|
หลังกลับมาได้ราว 3 เดือนเกิดเรื่องลางร้ายขึ้นในราชสำนักคื�
1.ราชาอิเอยาสึหลงเสน่ห� ไปเสพสุขกับมิโดริได้ทุกวัน จนงดออกว่าราชการได้ราว 2 เดือนแล้� ลำบากเสนาบดีเนโอมารุมากๆ
2.มิโดริสั่งห้ามมิให้เซอิจิเจอซาไอ และจัดหญิงงามมาให้เซอิจิแทบทุกวั� ส่วนเซอิจิก็เอาแต่เก็บตัวในห้อ�
3.เมื่อราชินีฮิโตมิทรงเสด็จตรัสห้า� ราชาอิเอยาสึทรงพิโรธและสั่งกักให้พระนางอยู่แต่ในตำหนักใน
ซาไอก็ซึมไปถนัดต� คงเป็นเพราะไม่มีใครให้สอนอะไ� ทั้งที่ตอนกลับมาใหม่� เธอคุยเรื่องของเซอิจิให้ราชินีฮิโตมิฟังได้ทุกวัน ลำบากโควตะและมาคุที่ต้องมาชวนไปเที่ยวเพื่อให้ซาไอสบายใจขึ้�
"ทำไมมาเที่ยวล่าสัตว์ มันไม่สนุกรึไง ไม่ได้มาล่าเซอิจิซักหน่อ�" โควตะดักคอ
"ฮึ�"
มาคุลากโควตะออกมานอกวง "ท่านโควตะขอรับ"
"เหอ
ทำไม" โควตะสะบัดตั�
"ท่านซาไอชอบท่านเซอิจิรึเปล่าขอรั�?"มาคุถา�
"หา!!จะเป็น�. เอ�..มีสิทธิ์เป็นไปได�"โควตะว่า ใจหนึ่งก็คิดน้องสาวสุดที่รักของเขาน่ะหรือจะไปรักอ้ายเชลยต๊อกต๋อย แต่เฮ้อ
เขาผิดเองที่ให้คู่นี้อยู่ด้วยกัน
"หาทางให้คู่นี้เจอกันเถอะขอรั�" มาคุพู�
"เฮ้อ
สมที่เป็นคนสนิทของข้า แจ๋ว� เอางั้นก็ได้"
"ซาไอ"
"เหอ
"
"อยากเจอไทจือไห�"
ปึ้ด!!! "ทำไมข้าต้องไปเจอเขาด้ว�"
"ไม่ไปร� นึกว่าอยากเจ� ไม่เอาก็ได�"
"ไป�"
ตกดึกคืนนั้น ซาไอ โควตะและมาคุ ลักลอบเขาไปในเขตที่เซอิจิอยู�
"ท่านเซอิจิ"ซาไอร้องเรียกจากต้นไม้นอกหน้าต่า�
"ซ
.ซาไอ" เซอิจิร้อง แล้ววิ่งมาที่หน้าต่า�
"เป็นยังไงบ้างเพค่ะ ข้างนอกเสียงดังเชียว" ซาไอทั�
"พวกสาวๆน่ะ รำคาญจริงเชียว เที่ยวมาออดอ้อนออเซา�" เซอิจิว่�
"ทำไมล่ะเพค่ะ"
"ก
ก็ข้าไม่ใช่พระอิฐพระปู� มาเที่ยวจับนู้นโยงนี้ให้ เดี๋ยวข้าตายพอดี" เซอิจิพูดอย่างเบื่อๆ และถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของซาไอ
"เจ้าสบายดีหรือเปล่�?"
