|
โควตะไม่ค่อยเชื่อว่า ปากคนนั้นยาวยิ่งกว่าปากก� แต่
บัดนี้
เขาเชื่อแล้� เพียงชั่วข้ามคืน คำที่เขาพูดกับนัตสึกิก็ขจรกระจายไปทั่วกองทัพ โควตะนึกค่อนว่� เจ้าพวกนี้เป็นผู้ชายแท้ๆ ลือเก่งเสียยิ่งกว่านางกำนัลในวังเสียอี� น่าจะเอาเวลาไปทำอย่างอื่นที่เป็นประโยชน์กว่านี้เสียหน่อย�..
โควตะแต่งตัวเสร็จแล้� วันนี้เขายังจะต้องฝึกกองทัพอีก นัตสึกิคงยังหลับอยู่ในกระโจมอีกหลั� เขาได้ขู่พวกทหารทั้งกองทัพไว้ว่า ใครบังอาจลักหลับนัตสึกิล่ะก็..เขาจะปลิดชีพมันด้วยตัวเขาเอง!!! แล้วขู่สำทับไว้อีกว่� ตอนกลางคืนนัตสึกิจะกลายเป็นปีศาจ เขาทำได้เพียงล่ามโซ่เอาไว้ไม่ให้ออกม� แต่ถ้าใครเข้าไปในกระโจ� ระวังจะถูกเธอจับกิ� วิธีนี้ได้ผลพอสมคว� มาคุหัวเราะอย่างขบขันสุดชีวิตเมื่อโควตะพูดเช่นนี� นายทหารแต่ละคน แม้จะไม่แสดงออกม� แต่โควตะรู้ว่าหลายคนคงสงสัยว่าทำไมโควตะถึงได้รักกับปีศาจ เขาจึงได้บอกไปว่� เขาได้คิดค้นยาที่จะทำให้เธอเป็นคนธรรมด� แม้ตอนนี้เธอยังเป็นปีศาจอยู่ แต่เมื่อยาวิเศษที่เขาคิดค้นสำเร็� เธอจะกลายคนเป็นธรรมดาแน่นอ� ในอีกไม่ช้าไม่นา� สรุปว่าการพูดครั้งนี� ทำให้โควตะได้ข่าวลือมาอีกข่าวคือ โควตะเป็นหมอผี???
นัตสึกินั่งจมอยู่บนเก้าอี้ ใช้ช้อนเล่นอาหารเช้า ไม่ยอมทานเสียท� นายทหารรับใช้คนหนึ่งมองดูหน้ากระโจมที่พั�
"ไม่สบายหรือขอรับ? คุณหนูทำไมไม่ทาน" นายทหารถาม นัตสึกิทำหน้าบึ้� แล้วเลียริมฝีปากตัวเองก่อนที่จะวางช้อนจึงตอบ
"พวกเจ้าต้องกินอาหารอย่างนี้ทุกวันเลยหรือ?" นัตสึกิถามนิ่ม� นายทหารพยักหน้� นัตสึกิลุกขึ้น
"อาหารเป็นสิ่งสำคัญในการดำเนินชีวิตนะ แล้วก็เป็นสิ่งจรรโลงใจของมนุษย์ในเวลาสงครามด้ว�" นัตสึกิหันกลับมา
"ห้องครัวอยู่ไห�?"
. . . . . .
ตะวันใกล้ตรงหั� การฝึกตอนเช้าที่ดังกระหึ่มเสียงเริ่มเบาล� นายทหารนั่งพักกันเกลื่อนกลาดก่อนที่จะไปรับประทานอาหารกลางวัน โควตะนั้นไม่ได้นั่งเฉย� เขาใช้เวลาช่วงเช้าในการตรวจตรากองทัพ และเวลาในช่วงสายอ่านพิชัยสงครา� ก่อนที่เมื่อใกล้เวลาเที่ยง เขาจึงออกไปดูกองทัพอีกที แสงแดดที่ส่องลงมาเปรี้ยง� นายทหารบางคนบ่นกระปอดกระแปดแล้วปาดเหงื่อออ� หลังที่เลิกแถวพวกทหารต่างตรงดิ่งไปที่โรงอาหารทันที โควตะนึกถอนใจให้กับพวกผู้ชายที่เห็นแก่กินรองจากสรรหาข่าวลือพวกนี�
"อ้าว!!!
