|
โควตะเดินวนไปมาอย่างเป็นกังวลหน้าห้องกระโจมสำรองแห่งหนึ่� เมื่อสักพั� หลังจากเขาไล่ความโศกเศร้าที่นัตสึกิจากไป ค่ายเงียบไปถนั� และหลังจากที่เขากำลังฝึกทหารอยู่ ทหารก็มารายงานว่� มีเด็กคนหนึ่งอยากพบเขาเป็นที่สุด
"ท่านไอซาโน�!!!" โควตะอุทานอย่างตื่นตกใ� เมื่อเห็นร่างเด็กสิบขวบที่ยืนร้องไห้อยู่ นายทหารผู้หนึ่งจูงม้าเข้าม�
"ท
ทามะ" ไอซาโน่สะอื้� โควตะรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดี
"เกิดอะไรขึ้นขอรั�?" โควตะจับไหล่เด็กน้อยเป็นเชิงปลอบโย�
*ตุ้บ!!! * เด็กชายหมดสติฟุบไปในอ้อมแขนของเข�
"มาคุ!!! พาเด็กไปดูที!!" โควตะตะโกน แต่นั้นคือเรื่องที่เกิดเมื่อสักครู่นี่�
โควตะคิดจะเข้าไปดูเสียหน่อ� แต่มาคุก็ออกมาก่อน
"เป็นยังไ�?" โควตะถามอย่างรีบร้อน
"หมดสติขอรั� คงเพราะขี่ม้ามาเกือบครึ่งวันก็เป็นได� แล้วก็ตื่นตกใจ ให้พักสักครู่ก่อนดีกว่าขอรับแล้วค่อยเข้าไปเยี่ยม" มาคุเปรยเบาๆ ก่อนที่จะสั่งให้พ่อครัวทำอาหารมาให้เด็กชายทานเสียหน่อย การควบม้าครึ่งวันโดยไม่ทานอะไรและร้องไห้ไปด้วย คงเสียพลังงานมากทีเดีย�
"ขอเข้าไปดูหน่อยได้ไห�?" โควตะถามอย่างจะเอาให้ได้ มาคุก็ยักไหล� โควตะวิสาสะถือเป็นคำอนุญาตเข้าไปดูเด็กชายที่นอนตะแคงอยู่บนเตีย� โควตะเดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ เขาไม่คิดจะปลุกเด็กน้อยแต่อย่างไ� ชายหนุ่มลากเก้าอี้มาหาตัวช้าๆแล้วนั่งล� อาจารย์หรื�? คำที่เด็กคนนี้พูดเป็นครั้งสุดท้า� เกิดอะไรขึ้นกับนัตสึกิ? เขานั่งเป็นกังวลร้อนรนแต่ก็ไม่ได้รบกวนเด็กน้อย ไอซาโน่หลับตาปี๋ โควตะปัดผมออกจากหน้าเด็กน้อยเบาๆ
"ท่านนัตสึกิ
" โควตะพึมพำ
. . . . . .
อีกแล้ว
.ฝันอีกแล้วหรือนี� ฝันร้ายอีกแล้ว ไม่ฝันมานา� แต่ก็ไม่อยากฝั� อีกแล้วหรือนี่? เห็นอีกแล้� เห็นตอนที่ไฟไหม้ เห็นตอนที่ตกจากสะพาน เห็นตอนที่จมน้� เห็นๆ
เห็นอะไรต่างๆนาน� ตั้งแต่หลงป่� ไปจนถึงพวกพรานป่� ตอนที่มันใช้มีดกรีดขาเราตอนที่จะขโมยอาหารมัน มันกำลังจะเอาตัวเราไปแขวนคอ
.ใช�!!! ตอนนั้นเรากำลังจะตาย รึว่า
เราตายไปแล้ว
ต
แต่
ไม่สิไม�!!
เรายังอยู่�.เรารอดมาได้ยังไง
ใช่แล้ว
เห็น
เราเห็นอาจารย์ขี่ม้าเข้ามา
ใช้ง้าวฟาดพรานป่าพวกนั้� ขณะที่เราห้อยคออยู่ในบ่วงเชือก อาจารย์ควบม้าเข้าตัดเชือ� ตอนนั้นดวงตาพร่ามัวไปหมด อาจารย์อุ้มเราขึ้นมา
อบอุ่�
หลับให้สบายน� เด็กน้อย�.อาจารย์พูดอย่างนั้� ครับ!! อาจารย� เราหลับไ� อาจารย์พาเรากลับไปที่จวน เราเจอซันจ� กั� โชนิ เราสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนตายกั� แต่ทำไมข้าถึงได้ทิ้งพวกเขามาล่ะ
.เพราะข้าต้องตามหาทามะให้ไปช่วยอาจารย� ใช�!! ทามะ ทามะ ทามะ
"ทามะ!!!" ไอซาโน่ร้อ� เหงื่อไหลโทรมเต็� และเขาได้ตื่นขึ้น
.
