[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 34 ภัยพิบัติที่มาสู่จอมโจรผู้นำจิ้งจอกเข้าเมืองหลวง

'เจ้าไปไหนม�!' เสียงเอ็ดตะโรของอิจิวดังแว้ดมาที่ข้าทันทีเมื่อเขาเห็นหน้าข้า เมื่อข้าลอดช่องแมวกลับมาประจำที่โต๊ะตนเองได้ทันเวล� มันทำให้ข้าโล่งใจที่เขาไม่เอะใจอะไรมากมายเกี่ยวกับที่ข้าหายไ� ขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้ข้า ข้าก็ปาดเหงื่อที่ไหลโทรมเต็มหน้าผา� ใช้มือลูบกางเกงที่เปียกน้ำจากลำธาร ที่ข้าลงไปล้างดินระหว่างทางม� เป็นการยากเหลือเกินที่ข้าจะปิดพิรุ� อิจิวเดินเข้ามาใกล� ข้าตกประหม่าอย่างมาก เกรงเหลือเกินว่าแผนที่ข้าวางมาจะเสียหมดเพราะเหตุการณ์นี้ ข้ามองซ้ายมองขวา สายตาไปสะดุดกับไหเหล้าไหหนึ่� ข้ายกมันขึ้นและกรอกใส่หน้าตัวเอง ทันเมื่ออิจิวเดินมาหาข้าพอดี 'เจ้าทำอะไร?' เขาตวาดข้าอย่างฉุนเฉีย� 'เจ้าต้องเฝ้าราชินีน่�!!!! แล้วเจ้าทำอะไรกับชุดของเจ้� เดี๋ยวพระนางจะมาแล้ว' เขาจ้องมาที่ข้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้� ข้าทำหน้าหงอยๆ และอิจิวก็ถามคำถามต้องห้ามกับข้า 'เจ้าไปไหนม�?' เขาถาม ข้าสะดุ้� ไม่รู้ควรจะตอบประการใด แต่ปากของข้าก็หลุดออกไ� 'ข้าก็อยู่ตรงนี้ล่ะ' ข้าบอก พลางมองหน้าเจ้าโจรด้วยกริยาใสซื่อที่สุ� 'เผอิญเมื่อสักครู่ข้าหายไปข้างนอกมานิดหน่อย คือ ตรงนี้มันอึกทึกน่ะ ท่านก็รู้ว่าข้าชอบที่ใดก็ตามที่มันเงียบๆหน่อย ' ข้าว่า อิจิวยังจะจ้องหน้าข้าเหมือนเดิ� เขาไม่เชื่อข้า แต่ไม่มีเหตุผลที่เขาจะเถียงว่ามันเป็นเรื่องโกห� 'แล้วเจ้าคนที่ข้าให้มาดูแลเจ้าล่ะ หายไปไห�?' เขาถามข้าอย่างตั้งใจจับพิรุธเต็มที 'ตอนข้าออกไปข้างนอกเผลอไปหกล้มบนกองดินทับท่านผู้นั้น ท่านดูสิ' ข้าชี้ให้เขาดูรอยน้ำ 'ข้าเลยไปล้างดินออก แล้ว ท่านผู้นั้นก็ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า..' ข้าบอก อิจิวเลิกคิ้วสูง เขากำลังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่� หลังที่เราจ้องหน้ากันสักพั� เขาก็พึมพำให้อภัยข้าแล้วสบถด่านายทหารผู้นั้นที่ไม่ทำตามหน้าที่ แล้วเดินจากไปหาแขกในงา� ข้ามองอาหารตรงหน้าข้� เกรงว่าจะมีใครเอามีดออกไ� ข้าใช้ตะเกียบเขี่ยปลาเล็กน้อยเห็นเพียงปลายมี� ข้าจึงวางใ� ในใจข้านั้นเต้นระทึก