ท่านนัตสึกิไปไห�?" โควตะอุทานอย่างตกใจเมื่อมาหานัตสึกิก่อนที่จะไปทานอาหารกลางวันแล้วเขาพบว่านัตสึกิหายไปจากกระโจม ชายหนุ่มเดินตามหารอบๆก็ไม่พบ โควตะรู้สึกร้อนใจมาก ไม่คิดเลยว่านัตสึกิจะหนีเขาไ�
"ทำไมหรือขอรั�?" มาคุที่เดินตามมาทีหลังถามขึ้� โควตะหันมามองก่อนที่จะชี้ให้ดูในกระโจม มาคุชะเง้อเข้าไปก็พบแต่กระโจมว่างเปล่า เขาก้มหน้าใคร่ครวญ
"ท่านนัตสึกิไม่น่าหนีน่ะขอรับ!!! ไม่น่าหน�" เขาพึมพำ
"หนีน่ะไม่น่าหรอก ถ้าหนีก็ไม่ว่าด้วย แต่หนีไปมันอันตรายนะสิ" โควตะเปรยอย่างเป็นห่วง นายทหารผู้หนึ่� ซึ่งโควตะมอบหมายให้เป็นผู้ค่อยดูแลนัตสึกิเดินผ่านมาพอด�
"เฮ้ย!!! เจ้าน่� คนดูแลนัตสึกิใช่ไห�?" โควตะตะโกนถา�
"�..ขอรั�"
"ไปไห�? ข้าให้เจ้าดูแลท่านนัตสึกิอยู่ไม่ใช่หรื�?" โควตะคาดโท� นายทหารผู้นั้นยกมือขึ้� มือข้างหนึ่งถือมีดอยู่ โควตะคิดไปเองว่าทหารคนนี้ฆ่านัตสึก�
"ท่านนัตสึกิบอกว่าอาหารที่พ่อครัวทำไม่อร่อย นางเลยลงมือเข้าครัวทำอาหารเที่ยงเองขอรับ!!!" นายทหารผู้นั้นตอ� โควตะอ้าปากเข้าใ� ในใจโควตะเริ่มคิดเห็นแก่ตั� นึกหวงฝีมือนัตสึกิ ไม่อยากให้ใครได้กินอาหารฝีมือนัตสึกินนอกจากเขา
"แล้วเจ้าจะไปไห�?" โควตะหันเล่นงานทหารผู้นั้นต่�
"ก
ก็ ท่านนัตสึกิสั่งให้ข้าไปเก็บเครื่องเทศมาใส่อาหารนะขอรับ" นายทหารผู้นั้นกล่าวแล้วก้มหัวทำความเคารพก่อนที่จะเดินจากไป หายไปที่ชายป่า โควตะพ่นลมหายใจอย่างภาคภูมิปนระอ� พลางเดินฉับๆไปยังโรงอาหารทันที เสียงอึกทึกดังกว่าวันอื่นๆที่เขาเคยม� คงเป็นเพราะอาหารอร่อยกว่าเดิมหลายเท่านั้นเอง ในเมื่อนัตสึกิลงมือเข้าครัวเองแล้วพวกทหารก็ออกปากชมกันไม่ขาด กลิ่นหอมของอาหารโชยมาไกล
"ท่านแม่ทัพ!!!" นายกองทั้งหลายร้องทั� ขณะที่อาหารยังเต็มปา�
"ใจเย็นๆขอรับ คุณหนูทำไว้เยอะขอรับ" ทหารคนหนึ่งที่ยกอาหารมาใหม่ล้อเลีย� พอจานอาหารมาถึงโต๊� เหล่าทหารก็คว้าอาหารเกือบหายไปในทันท�
"อร่อยมากเลยขอรับ ท่านแม่ทัพ!!! ถ้าจบศึกเมื่อไหร่สงสัยข้าต้องไปเยี่ยมท่านแม่ทัพบ่อยๆเสียแล้ว ทำอาหารอร่อยอย่างนี้อย่าปล่อยให้หลุดมือล่ะขอรั�" นายกองล้อเลียน โควตะอดยิ้มกว้างไม่ได้
"เฮอะ!!!� ไปเยี่ยมท่านเจ้าเมืองดีกว่ามั้� ข้ากลัวว่าจะขอไม่ได้" โควตะพูดเหย้าแหย�
"โชคร้ายที่ข้ามีแม่เสืออยู่ที่บ้านคนหนึ่งแล้วนะขอรั� ไม่อย่างนั้น� ถึงเป็นคนที่ท่านแม่ทัพหมายตาไว้ก็เถอ�" นายกองอาวุโสอีกคนพูดทีเล่นทีจริง ทหารหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย
"ถ้าท่านแม่ทัพไม่จริงจั� ข้ายินดีรับช่วงต่อนะขอรั�!!" แม่ทัพตาคมคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาเรียบๆ โควตะหันไปมองอย่างขุ่นเคืองใ� ในสายตาเขานัตสึกิไม่ใช่ของเล่นที่จะยกให้ใครต่อใครได้
"เสียใจ!!! ซาโอ� ข้าจริงจัง จริงจังมากด้วย!!!" โควตะพูดด้วยเสียงโทนต่ำๆ แม่ทัพผู้นั้นยังลอยหน้าลอยตา คงทรนงว่าตัวเองเป็นหลานของอำมาตย์โทงาร�
"อันภรรยาเหมือนเสื้อผ้า ใส่ได้ไม่นานก็เบื่อต้องหาตัวใหม่มาเปลี่ย� ไม่ก็คับ!!! ท่านโควตะคงต้องหาตัวใหม่ เมื่อนั้นข้ายินดีรับช่วงต่�" เขาว่า โควตะขบฟัน
"ภรรยาเหมือนเสื้อผ้� มันมีหลายประเภ� ทั้งชั้นดีและชั้นเลว เสื้อผ้าของข้าชุดนี้เป็นผ้าชั้นด� เนื้อด� ข้าต้องชอบและถนุถนอมเสื้อผ้าของข้าชุดนี้ ใส่ไปจนวันวันตายแน�!!!" โควตะโต้ บรรยากาศรอบๆทั้งสองเริ่มอึมครึ� เหล่านายทหารรีบเก็บอาหารอย่างรวดเร็ว เพราะมีแนวโน้มของการล้มโต๊ะเร็วๆนี� ถึงโควตะจะเป็นแม่ทัพที่ไม่ค่อยจริงจังกับชีวิตมากนั� เล่นหัวกับทหารได้โดยไม่ถือตั� แต่เขาก็ไม่ชอบให้ใครมาลามปามเขาจนเกินควร หรือแม้กระทั่ง หลบหลู่คนที่เขารัก อย่างเช่� การเปรียบนัตสึกิเหมือนเสื้อผ้า มาคุรีบฉุดแขนโควตะไว้ข้างหนึ่งเป็นเชิงห้าม เพราะถ้าโควตะโมโหขึ้นม� ไม่แน่ว่าโรงอาหารนี้อาจมีลักษณะกลายเป็นพื้นผิวระนา�(หรือพูดง่ายๆคือเตียนล้างทุ่งนั้นเอ�) ซาโอะเองก็ดูท่าจะรู้ตนเองเป็นอย่างดี เขาไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับการเป็นอัมพา� และยอมถอยออกมา แต่ก็ยังอุตส่าห์ทิ้งประโยคไว้ให้โควตะเจ็บใจเล่�
"ก่อนจะถึงวันนั้น
ท่านอาจจะเบื่อก็ได้ ข้าก็คงเปลี่ยนใจ ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกขอรับ" แล้วซาโอะก็ถอยออกไปร่วมวงกินอาหารกับพวกทหา� ที่เริ่มทยอยเข้ามาเมื่อเห็นว่าการล้มโต๊ะจะไม่เกิดขึ้� โควตะรีบเดินออกจากโรงอาหารไปยังห้องครั� กลิ่นอาหารที่โชยหอมเข้ามาห� เขามองหานัตสึกิในครัวที่มีควันฟุ้ง เมื่อเดินผ่านจานอาหารก็อดแอบหยิบกินไม่ได� โควตะแอบกัดเนื้อไก่ที่ยุ่ยทันทีเมื่อเข้าไปอยู่ในปา� พลางสอดส่ายสายตาหานัตสึก� ในครัวมีลูกมือหลายสิบคนช่วยกันทำอาหารอยู� ในที่สุดเขาก็เจอนัตสึก� เธอโพกหัวด้วยผ้าพันค� ใบหน้ามั� และรู้สึกว่านัตสึกิจะไม่ได้สังเกตเลยว่� โควตะเดินเข้าม�
