|
ริมฝีปากแดงซ่านเม้มอย่างเจ็บแค้น ร่างกายกำยำคล้ำแสดงถึงความเป็นชายเต็มตัวนั้นสั่นเกร็งขึ้� มือหยาบกร้านเท้าหัวอย่างครุ่นคิด แต่บนลำคอสง่ากลับมีบางอย่างคล้องเอาไว้�.
อิจิวนั้นแสนจะเจ็บแค้นซาไอ เพราะเธอได้ทำให้เขาเป็นคนพิการ หญิงสาวหลอกเขา ซ้ำยังตัดแขนของเขาไป ตอนนี้เขาแค้นซาไอจนแทบคลั่� ตอนนี้เขาครุ่นคิ� แผนแก้แค้นหล่อนให้ได� ทิ้งความคิดเดิมที่จะสร้างผลงานให้ประจักษ์ตาแก่ราชินีมิโดริ�.
ชายหนุ่มหยุดคิดไปชั่วครู่เมื่อมีเสียงเคาะประตู
"ข้าเข้าไปได้ไห�?" เสียงอ่อนหวานของสตรีดังขึ้� อิจิวลุกจากเก้าอี้ไปเปิดประต� แล้วอ้าแขนที่มีอยู่ข้างเดียวโอบกอดร่างสตรีที่โผเข้าห�
"ราชินี!!!" อิจิวพึมพำ แล้วใช้เท้าปิดประต�
"ราชินี
พะยะค่ะ คราวหน้าอย่าทำอย่างนี้อี� พวกนางกำนัลยิ่งปากมากอยู่ด้ว�" อิจิวเอ่ยอย่างเป็นกังว� ราชินีมิโดริจูบปลายคางของเขา พลางมองด้วยตาหวา� อิจิวยิ้มพลางถอนใจ แล้วประคองร่างบางไปยังเก้าอี� ราชินีมิโดริขึ้นนั่งบนตักชายหนุ่�
"ท่านไปไหนม�? ถึงมาหาข้าได�" อิจิวถาม สีหน้าราชินีมิโดริเปลี่ยนไปทันที เป็นเหี้ยมเกรียม
"ข้าไปหาเจ้าเฒ่าอิเอยาสึมา
ที่คุกใต้ดินน่� มันโสโครกเหลือเกิน ยังร้องเรียกข้าอีก มิโดริจ๊� มิโดริจ๋�!!!" หล่อนเล่าอย่างขยะแขย�
"แล้วท่านจะไปหามันทำไ�?" อิจิวถามอย่างงงๆ
"ก็
ข้าจะทำการเกณฑ์ทหารน่าซ� ถึงได้ต้องไปค้นตราสัญลักษณ์ประจำองค์จากมัน" พระนางเอ่ยอย่างฉุนเฉีย� ก่อนที่จะโอบกอดรอบคออิจิ� ใช้ปลายนิ้วงามลูบไล้ตอแขนที่หายไ�
"นังซาไอมันร้ายนัก
มันจะเอาทุกอย่างไปจากข้าหรืออย่างไ�? ตั้งแต่บ้านเมืองจนถึงลูกชา� ตอนนี้ยังจะมาเอาคนรักข้าไปอี�" มิโดริคร่ำครวญ อิจิวรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าทันท� ซาไอ..มันร้ายนัก เขาจะต้องตามจองล้างจองผลาญมันด้วยตัวของเขาเอ�
"ข้าไม่ไปไหนจากท่านทั้งสิ้น
ราชินีที่รั�" เขาเชยคางพระนา�
"เรื่องรบน่ะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ ให้ข้าได้ฆ่ามันด้วยตัวของข้าเอ�" อิจิวบอก ราชินีมิโดริได้แต่ยิ้ม แล้วโอบกอดอิจิวไว้
"ได้สิ
ข้าให้เจ้าแก้แค้นแน่
ทัพสามแสนของพวกเราแสงยานุภาพเกรียงไกร แม้มันมีทัพแสนแต่ก็น้อยกว่าเราสามเท่� แต่นังซาไอนี่สิ
นางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก�" มิโดริเปรยอย่างหดหู่
"ไม่เป็นไร
คราวก่อนข้าประมาทเอง คราวนี้ข้าจะวางแผนให้รอบคอ� ไม่ให้ทัพสามแสนของเราต้องสูญเสียไปเปล่าๆ" อิจิวออกปากสัญญาแก่ราชินีมิโดร� ราชินีลังเลอยู่สักครู่ แต่เมื่อมองหน้าอิจิวพระนางก็ตกลงในที่สุด�
"ได้ส� พรุ่งนี้ข้าจะทำการแต่งตั้งเจ้าเป็นแม่ทัพไปจัดการพวกกองทัพกู้ชาติ�"
.. . . . . ..