"ท่านไอซาโน�!!!" โควตะปราดเข้� ขณะกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู� เด็กน้อยลุกลี้ลุกล้น ปากเขาอ้าหุบอ้าหุบ ในหัวกำลังเรียงเรื่องราวที่จะเล่าให้ทามะฟั�
"มีอะไรขอรั�? ที่ไรโบเซ็นเกิดอะไ�? ท่านนัตสึกิเป็นอะไ�?" โควตะถามอย่างรีบร้อนแล้วฉวยมือไอซาโน่มาลูบปลอบ ไอซาโน่กลืนน้ำลายแล้วเงียบไปสักพักจึงตอบ
"ทามะ..เออ
ท่านแม่ทัพโควต�"
"เรียกทามะอย่างเดิมเถอะขอรั�"
"ก็ได้
ทามะ"
"เกิดอะไรขึ้น?" โควตะถาม ไอซาโน่ปล่อยโฮก่อนที่จะพูดใดๆก็ตาม
"ร
ไรโบเซ็น..�..ถูกยึด ซามะเป็นคนทำ อ
อาจารย์ถูกจับเป็นต
ตัวประกัน ให้ท่านทำอะไรมัน
ม..ไม�..ได�" ไอซาโน่ร้องไห้สะอึกสะอื้� โควตะลูบหัวเด็กน้อ� เขาพอจะจับความได� โควตะปลอบให้เด็กชายเงียบและนอนพั� ส่วนตนเองก็เดินออกมา แล้วเรียกมาคุเข้าไปหาที่กระโจม
"แย่สิขอรับ!!!" มาคุเปรย พลางครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียด เขารู้ว่าโควตะเครียดกว่าหลายเท่า นัตสึกินั้นสำคัญสำหรับโควตะเท่าไรไม่มีใครรู้ แต่รู้ว่าสำคัญมากสำหรับโควตะ แม่ทัพใหญ่ประสานมือคาดไว้ที่หน้าผา� ขบฟันแล้วหลับตาอันเป็นลักษณะทางประสาทของเข� มาคุเงียบไปพักใหญ่ เขาจ้องมองผู้บังคับบัญชาที่กำลังครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียดของเขาอยู่ มาคุผู้แก่ด้วยประสบการณ์สมองตันไปหมด โควตะทำท่าเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ เครียดจริง เหมือนตอนที่เขาเคยแตกทัพเสียจริง รู้สึกเครียดเหมือนตอนที่ซาไอติดอยู่ในกองเพลิ� แต่มันมากกว่�.. เครียดกว่าเดิมหลายแสนเท่� แต่ในที่สุดท้องไส้ที่บิดเกลียวก็ว่างเปล่าเมื่อเขาตัดสินใ�
"มาคุ"
"ขอรั�!!!" มาคุหันมารับคำอย่างรวดเร็ว โควตะเอนกายลงบนพนักเก้าอี้
"ข้าจะยกทัพไปหาเจ้าซามะ เพื่อช่วยท่านนัตสึกิ"
"แต่
"
"ไม่แต่หรอก" โควตะเอ่ยอย่างมั่นใจ เขาอาจจะคาดการณ์ไม่แม่นเหมือนตาเห็นอย่างซาไอ แต่เขาก็นับว่าเป็นคนทำอะไรไม่ค่อยพลาดคนหนึ่ง
"แม้จะถูกจับตัวเข้าไปมันก็คุ้มไม่ใช่หรื�?" โควตะยิ้มอย่างเยือกเย็� มาคุมองหน้าโควตะ โควตะมีแผนอะไรกันแน่!! แสงตะวันสาดส่องเข้ามาเริ่มอ่อนลงแสดงถึงยามเย็น
"แผนท่านคืออะไรหรือ? ท่านโควต�" มาคุเอ่ยขึ้น โควตะหันกลับมา
"ไปตา� ซาโอ�!!! ให้ข้าที" โควตะเอ่ยถึงหลานของโทงาร� มาคุเลิกคิ้วคิดอย่างข้องใจ ทั้งคู่ไม่ค่อยถูกชะตากันแล้วท่านโควตะจะ
"ไปตามมาส� มาคุ" โควตะย้ำ
"ขอรั�" มาคุรับคำสั่งแล้วถอยออกไ� พลางเดินเร่งไปหาซาโอ� หวังว่าซาโอะคงไม่ทำตัวไร้มารยาทต่อหน้าของโควตะหรอกนะ เพราะท่าทางโควตะพร้อมจะกระตุกเส้นอารมณ์ให้ขาดระเบิดออกมาได้ทุกเมื่�
"แม่ทัพโควต�!!!" ซาโอะทำความเคารพด้วยท่าทีอวดดีเช่นเดียวกับที่เขาชอบท�
"เราอยู่ในหน้าที่การงาน เคารพข้าด้วย ซาโอ�!!" โควตะเอ็� แต่ซาโอะยิ้มเยาะ
"แล้วท่านแม่ทัพออกไปสู้ก็เพราะคุณหนูนัตสึกิ เรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องการงานได้อย่างไรขอรั�?" เขาพูดอย่างรู้ทั� โควตะหันมาขมวดคิ้ว จริงๆซาโอะก็เป็นคนฉลาด แต่ไม่เฉลียวเท่านั้นแหละ ปากร่า� กราดคำพูดไปเรื่อ� ไม่รู้ที่สูงที่ต่ำ
"เฮอะ!!! แล้วข้าเป็นแม่ทัพน� ไม่ใช่เจ้า!!!" โควตะหันมาเอ็ด ซาโอะยังยิ้มอย่างอวดดี
"นั้นสิ!! แต่แม่ทัพไร้ความสามารถก็ควรเปลี่ยน" เขาว่า โควตะมองซาโอะอย่างเหยียดหยาม เขาเป็นเสือไม่ควรไปกัดกับสุนัข แต่เสือก็ทนฟังคำพูดของสุนัขไม่ได้นานเหมือนกั�
"เจ้าชอบนัตสึกิใช่ไหม?" เขาถาม
"ใช�!!!" ซาโอะตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ
"แล้วอยากแก้แค้นให้ลุงของเจ้าไห�? ท่านโทงาริน่�" โควตะถาม ซาโอะจ้องมองโควต� เกรงว่ามันจะเป็นกลอะไรสักอย่าง
"ใช่
" เขาก้มหน้าอย่างข้องใ� ว่าจะมีกลอะไรในคำพูดนั้น
"ไม่แน่ใจเอาเสียเลย!"
