[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 33 นารีผู้มีมารยา

ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องยังมุงจุดสนใจไปที่ซาไอ โดยหาสังเกตไม่ว่� เซอิจินั้นนั่งได้ไม่นิ่งเล� มาโซยะนั้นก็แทบจะต่อยกำแพงเสียให้มือหั� ส่วนโควตะนั้� ไม่ได้แสดงทีท่าอะไรนอกจากท่าทีตะลึงในความบ้าของน้องสาว ซาไอกระแอม 2-3 ทีก่อนที่จะเล่าต่อ ลมเย็นของเวลาสายันต์โชยเข้าม� สร้างความรู้สึกเหงาจับใจให้แก่แม่ทัพนายกองถ้วนหน้า แต่มันคงจะขัดอรรถรสการผจญภัยที่เหล่าแม่ทัพนายกองจะได้ฟังจากซาไ� หญิงสาวเริ่มเล่าต่อหลังจากหยุดไปสักครู่เพื่อตรวจสอบความสนใจของแม่ทัพนายกอง "ข้าถูกนำตัวเดินทางไป นานเท่าไรก็ไม่รู� เดินทางใดก็ไม่ทราบ ข้าได้แต่แสร้งนอนหลับอย่างหมดแรง จะรู้ก็เพียงได้ผ่านลำธารและถิ่นที่กันดารไปพักใหญ� จนจวบเวลาเกือบครึ่งวัน ข้าก็ถูกราดน้ำใส่หน้าอย่างแรง 'ฟื้นแล้วขอรั� ท่านวากิ' โจรผู้หนึ่งได้รับมอบหมายให้ราดน้ำใส่หน้าข้� เอ่ยรำพึงขึ้นให้บุรุษผิวสีดอกจำปีฟัง 'เจ้าเป็นใค�?' ผู้มีนามว่าวากิเอ่ยถามข้าอย่างเหยียดหยาม ขณะที่ข้าพยุงตัวขึ้นนั่งและปาดน้ำออกจากหน้�'เจ้าเป็นใค�?' วากิถามซ้ำอย่างรำคาญ ก่อนที่ข้าจะเบิกตามองชายผิวสีดอกจำปีให้เต็มต� 'อืม .ข้า ' ข้าอ้ำอึ้งอย่างไว้ท่� 'ข้าอะไ�? รีบๆพูดหน่อยได้ไหมเล่า น่ารำคาญ' เสียงตวาดอย่างหมดซึ่งความอดทนถ่ายมาจากปากคนหน้าสวย 'ข้าเป็นชาวบ้าน�.เป็นคนตัดฟืนธรรมดา วันก่อนข้าถูกเมียไล่ออกจากบ้า� เลยมาสลบอยู่ เพราะไม่ได้กินอะไรหลายวั� ขอบคุณที่ช่วยข้าเอาไว้ เออ�.พวกท่านคือใค�?' ข้าปลอมเสียงอย่างแนบเนีย� 'พวกเราคือกองคาราวานธรรมด�' เสียงตอบกลับมา 'พวกเราอยากให้เจ้าตบอะไรบางอย่างพวกเราหน่อย ก่อนอื่นเจ้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่�' วากิว่� แล้วโบกมือไล่ข้าออกไ� นายทหารคนหนึ่งคุมตัวข้าออกไป" ซาไอนิ่งไปสักครู� อ้าปากจะเล่าต่อแต่เซอิจิโพล่งขึ้นมาก่อ� "เจ้าอาบน้ำ!!!" เขาตวาดอย่างออกอาการหึงหวงเต็มที� "ต่อหน้าพวกมันหรื�?" เขาถามเสียงทุ้มๆต่ำๆอย่างมีโทส� แล้วถลึงตาถามอย่างล้วงลึกเข้าไปในนัยตาของหญิงสาวที่ทอดกลับมา "มิได� ท่านเซอิจิ" ซาไอตอบเรียบ� "ฟังข้าให้จบเสียก่อน .ข้าเพียงแต่แสร้งทำบ้าเช่นคนเถื่อนเท่านั้� พอเห็นน้� ข้าก็ตะโกนโหวเหวกเหมือนไม่เคยเห็นน้ำแล้วโดดโครมลงไปเท่านั้� 'ฉิบเป๋�!!! อ้ายเจ้าบ้�' เสียงสบถอย่างตะลึงงันของผู้คุมตัวข้าร้อง 'ทำไมเล่าท่าน?' ข้าแสร้งถามสวน 'ไม่ลงมาเล่นด้วยกันหรือ? น้ำออกจะเย็นสบาย!!!' ว่ากระนั้นข้าก็แสร้งสาดน้ำใส่มัน มันกระโดดหลบอย่างรำคี่รำคา� 'อ้ายคนเถื่อน�.