ่มเอนเอียงมาทางเขาแล้�
"จะยอมอยู่ใกล้คนลามปา� หรือจะหนาวตายล่ะขอรับ
..อ๊ะๆ ไม่มีประโยชน์หรอ� ท่านสู้แรงข้าไม่ได้อยู่แล้วขอรับ" โควตะหัวเราะ เมื่อหญิงสาวพยายามแกะมือเขาที่เกาะกุมตัวเธอออกไป
"หึ
อย่าให้ข้ากลับบ้านเมื่อไรน่� ข้าจะไล่เจ้าออ�" หญิงสาวขู่ ดวงตาของเธอหรี่ล� โควตะยิ้มก่อนที่จะต่อว่าต่อขานต่อไ�
"โอ๊ย
กลัวจังขอรั� ท่านนัตสึกิที่ใจดีเมื่อเช้าหายไปไหนหมด?"
"ฮึ�.ข้าไม่กอดเจ้าอย่านั้นแน่ ถ้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนอย่างนี� คนเจ้าชู�!!!" เธอตวา� โควตะหัวเราะร่� เขาได้เปรียบแน่ที่จะทำอย่างนี้ หรือมากกว่านี้ก็ทำได้สบา� แต่เขาไม่คิดหรอก ขอเล่นกับลูกไก่ในอ้อมอกเขาไปสักพักก่อน
"ข้าไม่หนาวแล้ว ออกไปซักที" เธอพูดทั้งที่ฟันยังกระทบกันกึก�
"แต่ข้าน้อยหนาวนี่ขอรับ" โควตะอ้อ�
"ท่านนัตสึกิจะไม่กอดข้าบ้างหรือขอรั�?" เขาสวน หญิงสาวแสยะยิ้� คำหวานอย่างนี้เธอฟังมาบ่อยจนชิ�
"ถ้าหนาวก็เอาเสื้อเจ้าคืนไป ข้าไม่เอ�" นัตสึกิสะบัดเสื้อใส่หน้าชายหนุ่ม เขาจับมันแล้วห่มอ้อมตัวเองและหญิงสาวไว้ด้วยกัน
"อย่างนี้ก็ยังหนา� สงสัยท่านนัตสึกิคงต้องกอดข้าแล้วล่ะขอรับ!!!" เขายิ้มอย่างเกเร นัตสึกิพยายามหลุดจากวงแขนนั้�
"หึ
วาจาการกล่อมหญิงของเจ้ายังอาภัพนั� ทามะ!!! เจ้าไม่แน่ใจในเสน่ห์ของเจ้� ถึงขนาดต้องใช้กำลังกับข้าเลยหรือ? หรือคิดว่าตัวเองไม่มีปัญญาทำให้หญิงใดหลงรักได้ ถึงได้จะมาจับข้า!!! แต่ขอบอกนะ ว่าข้าก็มีความหยิ่งพอตัวที่จะไม่หลงคารมชายง่ายๆ
.แม้ว่าข้าจะอัปลักษณ์ก็เถอะ" เธอเสริมด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ โควตะหัวเราะ หากซาไอโดนเข้าไปอย่างนี้ คงเอาดาบฟันคอไอ้คนดวงซวยที่มาพูดกับเธออย่างนี้เป็นแน�.. แต่ผู้หญิงคนนี้กลับใช้วาจาโต้ได้เฉีย� แต่เขาก็ไม่อับจนแค่นี้หรอก�
"ไม่หรอกขอรับ ข้าเห็นว่าท่านนัตสึกิเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนหนึ่งทีเดีย�" โควตะว่า เขายอมรับว่าไม่เคยชมผู้หญิงคนไหนจริงใจแบบนี้มาก่อน นิ้วโควตะลอบลูบแก้มนัตสึกิก่อนที่จะถูกมือเจ้าของแก้มปัดตกไ�
"ออกไปซะเจ้าคนกะล่อ�!!! ก่อนที่ข้าจะลงมีดกับเจ้า" เธอชักมีดสั้นประจำตัวออกมาจ่อที่ใต้ลูกคอชายหนุ่ม
"เบาๆ นายท่า�"
"ข้าจะฆ่าเจ้า!!!"