"ก็เบื่อๆน่ะเพค่ะ แล้วพระองค์ล่ะ ทำไมราชินีมิโดริไม่ให้ไปหาหม่อมฉัน"
"ก็เสด็จแม่ ไม่ชอบที่ข้าพูดถึงเจ้า ก็เลยไม่ให้ไปยุ่งกับเจ้า"พระองค์ตรัสกล่าว
"พระนางไม่ชอบ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาสั่งพระองค�" ซาไอว่� พลางกระโดดเข้าไปในห้องของเซอิจ�
"คือ
.ข้�..ข้าต้อง
" เซอิจิอึกอัก ขณะที่ซาไอจับเสื้อคลุมให้เข้าที่ให�
"ช่างเถอะ กระหม่อมไม่อยากให้ท่าน เอากระหม่อมไปเปรียบกับราชินีมิโดริหรอกเพค่�" ซาไอกล่า�
"กระหม่อม ทูลล�" แล้วซาไอปีนออกไปนอกหน้าต่า�
"ซาไอ" เซอิจิร้องเรีย� "เพค่�"
"พรุ่งนี้มาอีกน่ะ"
"จะพยายามเพค่�" แล้วซาไอก็ปีนต้นไม้ออกไป เซอิจิมองเธอจนลับต�
"กระหม่อมลาล่ะพะยะค่ะ หวังว่าราชินีมิโดริจะไม่ร้ายกับพระองค์นั�" โควตะกล่าว
"แล้วก็ หวังว่าพระองค์จะไม่คิดอะไรเกินเลยกับซาไอ" โควตะปีนต้นไม้จากไ�
"คิดอะไ�?" เซอิจิทวนอย่างงง�
ทั้งสองปีนต้นไม้ลงมาข้างล่าง ลมพัดแรงในวันนี้ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว แต่อารมณ์ของซาไอกลับตรงข้ามกับบรรยากาศ
แต่สิ่งที่อันตรา� ก็จะเกิดในวันรุ่งขึ้นเช่นกัน
การประชุมของเสนาอำมาตย์เริ่มขึ้น นับเป็นที่น่ายินดีที่ราชาอิเอยาสึมาว่าราชการเป็นครั้งแรกในรอ� 2 เดือ� แต่ที่เป็นที่ครหากันคื� พระองค� นำพระนางมิโดริมาด้วย แล้วยังให้นั่งบนที่ด้านขวาอันเป็นที่ของราชินีฮิโตมิแห่งนาก�
"ถวายบังค� ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนา�"
"ลุกขึ้�"
"ตอนนี้บ้านเมืองเป็นเช่นไรบ้า� ท่านเนโอมารุ"
"บ้านเมืองสุขสงบด� แต่มีเรื่องการชลประทานที่อยากให้พระองค์
�"
"เอาล่ะบ้านเมืองสงบดี ก็ดีแล้ว"
"เมื่อที่ผ่านมาอาณาจักรนากิที่ยิ่งใหญ่ของเราได้เข้าทำการเข้าอารักขาอาณาจักรซูคังที่อ่อนแอเพื่อให้พ้นจากภัยอาณาจักรอื่� และได้เชิญราชินีมิโดริกับเจ้าชายเซอิจิ ราชนุกูลทั้งสองแห่งซูคังมาพำนักที่นี�" พระองค์ขยับไปม�
"และที่สามารถส่งพระนางให้ปลอดภัยได้ก็เพราะความดีของแม่ทัพโควต� และแม่ทัพซาไอและทหารอี� 5หมื่นนาย กับกองหนุนแม่ทัพปาปิยะ แม่ทัพเอซะ แม่ทัพโนทามากิโอ� และทหา� 2หมื่นนาย เราจะทำการบำเหน็จรางวัลโดยประสงค์จากเราและมิโดริ" เกิดเสียงเซ็งแซ่ ไปทั่วท้องพระโรงที่ราชาอิเอยาสึยอมทำตามคำของราชินีแห่งซูคังเป็นลางร้ายของอาณาจักรแต่ทุกคนก็รอดูเหตุการณ์ไปก่อน
