|
หลายวันที่ผ่านมา ซาไอเริ่มทำใจได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น รอยจ้ำที่เกิดขึ้นจางลงไปเพียงมาก เธอลงว่าราชการกองทัพในเช้าวันที่ 7 นัยน์ตาที่อิดโรยปนเศร้าตัดกันเหลือเกินกับน้ำเสียงและความเป็นแม่ทัพของเธอเหลือแสน เมื่อนายทหารรู้ว่าข่าวที่เกิดขึ้นกับเธ� จากข่าวที่ลือกันว่าเธอเคยเสียตัวเพิ่งหยุดไปหมาดๆ ข่าวของแม่ทัพคลุ้มคลั่งก็แพร่กระจายออกไปอี� มิใช่โดยฝีปากของผู้ใ� ก็สาวๆรับใช้ของซาไอนั้นเอง
นารายะถึงกับกุมขมับเมื่อเจอกับเรื่องแบบนี้ ซาไอโอนถ่ายการทำบันทึกเสบียงมาให้เขาและแน่นอนเขาต้องต่อสู้กับคำถามเกี่ยวกับซาไอด้ว� จะว่าไปกองทัพกว่� 20000 คน มาถามกันทีละคนก็ตอบกันเมื่อยทีเดีย�
"วันละเกือบ 30 หนขอรั�" นารายะหัวเราะเหอะๆ เมื่อเล่าเรื่องข่าวโคมลอยที่เกิดขึ้นกับซาไอให้ฟั� ซาไอก็ไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใด นารายะรู้สึกผิดอย่างมากเมื่อซาไอยิ่งเงีย� ถ้าเขาไม่หลับน�!!! เหตุการณ์นี่จะไม่เกิดขึ้� ถึงมันจะเป็นครั้งแรกก็เถอะ ซาไอเห็นสีหน้าของคนใต้บังคับบัญชาแล้วก็ปลอบใ�
"ข้าไม่ได้ว่าอะไรเจ้าหรอก นารายะ ข้าสบายด� การที่เจ้าหลับก็ไม่ใช่ความผิ� นั้นเพราะเจ้าเหนื่อยอ่อน ถ้าเจ้าไม่ง่วงน่ะสิแปล�" ซาไอว่าแล้วก็ก้มลงอ่านพิชัยสงครามต่อไป แต่เดี๋ยวน่ะ!!! เธอคิด ถ้าในคืนนั้นมีคนไม่ได้นอนล่ะ ใครที่ไม่ได้นอ� จากนั้นจิตใจของหญิงสาวก็ไม่อยู่กับพิชัยสงครามอีกเลย
..
ในยามเย็นซาไอออกมาเดินดูชัยภูม� อีกไม่นานก็เข้าใกล้เมืองหลวงเข้าไปทุกท� ชั่วขณะนั้นสายก็ขี่ม้าเร็วเข้ามาหา
"ท่านแม่ทัพ!!!"
"มีอะไร?" ซาไอหันกลับมาห�
"มีกองทัพฝ่ายนากิมาขอรั�!!!"
"ที่ไหน!!!"
