|
"ซาไอ ดูสิ" เซอิจิร้องอย่างร่าเริง
"ดูโคลงที่ข้าแต่งสิ"
"พระองค์มีพรสวรรค์ด้านนี้เสียจริง�" ซาไอกล่าวชมเจ้าชาย วั� 16 ซาไอมาอยู่ที่นี่ได้เกือบปีและหลังจากที่จัดการเรื่องที่ซูคังเสร็จ ก็ได้เวลาที่ต้องนำเจ้าชายเซอิจ� และราชินีมิโดริไปยังอาณาจักรนากิ เจ้าชายทรงเป็นลูกผู้ชายมากขึ้น ซาไอพยายามสอนการปกครองให้กับเจ้าชายที่มีพระอัฉริยะภาพทางด้านโคลงกลอน
และวันนั้นก็มาถึ� ที่จะต้องเดินทางพาเหล่าเชลยไปยังอาณาจักรนากิ ราชินีและเจ้าชายได้รับอนุญาติให้เดินทางในที่ประทับเดียวกัน
"เดินทา�" เสียงดังของโควตะ บ่งบอกถึงความมีอำนาจดังขึ้� และทั้งหมดก็ออกเดินทาง
"เฮ้อ�"ซาไอถอนใ�
"หือ
."โควตะและมาคุมองอย่างสงสั�
"ข้าหวังว่าท่านอิเอยาสึ จะไม่หลงเสน่ห์นา�" ซาไอกล่า�
"ข้าน้อยเกรงว่าจะเป็นนั้น"มาคุกล่า�
"อย่างน้อยก็อย่าตั้งนางแทนตำแหน่งมเหสีแทนท่านฮิโตมิก็แล้วกั�"
ทั้งหมดเดินทางจนตะวันบ่ายคล้อยจึงหยุดพักแรมกันที่ริมน้�
"หยุดพักกันที่นี่!! ใครช่วยช่วยกางกระโจมให้ราชินีกับไทจือท�" โควตะออกคำสั่ง ในคืนนั้นเจ้าชายเสด็จมาเยี่ยมราชินีก่อนพระบรรท�
"เสด็จแม่ หายกริ้วลูกรึยังพะยะค่�" เจ้าชายตรั�
"เสด็จแม่?"
"ซาไอเขาบอกว่า
."
"นังนั้นมันเป่าหูอะไรเจ้าบ้างล่�"
"เสด็จแม่อย่าเพิ่งกริ้ว"
"ชิ�" พระนางสะบัดเรือนเกศาสีทอ�
"ถ้าอยากให้แม่หายโกรธ รู้ใช่ไหมต้องทำอย่างไร?" พระนางอ้าแขน
"ม
ไม่ได้พะยะค่� ม
มันเป็นเรื่องผิดประเพณ� น
น่าอดส�" เจ้าชายตะกุกตะกั�
"เมื่อก่อนเจ้ายังทำ"
"แต่ลูกโตแล้ว และรู้ประเพณีแล้วด้ว� ซ้ำซาไอยังบอกว่า�."
"คำหนึ่งก็ซาไ� สองคำก็ซาไ� เดี๋ยวนี้นังนั้นสำคัญนักใช่ไหม!!!"
"เสด็จแม่!!!"
"จะทำไห�!"
"ไม�!!พะยะค่�" เจ้าชายขัดขื� แต่ราชินีก็ยังลุกขึ้�
"อย่าพะยะค่� อย่า�."
....นังซาไ� ข้าไม่ปล่อยแกไว้แน� คนที่เอาเซอิจิไป ต้องตา�!!! พระนางคิ�
นั้นคือความสัมพันธ์ลับ ของราชิน� และรัชทายา� แห่งซูคัง
�.
|