"เงียบๆหน่อ�!!" เสียงขันทีร้องตะโก� ทั้งท้องพระโรงเงียบลงอีกครั้�
"แม่ทัพ โควตะและซาไอก้าวออกม�" ทั้งสองก้าวออกมาแล้วคุกเข่�
"ขอแต่งตั้งเจ้าทั้งสองเป็� แม่ทัพมหาศึก และมีทหารในบัญชาเป็น คนละ 10หมื่นนาย เพิ่มเบี้ยเลี้ยงเพิ่มเป็นคนละเท่าตัว"
"ขอบพระทั�" ทั้งสองก้าวกลับไ�
"แม่ทัพปาปิยะ เอซะ โนทามากิโอ� ก้าวออกม�" ทั้งสามก้าวออกมา
"แต่งตั้งเป็นแม่ทัพระดั� 4 เพิ่มเบี้ยเลี้ยงอี� 1000"
"ขอบพระทั�"
"ทหารทั้ง 7หมื่� เพิ่มขั้นคนล� 2 ขั้น"
"ทรงปรีชายิ่งแล้ว" แล้วทั้งหมดก็ถวายพระพร
"เอาละต่อไปเป็นเรื่องเราบ้างน่ะ เราก็อายุจ� 50 แล้วยังไม่มีรัชทายาทสืบทอดบัลลังก์ ราชินีฮิโตมิไม่สามารถให้กำเนิดโอรสหรือธิดาได� เรามีสิทธิ์ตั้งราชินีใหม่ได้หรือไม� ท่านเนโอมารุ?" พลางหันไปมองอำมาตย์เฒ่� รอยยิ้มแห่งชัยชนะละเลงไปทั่วใบหน้าของราชินีมิโดร� ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเพียงนางบำเรอมิโดร�
"ตามกฎมนเทียรบา� ไม่สามารถกระทำได้พะยะค่ะ การตั้งราชินีใหม่ต่อเมื่อราชินีสิ้นพระชนม์ หรือทำผิดมหันต์เท่านั้นพะยะค่ะ" เนโอมารุกราบทู� ขณะที่ราชาอิเอยาสึมีทีท่าไม่พอใจเท่าไร รอยยิ้มของมิโดริแทบหุบลงมาในทันท�
"ถ้าอย่างนั้น เราจะทำการแต่งตั้งใหม่" สิ่งที่ทุกคนกลัวเกิดขึ้นแล้ว
"เราขอแต่งตั้งมิโดริเป็นสนมเอ� สามารถออกว่าราชการกับเราได�" ราชากล่า� และหันไปกุมมือมิโดริ มิโดริฝืนยิ้มในใจก็แค้นที่ไม่สามารถเป็นราชินีได้ เสียงคัดค้านอย่างไม่เป็นทางการดังคับท้องพระโรง
"กระหม่อมขอคัดค้านพะยะค่ะ" โทงาริ อำมาตย์เฒ่าที่เป็นคนอุ้มชูราชาอิเอยาสึออกหน้าค้านอย่างเป็นทางการเป็นคนแร�
"ทำไมล่�?" ราชาอิเอยาสึถามคำถามที่ค่อนข้างปัญญาอ่อนออกไ�
"กระหม่อมทนไม่ได้ ที่จะให้นังหญิงแพศยาหลายผัวคนนี้มายั่วยวนองค์ประมุ� ทำให้ประเทศชาติ
"
"หยุดน่�!!! เจ้ากล้าดีอย่างไ� จึงมากล่าวเช่นนี�" ราชาแผดเสียง
"อยากถูกฆ่านักใช่ไห�!!! ทหาร!!!"