"ใช�!!! ข้าอยากแก้แค้นให้ท่านลุง" ซาโอะแทบตะโก� โควตะยิ้มอย่างพอใจ แล้วหันลงไปนั่� เด็กคนนี้พยศมาแต่ไหนแต่ไ� ชอบทำตัวนอกคอกเสมอมา โควตะรินเหล้าลงจอก
"ดื่มสิ!" เขาเอ่� ซาโอะรับไปดื่มตามมารยา� เขาไม่เคยฟังใครอยู่แล้� แต่ถ้าไม่ดื่มโควตะจะว่าเขาขี้ขลา� ชายหนุ่มวางเหล้าลง
"มีอะไร?" เขาปาดริมฝีปาก ทีท่าอวดดียังคงอยู่แต่ก็น้อยลงเมื่อเห็นการยั่วโมโหไม่ได้ผลเท่าที่ควร โควตะหัวเราะ หึ�
"อายุเท่าไรแล้วปีนี้น่ะ?" โควตะเอ่ยถาม ซาโอะเลิกคิ้�
"ทำไม?"
"แม่ทัพถา�!! ตอบส�!"
"26�." ซาโอะตอบเบาๆ โควตะยิ้มอย่างพอใจ
"เป็นหนุ่มแล้วสิน�.." โควตะพึมพำ ซาโอะหรื�? ใช�!!! เมื่อก่อนเจ้าเด็กจอมกวนที่ทำเอาทั้งราชสำนักระอาก็เด็กคนนี้แหละ� ผู้เป็นน้องของอำมาตย์โทงาริเป็นพ่อค้าภูมิฐานที่ยุ่งวุ่นวายกับธุรกิจของเขาจนไม่มีเวลาเอาใจใส่ลูกชายคนเดีย� ซาโอะเริ่มเรียกร้องหาความสนใ� โดยการฝึกเป็นขโม� ย่องเบ� ฝีมือเข้าขั้นสุดยอ� สะเดาะกลอนและกุญแจ เข้าขโมยทรัพย์สินของชาวบ้านธรรมดาจนไต่เต้าไปเป็นขุนนางในราชสำนัก แต่เมื่อถูกจับได� พ่อของซาโอะอับอายมาก ถึงกับส่งมาให้โทงาริดูแล โทงาริดัดนิสัยของเขาให้เลิกขโมยได้
แต่เหล่าขุนนางคนอื่นก็ยังมีอคติในตัวเด็กที่ฉลาดเฉลียวแต่ปากดีคนนี้ ไม่มีใครรักหรือเอาใจใส� มีแต่โทงาริเท่านั้� ซาโอะทั้งรักและผูกพันธ์กับอำมาตย์ท่านนี้ โควตะยังจำได้ตอนที่เขาเข้าเป็นมหาดเล็กใหม่� ซาโอะนั้นรังแกซาไอ เขาไปยืนถกเถียงกับเจ้าเด็กนี้ตั้งนานแต่ก็ไม่ชน� จนต้องลงไม้ลงมือ ดีที่โทงาริมาขวางไว้ทั� ไม่งั้นคงมากกว่าหัวร้างข้างแตก จากนั้นพวกเขาสองคนก็มองหน้ากันทีไรเป็นหาเรื่องมาทะเลาะกั� แต่น่าแปลกที่วันนี้โควตะต้องมาขอร้องเจ้าเด็กคนนี้ให้ช่วยเหลือบางอย่า�
"นั่งสิ!! ซาโอ�" โควตะเชิ� ซาโอะมองอย่างไม่ไว้ใ�
"คงไม่เลื่อยเก้าอี้หรอกนะ?" เขาถามอย่างระแวง หลายปีก่อน โควตะกับเขาเคยมีเรื่องทะเลาะกันในหอนางโลมเพราะไปแย่งกิองคนเดียวกัน โควตะแกล้งชวนเขาคุยแล้วส่งเก้าอี้ขาหักให้เขานั่ง
"เรื่องแบบนั้นเด็กๆ" โควตะยิ้มเยา�
"ถ้าข้าจะแกล้งเจ้� ข้าจะให้มือขวานสักคนอยู่ที่ประตูกระโจม แล้วฟาดขวานลงมาให้เจ้าตกใจเล่น" โควตะยิ้� ซาโอะทำท่าใคร่ครวญ
"เป็นความคิดที่ดี ไว้ข้าจะเอาไปท� เวลาท่านลุงเชิญท่านเข้าบ้า�!!!" ซาโอะยิ้มตอบ ทั้งคู่กำลังต่อสู้ด้วยวจ� และค้นเรื่องความหลังขึ้นมาพู� เขาทั้งสองคล้ายมีอะไรเหมือนกัน มักทะเลาะกันเพราะแย่งผู้หญิงคนเดียวกันเสมอ