"ทางป่าด้านตะวันออกขอรั� มี 40000 นายมากกว่าเราเกือบ 3 เท่าตั� เทนิราอุเป็นคนนำทัพมาขอรับ" สายตอบ ซาไอชักสีหน้� เทนิราอุศัตรูตัวร้ายของโควตะน่ะหรื� ตั้งแต่รู้จักกันไม่มีวันไหนที่เจอกันแล้วไม่หาเรื่องโควตะ ถึงกระนั้นความฉลาดเจ้าเล่ห์ก็ไม่แพ้ใคร
ซวยล่ะ!!! ซาไอคิ� ขวัญทหารก็ไม่พร้อม กำลังก็น้อยกว่� เสบียงก็น้อยลง หากสู้ไปมีแต่แพ้
"ไม่ต้องห่ว�" เธอพูดปลอบตัวเอง แล้วสะบัดมือให้สายออกไ� ในฐานะที่เธอเป็นแม่ทัพที่มีชื่อนั้� เธอเชื่อว่าแม่ทัพเทนิราอุคงจะเกรงเธออยู่เช่นกั� แต่ก็ผิดตามที่คาดการณ์เอาไว้ ในระยะ 3 วันต่อมาทั� 40000 ของเทนิราอุไม่ทีท่าว่าจะถอ� ซ้ำยังจัดเตรียมกองทัพกันเป็นอย่างด� คาดว่าคงจะบุกมาอีกไม่นาน ฝ่ายเทนิราอุนั้นเขารอวันจะเอาชนะซาไอแห่งนากิมานานแล้� ทัพที่พร้อมด้วยกำลังของเขาสมควรจะเอาชนะได้
จากที่สายรายงานทัพของซาไอกำลังระสับระส่ายด้วยข่าวซาไอคลุ้มคลั่� ขวัญทหารย่อมอ่อนกำลังไปเป็นธรรมด� ที่จริงทัพของเทนิราอุไม่จำเป็นต้องบุกก็ได้ เพียงปล่อยไว้อีกฝ่ายก็ต้องถอยไปเองเป็นธรรมดาด้วยที่ขาดเสบียง แต่ด้วยนิสัยอยากเอาชนะ ซาไอก็คาดการณ์ได้ว่าร้อยทั้งร้อยเทนิราอุจะต้องบุกมาอย่างแน่นอน เพราะมั่นใจในกำลังตนเองว่าต้องเอาชนะได้อย่างแน่นอน และซาไอที่คลุ้มคลั่งไม่มีทางเอาชนะคนปกติอย่างเขาได� หารู้ไม่ว่าข่าวนั่นเป็นข่าวโคมลอ� ในคืนนั้นเองเทนิราอุก็ยกทัพมาในทันที กองทัพนายทหา� 30000 นายยกมาด้วยความเงียบเชีย� ทหารนั้นให้คาบไม้เอาไว้ไม่ให้พูด ม้าก็ผูกกลีบด้วยผ้� เมื่อมาถึงค่ายของซาไอก็บุกโจมตีค่ายทันที แต่ค่ายนั้นเป็นค่ายว่างเปล่า เพราะซาไอได้ย้ายค่ายถอยไประยะหนึ่งก่อนหน้านี่เพียงชั่วครู่ แล้วให้ทหารไม่ต้องรื้อค่าย ยังให้จุดไฟไว้ทั่วเหมือนมีคนอยู่ และให้คนของตนแต่งตัวเป็นคนในทัพของเทนิราอุที่แอบซุ่มอยู่ไปแจ้งเทนิราอุว่� ซาไอเอาทัพ 13000 ของตนซ้อนกลไปตีทัพของเทนิราอุที่เหลือหมื่นเดีย� ให้เทนนิราอุกลับไปช่วยค่ายตนก่อนที่จะถูกยึ�
และก็ให้อีกคนไปแจ้งที่ค่ายของเทนิราอุว่าถูกซาไอล้อมตีให้รีบยกกำลังเสริมไปช่ว� ทั้งสองฝ่ายก็มุ่งหน้าเข้าหากันทันท�
เมื่อฝ่ายเทนิราอุเจอกับกองทัพเสริมก็คิดว่าเป็นทัพซาไอที่ตีค่ายตนจนแตกแล้วกำลังยกกลับเนื่องด้วยความมืดจึงไม่เห็นตัว เห็นแต่เงาคนลางๆ จึงสั่งเข้าตีด้วยบันดาลโทสะและโอหังว่าทัพตนมีมากกว่า ฝ่ายกำลังเสริมก็คิดว่าเป็นทัพของซาไอที่ตีทัพเทนิราอุแต� และกำลังจะไปตีค่ายตนก็โกรธแค้นเป็นกำลังเข้าจู่โจมโดยไม่สนกำลังพลที่น้อยกว่� ทั้งสองฝ่ายรบกันอยู่นานกว่าจะรู้ว่าเป็นพวกเดียวกันก็ฆ่าฟันกันกว่าครึ่งกองทัพ
