|
ซาไอถูกพาตัวมาที่ค่ายใหญ่ที่รั้วทำจากไม้แน่นหน� ดูไม่ออกว่าจะหนีออกไปได้ยังไ� ม้าคู่ใจของเธอถูกแยกไปอีกที่ ในนั้นมีเหล่าโจรอีกเกือบ 500 คน หญิงสาวถูกมัดด้วยเชือกป่าน ถูกส่งไปขังในห้องแห่งหนึ่งดูเหมือนจะเป็นห้องของคนที่มีตำแหน่งในที่นี้ทีเดียว เธอมองไปรอบๆพลางพยายามแกะเชือกที่ผูกเท้าออ� เธอสงสัยว่าทำไมต้องส่งเธอมาห้องนี่ทั้งที่ควรส่งไปอยู่ห้องขังทั่วไป และความคิดที่ไม่น่าพิศมัยก็เกิดขึ้� หรือว่ามันจะรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิง? ความรู้สึกกลัวขึ้นจับใจก็เกิดขึ้� น่ากลัวกว่าตอนที่เธออายุ 16 แล้วต้องตีฝ่าวงล้อมข้าศึกไปรวมตัวกับโควตะเสียอีก เธอไปรับแผลเจียนตา� แต่
ครั้งนี้น่ากลัวกว่�
เซอิจิช่วยด้วย!! เธอคิด แม้ครั้งนี้จะต้องช่วยตัวเองก็ตาม เธอยังหวาดกลัวหากต้องเสียสิ่งที่เซอิจิควรจะได้ให้กับไอ้ผู้ชายคนนั้� ใครก็ไม่รู� ที่มองดูดุร้ายราวกับสัตว์ป่า เธอเองยอมตายเสียดีกว่าจะต้องอยู่ข้ามคืนกับมั� เชือกที่ขาของซาไอรัดแน่นเสียจนรู้สึกชาข้อเท้� เสียงฝีเท้าที่สาวเดินเข้ามาทำให้หัวใจเธอเต้นอย่างแรงใต้เสื้อเกรา� เธอภาวนาเบาๆและน้ำตาก็ไหลรินออกม� เธอเช็ดมันกับหัวไหล่ พร้อมกับประตูเปิดออก คนที่เธอนึกไว้ไม่ผิด
ชายผู้นั้นใส่เสื้อคลุมดำเช่นเดิม นัยน์ตายิ่งดุร้ายกว่าสัตว์ป่าที่เธอเจอเมื่อตอนแรกเสียอีก ผ้าที่ปิดตาถูกแก้ออก เห็นรอยแผลที่ตัดผ่านตั้งแต่หัวคิ้วจนถึงใต้ตา เขาปิดประตูลงแล้วเดินเข้าม� ซาไอยิ่งดันตัวเองให้เข้าไปชิดมุมห้องอี� เขาถกเสื้อคลุมเห็นมือที่หยาบกร้า� มันเข้าบีบใบหน้าซาไออย่างแรง
"ผู้หญิ�!!!" บุรุษผู้นั้นกล่า� นัยน์ตาดุร้ายพร้อมกับแสยะยิ้� ทำให้รู้จุดประสงค์
"ข้าได้กลิ่�" เขาตวาดอย่างแผ่วเบ� พลางเลื่อนมือลงมายังริมฝีปากหญิงสา� ปากฉีกยิ้มออ� มันเหมือนแยกเขี้ยวเสียมากกว่�
"เจ้าเป็นใบ� น่าเสียดายเสียงเจ้าคงจะเพราะมากทีเดียว" ชายผู้นั้นชม เป็นคำชมที่ซาไอไม่ชอบเอาซะเล� และรู้ด้วยว่าหากเงียบต่อ คงไม่ไม่ดีแน�
"ข้าไม่ได้เป็นใบ้" เธอเค้นคำพูดขึ้นมา บุรุษผู้นั้นมีทีท่าประหลาดใจเล็กน้อย และก็กลับมาเหี้ยมเช่นเดิ�
"งั้นรึ!!!" ชายผู้นั้นผละออกไป ตรงไปที่โต๊ะพลางหยิบเหล้าติดมื�
"ทำไม! ไม่พูดตั้งแต่แรก" เขาบีบเค้น
"ข้าเหนื่อยนะสิ กลางทะเลทราย หิวก็หิว ห้องนี่สวยดีหรอกนะ แต่ในค่ายดันไม่มีอาหารนี่ซิแย่หน่อ�!!" เธอเอ่� ทำให้ชายร่างยักษ์ต้องตะโกนสั่งลูกน้องภายนอกให้จัดอาหารเข้ามา เพื่อลบคำสบประมา�
"งั้นดี!! งั้นข้าจะสอบสวนเจ้าก่อนกินข้าวแล้วกั�" เขาตวา� ซาไอยักไหล� เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าการยั่วมีขอบเขตเท่าไหน
"ข้าหิว ไม่มีแรงพูดหรอ�" เธอพูดแค่นั้นก็ปิดปากเงียบ
"เจ้า!! อวดดีนัก" เขาตวา� แต่มันช่างไม่น่ากลัวเสียเลยในสายตาซาไอ เธอแค่ใช้สายตามองไปที่อื่น ก็ทำให้ชายผู้นั้นจนปัญญา และจำเป็นให้ซาไอกินข้าวก่อ� อาหารถาดหนึ่งยกมาถึงเขาวางมันไว้บนโต๊ะพลางมองซาไ�
"เอ๊า!! มองอะไรล่ะท่าน แก้มัดแล้วปล่อยให้ข้ากินข้าวสิ" เธอเอ่�
"แล้วเกิดเจ้าหนีไปล่ะ" เขาตวาดอย่างคนรู้ทัน แต่ซาไอไม่โง่เหมือนคนอื่นหรอ�
"ข้าก็อยากรู้ว่าท่านจะไม่มีปัญญาคุมผู้หญิงคนเดียว เห็นคุมคนตั้งเยอะได้นี�!!!" ซาไอยียว� ชายผู้นั้นหน้าเสียเลยต้องแก้มัดให้ซาไอลงนั่งกินข้า� ซาไอเก็บเกลี้ยงด้วยความหิว ชายผู้นั้นซดเหล้าพลางมองพลาง
"รินเหล้าให้ข้า!!!" ชายผู้นั้นสั่งห้วน� ซาไอมองหน้าอย่างลืมสถานะปัจจุบันตัวเองไปชั่วครู่ว่าเป็นนักโทษของเขาอยู� ตีความได้ว่า ข้าเป็นแม่ทัพน� ใช้งี้ได้ไ�!!! แต่ก็สงบสติลงได้
"อะไรนะ รินเหล้าใส่จอกแค่เนี่ย!!!" ซาไอคว้าขวดเหล้าขึ้น
"แล้วจะทำไม" ชายผู้นั้นพูดอย่างอดรนทนไม่ได้ พลางส่งสายตามาที่หน้าอกของซาไอ ทำเอาเธอถอยกรู
"กินเหล้าเท่านี้มันไม่แน่หรอก ขวดแค่นี้ก็ไม่เท่าไร" ซาไอสบประมาท ชายผู้นั้นจ้องมองอย่างโกรธเกรี้ย� นังผู้หญิงคนนี้มันว่าข้าไม่แน่!!
"แล้วต้องเท่าไห�!!!" เขาถามอย่างคนหยิ่งในเกียรต� ไม่ยอมให้ใครสบประมาท
"ไห!!" ซาไอยุยงได้สำเร็� ชายผู้นั้นสั่งคนยกเหล้าเข้ามาหลายไ� เขาลงมือซดให้ซาไอด� เธอทำมองพลางแกะเชือกที่ข้อเท้าไปด้วย แต่เชือกหนามาก ดาบที่เอามาก็ถูกยึดไ� ทำได้แค่พยายามแกะเชือกเส้นหนาออกเท่านั้น
"ข้าดื่มเหล้า เจ้าต้องอยู่กับข้าคืนนี้!!!