"ยังจำผู้หญิงที่ชื่อมามิโกะได้ไหม?" ซาโอะหัวเราะ
"ใช่ๆ นั้นทำให้เราแย่งกันจนแข่งกันประมูลผู้หญิงคนนั้นจนหมดตั� สรุปว่าหอบุปผาสวรรค์รวยไปหลายเดือนเล�" ทั้งคู่หัวเราะ โควตะรินเหล้าเพิ่ม
"สุดท้ายท่านก็ได้ไป!!!" ซาโอะบอก ด้วยความเศร้าสร้อย "สุดท้ายท่านก็ชนะ!!!" โควตะพยักหน้�
"ท่านทำอะไรกับนางน่�?" ซาโอะถาม
"ฆ่านางหรือ? ทำไมข้าไม่เจอนางอีกเลย" เขาถาม โควตะก้มหน้านิ่ง แล้วกินเหล้าเพิ่�
"ข้าปล่อยนางไป
"
"ห๊�!! สวยออกอย่างนั้นน่ะ" ซาโอะตบโต๊ะอย่างเสียดา� โควตะพยักหน้�
"ข้ายอมรับซาโอะ บางครั้งที่แย่งผู้หญิงกับเจ้าก็เพราะอยากเอาชนะเจ้า ข้าเห็นเจ้าตอนนั้นแล้ว ข้าเสียใ� ซาโอ� ข้าไม่ทำอะไรนางให้รู้สึกผิดไปกว่านี้หรอก ให้เงินแล้วส่งกลับบ้าน แล้วก็ถูกพระนางฮิโตมิเอ็ดตะโรไม่ให้เข้าวังสามวันเจ็ดวั�" โควตะเอ่� ซาโอะรินเหล้าให้ตัวเอง ดื่มเฮือกใหญ่แล้วทรุดหน้าลงกับโต๊ะ
"ข
ข้าไม่ร้องไห้น�" เขาบอกด้วยเสียงเหมือนมีอะไรมาจุกที่ค�
"ข
ข้าแค่จำได� �..ตอนที่ท่านช่วยข้าเท่านั้นเอง" ซาโอะคร่ำครว� โควตะนิ่วหน้� ช่วย? เอ�? นี่เขาเคยช่วยเจ้าหมอนี่ด้วยเรอ�? เมื่อไร
.อ้�!!!
ตอนนั้นเขาเพิ่งได้ตำแหน่งแม่ทัพมาสดๆร้อน� ร้อนจริง� แล้วก็กำลังคึกตามภาษาหนุ่ม เดินโชว์ตำแหน่งแม่ทัพทั่ววังล่ะน่า!!! แต่ตอนนั้นเขาเห็� เห็นซาโอ� กำลังยืนรอที่หน้าต่างบานหนึ่ง
ใบหน้าตอนนั้นไม่เหมือนซาโอะผู้อวดดีแม้แต่น้อ� มันเป็นภาพของของชายหนุ่มที่กำลังลุ่มหลงคลั่งไคล้อะไรบางอย่าง ในมือของเขาถือดอกไม้กอใหญ่ มือเปื้อนดิน เป็นไปได้ว่าเขาลงทุนถอนมันขึ้นมา โควตะมองดูห่าง�
'มาริ มาริ' ซาโอะออกเสียงเรียก เขายืนรออยู่นา� นางกำนัลนางหนึ่งชะเง้อออกม�
'อะไร?' เธอถามงง�
'ดอกไม้ หามาให�' ซาโอะกล่าวด้วยน้ำเสียงแห่งความหวัง นางกำนัลผู้นั้นย่นจมูก แล้วทำท่าจะรับดอกไม้มา แต่ก็หดมือออ�
'เปื้อนดิ�!!!' เธออุทาน ซาโอะยิ้มเห่ยๆ
'ก็
ข้าเด็ดมานะสิ' ซาโอะบอก พลางยื่นมันให้เธ� แต่นางกำนัลผู้นั้นส่ายหน้าแล้วเดินหายไ� ซาโอะก้มลงมองดอกไม้ของตัวเองเศร้าๆ แล้วเดินจากไป
ตอนนั้นโควตะมองเฉยๆไม่รู้สึกอะไร แต่ต่อมาก็เกิดเรื่อง เมื่อซาโอะเกิดถูกกล่าวหาว่าบุกรุกไปในตำหนักนางกำนั� ในห้องของนางกำนัลที่ชื่อมาริ
'ข้าไม่ได้เข้าไ�!!!' เขาร้อ�
'ข้าไม่เคยย่างกายเข้าสู่ตำหนักเลย ข้าไม่ได้เจอมาริมาเป็นอาทิตย์แล้วน่ะ' ซาโอะร้อ� มาริที่เสียตัวให้กับชายในความมืดสะอึกสะอื้�
'จะเป็นใครนอกจากเจ้� เจ้าตามจีบนางอยู่แต่นางไม่เล่นด้วย เจ้าเลยถือโอกาสบุกเข้ายามวิกาลใช่ไหมล่�? แล้วเจ้าก็มีเวรตรวจตราแต่เจ้าหายไป' มหาดเล็ดชั้นสูงคนหนึ่งตะคอ� การทำเช่นนี้เท่ากับการหมิ่นพระเดชานุภาพขั้นสูง โทษคงไม่พ้นประหา� โทงาริก็อาจพลอยถูกลงทัณฑ์ไปด้ว� โควตะที่ยืนอยู่ใกล้ๆนั้น มองเห็นท่านโทงาริมีทีท่าหนักใจ ขณะมองพวกมหาดเล็กคุมตัวซาโอะไปคุมขัง
'เสียใจหรือขอรั� ท่านโทงาริ' โควตะเอ่ยปลอ� โทงาริส่ายหน้า โควตะตกใจนิดๆที่โทงาริไม่เสียใจในการกระทำของหลานชายแท้ๆของตัวเอง
'ซาโอะไม่ได้ท�!!!' โทงาริพูดอย่างหนักแน่น
'ทำไมล่ะขอรับ?' โควตะแปลกใ� เพราะโทงาริไม่เคยเข้าข้างใคร แม้แต่คนสนิทตนหากผิดจริง โทงาริเชิดหน้าขึ้น
'เด็กคนนั้นเคยลักเล็กขโมยน้อย ยังโอหังอวดด� แต่ไม่ใช่คนโกห� แล้วก็ไม่ใช่คนที่จะขืนใจหญิงสาวที่ไม่ได้รักตนด้ว� เด็กคนนั้นมีเกียรติในตนเอง!!' โทงาริว่� โควตะอึ้� ก็ใช�! ซาโอะเป็นคนหยิ่งในเกียรต�
'หมายความว่า
'
'ใช�!! อาจมีใครใช้เรื่องที่ซาโอะเกี้ยวมาริเป็นแผนก็ได�'
'แต่
'
'ใช�! ไม่มีใครยืนยันได้ว่าซาโอะไม่ได้อยู่ที่ไหนเมื่อคื�!! แต่เด็กคนนั้นไม่เคยโกหกข้า
แต่เขาก็ไม่บอกว่าเขาอยู่ที่ไห�?' โทงาริถอนใ� โควตะเริ่มเข้าใจในตัวซาโอะ�.
ในวันสอบสว� ซาโอะถูกทรมานสารพั� แต่เขาก็ไม่เคยปริปากบอกเลยว่� เขาเข้าไปในตำหนั� เพราะเขาไม่เคยโกหก!!! โควตะทนดูไม่ได้แล้�.. เขาเดินออกไป แต่ซาไอฉุดแขนเขาเอาไว้
'โควต�?' เธอถามอย่างสงสัย
'ข้าจะจัดการอะไรนิดหน่อ�' โควตะเอ่�
'จะสารภาพไห�?' เสียงทหารตะโกนลั่น
'ไม่ๆ ข้าไม่ได้ท� ไม่มีอะไรจะสารภา�'
'หยุดก่อน!!!' โควตะตะโกน
'
' นายทหารหันมา
'เขาไม่ได้ท�!!!' โควตะเอ่� พวกนายทหารมีทีท่าตกใ� ไม่นึกว่าโควตะจะปกป้องศัตรูตัวฉกาจ ซาโอะก็มีทีท่าตกใจ
'ท่านโควต�?'
'คืนนั้�!!! ข้าท้ามันเล่นหมากรุกทั้งคืนเลย�.แล้วเจ้าก็แพ้ข้าทุกกระดานเลยใช่ไหม?' ประโยคหลังถามชายที่เป็นจำเลย ซาโอะอ้าปากค้า� ไม่นึกว่าโควตะจะช่วยเข� โควตะถือเอาอาการนั้นเป็นการตกล�
'สรุปว่าเขาไม่ผิดนะ ข้าเป็นพยานให้เข� ไปหาผู้ผิดคนอื่นเถอะ' โควตะเอ่ยแค่นั้นก็เดินออกไ� ในครั้งนั้� ทำให้ซาโอะพ้นจากข้อหาต้องโทษประหาร และต่อมาก็จับคนร้ายได้ เป็นขันทีปลอมในวังนั้นเอง
"ข้าอยากรู้จริงๆว่า จริงๆแล้วเจ้าไปไหน?" โควตะกลับมาสู่ปัจจุบันกา� เขาถามซาโอะที่นั่งอยู่ข้างหน้าเข� ซาโอะยิ้มเยา� ถึงครั้งนั้นเขาจะไม่ได้ออกปากบอกว่าโควตะพูดจริงแต่เขาก็ไม่ได้เถียง เขายังรู้สึกผิดที่ทำให้ความกะล่อนของเขาก่อเกิดจากตรงนั้น
"อยากรู้เรอ�?"