ข้าไม่เล่นกับเจ้าหรอ� รีบขึ้นๆมา ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวข้าจะถูกคาดโทษ!!!' ว่าแล้วมันก็ฟาดกระสอบป่านมาให้ข้าใช้ต่างผ้าเช็ดตัว ข้าล้างขี้ม้าออกเพียงคร่าว� แล้วขึ้นจากแม่น้ำตามมันไ�" "อย่ากระนั้นเลยหากข้าจะบอกว่าเพียงปลอมตัวเพียงเท่านั้นก็รู้ความลับจากเจ้าโจรผู้นั้นแสนง่ายเหลือเกินล่� ข้ารู้มากเสียจนไม่ต้องดำเนินตามแผนของข้าต่อก็ได้ แต่ข้าก็ดึงดันจะทำตามแผนต่อไ�!!! และแล้วข้าก็ได้พบกับอิจิว . หากจะถามว่าบุรุษใดมองด� น่าเกรงขาม กล้าหา� กะล่อน เจ้าชู� ป่าเถื่อ� หรือแม้แต่เจ้าเล่ห� ชายผู้นี้แลจักรวมทุกสรรพสิ่งที่ข้ากล่าวออกมา เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ปะทะกับหน้ามันตรงๆ .. กระนั้นเถิ� บุคคลที่ตะลุยข้ามกองศพที่ล้นหลามด้วยเลือดเช่นข้ายังเข่าอ่อ� มันมองข้าเหมือนหมาป่าโหยหิวพบกวางเจ็� น้ำเสียงยังน่าครั่นคร้าม 'เจ้าชื่ออะไร?' อิจิวถามอย่างข่มขวัญข้� 'นิชิโตะข ขอรับ ข้าน้อยชื่อนิชิโตะขอรั�' เป็นครั้งแรกที่ข้าไม่ต้องแสร้งกลัวในน้ำเสียง แต่ข้าเข่าอ่อนกลัวมันเสียจริงๆ 'เจ้าเป็นชาวบ้า�? �.อยู่แถบๆนั้นหรือ?' 'ขอรับ ' อิจิวฟังคำข้าแล้วก็ใช้มือเท้าคางอย่างครุ่นคิ� พลางคว้าจอกเหล้าขึ้นมาดื่ม จิบพลางนึกพลางไปสักพักถามข้าต่� 'เจ้ารู้เกี่ยวกองทัพกู้ชาติหรือเปล่�?' มันถาม 'ขอรั�!!!!' ข้าตอบอย่างได้ที 'กองทัพกบฏไหมขอรั�?' ข้าแสร้งเอ่ยผิดๆ 'ข้านั้นอยากทราบเหลือเกินว่าเมื่อไรทางเมืองหลวง จะส่งกองทัพมาปราบกบฏเสียที' ข้าแสร้งว่ารายกองทัพเราเสียมากมา� ได้ผลตามที่ข้าคิ�! อิจิวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างได้ท� มันเริ่มซ้ำเติมกองทัพของเรา .ไม่ต้องสงสัยมันหาข้อเสียซ้ำพวกเราเสียหาย ข้าจำใจต้องไปตามกับมัน และใส่ไฟอย่างได้อารมณ์ พลางแกล้งยกยอปอปั้นมันไปเสียเต็มที� ทำให้ข้ากับมันพูดไปตามทางเดียวกั� สุดท้าย .