"ข้ามีเหตุผลบางอย่า� ที่พอท่านรู้แล้วจะไม่คิดอยากฆ่าข้าเลยน่ะ"
"อะไร!!!"
"1�." โควตะโบกมื�
"ในป่ามีสัตว์ร้ายมากมาย ผู้หญิงคนเดียวอยู่ไม่ได้หรอก"
2. ถ้าท่านฆ่าข้� วิญญาณข้าจะตามหลอกหลอนท่านชั่วชีวิ�" โควตะทำแลบลิ้นใส่หญิงสาว
" 3. จะเป็นยังไงถ้าชาวเมืองรู้ว่าคุณหนูใหญ่ผู้อ่อนโยน ฆ่าคนรับใช้ตัวเอ�
4. ท่านจะหนาวตา� เพราะข้าไม่กอดท่านคืนนี้" เขาเสริมอย่างเจ้าชู้ นัตสึกิเลิกคิ้วแล้วโต้อย่างชำนาญขณะที่มีดยังจ่อที่คอบ่าวจอมกะล่อ�
"1. ข้าก็จะปีนไปอยู่ที่สูง และให้สัตว์ป่ากินเจ้�!!!
2. ข้าจะให้หมอผีไล่วิญญาณเจ้า และจับลงยันต์ไม่ให้ไปเกิดซะเลย!!!
3. ข้าจะบอกว่� เจ้าลอบทำร้ายข้า แต่ตกเจ้าตกเขาตายเอง� พวกเขาคงเชื่อข้ามากกว่าเจ้�!!!
4. ข้าจะแล่เนื้อเจ้ามาทำผ้าห่� และเอาที่เหลือมาทำอาหารตอนเช้า!!!" นัตสึกิยิ้�
"เป็นไง? ข้าฆ่าเจ้ารึยังล่ะคราวนี�" เธอขู่
"คุณหนูใจร้าย" โควตะพูดหวาด� มือก็ยกออกจากหญิงสาว
"แต่ก่อนตายขออะไรอย่า�?" โควตะกลอกตาพูดอย่างหมดท่�
"อะไร?" นัตสึกิมองชายหนุ่ม โควตะยิ้มแยกเขี้ยว
"ข้าอยากให้คุณหนูนัตสึกิ
ให้เกียรตินอนหนุนตักข้าสักคืนก่อนตายจะได้ไหม? ดวงวิญญาณข้าจะได้สู่สุคต� ต่อให้ไม่ได้ไปเกิดก็ยอ�" โควตะแหย�
"ตาบ้�!!!" "โอ๊ย!!" นัตสึกิหยิกต้นขาของชายหนุ่มเต็มแรง ตามด้วยเสียงร้องโอดครว�
"ถ้าท่านนัตสึกิไม่ยอมหนุนตักข้านะ� ข้าไม่ยอมตายด้วย" โควตะตัดพ้�
"ไม�!!! ข้าจะฆ่าเจ้า" นัตสึกิเถียง พยายามข่มใบหน้าแดงระเรื่อไว้
"อย่างนั้� ข้าก็ไม่ยอมถูกลงยันต� ข้าจะตามท่านจนกว่าจะยอมหนุนตักข้�" โควตะเย้� เขาเลียริมฝีปากแล้วต่อปากต่อคำหญิงสาวต่ออยู่อีกนาน
"ข้าไม่เถียงกับเจ้าแล้ว
คนกะล่อน
" นัตสึกิแยกเขี้ยว
"ใช�!!! ดึกแล้� ข้าว่านอนเถอ�" โควตะตัดบท แล้วลุกออกไปยังที่นั่งเดิมของต�
"ไม่คิดจะให้ข้ากอดแล้วหรือไ�?" นัตสึกิถือโอกาสบ้า� โควตะก้มหน้าลงสุมไ�
"ถ้านายท่านต้องการล่ะก็
ข้าก็ไม่ขัดหรอก" เขาพูดอย่างเกเ� นัตสึกิยิ่งกระชับผ้าเข้าหาตัวอีก
"ราตรีสวัสดิ์
ทาม�" เธอหาว("น่ารักจ้างเลยยยยยย!!!" บรรยายโด� โควต�)
"ขอรับ
นายท่า�" โควตะตอบรับแล้วเอนตัวลงนอน "หนาวฉิบเลยวุ้ย!!!" เขาบ่นก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งเฝ้ายา�
. . . . . .