"ใช�!!!"
"ดูดอกไม้!!!"
"ห๊�!!!"
"คืนนั้นลมแรงฝนตก จริงๆแล้วข้ามีเว� แต่ข้าไปดูดอกไม้ในสว� แล้วก็หาผ้ามาบังทั้งคื� ทำให้ไม่มีใครเห็นข้าว่าข้าไปไห�?" ซาโอะก้มหน้า โควตะหัวเราะเล็กน้อย หมอนี่จริงๆก็เป็นคนอ่อนโยนมา�
"แล้วมาริไปไหนล่ะ? ตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่เห็นอีก" โควตะถาม
"กลับบ้านไปแล้ว ทรงมีบำเหน็จปลอบขวัญ อนุญาตให้กลับบ้านไปได้" ซาโอะตอบ
"ตอนนั้น
เจ้ารักนางจริงๆหรื�?"
"อืม
.ความรักที่คึกคะนอง ตอนนี้คงไม่แล้วล่ะ ข้าตัดใจไปแล้ว" ซาโอะเท้าหัว
"อืม
." โควตะทำเสียงตา�
"ข้ารักคุณหนูนัตสึก�!!!" โควตะพูดลอยๆ ซาโอะมองหน้าโควต� โควตะเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะพูดซ้�
"ข้�-รั�-ท่านนัตสึก�" เขาเน้นทีละค� ซาโอะมองงง� เขาเคยทำสงครามแย่งผู้หญิงกับโควตะมาหลายค� แต่โควตะไม่เคยจริงจังถึงขนาดบอกว่ารั� อย่างมากก็แค่ชมว่าน่ารัก สวยด� หรืออาจหยอกล้อไม่จริงจัง แต่คนก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมาทำให้เขานั่งเครียดได้ขนาดนี� ยกเว้นซาไอผู้เป็นน้องสาว ซึ่งก็ไม่ค่อยสร้างเรื่องให้ปวดหัวนัก ส่วนมากซาไอต่างหากที่ต้องปวดหัวกับการตามหาพี่ชายที่หายตัวไปม�
"ข้ารักนา� ต่อจากนี้คงไม่มีใครไปแย่งหญิงสาวกับเจ้าอีกแล้ว เพราะข้ารักท่านนัตสึกิ ตอนนี้หัวใจข้าเป็นของนาง" โควตะเอ่ยเรียบ� ซาโอะยิ้มเยา�
"น้ำเน่าดีแท้�" เขาพึมพำ แล้วลุกขึ้�
"เลิกพล่ามเสียท� มีอะไรก็รีบพูดๆม� รำคาญจริงเชียว" ซาโอะว่า
"นี่แม่ทัพใหญ่น� ไอ้หนู เคารพหน่อย" โควตะเอ็ดอย่างไม่จริงจังนั�
"ขอราบบบบ ท่านแม่ทัพโควตะผู้ยิ่งใหญ่ เกรียงไกรไม่มีใครเกิ� มีอะไรให้ซาโอะผู้ต่ำต้อยรับใช้" ซาโอะค่อมกายอย่างดัดจริตตน
"พอ� เกิดมากเพิ่งเคยเห็นเจ้าพูดป้อยอขนาดนี้" โควตะสะบัดมื�
"เฮอะ! เกิดมาข้าก็เพิ่งเคยโกหกมากขนาดนี้เหมือนกัน" ซาโอะเถียง
"เจ้าหนูนี่นิ!!! เอาล่ะมาเข้าเรื่องดีกว่า" โควตะลุกขึ้นแล้วหันหลังให้
"เจ้ายังย่องเบาได้ดีเหมือนเดิมไหม?" เขาถาม ซาโอะตกใจนิดหน่อ�
"อาจจะ
ทำไม? ถ้าจะให้ทำก็ขอซ้อมมือนิดหน่อ� ไม่ได้ทำมานานตั้งแต่ท่านลุงบอกให้เลิ�"
"นานเท่าไ�?"
"2 ชั่วโมงก็เหลือเฟือ" ซาโอะตอบ
"งั้นดี!!" โควตะหันกลับมา
"ข้ามีงานให้ท�!!!!"
. . . . . .