ส่วนซาไอนั้นใช้เวลาเพียงชั่วครู่ปลุกขวัญทหารเล่าเรื่องที่ตนวางแผนไว้กับทัพของเทนิราอ� ทำให้ทหารมีกำลังใจสู้รบมากขึ้นแล้วก็ยกทัพกองทั� โดยใช้ชัยภูมิที่มีลักษณะเป็นป่าจุดไฟเผากองทัพของเทนิราอุ และหลังจากนั้นก็ใช้หมื่นกว่าคนของตนเข้าซ้ำกองกำลังที่เหน็ดเหนื่อยและเสียขวัญ ทำให้ได้รับชัยชนะโดยง่าย ซ้ำยังสามารถบุกยึดปราการเมืองด่านชั้นในของอาณาจักรนากิได้อีกในรุ่งอรุณ ทหารทั้งหลายต่างยินดีในชัยชน� ขวัญและกำลังทหารกลับคืนมาอีกครั้� ส่วนเทนิราอุนั้นเสียชีวิตในกองไฟ มาโซยะรายงานมาอย่างนั้นว่าพบรถศึกที่ไหม้เกรียมด้วยร่างที่ใส่ชุดแม่ทั� ซาไอนั้นได้ฝากฝังให้มาโซยะช่วยทำการฝังศพไหม้เกรียมนั้นให� ในฐานะแม่ทัพที่ปกป้องบ้านเมือง ส่วนข่าวโคมลอยที่เกิดขึ้นนั้นหมดไป แผนซาไอได้ทำการวางไว้อย่างรอบคอบ เธอประชุมกับแม่ทัพนายกองทุกค� ได้รับการเห็นดีด้ว� หลังจากทั้งหมดแยกย้ายกันไปพักผ่อนในป้อมปราการใหญ่นั้� ซาไอก็หอบร่างที่หมดแรงของตนไปด้วยเช่นกัน เธอยอมรับว่าเวลาเพีย� 1 วั� 1 คืนที่ผ่านมาทำให้เธอหมดแรงไปมากทีเดียว สถานการณ์ที่ตึงเครีย� ประกอบกับความกดดันเรื่องความเสียเปรียบทางกองทั� รวมทั้งความเคร่งเครียดส่วนตั� ยอมรับว่าเธอไม่เคยประมาทขนาดนี้เลยในชีวิ� เกือบทำให้ตายกันทั้งกองทัพ เธอเหนื่อยอ่อนเหลือเกิ� ชัยชนะนั้นทำให้เธอสบายใจพอที่จะนอนหลับให้เต็มต� ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนฝันอยู่ ทางเดินตามปราการมืดๆยิ่งอุปโลกน์ให้เหมือนฝันยิ่งขึ้น เธอเดินย่ำไปบนพื้น เท้าแทบจะพยุงตัวเองไม่ไห� เธอวาดภาพตัวเองได้นอนหลับอย่างสบายบนเตีย� ซาไอเลียริมฝีปากแห้งผา� จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวตามม� ซาไอยืนด้วยตัวเองแล้วหันตามเสียงอย่างรวดเร็ว
"ใค�!!!" เธอรวบรวมแรงสุดท้ายตะโกนถามขู่ และหวังว่าผู้นั้นจะไม่ใช่ศัตรู เพราะเธอคงไม่มีแรงสู้ด้ว�
"ข้�!!!" เสียงมาโซยะดังมา
"มาโซยะ!!" ซาไอยิ้มนึกยินดีที่ไม่ใช่ศัตรู
"มีข่าวมาบอ�" เขาพูดพลางเดินเข้ามา ซาไอรีบถอยกรูออกมาด้วยสัญชาติญาณ
"อะไรหรือ?" เธอถามเมื่อวางใจว่าใช่มาโซยะจริง�
"เออ
ข้าขออรัมบทสักนิดจะได้ไห�?" มาโซยะถามอย่างไม่แน่ใจ