ไม่นานนักเสียงประโคมดนตรีด้วยเพลงเถลิงชัยของชาติก็ดังกระหึ่มมาแต่ไกล ข้าจึงรู้ว่าเวลาของข้าใกล้เข้ามาทุกท� เหล่าคนในงานคุกเข่� ข้าก็เข้าร่วมด้ว� ข้าคุกเข่าอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง ในเวลาเพียงไม่นานเมื่อเสียงของคนที่อยู่ในงานเงียบล� ขบวนเสด็จก็เดินเข้าม� ประกอบด้วยราชองรักษ์ นางกำนัล และ เกี้ยวอีกหลายเกี้ย� ล้วนประดับด้วยพู่งามสีต่าง� คลุมด้วยผ้าราคาแพงหลายชนิด ข้าสอดส่องสายตาไปยังเกี้ยวนับสิบนั้น พยายามหาเกี้ยวผ้าแพรสีแดง . สมาธิของข้าถูกขัดลงหลายคราด้วยเสียงถวายพระพร เสียงซุบซิบต่างๆนานา แต่ในที่สุ� ข้าก็พบเกี้ยวผ้าแพรสีแดง ใจข้าลิงโลดยิ่งกว่าสิ่งใ� เกี้ยวนั้นคือเกี้ยวที่มิโดริอยู่ ข้าใช้ปลายนิ้วเล็ดมีดจากตัวปลา แล้วค่อยๆใส่มันไว้ในแขนเสื้อ แล้วลอบโรยยาพิษร้ายแรงประจำตัวของข้าไว้บนปลายมีด ระวังหนักหนาไม่ให้มันโดนตัวเอง เมื่อเกี้ยวทั้งหลายถูกวางล� เหล่าขุนนางชั้นสูง รวมถึงนางสนองพระโอษฐ์ลงมาจากเกี้ยวจนหมดสิ้นแล้วนั้� ก็แหวกทางให้กับเกี้ยวสุดท้าย แต่กระนั้นข้าก็ยังไม่ลงมือ� จนกระทั้งมือเรียวขาวเอื้อมออกมาเปิดชายผ้าแพรที่ถูกซ้อนจนแทบทึบแส� เพียงเห็นแขนเสื้อข้าก็ตระหนักรู้ว่� เป็นสตรีชั้นสูง ขณะนั้นในห้องโถงเงียบสนิ� เงียบจนน่ากลัว ข้าเพียงแต่มองเกี้ยวสลับกับอิจิว อิจิวจ้องเกี้ยวไม่วางต� เขาอยู่ใกล้เกี้ยวมาก มากจนสามารถป้องกันมีดที่ข้าจะซัดออกไปได้ ข้าภาวนาให้อิจิวสนใจสิ่งอื่นสักเพียงวินาที� ในที่สุดอิจิวก็เบนความสนใจไปยังเสียงอึกทึกนอกห้องโถงกะทันหัน!!! และฉับพลันนั้นเองข้าก็ซัดมีดสั้นออกไ�!!! ปักคอสตรีที่อยู่ในเกี้ยวทันท�!!! นางร่วงออกมานอกเกี้ย� ไม่แม้จะได้กรีดร้อ� นางสิ้นใจตายทันท� ทุกคนในห้องโถงตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก นางกำนัลผู้หนึ่งวิ่งเข้าไปประคองร่างของนางผู้นั้� แล้วร้องไห้ . 