ในคุกที่ค่อยข้างอับชื้� ชา� 5 คนนั่งกันอยู่คนล่ะมุมห้องขัง คนแก่ที่สุดถูกจัดให้นั่งอยู่บนกองฟางที่อุ่นสบายที่สุดในห้องขัง แต่ก็ไม่พ้นความอับชื้นอยู่ดี อี� 4 คนนั่งอยู่บนพื้นที่แฉะ� ซึ่งก็ไม่ได้แย่กว่าคนที่นั่งอยู่บนกองฟางซักเท่าไ� น้ำหยดลงบนพื้น จิโฮที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังคลั่งอยู่ทะลายลูกกรงอยู่ หยุดและทรุดตัวลง เขานั่งเฉยอยู่ในที่คุมขั� วารางิคงคลั่งน้อยลงเล็กน้อยเมื่อทำใจได้ว่าลูกสาวของเขาได้เสียกับคนที่ตัวเองรักและผู้ชายคนนั้นก็น่าจะรักเธอด้วย ไม่ได้ถูกฉุดไปขืนใจเป็นนางบำเรอให้กับทหารทั้งค่ายแต่อย่างใ� ถึงมันจะเป็นการขัดศีลธรรมที่ดีงามก็เถอ�!!! เขาจะต้องทนความอับอายไปนาน
"นี�!!! แกได้ยินหรือเปล่�?" เสียงพัสดีคุยกัน
"อะไร?"
"ก็เรื่องนัตสึกิลูกสาวเจ้าเมืองไง!!!"
"อะไรเหรอ!!!"
"กลับมาจากค่ายทหารแล้�!!! เห็นว่าโควตะมาส่งด้วยน่ะเฟ้ย!!!"
"เฮ้ย!!! จริงง่� แล้วซามะทำไงล่�?"
"ก็จับตัวไว้ส�!! เมื่อเช้าสู้กันไม่รู้รึไ� แต่นัตสึกิก็ถูกจับตัวได้เป็นตัวประกั� เอาไว้เป็นกันชนสำหรับโควตะไงล่� ไม่รู้ว่าโควตะมันโง่หรือบ้าเหมือนกัน"
"โอ้
ซามะนี่ดูเผินๆก็ดี ที่จริงเลวใช่เล่นเลยนะเนี่�" พัสดีทั้งสองหัวเรา� จิโฮฟังแล้วตาค้า� ยามาดะลุกขึ้นยืน มิฮาโอะต่อยกำแพง อังโคขุที่เยือกเย็นที่สุ� ก้มหน้านิ่� วารางิซบหน้ากับตักตนอย่างเจ็บใจสุดซึ้ง
"ใครถูกกันแน่?" วารางิพึมพ� แสงเดือนส่องเข้ามาในง่ามกรงห้องขัง�.
. . . . . .
อาชากล้าที่กินเสียสมบูรณ์ทุกอย่างกำลังเหิมศึ� มันยกขาหน้าเตรียมออกวิ่ง ฝุ่นตลบไปทั่วเมื่อพวกมันกระแทกเท้าโดนธุลีดิน ม้าศึกหลายพันตัว ยังไม่รวมทหารราบอี� 10,000 คน กำลังเหิมศึกเพราะไม่ได้ออกศึกมานาน สถานการณ์ที่ได้เปรียบทำให้นายทหารทั้งหลายไม่เข้าว่าทำไมถึงไม่ให้รบเสียที โควตะออกตรวจตรากองทัพที่ประกอบด้วยทหารช่างบ่นที่นั่งเช็ดอาวุธพลางโอ้อวดไปตามภาษาคนเหิมศึกว่าจะจัดการศัตรูอย่างไร
"อย่าให้เหมือนคราวจิโฮล่ะ!!" โควตะเอ็ดเบา� กับทหารกลุ่มหนึ่งที่จับคุยกั�
"ไม่หรอกขอรับ!!!" พวกเขาตอบกันอย่างพร้อมเพรียง แล้วก้มลงเช็ดอาวุธต่� โควตะส่ายหน้� เจ้าพวกนี้ไม่เคยเข็ดเอาเสียเลย เสียงดังตึงตังดังขึ้นในเวลาต่อมาไม่นานดึงโควตะออกจากห้วงความคิดของตน แม่ทัพนายหนึ่งเดินเข้ามา แล้วทำความเคาร�
"ทัพพร้อมแล้วขอรั�!!!" เขาเอ่ยขึ้นหลังจากทัพความเคารพเสร็� โควตะยิ้มเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้แก่ตัวเอ� เขาลุกขึ้นอย่างช้า� แล้วเดินตรงไปยังกองทัพอย่างสง่างาม แล้วขึ้นไปบนม้าที่นายทหารจัดเตรียมไว้ให้
"เคลื่อนทัพ!!!" เสียงที่ทรงเดชานุภาพดังกระหึ่มตามด้วยเสียงเฮของทหา� แล้วกองทัพอันเกรียงไกรเคลื่อนออกไป โดยมีจุดมุ่งหมายกำราบศึกเมืองไรโบเซ็� และจุดหมายของโควตะช่วยนัตสึก�
. . . . . .