"เอามันไปประหาร" ราชาออกคำสั่�
"ท่านโทงาริ ทำคุณให้แผ่นดินมานาน ควรเห็นแก่ความดีของท่า� ลดโทษให้บ้างเถิดพะยะค่�" โควตะที่ยืนอยู่แถวหน้าออกหน้าขอร้อ�
"ลดโทษด้วยพะยะค่ะ อภัยโทษด้วยพะยะค่ะ" เสนาอำมาตย� และแม่ทัพทั้งหลายคุกเข่าขอร้อง
"จริงอยู่ ท่านโทงาริกล่าวไปก็มีความก้าวร้า� แต่ด้วยความภักดี และก็มิได้ลบหลู่พระองค� ฉะนั้นมิใช่ลบหลู่เบื้องสูง ควรได้รับโทษแต่พอประมา�" ซาไอกล่า� แต่ท่านโทงาริไม่มีทีท่ากลัวโทษ
"ท่านอิเอยาสึ ถึงอาณาจักรนากิของเราจะยิ่งใหญ่และเพิ่มตั้งได้ไม่นาน นั้นเพราะกษัตริย์ของเราทรงปรีช� มิได้หลงสุรานารี แต่ครั้งนี้ถึงจุดอับของอาณาจัก� เกิดราชาไร้ความสามารถเช่นท่า� หากไม่มีท่านฮิโตมิที่คอยอุ้มชูคนดีให้ช่วยเหลือราชสำนัก แบกรับภาระของอาณาจัก� ปานนี้ยังไม่รู้ว่าศพท่านจะไปอยู่ที่ไหน!!! คนดีเช่นท่านฮิโตมิยังถูกมองข้ามถูกกักกัน คนที่ได้ดีคือนังเชลยแพศย� ที่มอมเมาประมุ� รู้ไว้น่ะ
"
ท่านโทงาริยังพูดต่อไ� มิโดริแสดงอาการไม่พอใจอย่างมาก ราชาอิเอยาสึลุกขึ้นตะโกนแต่ก็ไม่ได้ผ� โทงาริยังพูดความจริงต่อไ�
"คนที่ข้าอุ้มชูน่ะเป็นท่านก็จริ� แต่ท่านฮิโตมิหรอกที่ข้าอยากช่วยเหลือ คนที่เฉลียวฉลาดเช่นท่านฮิโตมิใยมิเป็นชายจะได้เป็นราชาที่ยิ่งใหญ่ พระนางสามารถโค่นล้มท่านได้ แต่พระนางก็ยังจงรักภักดีไม่คิดเป็นอื่นคอยแบกรับภาระของอาณาจักรทั้งที่ท่านคอยหาความสำรา� อำมาตย์กว่าครึ่งราชสำนัก ก็เป็นผู้ที่ถูกท่านฮิโตมิคัดเลือ� เพราะท่านฮิโตมิขอร้องข้า ข้าถึงได้อยู่ช่วยเหลือ�"
"เจ้าพูดจบรึยัง!!!!" ราชาแผดเสียง
"ไม่เห็นหัวข้ารึไ�!!! ข้าเป็นพระราชาน่� ฮิโตมิดีนักใช่ไห�?"
"ได้ๆ สั่งการลงไ� เอาโทงาริไปประหา� ปลดฮิโตมิเป็นสามัญชน จะได้รู้ซะบ้างว่าข้าบริหารบ้านเมืองได้รึเปล่�!!!"