'โชวโกะ โชวโกะ!!! ฮือๆ โชวโกะ!!!' นางกำนัลผู้นั้นสะอื้� ข้ารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วตัว โชวโกะหรือ? ข้าฆ่าผิดคนหรือเช่นไ�? ข้าวิ่งเข้าไปหาศพนางทันท� เพ่งพิศที่ใบหน้าของหญิงผู้นั้นชัดๆ ใบหน้างามริมฝีปากซีดเผือ� ไม่ใช่!!! นางไม่ใช่ราชินีมิโดร� ข้าฆ่าผิดคนไป ในขณะที่ข้าสิ้นสติไปชั่วครู่ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง... ต่อมาข้ารีบตั้งสติอย่างรวดเร็วและก้าวเท้าหนีทันท� แต�..ข้างหลังข้� คือทหารมากมา� พร้อมกับอิจิวที่ประคองนายทหารที่เขาใช้ให้เฝ้าข้า นายทหารผู้นั้นหอบแล้วชี้หน้าข้� พลางพูดด้วยเสียอันแสนเบาแต่ชัดเจนว่า 'น นางคือ ซาไอ!!!' อิจิวมองข้าด้วยสายตาโกรธแค้นอย่างเต็มที่ เขามองข้าไปทั่วตัว ด้วยสายตาที่ข้าไม่อาจบอกได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ 'ซาไอ เจ้าหลอกข้าเสียนา� แต่สุดท้ายเจ้าก็แพ้เสียเอง นี้หรือ? อัจฉริยะขุนพ�' มันกล่าว แล้วทำทีจะสั่งให้ทหารเข้ามาจับกุมตัวข้� แต่แล้วก็มีน้ำเสียงหนึ่งดังขึ้� และไม่รู้ว่าข้าโชคดีหรือร้าย ที่นางมาขัดจังหวะ 'เกิดอะไรขึ้น? จะจัดงานเลี้ยงมิใช่หรื�? แล้วทำไมเสียงมันถึงได้อึกทึกอย่างนี้ อ้อ แล้วนั้นเอาทหารมาทำไม ' พระนางมิโดริก้าวเข้ามา ด้วยกริยาสง่างามเช่นที่พระนางชอบทำเสมอ เมื่อพระนางเข้าม� อิจิวผงกหัวให้เป็นการคารวะ และชี้ให้ดูข้า ราชินีมิโดริเพ่งพิศข้าสักครู่แล้วร้องขึ้�.. 'ซ ซาไอ ' สุรเสียงทั้งตระหนก รังเกียจ เยาะเย้ย และเหยียดหยา� 'ใช่แล้วพะยะค่ะ เจ้านี่คือนิชิโตะที่กระหม่อมพูดถึ� ที่แท้มันคือซาไอ มันปั่นหัวพวกเราอยู่นาน ' อิจิวกล่าว 'ฆ่ามันเสียเลย อิจิ�' พระนางมิโดริรับสั่� 'เป็นอย่างไรบ้างล่ะซาไอ โดนเข้าตัวเองบ้างรู้สึกอย่างไ�?' ทรงเยาะเย้� ข้าไม่พูดอะไรเลย เพียงแต่มองหาทางหน� ราชินียังทรงถากถางไปเรื่อย� ข้าไม่ได้ฟัง ข้ามองไปที่พระนางและเห็นว่าเป็นทางหนีที่ข้าควรเข้าไปที่สุด เช่นการจับพระนางเป็นตัวประกัน เพียงชั่วครู่ข้าก็ทรุดตัวลงในทันที แล้วไอโกรกครั้งใหญ� บางคนมองข้าอย่างตะลึ� แต่ข้ายังไม่เลิก ข้ายังไออยู่เรื่อย� มิโดริมองข้าอย่างตกใจแล้วชี้ให้นายทหารคนหนึ่งเข้ามาดูข้า นายทหารผู้นั้นลังเลสักครู่ก่อนที่จะเข้ามาด� เขาใช้มือคว้าแขนข้าไว้แล้วทำท่าจะลากตัวออกไป แต่ในชั่วพริบต� ข้าก็ขโมยดาบของมันออกมาจากฝั� แทงไปที่เจ้าหมอนั้� แล้วตรงไปที่มิโดริทันท� มันเกิดขึ้นเร็วมาก