"มาแล้วขอรั� ท่านซามะ" นายทหารผู้หนึ่งลุกลี้ลุกลนไปหาซามะ ที่เฝ้ามองอยู่ริมกำแพงเมือ� นัตสึกินั้นอยู่ใกล้กันนั้นเอ� เธอเบิกตาโพล่ง
"ซามะ แกมันเลวไปแล้ว!!!" นัตสึกิตวา� ซามะหันมายิ้� น้ำเสียงของนัตสึกิไพเราะสดใสเกินกว่าจะตวาดให้คนกลั� แต่ก็มีอำนาจเต็มที สมกับเป็นคุณหนูใหญ�
"ไม่ต้องห่วงหรอกท่านนัตสึกิ!!! ก่อนข้าจะฆ่ามันข้าให้ท่านกับมันอยู่ด้วยกันแน่นอน" ซามะหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนที่จะสั่งให้ทหารยกร่างคุณหนูใหญ่ที่พันด้วยโซ่เส้นใหญ� นำไปแขวนไว้หน้าประตูเมืองแล้วใช้ผ้าคลุมร่างของคุณหนูไว�
"ซามะ!!! โควตะต้องฆ่าเจ้า เขาไม่ทำอะไรให้กับเรื่องเล็กๆอย่างข้าหรอ�!!!" นัตสึกิตวา�
"รอดูไปเถอะ" ซามะหัวร่อ แล้วก้าวย่างมายังกำแพง มองลงมายังกองทัพที่ยาดตราทัพเข้ามา โควตะจ้องเขม็งมายังกำแพงเมือ� สิ่งที่เขาเห็นคือซามะที่ยิ้มเยาะอยู่ โควตะหยุดม้าที่หน้ากำแพงเมือ� ม้าย่ำเท้าตัวเองอย่างเหิมศึก เสียงหยุดดังอยู่ข้างหลัง มีเสียงเอะอะเล็กน้อยอย่า� เฮ�!!แกเหยียบเท้าข้าทำไ� หรือ ไอ้นี่!! จะหยุดก็ไม่บอกว่� แม่ง!!
"
" โควตะจ้องคนบนกำแพง พลางควงทวนของเขา จ้องมองอย่างช่ำชอง โควตะกราดตามองไปยังทหารที่อยู่บนกำแพงเมือง
"ข้ามาที่นี�!!! เพื่อฟังข้อตกลงที่ข้าได้มอบให้แก่แม่ทัพนัตสึกิเป็นทูตมาส่งข่าว จะยอมให้เดินผ่าน หรือจะให้บุกตะลุยเข้าไ�!!!" โควตะตะโกน
"หากตกลงก็จงเปิดประตูเมือ� หากไม่!!! ข้าจะบุกเข้าไปเดี๋ยวนี�" ซามะยิ้มเยาะบนกำแพงเมือง
"คำตอบคือ ไม�!!" เสียงตวาดกลับม�
"เจ้าแน่ใจแล้วน�!!!"
"ใช�!!! แต่ก่อนเจ้าจะบุกเข้ามา ข้ามีบางอย่างอยากให้ดูเสียก่อน" เสียงซามะดังลงมา เล่นโควตะใจไม่ดี ผ้าที่ถูกคลุมปิดอยู่ถูกเลิกขึ้นช้า� โควตะอึ้งกับภาพที่เห็นไปชั่วขณ� นัตสึกิถูกผูกด้วยโซ่ ห้อยอยู่หน้าประตูเมือง เธอดิ้นน้อยๆ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้� แดดที่ส่องลงมาอย่างร้อนแรงทำให้เธอมองเห็นไม่ชั� แต่เธอแน่ใจว่าคือโควตะ
"ท่านโควต�" นัตสึกิร้องเรียกเบาๆ รู้สึกอึดอัดเพราะโซ่ที่พันตนไว� ส่วนโควตะแทบคลั่�
"ท่านนัตสึก�!!!" เขาตะโกนสุดหลอดเสียง แล้วหันไปมองซามะที่ยืนเยาะบนกำแพงอย่างโกรธแค้น
"ไอ้ชั่วช้าซามะ!! แน่จริงลงมาสู้กันตัวต่อตัวสิว่� อย่างเอาผู้หญิงเป็นโล่กำบั� ไอ้หน้าตัวเมีย!!!" โควตะตวาดใส่ ทำให้ซามะยิ่งยิ้มอย่างสะใจ แล้วทำมือเป็นสัญญาบางอย่างทำให้ทหารปล่อยโซ่ที่พันตัวนัตสึกิให้ตกลงมาอย่างรวดเร็ว เสียงนัตสึกิร้องกรี๊� แต่ก็ไปกระเด็นกระดอนก่อนถึงพื้� ทหารก็ดึงโซ่ขึ้นไปใหม่ โควตะยิ่งเดือดดาลมากขึ้น เมื่อซามะทำอย่างนี�
"ข้ามีเงื่อนไ� หากเจ้ายอมแพ้ให้ข้าจับกุ�!!! ข้าจะไม่ฆ่านาง แต่หากเจ้าดึงดันจะบุกเข้าม� ข้าจะฆ่านัตสึกิซ�!!!" ซามะเอ่ยขึ้น โควตะขบฟัน เหล่าทหารซุบซิบกันพักใหญ� มาคุหันไปเป็นเชิงถามโควต� โควตะได้แต่ก้มหน้านิ่ง เขาควรจะเลือกกองทั� หรือหญิงที่เขารักด�?
|