ซะดีๆ..เอิ๊�!!" อยู่ดี� ชายผู้นั้นก็กระโดดคร่อมซาไ� กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่ว ซาไอใจเสียขณะที่เห็นไหเหล้� 5-6 ไหล้มกลิ้งลงไป และยิ่งใจเสียใหญ่เมื่อชายที่คร่อมอยู่กำลังใช้มือที่ใหญ่เทอะทะถอดผ้าคลุมเธอออ�
"ไม่สอบสวนรึยังไง!!!" ซาไอร้อง พลางใช้มือดันไม่ให้ชายคนนั้นเข้ามาใกล้
"นี่ล่ะ!! วิธีสอบสวนของข้า ฮ่าๆ�!!!" ชายผู้นั้นหัวเราะและถอดเสื้อคลุมดำของตนเองออ� ซาไออ้าปากจะร้องว่าหยุดน่ะ!! แต่อย่าดีกว่าคำมันโหล่ไปอาจใช้ไม่ได้ผล คำอื่นที่ดีกว่านี่�.
"ไร้รสนิยมที่สุ�!!!" เธอตวา� ได้ผ� ชายร่างยักษ์ขี้เมา สะดุดกึก แล้วเอ่ยอย่างงัวเงียว่�
"ยัง
งา�"
"อยู่ๆก็ลากขึ้นเตียงเลย ไม่คิดจะเรียกน้ำย่อยก่อนรึไง? ไอ้โง่!!!" ซาไอด่าอย่างร้อนรน ซาไอไม่ได้รู้สึกเร้าร้อนเหมือนตอนที่ถูกเซอิจิจูบ แต่รู้สึกว่ากำลังจะถูกกินมากกว่า เพราะชายคนนั้นไม่ผิดอะไรกับสิงโตที่มีแผงคอรุงรัง
"ก็อย่างวิ่งไล่จับกันก่อน อะไรอย่างเนี่ย!!" ซาไอกล่า� ชายคนนั้นทำท่าครุ่นคิดก่อนที่จะตกล�
"เอางั้นก็ได้" เขาพูดด้วยความเม� ถึงได้ขาดสติถึงเพียงนี�
"วิ่งปายเซ่" เขาพูด
"วิ่งได้ไงมีเชือกผูกขาอยู�" ซาไอชี้ไปที่ขา ไม่ต้องให้พูดซ้ำ ชายคนนั้นคว้าดาบแล้วฟันที่เชือกให้ทันท� โชคดีที่มันไม่เอาขาซาไอไปด้ว�
"ทีนี้ก้อวิ่ง
เอิ๊ก ข้าจานาบหนึ่งถึงสีบ
" แล้วเขาก็ตั้งหน้าตั้งตานับ โดยหันหลังให� ซาไอถือโอกาสวิ่งออกไปทันที เธอคิดจะออกทางประต� นั้นก็โง่ไ� ออกไปทำไมในเมื่อรู้ว่ามียามอยู่แน่ เธอจึงโดดออกทางหน้าต่างแทน เธอได้ยินเสียงร้องโหวกเหวก ค่ายนี้ทำไมมันถึงได้อึกทึกนักน�?
เธอวิ่งออกไป แต่ก็เจอยามจึงหลบอยู่ก่อ� เจ้ายามบ้าอยากตีหัวมันชะมั�!!!!