จนไม่มีใครตั้งตัวได้ทั� ข้ายกดาบขึ้นทำท่าจะจ้วงแทงไปที่มิโดร� แต่ อิจิวมีสติ เขาคว้าดาบเข้ามากั� แล้วซัดข้าออกไปทันที ความรู้สึกที่ข้าจำได้ตอนนั้นคือข้าลอยไปราวสามเมต� ตกลงกลางโต๊ะอาหารและนางกำนัลทั้งหลาย นั้นทำให้ข้าได้แผลแรกม� คิ้วขวาข้าแต� หลังจากที่ข้าตั้งสติได้ก็ลุกขึ้น แล้วเข้าสู้กับอิจิวอีก อิจิวตะโกนให้พวกทหารอารักขาพระนางมิโดร� แล้วหันมาสู้กับข้า เราสู้กันได้สักพัก ข้าก็ล่อมันออกมาจากห้องโถง มาที่อุทยานที่ข้าล่อวากิออกมาเมื่อสักครู� ข้าได้แผลเพิ่มอี� 2 แผ� แต่ก็พยายามล่ออิจิวออกมาที่วากินอนอยู่ เมื่ออิจิวเห็นวากิเขาชะงักไปช่วยครู่ ข้าไม่ปล่อยให้เวลานั้นสูญเปล่า ใช้ดาบของข้าฟันแขนมันทันที มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแล้ว ยกดาบจ้วงแทงที่ไหล่ข้า แต่ก็โดนเพียงเฉียว� การที่ข้าทำเช่นนี้ทำให้ข้ายิ่งเสียเปรียบ มันยิ่งโถมกำลังดาบลงมา ข้าได้แต่รับ แล้วมันก็ซัดข้าด้วยเข่� ข้ากระอักเลือดแต่ก็ทนไว้ เราสู้กันสักพั� สักครู่ต่อมาทหารเกาทัณฑ์กองพลหนึ่งเคลื่อนพลเข้าม� ข้าเห็นว่าสู้ไม่ได� ส่วนอิจิวนั้นยิ้มและกำลังจะใช้ดาบฟันข้� มันหัวเราะและพูดพึมพำว่า ต่อให้มันคนเดียวก็เอาชนะข้าได้ ข้าอาศัยจังหวะที่มันเผลอพ้นเลือดใส่หน้ามันแล้วจึงใช้ดาบฟันแผลเดิมที่แขนมัน หลังจากนั้นก็วิ่งหนีไปกระโดดลงบ่อน้ำที่ขุดลอกขึ้นเพื่อกันขโม� เลือดนั้นเข้าตาข้ามองเห็นแต่เพียงลาง� แต่ข้าก็เห็นได้ว่าแขนข้างที่ข้าฟันอิจิวตกอยู่ข้างตัวมันและมันกำลังมองข้าด้วยความโกรธแค้น มันไม่ได้วิ่งตามเพียงแต่สั่งให้พลเกาทัณฑ์ยิงธนูใส่ข้� ข้ากระโดดลงน้ำแล้วว่ายออกไ� สักครู่ข้าก็รู้สึกเจ็บแปลบที่สีข้า� ข้าใช้มือจับดูก็พบว่ามีเกาทัณฑ์ปักอยู่ที่สีข้างของข้าเป็นที่ลำบากเมื่อข้าจะว่ายน้ำ ข้าออกแรงดึงมันออกอย่างใจเย็นแล้วใช้นิ้วกดไว้เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าข้าอยู่ไหนโดยดูรอยเลือด� ข้ารู้ทางหนีในบ่อนี้ รู้ว่ามันต่อไปยังนอกราชวังในป่าทึบข้างวั� ข้าดำน้ำไปโผล่ใต้กอบัว ขณะนั้นเรื่องซาไอบุกวังดังไปทั่วแล้ว ทหารวิ่งวุ่นเพื่อหาตัวข้� ข้าได้ยินเสียงอึกทึก แต่ข้าไม่มีเวลาว่างมากพอ ข้ารีบหักกิ่งอ้อมาทำท่อหายใจแล้วว่ายออกไปตามทางที่วางไว้ทันท� เลือดของข้ายังไหลอยู� ข้าได้แต่ใช้เถาวัลย์ที่ราอยู่ในน้ำพันไว้ มันสีกับแผลของข้าขณะว่ายน้ำเจ็บปวดจับใจ ในที่สุดข้าก็ไปโผล่นอกวั� ในป่าชื้นข้างราชวั� ข้าโผล่พรวดแล้วหอบอย่างเหนื่อยอ่อน ข้าเหน็ดเหนื่อยมาก ข้าก้มหน้ามองพื้นที่เป็นตม น้ำหยดจากผมของข้� ข้าสูดหายใจแรงๆแล้วใช้แรงเฮือกสุดท้ายออกเดินไป จนได้พบกับมาโซยะ ข้าโล่งใจมากและรู้สึกว่าตัวเบาดังปุยนุ่น แล้วข้าก็ไม่รู้สึกอะไรอีกจนฟื้นขึ้นมา ." ทั้งกระโจมเงียบเสียงเมื่อซาไอเล่าจ� "นั้นคือที่เกิดทั้งหมด " เธอเสริม บางคนกระซิบกระซาบกันอย่างคาดการณ์ไปต่างๆนานา ซาไอได้แต่นั่งนิ่ง ชายตามองโควตะ โควตะมองกลับมา ก่อนที่จะตบโต๊ะให้เหล่านายกองเงียบ "เตรียมกองทัพให้พร้อม�" "มิโดริต้องมาแก้แค้นเราแน่นอน!!!" . . . . . . ซาไอย่างออกมาจากมี่ประชุ� เพื่อตรงกลับสู่ที่พักของตน "ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม? " ซาไอเงยหน้าขึ้� เซอิจินั้นเอ�!!! เขายืนอยู่ริมทางข้างหนึ่� "เพค่�!!" ซาไอตอบนิ่งๆ แต่ในใจนั้นร้อนผ่า� เซอิจิหลบคนไปที่ใต้ต้นไม� ซาไอเดินตามไปและโค้งให้เมื่อมาอยู่ข้างหน้า "มีสิ่งใดที่ใคร่รับสั่งแก่หม่อมฉัน เพค่�" ซาไอกล่า� เซอิจิจ้องหญิงสา� "เจ้าทำอย่างที่เจ้าพูดจริงๆหรือ�" เขาถาม ซาไอนิ่งไปชั่วครู่ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี "เพค่�" เธอกล่าวด้วยท่าทีภาคภูมิ อย่างทหารแท้ๆทีเดียว "เจ้าพอใจอย่างนี้แล้วหรือ? นี่คือใจของเจ้าจริงๆหรือ?" เซอิจิถามอย่างอ่อนโย� ซาไองุดหน้าล� รู้สึกเหมือนโดนพระนางฮิโตมิดุทีเดียว� เธออยากจะตอบเซอิจิว่� ไม่เลย! เธอไม่ได้อยากฆ่าคนเลยแม้แต่คนเดียว เธอทำเพื่อประชดตัวเอง ประชดเขาเท่านั้น แต่กระนั้นความเป็นทหารของเธอก็ตอบว่า "เพค่ะ นี้คือความภาคภูมิของหม่อมฉัน เพื่อชาตินั้นหม่อมฉันมีความจำเป็นต้องทำได้ แม้ใครคิดหักหาญกำลั� หม่อมฉันก็ไม่ยอม!!!" ซาไอดักค� เซอิจิถอนใจ "เอาเถอะ ตามใจเจ้� ขอบใจมากที่มาคุยด้วย" เซอิจิเอ่ยเบาๆ ซาไอโค้งแล้วจากไ� เซอิจิมองดูหญิงสาวจากไปช้าๆ "ตามใจเจ้าเถอ� อยากทำอะไรก็ทำ�.แต่สิ่งที่จะทำให้เจ้าเป็นอันตราย ข้าจะขวางให้เต็มที่ทีเดียว�"