ในตอนเช้าวันรุ่ง ในการประชุมราชการในราชสำนักนาก� การแต่งตั้งอิจิวเป็นไปอย่างสงบเรียบร้อ� จะว่าไปแล้วคงไม่มีใครกล้าคัดค้านเสียมากกว่� อิจิวออกไปตรวจดูทัพสองแสนของตนอย่างภาคภูมิ แขนที่ขาดหายไปยิ่งเติมความแค้นให้เขาได้มากกว่าเดิมเสียอี� อิจิวใช้เวลาตลอดเช้ายืนมองวากิที่ยังหลับคล้ายคนตายไม่ตื่� เขาลดตามองมายังผู้มีใบหน้าสวยราวหญิงสาวอย่างสลดใ�
"ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเองวากิ�.จะเอาเลือดซาไอมาให้กับเจ้า ล้างแก้แค้�" อิจิวกล่าวแล้วหยิบหมวกเหล็กขึ้นม� พลางเดินออกไป
"จัดทัพ!!!" เสียงตะโกนของเหล่าทหารแนวหน้าโวยวายให้กับทหารกว่าแสนนา� อิจิวมองฝูงทหารของตนก่อนที่จะใส่หมวกเหล็กก้าวขึ้นบนหลังม้าศึ� ก้มศรีษะให้กับผู้สำเร็จราชการของอาณาจักรคื� ราชินีมิโดริ ก่อนที่จะจากไป ราชินีมิโดริก้าวลงจากเฉลียงตรงเข้าไปหาชายผู้เป็นที่รัก แล้วร่ำไห้อยู่ห่าง�
"กระหม่อมจะฆ่าซาไอให้ได้พะยะค่ะ ขอพระนางจงรอ�" อิจิวผงกหัวอีกครั้� ก่อนที่จะชักม้าศึก แล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงที่มีอำนาจว่า
"เคลื่อนทัพ!!!"
แล้วกองทัพกว่าแสนก็เคลื่อนย่างตราออกไป พร้อมกับคำสาบานของอิจิวว่าจะสังหารซาไอที่บังอาจทำให้เขาเป็นคนพิการให้ได้�
. . . . . .
ในกระโจมของแม่ทั� โควตะกำลังวุ่นวายกับกองตำราพิชัยสงครามและการเช็ดดา� เขาคาบภู่กันไว้ในปาก แล้วใช้มือสองข้างเช็ดดาบ ตาก็อ่านตำราพิชัยสงครา� มาคุเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร
"ท่านโควตะขอรับ อาหารขอรับ" เขาเอ่� แต่ดูท่าทางโควตะจะไม่ได้สนใจเขาเลย ยังคงนั่งแขนพันขาพันอยู่
"ท่านโควต� อาหาร
."
"เออๆ�.อ้าอู้แอ้ว อางไอ้องอั้นแอ�(เออๆ
ข้ารู้แล้ววางไว้ตรงนั้นแหละ)" โควตะเอ่ยเสียงอู้อี้ ให้มาคุวางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะข้าง� แต่เมื่อมาคุจะวาง
.