"ออ
เจ้าว่างใช่ไห�? ช่วยไปหยิบเนื้อมาเพิ่มให้ข้าหน่อยสิ
" นัตสึกิหันมาหาคนที่เธอสั่ง แล้วก็อึ้งไปชั่วครู่
"แม่ทัพโควตะ
" นัตสึกิพูดเสียงอ่อยๆ ยังรู้สึกเขินอายกับเรื่องที่เกิดเมื่อวาน โควตะเพิ่งสารภาพรักเธอไปเอ� จากนั้นทั้งคู่ ก็ไม่มีโอกาสได้คุยกันอีก วันนี้ทั้งวันก็ยังไม่เจอกั�
"ท่านนัตสึกิทำอะไรขอรับ? เรื่องแบบนี้ให้พ่อครัวทำก็ได้นี่ขอรั�" โควตะพูดดุ� นัตสึกิส่งกระทะให้ลูกมืออีกคนที่ว่างอยู่ แล้วชี้แจงวิธีทำให� จากนั้นเขาก็เริ่มทำอาหารไป นัตสึกิละมือจากเตาไฟเป็นครั้งแรกของเช้านี้
"ไปคุยข้างนอกเถอะ" นัตสึกิหรี่ต� แล้วเดินแหวกฝูงชนไปข้างนอก โควตะเดินตามออกไ�
"ท่านนัตสึก�!!! คิดยังไงกันขอรับ?" โควตะด� นัตสึกิตักน้ำขึ้นมาล้างมืออย่างไม่ยี่หระคำพูดของชายหนุ่ม
"ช่วยไม่ได้!!! อยากให้พ่อครัวของท่านทำอาหารไม่อร่อยเองทำไมกันล่�" เธอทำแก้มป่อ�
"อาหารถ้าไม่อร่อยใครจะอยากกินใช่ไหมล่�?" นัตสึกิสวน โควตะพยักหน้าอย่างจนมุ� ท้องของเขาร้องโครกครากอย่างไม่ได้ตั้งใ� โควตะใช้มือกุมท้องอายๆ ก็เขาเล่นเดินตามหานัตสึกิตั้งนาน จนบัดนี้ก็ยังไม่ได้ทานอาหารเที่ยงเลย นัตสึกิหัวเราะอย่างเด็กสาว เธอแทบละทิ้งความสง่างามอย่างแม่พระไปทั้งหมดเมื่ออยู่ต่อหน้าโควตะ หญิงสาวเลียริมฝีปา� ก่อนที่จะพูดต่�
"กลับไปที่กระโจมของก่อน เดี๋ยวจะเอาอาหารไปให�!!!" นัตสึกิเอ่ยด้วยเสียงใส� แล้ววิ่งออกไ� โควตะมองตามแล้วถอนใจอย่างมีความสุข ก่อนที่จะเดินกลับกระโจ� ตามคำสั่งของนัตสึกิ
เขานั่งลงช้าๆบนเก้าอี้ เกือบลืมไปแล้วว่าเขาบาดเจ็บอยู� ถ้ามันไม่เกิดเจ็บขึ้นมาล่ะก็� โควตะวางดาบไว้ข้างลำตั� แล้วก็หยิบมันขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงเดินเข้ามา แต่แล้วโควตะก็ถอนใจอย่างโล่งอก เมื่อพบว่านัตสึกิเป็นคนยกถาดอาหารเข้าม� ชายหนุ่มเผลอจินตนาการไปว่านัตสึกิเป็นภรรยาที่ยกถาดอาหารมาให้ในตอนเช้� แล้วนึกต่อไปเรื่อย� ถ้าเขาได้แต่งงานกับเธอเมื่อไ�!!! ถ้านัตสึกิยกถาดอาหารมาให้เขาในตอนเช้าล่ะก็!!! เขาจะกอดเธอไว้ในอ้อมอกแล้วบอกว่า เขาอยากกินนัตสึกิเป็นอาหารมากกว่าเป็นไหน�!!! นัตสึกิคงอายจนหน้าแด� ต้องน่ารักมากแน่�
"ท่านแม่ทัพ!!!" นัตสึกิเอนหัวลงมาด� เธอวางถาดอาหารไว้บนโต๊� แล้วคดข้าวลงชามให้ ก่อนที่จะยื่นให้โควต�
"ทำไม? ท่านนัตสึกิไม่เรียกข้าเหมือนเดิมล่ะขอรับ?" โควตะถาม ยังไม่รับชามข้าวที่นัตสึกิยื่นมาให� นัตสึกิอ้ำอึ้งไปสักครู่ก่อนที่จะตอ�
"ก็ข้าเป็นผู้มาอาศัย
ไม่ใช่หรือ?" เธอก้มหน้าเศร้าๆ ใบหน้าเปื้อนเขม่าขี้เถ้ายังไม่ได้ล้างออก
"อีกอย่างข้าก็ไม่ใช่นายของท่านแล้วด้วย
ส่วน..ท่านก็เป็นถึงแม่ทัพโควตะ" นัตสึกิวางชามข้าวลงบนโต๊� โควตะชะโงกออกไปนอกกระโจมเพื่อสังเกตว่าไม่มีใครแอบฟังแล้วจับมือเล็กๆของนัตสึกิขึ้นมาลูบอย่างถนุถนอม
"ไม่หรอกขอรับ!!! ท่านนัตสึกิเป็นอาคันตุกะคนสำคัญของข้� แล้วก็ยังเป็นเจ้านายหัวใจของข้าด้วยขอรับ" โควตะจุมพิตมือของนัตสึกิอย่างนิ่มนวล นัตสึกิหลบตาชายหนุ่ม โควตะแอบยิ้มน้อย� ก่อนที่จะเอ่ยคำหวานต่อไป
"เจ็บแผลจังขอรั�!!! ยกชามข้าวไม่ไห� ท่านนัตสึกิป้อนหน่อยสิขอรั�" โควตะอ้อนเหมือนเป็นเด็กตัวเล็ก� เขาคงต้องอายไปอีกนานหากมีใครมาเห็นเขาทำอย่างนี� นัตสึกิกัดปากอย่างหมั่นไส้แม่ทัพขี้อ้อ�
"ไม�!!!" นัตสึกิปฏิเส� โควตะมีทีท่าผิดหวังมาก
"ท่านนัตสึกิใจร้า�" โควตะงอน
"อะไรกั�!!! แผลท่านมันอยู่ที่ขาไม่ใช่หรื�? แล้วเกี่ยวอะไรกับถือชามอาหารด้วยล่�" นัตสึกิเถียง โควตะสลัดขาเล็กน้อ�
"ก็แผลมันเจ็บนี่ขอรับ แล้วก็ปวดใจด้ว�!!! ท่านนัตสึกิไม่รักข้า เจ็บใจมากเลยขอรั� อย่างนี้ท่านนัตสึกิต้องไถ่โทษโดยการป้อนข้าวข้านะขอรั�" โควตะอิดออ� นัตสึกิสะบัดหน้า
"งั้น!!! ถ้าไม่กินก็หิวตายไปเลย ข้าไม่เอาด้วยล่ะ" นัตสึกิกล่าวถือถาดทำท่าจะเดินออกไป โควตะกอดอก
"ถ้าท่านนัตสึกิไม่ป้อ� ข้าก็ไม่กิ� ให้มันหิวตายไปเล�!!! ท่านนัตสึกิไม่รักข้าก็ไม่อยากอยู�" โควตะทำท่าขึงขังแล้วทำท่าจะปัดถาดอาหารทิ้ง นัตสึกิรีบเข้ามาจับมือไว�
"ไม่กินไม่ได้นะ เดี๋ยวแผลก็ไม่หายหรอ�!!!" นัตสึกิเอ็ดอย่างเดือดร้อ� โควตะหันมายิ้มกับนัตสึกิ
"แต่ท่านนัตสึกิต้องป้อนน่ะขอรับ" โควตะพูดอย่างถือไพ่เหนือกว่า นัตสึกิลังเลสักครู่ก่อนที่จะตอ�
"ก็ได�!!!" นัตสึกิตอบ โควตะดีใจเป็นที่สุดรีบฉวยมือนัตสึกิขึ้นมาจับอย่างรวดเร็วก่อนที่หญิงสาวจะดึงหนีได้ทัน แล้วจูบมืออย่างนุ่มนวล
"ยอมกินแล้วขอรับ
ข้ารักท่านนัตสึกิที่สุดเลย�" โควตะเอ่ยอย่างปลาบปลื้� นัตสึกิรีบดึงมือของตัวเองออก
"แค่ครั้งเดียวน�" เธอถอยออกมาแล้วจัดแจงตักกับข้าวให้ โควตะนั่งรอให้หญิงสาวป้อนข้าวป้อนน้ำให้อย่างมีความสุข
.
. . . . . . .