"อย่าพะยะค่�"
"โปรดไตร่ตรองดูใหม่"
"อย่าทำเช่นนั้น"
"นังคนกาลกิณีมิโดรินำภัยมาให้"
เสียงแห่งความวุ่นวายดังไปทั่วทั้งท้องพระโร�
"หากพระองค์ยืนยันจะทำเช่นนั้น ก็โปรดประหารกระหม่อมด้วย" เนโอมารุกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
"คนดีอยู่ที่การกระท� โทงาริลบหลู่เบื้องสูงสมควรประหารแต่เขามีความดี ส่วนท่านฮิโตมิเพียงถูกพาดพิงถึ� โปรดไตร่ตรองดูใหม่"
"ได้ๆ เห็นแก่ความดีที่เคยทำมาของพวกทุกคน สั่งเนรเทศโทงาริออกนอกอาณาจักรใน 3 วันถ้าเล� 3วันผู้ใดพบเจอฆ่าได้ทันที ใครช่วยเหลือมันถือว่าเป็นกบฎ ส่วนฮิโตมิส่งไปตำหนักเย็นตัดอำนาจทั้งหมด ต่อไปนี้ข้าจะบริหารบ้านเมืองเอ� เลิกประชุม!!!" ราชาตรัส แล้วเสด็จกลับเข้าตำหนักอย่างรวดเร็� เร็วเกินกว่าทุกคนจะห้ามได้ทั� ยังความโกรธให้กับเหล่าเสนาที่มีต่อมิโดริมากยิ่งขึ้� หลังจากเลิกประชุ� ได้มีเหล่าขุนนางรวมตัวกันเพื่อช่วยเหลือโทงาร� โดยเวลาดวงจัทร์แตะขอบฟ้าได้ปลอมตัวไปรวมกันที่บ้านของโทงาริ กว่า 30 คน ขณะนี้ เขาคือโทงาริอดีตขุนนางเท่านั้น
"ท่านโทงาริ" เหล่าขุนนางร้องเรียก
"โอ้
ทุกท่า� คารวะทุกท่าน" โทงาริคุกเข่�
"อย่าทำเช่นนี้เลย ถึงท่านจะเป็นชาวบ้านธรรมดา ท่านก็ยังเป็นท่านโทงาริที่พวกเรานับถือเสมอ" ขุนนางช่วยกันพยุงโทงาริขึ้�
"ทุกท่านมาที่นี� มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือ?"
"มิได้พวกเรามาเพื่อช่วยท่านต่างหา�"
"หา!!! เช่นนั้นพวกท่านจะถูกลงโท� ฐานที่เป็นกบฎน่ะ"
"พวกเราไม่กลัวตาย เพื่อให้คนดีอยู่ช่วยนากิต่อไปพวกเรายอมตา�"
"พวกท่า�" โทงาริกล่า�
"ขอบคุณพวกท่านมาก" โทงาริคุกเข่�
"เอาล่ะเราวางแผนกันไว้แล้�" โควตะกล่าว
"ซาไอพูดเลย"
"ก่อนอื่นราชาจะต้องหาทางประหารท่านแน่นอ� เราจะส่งท่านไปกับกองเสบียงเป็นสารถีที่จะถูกส่งไปนอกเมืองในคืนนี้ หลังจากนั้นท่านก็จะต้องขับเกวียนไปจนถึงจุดพักแรกและก็จะเจอกับสารถีตัวจริ� เราจะมีม้าเร็วให้ท่านและก็จะมีจุดเปลี่ยนม้าให้ทุกๆ 1000 �. เพีย� วันครึ่งก็ไปถึงชายเด� แต่ขอให้ท่านไปให้ไกลที่สุด"
"ท่านคิดจะไปที่ไห� ท่านโทงาริ" ปาปิยะถา�
"คงไปที่อาณาจักรเมียวบุ� ข้ายังมีอำนาจอยู่ที่นั้น" โทงาริถา�
"เมียวบุง!!! ราชวงศ์มากินาเสะ ของท่านฮิโตมิร�" โควตะอุทาน
"อื�..." โทงาริกล่า�
"ขอทุกท่านระวังตัวด้ว� อาณาจักรของเราอ่อนแอ คงอยู่ได้ไม่นาน
ขอทุกท่านจงโชคดี" โทงาริอวยพ� ก่อนที่จะไปกับแม่ทัพผู้น้อยคนหนึ่ง
"พวกเรา ตอนกลับระวังด้วย มีทหารของพระราชาป้วนเปี้ยนอยู่มา� รวมทั้งพวกของมิโดริด้ว� จงปลอดภั�" โนทามากิโอะกล่าวและสวมชุดและแบกถังสุขาภิบาลออกไป ซาไอก็เช่นกั� เธอสายเต็มที่แล้� นัดที่นัดเอาไว้กับเซอิจิ ชุดมือปรามสะบัดปลิ� ถ้าโควตะไม่ดึงเอาไว้เธอคงวิ่งอย่างเร็วจนผิดสังเก� พอถึงหน้าตำหนักซาไอถอดหมวกและเสื้อคลุม ซุกไว้ใต้พุ่มไม้ แล้วปีนต้นไม้ใหญ� ด้วยความรีบร้อนเธอจึงตกต้นไม� แต่ก็ไม่ได้สนใจจึงปีนไปอีกครั้�
"ท่านเซอิจิ" ซาไอร้องเรีย� แล้วกระโดดเข้าทางหน้าต่า� เซอิจิที่ซุกตัวเองอยู่มุมห้องลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
"ซาไอ" เซอิจิกระโดดเข้ามาแทบในทันที จับไหล่ของซาไอไว�
"ซาไอมาช้�" เซอิจิบอ�
"เผอิ� ข้ามีธุระนิดหน่อย
."