หลังจากผ่านไปครึ่งคื�(หรือมากกว่านั้�) โควตะกำลังเคลิ้มๆจะหลับอยู่แล้วเชียว พลันก็มีเสียงเดินลุกขึ้น เขาเงยหน้าตามเสียงอย่างรวดเร็วก็พลันปรากฎร่างของนัตสึกิที่เดินด้วยท่าทีประหม่าเข้ามา สองมือยังกระชับผ้าที่คลุมตัว โควตะเงยหน้ามองนัตสึกิอย่างสงสัย
"มีอะไรหรือขอรั�?" โควตะเอ่ยถาม แล้วมองตามนัตสึกิที่นั่งลงข้างตัวเขา
"ข้าฝันร้าย.." หญิงสาวพูดแล้วครวญคราญเจ็บแผ� ขณะที่ช่วยโยนไม้เข้าไปในกองเพลิง เสียงไม้ประทุดังติดต่อกั� เป๊าะเป๊�!!! โควตะสงสัยว่าฝันร้ายนั้นมันเป็นยังไง
"น่ากลัวมากหรือขอรับ
" โควตะโอบแขนไปที่บ่าข้างที่ไกลกว่าของหญิงสา� เธอไม่มีทีท่าขัดขืนแต่อย่างใ� ซ้ำยังซุกเข้าไปในอกกว้างของชายหนุ่�
"รู้ไหม? ตั้งแต่แม่ข้าตาย
ไม่มีใครกอดข้าอีกเล�" นัตสึกิบอก
"ข้าก็กอดท่านอยู่นี่ไงขอรับ" โควตะเถียงนิ่ม�
"เป็นไงบ้างขอรับ
ความฝันน�?" โควตะวกกลับมาเรื่องเดิ� นัตสึกิกัดริมฝีปากก่อนที่จะเล่�
"ข้าฝันว่าต้องสู้กับเจ้าในสนามรบ
แล้วเจ้าก็จำข้าไม่ได้ด้วย
มันไม่จริงใช่ไหม? ทามะ บอกข้าสิ" นัตสึกิถาม นัยน์ตาจ้องมองมาขอคำตอบที่บอกว่า ไม�!!!
"ไม่แน่นอนขอรับ" โควตะกัดปา� เขาอาจต้องสู้กับเธอในสนามร� แต่เขาไม่ลืมเธอแน่นอ� นัยน์ตานัตสึกิอ่อนลง เธอทรุดลงนอนบนตักเขา
"ดีจังนะ
ดีจังเลย�" เธอพึมพำอยู่อย่างสักครู่ แล้วก็หลับไป�..
. . . . . .