เราก็เลิกคุยเรื่องงา� หันไปคุยเรื่องอื่นกันอย่างออกร� เพียงชั่วข้ามคืน มันก็วางใจข้าราวกับเป็นข้าทาสมันมานา� มันเชิญให้ข้าอยู่ในค่ายนั้นแม้นจะโดนเขม้นจากบริวารมันเสียมาก แต่มันไม่ฟังคำของลูกน้องของมัน หาที่พักให้ข้าอยู่อย่างสุขสบายเป็นที่สุด�. ข้าได้เริ่มดำเนินการตามแผนการที่ข้าวางเอาไว้ทันท� ข้าเฝ้าพเนาพนอ เยินยอ และรบเร้าให้มันเล่าเรื่องเมืองหลวงให้ฟัง ข้าแสร้งทำสนใจ และเฝ้าแสดงความคิดเห็นว่าสักวันข้าจะไปเมืองหลวงบ้า� ด้วยใบหน้าที่อ่อนเยาว์ ข้าทำตัวว่าง่า� ไร้เดียงสา และสนใจในตัวอิจิวมาก จิตวิทยาแผนนี้ของข้าได้ผ� อิจิวหลงรักใคร่ข้าเหลือเกิ� มันว่าข้าเป็นเด็กฉลา� เพราะในวันหนึ่งมันเอ่ยขึ้นกับข้าว่� 'ข้าไม่แปลกใจที่เจ้�! ถูกเมียขับไล่ออกจากบ้า� เพราะเจ้านั้นไม่เหมาะแก่การตัดฟื� แต่เหมาะที่จะเป็นนัก ปราชญ์เสียมากกว่�' มันชื่นชมข้าด้วยน้ำเสียงเครืออิจฉา สายตาที่มันมองข้าคล้ายคิดอะไรบางอย่างเอาไว้ พลันจู่ๆ มันก็ตบโต๊� ยิ้มกริ่มยินดีดังได้หยกวิเศษ 'ไปเถิดข้ามีแผนดี� แล้ว หากเจ้าเกลียดกองทัพกบฏ ข้ามีทางให้เจ้ามีส่วนร่ว� ข้าจะทำให้เจ้าเป็นผู้มีเกียรติสำคัญในการล้มกบฏ ชื่อของเจ้าจะจารึกอยู่ในพงศาวดารว่าเป็นวีรบุรุษตลอดกาล สนใจไหมล่ะ?' อิจิวเย้ายวนข้าด้วยคารมที่น่ารื่นรมย� ข้าพึ่งทำเสียงเห็นด้วยในลำคอ และพยายามหลบตามั� ข้าเกรงว่าสายตาที่บ่งบอกถึงความเหยียดหยามที่ข้ามีให้ต่อมันจะแสดงออกม� 'จริงหรือขอรั�?' ข้าแสดงจริตดุจดังกระดี่ได้น้� 'โอ๋ ช่างปรีชานัก ต้องทำอย่างไ�?' ข้าเห็นอย่างชัดเจน อิจิวยิ้มอย่างระรื่น คงคิดว่า นิชิโตะตัวน้อยหลงกลมันกระมั้� มันไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เล่นจอกเหล้าไปมาอย่างเล่นตัว 'ไม่อยากเลย หนุ่มน้อย ' มันว่า 'ข้าจะส่งเจ้าไปเป็นทู�' มันว่า ข้าตั้งใจฟังว่ามันจะมีแผนชั่วเสียสักเท่าใด 'เจ้าไปเป็นทูตขอทำสัญญาพักร� และบอกว่าเราต้องการ ไม่สิ เมืองหลวงต้องการทำสนธิสัญญาพักรบ ชั่วคราว อันเนื่องมากจา� ราชาอิเอยาสึทรงประชวรหนักไม่อาจออกมาว่าราชการบ้านเมืองได้ .' อิจิวบอก 'เสร็จแล้วเมื่อเจ้าจะออกจงหาทางลอบฆ่าแม่ทัพผู้หนึ่งเสีย นั้นคือซาไ�!!!' อิจิวบอก ข้าไม่กล้าสะดุ้ง มันคิดส่งข้าไปตายชัด� การกำจัดนิชิโตะนั้นคืดการส่งให้ไปเข้าถ้ำเสือ ซ้ำยังสั่งให้ไปฆ่าเสือเสียอี� ฆ่าซาไอหรื�? เจ้าหมอนี่มันจะเหี้ยมโหดเกินไปแล้ว ข้าคิ� อิจิวมองข้าอย่างสนเท่ห� 'ทำไมนิ่งไปเล่า?' อิจิวถามข้� 'เจ้ากลัวที่จะฆ่าคนหรือ?' อิจิวหยั่งเชิงข้� 'เปล่าขอรับ�' ข้าในคราบนิชิโตะตอ� 'ว่าแต่แม่ทัพซาไอนี้ หน้าตาเป็นอย่างไรหรือขอรับ?' 'แม่ทัพซาไอน่ะหรื�?' อิจิวทำท่าครุ่นคิด 'ข้าก็ไม่เคยเห็นหน้าดอกน่ะ แต่นางเป็นผู้หญิ� แล้วเห็นว่าสวยมากๆด้วย' อิจิวขมวดคิ้� 'ในค่ายทหารมีผู้หญิงไม่มากดอก ยิ่งคนที่เป็นแม่ทัพคงมีเพียงแค่คนเดียว�..