"ช่างเถอะ!! นี่ซาไอข้ามีอะรให้เจ้าดูด้วย" พระองค์จูงแขนของซาไอมายังแท่นบรรทม ล้วงห่อกระดาษจากใต้หมอนขึ้นมาก้า�
"สวยจังเล�" ซาไออุทา� เมื่อเห็นเสื้อคลุมขนมิงค์สีขาวทั้งตั�
"เสื้อตัวนี� เสด็จแม่ให้ม� ข้าให้เจ้า ลองใส่ดูสิ" เซอิจิส่งเสื้อคลุมให้ซาไ�
"มิบังอาจหรอก เพค่�" ซาไอปัดออก
"อย่าเลยน่า ช่วยใส่ให้ดูหน่อ�" เซอิจิ กางเสื้อคลุมใส่ให้
"ดูสิ เหมาะจังเล�"เซอิจิพู� แล้วถอยห่างออกมาเพื่อด�
"พระองค์กันแสงอีกแล้ว" ซาไอใช้มือปาดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้� ขณะที่เซอิจิใช้มือโอบรอบเอวซาไ� แล้วจู่ๆก็ปล่อยออก "อะไรหรือเพค่�" มีเสียงเดินเข้าม�
"เสด็จแม่" เซอิจิกล่า�
"ซาไอกลับไปก่อน ไปก่อน"พระองค์กล่าว
ปั�!!!!
"เสด็จแม่" เซอิจิแสร้งแสดงความแปลกใ�
"วันนี้ทำไมออกมาเดินล่ะ ปกติเห็นเอาแต่ซุกอยู่มุมห้อง" สนมเอกมิโดริกล่า�
"วันนี้ลูกนึกบทกลอนได� จึงได้บรรยากาศ" เซอิจิพูดปดอย่างแนบเนียน
"แล้วเหตุท่านแม่จึงมาหาลูกได้ล่ะพะยะค่ะ" เจ้าชายถาม
"ก็เจ้าอิเอยาสึมันไม่มีอารมณ์น่ะส� คนแก่ก็คนแก่มันจะสนุกเท่าคนหนุ่มได้อย่างไร ใช่ไหม?" พระนางเข้าโอบรอบคอโอรสและยื่นหน้าเข้าไปใกล� แต่เซอิจิถอยห่าง "ลูกง่วงแล้วพะยะค่ะ" เจ้าชายกล่าว
"ชิ
ข้าอุ้มชูเจ้าขนาดนี้ยังไม่ดีอีกหรือ เจ้าลูกเมียเก่�!!!" พระสนมกล่า�
"ใช�!!! ถึงข้าไม่ใช่ลูกท่า� แต่ข้าก็ไม่ใช่ทาสท่านน่ะ" เจ้าชายเถียง
"โอ�!!! คิดว่าคนไม่สามารถมีลูกได้อย่างข้� ให้เจ้าเรียกว่าแม่ จะบอกให้น่ะว่าของแค่นี้มันยังแค่เท่าทุ�"
"ท่าน!!!"
"ข้าน่ะยังไม่เคยมีครั้งไหนที่เจ้าไม่เสร็จข้� ข้าจะทำให้เจ้าลืมซาไอของเจ้าไปเล�" พระสนมโรมเร้� และเข้าห�
"ไม�!! พะยะค่�" เซอิจิตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ย�
"แค่ข้าไม่มาห� อาทิตย์เดียวแข็งกร้าวขนาดนี่เลยหรื�" มิโดริว่�
"หากเสด็จแม่ยังไม่ออกไป ลูกจะออกไปเอ�" เซอิจิกล่าวและทำทีจะก้าวออกไ�
"เจ้า!!!" มิโดริว่�"พอปีกกล้าก็จะบินหนีเรอ�"
"มิกล้า เพียงแต่ลูกจะไม่เป็นทาสท่านอีก"
"ซาไอมันเอาความภักดีจากข้าไ�!!! เจ้ารักมัน!!!" มิโดริร้อง
"ถึงเป็นอย่างนั้นจริง เสด็จแม่ก็ไม่สิทธิเรื่องนี�" เซอิจิตะโก�
"เจ้า!!!"
"ได้ๆ ถ้าเจ้าอยากอิสระจากข้า ข้าจะก็ปล่อยเจ้า" มิโดริกล่าวอย่างโกรธเกรียว และเดินจากไป
"ท่านเซอิจิ" ซาไอผลุบออกจากใต้เตียง ขณะเซอิจิพยุงขึ้�
"ข้าคืนเสื้อคลุมให้" ซาไอถอดเสื้อออ�
"ได้ยินแล้วใช่ไหม?" เซอิจิบอ�
"เพค่�"
"หม่อมฉันจะไม่เปลี่ยนไปหรอกเพค่�" ซาไอว่� เซอิจิก้มหน้�
"ข้าเคย�.มีความสัมพันธ์กับเสด็จแม่อย่างนั้น ทั้งที่เจ้าบอกข้าว่ามันผิด ข้าขัดไม่ได้ ข้า
." เซอิจิร้องไห�
"ไม่ต้องกันแสงเพค่ะ หม่อมฉันไม่ทิ้งพระองค์หรอกเพค่�"ซาไอกอดเด็กหนุ่ม "จำได้ไหม? ตอนที่เจอพระองค์ใหม่� หม่อมฉันก็ต้องกอดพระองค์แล้ว" เซอิจิกอดซาไอไว้
"กลัว ข้ากลัวถ้าเสด็จแม่ฆ่าข้า เหมือนที่ฆ่าแม่ข้า"
"เรื่องเป็นยังไ�?" ซาไอถา�
"ตอนที่ข้าเพิ่งเกิด เป็นลูกของราชินีองค์แร� แต่เสด็จแม่ทรงช่วยข้ามาจากลานประหารข้าและเสด็จแม่จริงๆโดยการเปลี่ยนตัวเด็ก และบอกจะเปิดเผยความลับหากไม่ทำตา�"
"ซาไอ�.. กลัว
ข้า
กลั�" เซอิจิร้องไห�
"หม่อมฉันจะปกป้องพระองค์เอง" ซาไอลูบผมของเซอิจิ และดึงไหล่เซอิจิออ�
"หม่อมฉันไปล่ะเพค่ะ "ซาไอทูลล� และออกไปทางหน้าต่า�
. . . . . .
ฝ่ายโทงาริ
.
"เฮ้ย!!!หยุด" ทหารยามหน้าประตูกล่า�
"ตรวจ!!!" เขาสั่งลูกน้อง ค้นในกองเสบียง
"ไม่มีขอรับ!!!"
"ดีมา�!!! ไปได้แล้�!!!" เกวียนขับออกไป มีใครรู้ไหมว่า สารถีนั้� คือโทงาร� ที่อันตรายที่สุด คือที่ปลอดภัยที่สุ� ค้นเสบียงแต่ไม่ดูหน้าคนขับ โทงาริสามารถออกไปนอกเมืองได้ อี� 3 วันต่อมาก็ไปถึงอาณาจักรเมียวบุงอย่างปลอดภั�
|