"เอ้า
เร็วๆสิ"
"เรื่องที่เกิดขึ้นกับเจ้าในวันที่เจ้าร้อง�"
"ซาไอ!!!" เซอิจิวิ่งเข้ามา ทำให้มาโซยะถอยออกไ�
"ท่านเซอิจิ"เธอยิ้�
"โอ๊ยตา�!!! ข้าขวางหรือเนี่ย ได้ๆข้าไปล่ะ" มาโซยะเดินจากไปเมื่อเห็นซาไอและเซอิจิเข้ามาหากัน แต่เมื่อลับตาเขาก็แอบซุ่มดูอยู�
"เวรยามพร้อ� นายทหารตรวจตราพร้อ�" เขาเอ่ยเรียบ� ซาไอมีทีท่าผิดหวังเล็กน้อยที่เขาไม่สนทนาเรื่องส่วนตั�
"แผนที่เจ้าทำน่� ยอดเยี่ยมมากเลยน่ะ แม้มันจะโหดร้ายไปมากสักหน่อยก็เถอะ" เซอิจิวิจารณ์แผนอย่างตรงไปตรงม� เสียดแทงใจซาไออย่างมาก เธอไม่อยากจะคิดว่าเซอิจิจะว่าเธอเป็นคนโหดร้ายและเลิกรักเธอเสีย
"มันจำเป็นเพค่ะ ท่านเซอิจิ" ซาไอแก้ตัวสั้น� และไม่พูดอะไรอีกเมื่อเห็นสายตาเย็นชา ซาไออยากร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นมั�
"ไปนอนเถอ�" เซอิจิผ่อนเสียงอ่อนล� แล้วหันไปมองที่อื่� เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องเย็นชากับคนที่เขารักด้ว� ซาไอล้มตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนเพลี� ตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บปวด แค้น และหมดอาลัยตายอยาก
ท่านเซอิจิหมดรักในตัวข้าแล้วหรือ? เธอคิด ข้าไม่เหลืออะไรแล้� ไม่เหลือแล้ว จากนี้ข้ามีตัวคนเดีย� ข้าจะสู้คนเดียวอย่างที่เคยทำมา เพราะข้าคื� อัจฉริยะภาพแห่งนาก� ซาไอ แม่ทัพผู้เกรียงไกร!!!
แล้วเธอก็หลับไปพร้อมน้ำตากับสายตาเย็นชาที่เพิ่งประสบนั้น�
ต่อมาอีกไม่นานเสบียงก็มาถึ� เป็นเรื่องน่ายินดีซ้ำซ้อ� และที่นี่ซาไอได้ปกครองชาวเมืองอย่างด� ให้ทำมาหากินกันได้อย่างปกต� และได้อาสาสมัครเป็นทหารอีกเกือ� 500 นา� แต่สำหรับซาไอมันแย่ลงไปทุกทีเซอิจิเหินห่างออกไปทุกที ทุกครั้งที่อยากเจอเธอจะต้องอ้างเหตุทางงานเท่านั้� ไม่ว่าเซอิจิคิดอยากจะกระทำตนเป็นทหารที่ดีโดยการเยี่ยมเยียนราษฎ� เขาก็ไม่พ้นจากการถูกสาวๆห้อมล้อม หลายคนนั้นมองดูงดงามอ่อนหวานกว่าซาไอนั� ทุกครั้งที่เธอมองก็จะถอนใจด้วยความเศร้� เซอิจิที่เคยอ่อนแอนั้นคงจะดีกว่าเซอิจิที่เย็นชาตอนนี้เป็นไหน� ซาไอตัดสินใจแล้ว เธอไม่มีใค� แต่ไม่เป็นไร เธอจะสู้คนเดีย� เอาชีวิตมิโดริให้ได้
�.
อีกไม่นานซาไอก็จะมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อไปรวมกับทัพของโควตะและโทงาริ และบุกเข้าตีเมืองหลวงเพื่อกอบกู้เอกราชต่อไ�
|