ตีหั�? เป็นความคิดที่ไม่เลว ซาไอคิ� หญิงสาวจึงคว้าไม้หน้าสามขนาดเหมาะมือ ฟาดเปรี้ยงไปที่เจ้ายาม เล่นเอาทรุดลงกับพื้นในพริบตา เธอลากยามไปในเงามืดแล้วทำการเปลี่ยนชุดกับมัน เธอออกมาอีกครั้งในคราบยา� แล้วตรงหาคอกม้าทันที
จะถามว่าคอกม้าอยู่ไหนก็กระไรอยู่
คนแถวนี้เรียกไอ้ยักษ์นั้นว่าอะไรน่�? เธอคิด ทันทีก็เห็นโจร 2 คนกำลังคุยกั�
"ท่านสึกุบะ ได้นักโทษคนใหม่มาล่ะ แล้วท่านก็สั่งไปไว้ในห้อ� สั่งอาหารกับเหล้าไปกินเต็มเล� สงสัยคงสนุกกันใหญ่ จะมีตกมาถึงมือพวกเราบ้างไหมเนี่ย"
"นั้นสิน่� พวกเราต้องมาเอาไอ้ม้าพยศนั้นไปเข้าคอ� โชคดีที่มันดูเหนื่อย ไม่ยังงั้นดีดข้าตา�"
สึกุบะรึ? อื� ซาไอคิ�
"นี่พวกเจ้า!!" ซาไอเรียกทั้งสอง โจรทั้งสองหันม�
"ท่านสึกุบะสั่งให้ข้าเอาม้าพยศออกจากคอกไปให้ท่านซะหน่อย" ซาไอโกหก โจรทั้งสองมองหน้ากัน 1 ในนั้นถามขึ้นอย่างงง�
"เอ�!!! ก็ท่านอยู่กับนังนักโทษคนนั้นไม่ใช่หรือ?"
"ก็ท่านสึกุบะจัดการเสร็จแล้� เบื่อแล้�!! อยากขี่ม้าเล่นซักหน่อย" ซาไอแก้ตัวอย่างรวดเร็ว โจรทั้งสองหัวเราะให้กั�
"ท่าทางนังคนนั้นคงได้รับความสุขจากท่านสึกุบะล้นพ้นทีเดียว" แล้วพวกโจรก็หัวเราะอีก ซาไอร่วมหัวเราะเห่ยๆไปด้วย จากนั้นก็เดินตามหนึ่งในนั้นไปที่คอกม้า
"เอาล่ะ เจ้าจูงเอาเองล่ะกั� แค่นี้ข้าก็เมื่อยขบแล้�" โจรคนนั้นว่า ซาไอพยักหน้าหงึก� พลางเดินเข้าไปหาม้าจอมพยศของเธ� มันร้องฮี่ๆขู่เล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นเธอจึงสงบล�
"นิ่งๆน่ะ เราจะออกไปกั�" เธอสั่งเจ้าม้าก่อนที่จะจูงมันออกไปช้าๆไม่ให้ผิดสังเก� เส้นทางที่มืดมิด เธอพยายามเดินไม่ให้ไปสะดุดอะไรเข้า เธอกำลังคิดอยู่พอดีว่ามันมืด ทันใดนั้นแสงไฟก็สว่างติดกันขึ้� พวกโจรในค่ายวิ่งหน้าตาตื่นกันใหญ� ซาไอรู้สึกว่าไม่ใช่เพราะตนหายแน่ มันโกลาหลเกินไปเหมือนมีใครบุ� ซาไอฉุกคิด ซาไอจึงพิจารณาว่าควรรีบหนี มิเช่นนั้นอาจโดยลูกหลงไปด้วย เธอสาวเท้าอย่างรีบเร่ง ทันใดนั้นเธอก็เดินผ่านกระท่อมเหตุหนึ่ง ที่สำคัญมีคนถูกขังอยู่ เธอก็ไม่ได้คิดจะสนใจหากไม่คิดว่าคนที่ถูกขังอยู่หน้าคุ้นๆเหลือเกิ�
"มาคุ!!!" ซาไออุทานเมื่อเห็นผู้ที่นั่งอยู่ในคุ�
"ท่านแม่ทัพ/ท่านซาไอ" เสียงร้องระงมดังขึ้น
"มาที่นี่ได้ยังไงขอรั� หรือว่าพวกท่านมาช่วยเราแล้�" มาคุถา�
"เปล่�! ข้าหลงกลางทะเลทรายแล้วถูกจับมา" ซาไอกล่า�
"แต่ไม่ต้องห่วงข้าจะช่วยพวกเจ้าเอ�" ซาไอตั้งใจหยิบดาบแต่นึกขึ้นได้ว่าไม่มี สัมภาระของเธอบนม้าถูกเอาไปหม� รวมทั้งเสื้อคลุมที่เซอิจิให้ด้วย เธอกระทืบเท้าอย่างโมโห
"ขอยืมดาบหน่อ�!!! มาคุ อย่าให้ข้ากลับไปกองทัพเมื่อไรข้าจะฆ่ามันให้หมด" เธอรับดาบจากมาคุมาไว� แล้วพยายามฟันแม่กุญแจทิ้� ทันใดนั้นก็มีดาบมาจี้ที่คอของซาไ�
"ทิ้งดาบลงซ� ผู้หญิ�" ซาไอปรายตามองชายคนนั้น เขาคือคนที่ยืนข้างสึกุบะอีกคนนั้นเอง
"เหตุผลล่�" ซาไอยียว� มาคุรีบห้ามอย่างตกใจ เพราะซาไอไม่เห็นว่� คนผู้นั้นมีสายตาจริงจังแค่ไห�
"ไม่ม� ผู้หญิ�" เขาตอบเรียบๆ เสียงแห่งความโกลาหลยังดังอยู่ภายนอ�
"และข้าไม่ชอบผู้หญิงดื้อดึงด้วย" เขาตอบ ซาไอชักสีหน้� อย่าเสี่ยงดีกว่า จึงค่อยๆวางดาบลง
"ออกไปข้างนอก ผู้หญิ�" เขาสั่� มาคุมองอย่าตกใ� ซาไอไม่ยอมเดินไปไห�
"ข้�!!! สั่งให้ออกไป" เขาตวา� พลางกดดาบจนโดนต้นคอซาไอเลือดไหลริน นัยน์ตาคมกริบพร้อมจะกรีดดาบลงบนลำคออย่างเยือกเย็�
"เจ้า!!" ซาไอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ต้นคอ
"เฮอะ!! คงต้องแบกไ�" ชายผู้นั้นจ่อดาบไว้ที่คอของหญิงสาวแล้วอุ้มซาไอออกไ�
"ทำอะไรข้�!!" ซาไอโวยวาย พลางพยายามดิ้น แต่ก็หยุดไปเมื่อเห็นดาบจ่อเข้ามาใกล้อี�
"ปล่อยนาง เดี๋ยวนี�" เสียงดังขึ้นมาจากข้างหลั� เซอิจิยืนตระง่านอยู่ข้างหลัง ซาไอยิ้มออกม� ได้ทีก็ปัดดาบจนพ้นรัศมีตัวแล้วก็วิ่งไปหาเซอิจิ แต่ถูกมือแข่งแกร่งยึดมือข้างที่ปัดดาบจนเลือดไหลและเป็นที่เขียนชื่อเซอิจิไว� และก็ใช้ดาบจี้ไว้ที่ท้ายทอ�
"ท่าทางเจ้าคงจะไร้น้ำยาน่าด� แค่นี้ก็ไม่มีปัญญาเข้ามาช่วยผู้หญิงของตัวเอง" ชายผู้นั้นเหยียดหยาม เซอิจิโกรธจนตัวสั่� ถึงเขาจะหยุดเรียนอาวุธไปตั้งแต่เสียซูคัง แต่เขาก็กลับมาฝึกปรือทำให้มันก็ก้าวหน้าไปมากทีเดีย�
"ข้าเตือนเจ้าแล้ว" ชายผู้นั้นเอ่ยอย่างเยือกเย็น บัดนี้ผ้าคลุมหัวนั้นหลุดออกจากเรือนศรีษะ เผยให้เห็นเรือนผมสีแดงเพลิ� นัยน์ตาสีท้องฟ้ายามเย็นส่อถึงความคมคาย เซอิจิค่อยๆวางอาวุ�
"ไม่ต้องเพค่ะ ท่านเซอิจิ!!!" ซาไอร้อง
"เจ้าบ้ามาก หากไม่ให้เขาวางอาวุธข้าจะฆ่าเจ้า" เขารัดตัวซาไอเข้ามาแล้วใช้ดาบแนบข้างลำคอ
"ก็ลองดูส�" ซาไอท้าทาย ทำเอาชายผมแดงผงะในความกล้า
"ข้าขอเตือนเจ้าก่อนน่ะว่า ข้าให้เวลาข้านับ 3 หากเจ้าไม่ปล่อ� ข้าจะออกไปเอ�" ซาไอกล่า� และเธอไม่เคยออกปากขู่ใคร หากทำไม่ได้จริ� ชายผมแดงลังเลแต่ก็ไม่ได้ปล่อ�
"1�.2�." เธอนับ
"3" ซาไอใช้มือข้างไม่เจ็บกำดาบเพื่อป้องกันลำคอ ออกแรงเริ่มบิดตัวชั่วพริบตาเดียวก็หลุดจากอ้อมแขนหลุดผมแด� แต่ก็เสียศูนย์เซไปข้างหลัง
พรึ่�!!! เสียงมาโซยะออกจากกำแพงมารับตัวไว� เขาใช้วิชาอำพรางตน รออยู่นานแล้� และซาไอช่วยให้เขาได้จังหวะ เขาข้ามหัวชายผมแดงส่งซาไอไปอยู่ข้างเซอิจิอย่างปลอดภั�
"ไม่เป็นอะไรน่ะ?" เซอิจิถา� ซาไอส่ายหน้า
"ทีนี่เรามาสู้กัน!!!" เซอิจิตวาด แต่ชายผมแดงหัวเราะหึ�
"หัวเราะอะไ�!!!"
"จำข้าไม่ได้รึไ� เจ้าชายน้อ�" เซอิจิหยุดกึ� ข้ารู้จักหรื�? ชายคนนี้? เขาจ้องมองชายผมแดง ตาสีพระอาทิตย์ตกดิ� เซอิจิเผยอริมฝีปากเบาจนไม่มีใครได้ยิ�
"จำได้แล้วหรื� เจ้าชายเซอิจิที่รั� พูดดังๆให้ข้าชื่นใจหน่อยสิ" ชายผมแดงหว่านล้อ� เซอิจิทรงมีพระเสโทท่วมตั�
"ทำไมจะจำเจ้าไม่ได้ จิเคตะ อาจารย์คนแรกของข้า แล้วเจ้ายังเป็�.." เซอิจิขบฟั�
"อะไรอีกเล่�? พูดให้จบสิเจ้าชายเซอิจ�" จิเคตะ ชายผมแดงแสยะยิ้ม
"ไม่มีวัน!!!" เจ้าชายตวา�
"ถ้าท่านไม่พูดข้าจะพูดเองน่ะเจ้าชาย!!! หญิงสาวของท่านคงจะสะเทือนใจน่าดูเชีย�" จิเคตะยิ้มกว้า�
"อย่าพูดน่ะ!!!" เซอิจิทรงใช้สุรเสียงขัดขวา� แต่ชายผมแดงหาฟังไม� ยังพูดต่�
"ข้าเป็นอาจารย์แรกของเจ้าชายเซอิจ�.." เขาพูด
"ไม่น่ะ!!!"
"แล้วยังเป็นคนสอนท่านเซอิจิร่วมเพศด้ว�!!!"
|