"ไม่ต้องแล้วมาวางไว้ตรงนี้ดีกว่า
" โควตะกวาดตำราตกจากโต๊ะดังโคร� แล้วรับถาดอาหารจากมาคุมาวางไว้
"ว้า
ข้าวโพดขาไก่อีกแล้ว
.บอกพ่อครัวให้เปลี่ยนบ้างสิ กินม� 3 วันแล้วน้า�" โควตะร้องโอย
"เออ
ก็เป็นคำสั่งของท่านซาไอแหละขอรับ"
"อืม
งั้นไปบอกซาไอว่าข้าให้เปลี่ยน
" โควตะว่า ขณะสวาปามข้าวโพด
"อืม
คงไม่ได้น่ะขอรับ เพราะท่านโควตะให้ท่านซาไอจัดการเสบียงไม่ใช่หรือขอรับ.." โควตะชะงักไปชั่วครู่
"เสบียง? มีปัญหาเกี่ยวกับเสบียงเรอะ"
"ข้าก็รู้ไม่หมด ถ้าอยากรู้ต้องไปถามท่านซาไอแหละขอรับ" มาคุสะบัดเปียแล้วลงนั่� โควตะทำท่าเซ็ง คีบขาไก่ขึ้นมาดู
"เฮ้อ
ถ้านัตสึกิอยู่ปานนี� เราคงได้กินของอร่อยๆกันแล้� วัตถุดิบแค่นี้
นางคงไม่ทำข้าวโพดขาไก่เสียทุกวันหรอก
" โควตะบ่นพึมพ� พลางจินตนาการภาพถึงนัตสึกิ
"ยายซาไอก็ทำอาหารสู้ครึ่งหนึ่งของนัตสึกิก็ยังไม่ได้เล้ย!!! ข้าเนี่ยเป็นหนุ่มที่โชคร้ายที่สุดในโลกเสียจริง� จากคู่หมั้นมาแล้วยังต้องมาอยู่กะน้องสาวบ้าเลือดอีก�"
"งั้นข้าขอโทษด้วยที่บ้าเลือ�!!!" เสียงเหี้ยมดังมาจากประตูกระโจม มาคุกลืนน้ำลายเฮือ� โควตะทำไม่รู้ไม่ชี้แทะขาไก่ต่อไป ซาไอหอบบัญชีเสบียงเดินเข้ามาแล้ววา� *ตุ้บ * บนโต๊ะของโควตะ
"ใครมันจะไปดีเท่า นัตสึกิของเจ้าล่ะ
รู้ไหม? พูดอย่างนี้เขาเรียกทำลายขวัญทหาร" ซาไอกัดฟันกรอด� โควตะเงยหน้ามาจ้องซาไอ ด้วยสายตาใสปิ๋�!
"จริงหรือนี�!!! ข้าไม่ยักรู้เฮ� ขอบใจที่บอ�" โควตะพูด ซาไอมองพี่ชายแล้วส่ายหน้าเบื่อ� จึงนั่งล�
"มีอะไรเรอะ
ปกติเจ้าไม่มีอารมณ์ขัน
แล้วทำไมวันนี้มีล่�?" โควตะถาม ซาไอเชิดหน้าขึ้น
"อารมณ์ขั�?
ข้ายังไม่ทำให้เจ้าหัวเราะเสียหน่อ�"
"เอาเถอะๆ มีเรื่องอะไร?"
"เสบียง
เจ้ารู้ใช่ไหมว่ามันใกล้หมดแล้� จริงๆแล้วควรมาถึงตั้งแต่เดือนที่แล้วด้วยซ้� น่าแปลกที่เสบียงยังมาไม่ถึ� ข้าส่งคนออกไปแล้วแต่�.มันน่าจะมาถึงตั้งแต่ราวๆ 3 วันที่แล้วน้า
ข้าเลยมาหาเจ้า"
"อืม
." โควตะทำเสียงรับรู้
"ข้าก็ว่างั้นยกเว้นจะเกิดอะไรขึ้นกับกองเสบียง�."
ก่อนโควตะจะพูดจบประโยคเสียอี� นายทหารผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้าม�
"เกิดอะไรขึ้น!!!" โควตะเอาตะเกียบชี้หน้าถา� สายหอบแฮ่ก� ก่อนที่จะสูดลมหายใจบอก
"อิจิ�!!!!" สายพูดเสียงดังแทบตะโกน
"อิจิวทำไ�?" ซาไอถา�
"มันยกทัพ 2 แสนม� กะจะจัดการค่ายเราแล้วขอรับ!!!"
โควต� ซาไอ แล� มาคุ มองหน้ากันอย่างไม่ได้ตั้งใ�
|