เจ้าตกลงรับงานนี้ไหมล่�?' อิจิววกกลับมายังเรื่องเดิม ข้าพึงยืนลังเลอยู่ อิจิวนั้นฉลาดมาก การให้นิชิโตะผู้ที่ดูเหมือนว่าจะไม่กล้าแม้เพียงหยิบมีด ไปฆ่าแม่ทัพร้อยเล่ห์อย่างซาไ� นี่คือความริษยาที่เขาต้องการกำจัดนิชิโตะที่เฉลียวฉลา� แม้มันจะรักนิชิโตะก็ตามแต่�.แต่ว่าใครก็ตามที่มีแนวโน้มสามารถแย่งชิงอำนาจกับตนได้นั้น มันย่อมไม่ปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไป� ข้าก็สวมบทนิชิโตะผู้ไร้เดียงสา รับข้อเสนอทันท� ทำให้ความเริงร่า ยินด� แผ่ร่านไปทั่วตัวขุนพลลมกรดผู้อยู่ต่อหน้าข้� เขาแย้มมุมปา� แล้วหายออกไป สักพักต่อมาเขาก็กลับมาพร้อมกับแผ่นที่หนังผืนใหญ่ เจ้าโจรปัดทุกสิ่งที่อยู่บนโต๊ะลง แล้วกางแผ่นที่ลงบนโต๊ะ ข้าจ้องอย่างตะลึงงัน นั้นเป็นแผ่นที่กองทัพของเร� แจ้งรายละเอียดของทางหนีทีไล่ต่าง� ในค่าย ข้าวิเคราะห์ความคิดของมั� มันคงคิดว่าข้าเป็นเจ้าเด็กซื่อสัตย์ที่จะไม่มีวันเผยความลับว่าข้ามาจากค่ายโจร และหากข้าทำสำเร็จหรือไม่ก็ตา� อิจิวก็มีผลประโยชน์แม้แต่เพียงสร้างความวุ่นวายในค่ายของเรา�" ซาไอเปิดหมวกออ� แล้วแกะปอยผลสีดำอมม่วงออกม� บัดนี้ผมนั้นยาวเพียงไหล่ของหญิงสาว จากที่มันเคยยาวถึงสะเอ� "สิ่งข้าแปลกใจมาก� คื� กองทัพโจรไม่มีการส่งไส้ศึกเข้ามายังค่ายเราเล� อาจเป็นเพราะความหลงระเริงในตนเองหรือความระแวงของอิจิวก็ตาม พวกมันยังไม่มีใครรู้เลยว่าแม่ทัพซาไอหายไปจากกองทัพ� ข้าเลยได้ทีสวมรอ� เป็นอันว่า เมื่อข่าวมาถึงว่าแม่ทัพซาไอหายไป ใครๆก็คิดว่าถูกข้าลอบฆ่าโดยไม่พบศพ แล้วข้ากลับมาด้วยสภาพสะบักสะบ้อม คนที่ถูกส่งไปร่วมคณะทูตด้วยข้าจัดการกำจัดระหว่างทา� เมื่อกลับมาถึงแผนของข้าก็ถูกตระเตรียมไว้อย่างสมบูรณ์ ไม่มีแม้ใครที่จะสงสัยข้าเล� มีคนริษยาข้ามากมายแต่พวกเขาก็ไม่สามารถหาเหตุผลขึ้นมาสงสัยข้าได� วากินั้นสงสัยข้าเป็นที่สุด น่าเสียดายที่ผมของข้าถูกย้อมด้วยขี้เถ้าจนด� ข้าตัดผมตัวเองส่วนหนึ่งกลับมาเป็นหลักฐานว่าข้าได้ฆ่าแม่ทัพซาไอด้วยตนเอ� และสมอ้างว่าพวกทหารที่ไปกับข้าถูกซาไอสังหารเสียสิ้� สรรเสริญพวกเขาว่าเสียสละเพื่อให้ข้าได้ฆ่าค� อิจิวดูเหมือนจะไม่ติดใจอะไรเกี่ยวกับทหารที่ตายลงไป ในใจของเขายิ่งเพิ่มความระแวงข้าขึ้นอีก เพราะ ทั้งๆที่เขาส่งข้าไปตาย แต่ข้ากลับรอดกลับม� เป็นเรื่องที่เขาไม่รู้ว่าควรเสียใจหรือดีใจกันดี .