สรุปว่าโควตะนอนไม่หลับทั้งคื� เขาทั้งนั่งมองแล้วก็เขี่ยกองไฟไปด้วย จนแสงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้� พอนัตสึกิตื่นขึ้นมาเขาก็ออกไปตักน้ำมาให้เสียแล้ว นัตสึกิออกจะโวยวายแกมอายนิดๆเมื่อพบว่าตัวเองนอนตักชายหนุ่มไปถึงครึ่งคื�
"ไม่ต้องห่วงขอรับ
ท่านนัตสึกิยังต้องหนุนตักข้าอีกครึ่งคืน ข้าถึงจะยอมไปเกิดใหม�" โควตะเย้าแหย่หญิงสาวที่ยังเขินอายอยู�
"ฉวยโอกาส!!" นัตสึกิเอ็� โควตะเลิกคิ้�
"ไม่หรอกขอรับ
ก็ท่านนัตสึกิเดินมาหาข้าน้อยเองนี่ขอรับ" โควตะแก้ แล้วมองใบหน้าแดงฉ่าของหญิงสา� แล้วก็ตัดบ�
"กลับเถอะขอรับ
เดี๋ยวท่านเจ้าเมืองจะวุ่นใหญ�" โควตะก้มตัวล� ให้นัตสึกิขี่หลั�
"
" นัตสึกิมองงง�
"จะให้ข้าขี่หรื�?" นัตสึกิบอก แล้วชี้หน้าตัวเอ�
"ขึ้นมาเถอะขอรั�" โควตะพูดแกมสั่� นัตสึกิขึ้นขี่หลังโควต� โควตะพาหญิงสาวเดินขึ้นเขาที่ขรุขระ ซึ่งไม่เหมาะเลยกับผู้หญิงที่บาดเจ็บอยู� โควตะหยุดพักเหนื่อยบ้างเป็นบางช่วง
"ตัวข้าหนักไปไห�? ถ้าไม่ไหวล่ะก็วางลงเถอ� ข้าจะเดินเอง" นัตสึกิพูดอย่างเป็นห่ว�
"ไม่ขอรับ ตัวท่านนัตสึกิเบามากเลยขอรับ" โควตะปฏิเส� แล้วเดินขึ้นเขาต่อไป นัตสึกิซุกหน้าไว้กับแผ่นหลังกว้า�
ทั้งสองเดินมานานจนออกจากเขตป่าได� เหล่าทหารของเจ้าเมืองออกตามหานัตสึกิกับวุ่นวาย เด็กๆนั้นเป็นผู้พามา พวกเขานั้นมั่นใจนักหนาว่าทามะจะช่วยอาจารย์ของพวกเขาได้ เพราะโควตะสัญญาไว้นั้นเอ�
"อาจารย์มาแล้�!!! ทามะด้วย อาจารย์ครั� ทามะ!!!" ซันจิร้อ� เด็กวิ่งไปหาทั้งสอ� พวกทหารก็ค่อยทยอยมาอีกที โควตะวางนัตสึกิล�
"คุณหนูใหญ่ขอรั� เชิญขึ้นม้�" นายทหารคนหนึ่งกล่า� นัตสึกิพยักหน้� เทมบุจูงม้าเข้าม�
"ดีใจจังที่คุณหนูใหญ่ปลอดภั�" เทมบุยิ้�
"ข้าน้อยเป็นห่วงมากเลยขอรับ เลยขอพวกทหารตามม�" เขาพูด นัตสึกิยิ้มแล้วพยุงตัวขึ้นม้�
"โอ๊ย!!!" นัตสึกิผละออกจากม้าพลางกุมแผ� โควตะคะเ� ผู้หญิงที่เจ็บขนาดนี้ไม่มีทางขึ้นม้าได� โควตะเลยออกแรงยกตัวหญิงสาวขึ้นบนม้� เป็นที่ตกใจของผู้พบเห็นมาก เพราะการยกคนขึ้นด้วยสองแขนนั้น ต้องอาศัยกำลังแขนมาก
"ไป!!" เขาตบก้นม้� ม้าวิ่งเยาะๆออกไ� เด็กๆเข้ามากอดขากอดแขนของโควตะอย่างชื่นช�
"ทามะเก่งจั� ช่วยอาจารย์ขึ้นจากหน้าผาได�"
"ทำได้ไงครั� ยกอาจารย์ด้วยสองแขนเอง"
"ทามะเก่งที่สุดในโลกเลย"
เด็กๆร้อ� ทหารก็ทยอยกันกลับไ� ทุกคนชื่นชมทามะที่สามารถช่วยคุณหนูใหญ่อันเป็นที่รักของพวกเขาได� โควตะยิ้มแล้วเดินตามม้าของนัตสึก� กลับจวนเจ้าเมือง
"นัตสึก�!!!" เจ้าเมืองที่เดินวนไปมาในจวนเข้าโอบกอดลูกสาวอย่างเป็นห่วงเป็นใย ซึ่งไม่เคยได้ทำมาก่อ�
"เป็นอะไรไห�? บาดเจ็บด้ว� เด็ก� พาคุณหนูไปทำแผลเร็�" เขาสั่� หญิงรับใช้เข้าประคองนัตสึกิไปทำแผลข้างใน ท่านเจ้าเมืองเข้ามากุมมือของโควต�
"ข
ขอบใจเจ้ามาก ช่วยนัตสึกิไว้ใช่ไหม? ข้าจะให้รางวัลเจ้า อยากได้เท่าไรบอกมาเล�" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยอย่างยินด� พลางลูบมือหยาบกร้านของโควตะไปม� ปากก็พึมพำขอบคุณจนไม่ได้ศัพท�
"มิได้ขอรับ ท่านนัตสึกิปลอดภัยข้าก็ยินดีแล้วขอรั� ในฐานะข้ารับใช� เป็นหน้าที่ขอรับ" โควตะพูดอย่างถ่อมต� แต่ท่านเจ้าเมืองก็ยังยืนยันจะมอบรางวัลให้เขา ภายในวันเดียวชื่อของโควตะก็ดังกระฉ่อนไปทั่� ในฐานะคนที่ช่วยชีวิตคุณหนูนัตสึก� โควตะใช้อยู่อย่างมีความสุขในจวนเจ้าเมืองได้ไปหลายวัน จนแผลของคุณหนูหายด� กลายเป็นข้าประจำตัวนัตสึกิไปโดยปริยา� หลังจากเหตุไม่ดีเกือบเดือน ทามะก็สนิทกับเด็กๆมากขึ้� และไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้นกับเขา ได้มีขุนนางลับมาจากเมืองหลวง เขาเข้าพบเจ้าเมืองเพื่อปรึกษาทางการตั้งแผนการร� เจ้าเมืองให้ความสำคัญเหมือนอาคันตุกะคนหนึ่� ระหว่างที่มาอยู่ได� 2-3 วั� เขาได้มาเยี่ยมคารวะคุณหนูนัตสึกิ และพบเห็นโควตะที่กำลังผ่าฟืนหาบน้ำอยู่ เขาทำท่าสงสัยแล้วถามนัตสึกิว่าคนผู้นั้นคือใค�
"เขาชื่อทาม� เป็นคนพเนจรที่มาอยู่กับข้าเอ�" นัตสึกิตอบ ขุนนางลับผู้นั้นไม่ได้ถามต่อแต่อย่างใดได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วในเย็นวันนั้นขณะที่โควตะกำลังกวาดใบไม้ จู่ก็มีดาบฟาดลงมาอย่างรวดเร็� โควตะพลิกตัวกลับรับทันที ปัดดาบนั้นออกชั่วพริบต�
"ใค�?" เขากดเสียงให้ต่ำอย่างน่ากลัว พลันก็ให้ปรากฏร่างของขุนนางลับออกมาพร้อมเสียงปรบมื�
"เก่งจริง� แม่ทัพโควตะฝีมือไม่ตกเลย" เขาว่า
"ซามะ�" เขาเอ่ยชื่อคนผู้นั้น "ไม่ยักเห็นเจ้า ไม่อย่างนั้น�."
"ไม่อย่างนั้นจะทำไมหรือท่าน แม่ทัพโควต� ลงทุนปลอมตัวเข้ามาขนาดนี้เชียวหรือ?" เขาเยาะเย้�
"ต้องการอะไ�?" โควตะพูด
"ถ้าเป็นไปได้ทำไมเจ้าไม่ไปบอกท่านเจ้าเมืองก่อ� เจ้านี่มันยังโง่เหมือนเดิมเลยนะ
ซามะ" โควตะขู่ฟ่�
"ใครว่าข้าไม่คิดท่านแม่ทัพโควตะ ตอนแรกข้าไม่แน่ใ� แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าท่านคือแม่ทัพโควตะ ใช่ไหมท่านเจ้าเมือ�?" ซามะเปรย ร่างเจ้าเมืองก็ออกมาจากหลังกำแพง กับทหารที่อยู่ข้างหลังอีกหลายสิบนา�
"ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามาก!!! ทามะ ไม่นึกเลยว่าที่จริงเจ้าคือแม่ทัพโควต�" เจ้าเมืองตวา� โควตะยืนนิ่งไปชั่วขณ�
"จับมัน!!!" เจ้าเมืองออกคำสั่ง นายทหารกรูเข้ามาหาโควต� เขาปัดป้องดาบด้วยไม้กวาดด้ามเดีย�
"ท่านเจ้าเมืองฟังข้า
."
"ข้าไม่รู้หรอกเจ้ากบฏ ข้าน่าจะฆ่าเจ้าตั้งแต่แร� ไม่น่าไว้ใจเจ้าเลย" เจ้าเมืองตะโกนด่�
"ผมสีม่วง ร่างใหญ่ดุจชายชาตร� ทำไมข้าไม่เอะใจน่ะ? ไม่น่าให้นัตสึกิเอาเจ้ามาอยู่ในนี้เล�" เจ้าเมืองตวา� โควตะต่อสู้กับทหารเกือบร้อยนายจึงเสียเปรียบอย่างมา� และเขากำลังจะแพ้�.. ฉับพลันดาบก็สอดเข้าเฉียดสีข้าง โควตะรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นทันที อีกดาบมุ่งเข้าแทงเขาอีกแต่
เคร้�!!! เสียงปัดดาบออกไป
"จีบสาวจนลืมการรบนี่มันผิดระเบียบทหารตรงไม่รับผิดชอบนะขอรับ ท่านโควต�!!!"
"มาคุ!!!" โควตะตะโกน มาคุกับทหารราบอี� 100 นายบุกเข้ามาช่วยเหลือโควตะได้ทัน เสียงการต่อสู้ดังยิ่งขึ้� ดังจนไปถึงสวนท้อ�..
"เสียงอะไรครับอาจารย์!!!" ซันจิเงยหน้าจากกระดา� แล้วถา�
"นั้นสิ!!!" อีกสองคนรับเป็นลูกคู� นัตสึกิเงยหน้าจากหนังสือ พลางเอ่ย
"นั้นสิ!!! อาจารย์ไปดูหน่อยนะ พวกเจ้ารออยู่นี่แหละ" เธอสั่� แล้วลุกเดินไปตามเสีย� ฝึกทหารรึไ�!! เธอคิด แล้วเดินจนมาถึงที่ทางที่เขาสู้กั� ร่างทหารคนหนึ่งหลุดลอยออกม�
"!!!!" นัตสึกิปิดปา� แล้วลงมองดูนายทหารผู้นั้�
"เกิดอะไรขึ้น?" เธอถาม
"ม
.แม่ทัพโควต�" นายทหารผู้นั้นชี� นัตสึกิเบิกตาอย่างตกใจแล้วเดินเข้าไปยังสังเวียนการต่อสู้ เธอพบนายทหารที่กำลังต่อสู้กั� และนั้� ทามะ�.ก็สู้กับเขาด้ว�
"หยุดน่�!!!" เธอตะโกนด้วยเสียงมีอำนาจ นายทหารฝ่ายเจ้าเมืองหยุดโดยอัตโนมัติ
"หยุด�" โควตะสั่งทหารฝ่ายต� มาคุลังเลทั้งคู่ก่อนที่จะหยุ�
"เกิดอะไรขึ้น? ท่านพ่�" เธอถามบิดา แล้วมองไปที่ทามะ
"ฮึ
ท่านเล่าเถอ� ท่านซามะ" เจ้าเมืองเอ่ยกับซามะ ซามะขยับแขนเสื้อก่อนที่จะเอ่ยปาก
"เรียนคุณหนูใหญ่
.ทามะของท่านน� จริงๆแล้วเขาคือแม่ทัพโควตะ!!!" เขาชี้ นัตสึกิทำท่าตกใจ เธอมองไปที่โควตะแล้วเดินไปที่เขา
"ไม่จริงใช่ไห�?" เธอถามอย่างอ่อนโยน โควตะไม่ได้ตอบ เธอกลืนน้ำลายลงค�
"ไม่จริงสินะเจ้าเป็นคนพเนจรเฉยๆนี่น�" เธอยิ้มเศร้า� โควตะไม่ยอมมองหน้า แต่พยักหน้าช้า�
"ท่านนัตสึกิ
ข้าน้อยขอโทษ.." โควตะตอบ น้ำตาไหลรินจากดวงตาสีด�
"ไม่จริ� ไม่จริ�!!! เจ้าคือทาม� ไม่ใช่โควต�" เธอทุบอกเขาอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็ร้องไห้ไปด้ว� มาคุไม่ได้ทำอะไรได้แต่มองอย่างทึ่ง� โควตะไม่เคยยอมให้ผู้หญิงคนไหนทำร้ายร่างกายเขามากขนาดนี�
"ท่านนัตสึก�" เขาจับมือหญิงสาว แต่ว่า�.
"เพี๊ยะ!!!" เสียงตบหน้าเต็มแรงที่ใบหน้าของโควต� เขากลืนน้ำลายก่อนที่จะหันมามองใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาที่เต็มใบหน้าที่อยู่ตรงหน้� มาคุอ้าปากค้าง
ใครก็ตามที่ทำอย่างนี้กับโควตะ เขาเคยเห็นแต่มันถูกหักแขนหักขาอยู่ตรงนั้� เป็นไปไม่ได้ที่
.. *กริ๊� * เสียงหยิบมีดสั้นออกจากฝักจ่อที่ลูกคอของโควตะ
"ข้าจะฆ่าเจ้า!!" เธอพูดเรียบๆ โควตะพยักหน้ารับรู� ในชีวิตเขามีผู้หญิงสองคนในชีวิ� คนหนึ่งคือ พระนางฮิโตมิ อีกคนคือซาไอ เขาไม่คิดที่จะรับผู้หญิงคนไหนมาไว้ในชีวิตอีกเพราะใจเขาแน่นเอียดไปด้วยความคิดที่ต้องปกป้อ� และดูแ� มารดาบุญธรรมและน้องสาวมาตลอด เขาไม่คิดลำบากเอาใครที่ไหนมาอี�.. แต่นัตสึกิ เขาไม่รู้เลยว่าหัวใจเขามีห้องปิดตายที่ปิดรอเธอมานานแสนนานแล้� แต่ตอนนี้เจ้าของกุญแจห้องนั้นกำลังร้องไห้คร่ำครวญและใช้มีดจ่อลูกคอเขาอยู�
"จ
จะ..ฆ่าเจ้�" เธอร้องไห้แล้วใช้มีดใกล้คอเข� โควตะไม่ได้หนี เธอยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอี�
"ท่านนัตสึกิขอรับ"
"ไปให้พ้น!!!" เธอตวา�
"ข้าไม่รู้จักเจ้า ต่อจากนี้เจ้าจะถูกฆ่าไหม เราไม่รู้จักกั�!!!" นัตสึกิร้องไห้แล้ววิ่งออกไ� โควตะมองตามเล็กน้อยก่อนที่จะถอนใ� พลางกวาดตาไปที่ทหารของเจ้าเมือ�
"ท่านโควต�!!!" มาคุเอ่ย แต่โควตะยกมือห้า�
"เห็นด้วย!! เผ่นเหอะ" เขาพูด "ลาก่อน เราได้สู้กันอีกแน่" โควตะตัดบทแล้วทหารฝ่ายโควตะก็กระโดดหนีไป มาคุเห็นได้ชัดว่าโควตะเจ็บปวดใจมาก ตั้งแต่มาคุรู้จักโควตะมา เขาไม่เคยเสียทีให้ผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดีย� คงเป็นเพราะเขาไม่เคยคิดจะหลงรักใครนั้นเอ�
ส่วนฝ่ายนัตสึกินั้นไม่ต้องพูดถึง เธอปิดห้องร้องไห้ทั้งวัน ท่านเจ้าเมืองได้ทำการปกป้องเมืองอย่างแข็งขัน แม่ทัพทั้งสี่ของวารางิที่แพ้ไป 2 คนนั้น ที่เหลือคือยามาดะและจิโฮ เขาอาสาออกรบเต็มที� การศึกที่ทำร้ายจิตใจของโควตะที่สุดตั้งแต่เขาจับดาบมากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว�...
|