� เมืองไรโบเซ็� เจ้าเมืองและเหล่าแม่ทัพกำลังระสับระส่ายเกี่ยวกับเรื่องของนัตสึกิ 2วันแล้วที่เธอหายไป เป็นตายร้ายดีอย่างไรไม่มีใครรู�
วารางิเดินวนไปวนมาหลายสิบเที่ยวในห้อ�
อังโคขุนั่งเหลาลูกดอกธนูอย่างเป็นกังวล
มิฮาโอะนั้� เดินเตะหินจนเท้าบวมเพื่อรอข่าว
ยามาดะนั้นนั่งทุบโต๊ะอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่�
ส่วนจิโฮ�.เขาขี่ม้าไปรอหน้าเมือง แม้รู้ว่ามันอันตรายมากก็ตา�
เหล่าชาวเมืองนั้นก็เงียบไปถนัด ข่าวคุณหนูใหญ่หายไปแพร่กระจายไปทั่วเมือง�
ในที่สุดเมื่อพระอาทิตย์ตรงหั� ม้าเร็วตัวหนึ่งก็ตะบึงเข้ามา จิโฮขยี้ตาหลายรอบให้รู้ว่าไม่ตาฝาด เพราะวันนี้เขาตาฝาดเห็นม้าเร็วหลายรอบเหลือเกิน
"ท
ท่านจิโฮ" ม้าเร็วคนนั้นหอบแล้วก้มหัวทำความเคาร� จิโฮพยักหน้ารับแล้วถามขึ้นอย่างรวดเร็ว
"เจ้าเอาข่าวนัตสึกิมาหรือเปล่�!!!" จิโฮถามอย่างรีบร้อ� ม้าเร็วพยักหน้�
"นัตสึกิเป็นไงบ้า� เป็นไงบ้าง?" จิโฮเขย่าไหล่ม้าเร็วผู้นั้นอย่างร้อนใจ ม้าเร็วผู้นั้นจับมือจิโฮออกก่อ�
"ไปเล่าให้เจ้าเมืองฟังทีเดียวเลยขอรับ!!!" ม้าเร็วบอกแล้วกระโดดขึ้นม้� จิโฮก็ขึ้นม้าตามอย่างรวดเร็ว ทั้งสองควบฝุ่นตลบเข้าไปในเมือง เสียงโกลาหลดังขึ้น ยามาดะเห็นจิโฮแวบๆก็วิ่งออกมาดูที่หน้าร้านอาหา�
"ม้าเร็วมาแล้�!!!" เขาอุทานก่อนที่จะโยนเงินลงบนโต๊ะแล้วขึ้นม้าควบตามไ�
"ขอบคุณ นายท่า�!!!" เสียงเถ้าแก่ดังไล่หลังมา ยามาดะไม่ได้สนใจ สิ่งที่เขาอยากรู้คือข่าวที่ม้าเร็วเอาม� ม้าที่ควบกันฝุ่นตล� 3 ตัวมาถึงจวนเจ้าเมือง ม้าเร็ววิ่งไปยังจวนเจ้าเมือง มิฮาโอะที่นั่งกุมเท้าอยู่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นทั้งสามเดินเข้ามา
"ข่าวล่�?" เขาถาม แล้วเดินตา�
"ฟังพร้อมท่านเจ้าเมือ�!!!" 2 คนหันมาตอบพร้อมกัน ม้าเร็วและ 3 แม่ทัพเดินตามอย่างเร็วมาหน้าห้องของเจ้าเมือง อังโคขุที่นั่งเล็งธนูอยู่ลุกขึ้นแล้วถา�
"นัตสึกิเป็นไงบ้า�?" เขาถาม ทั้งหมดไม่มีใครตอบเดินผ่านอังโคขุที่มองตามอย่างรวดเร็วเข้าไปในห้อง มิฮาโอะดันประตูไว้ก่อนที่จะหันกลับมา
"ตามเข้าม� มาฟังพร้อมท่านเจ้าเมือ�!!!" เขาบอก อังโคขุเดินตามเข้าไป ขณะนั้นเขาเห็นม้าเร็วคุกเข่าอยู่หน้าท่านเจ้าเมืองและท่านเจ้าเมืองกำลังรีบไตร่ถามอย่างร้อนใจเกี่ยวกับนัตสึก� ม้าเร็วรอจนท่านเจ้าเมืองสงบลงแล้วจึงตอ�
"ท่านนัตสึกิตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ขอรับ" ม้าเร็วตอบ
"งั้นก็ดีหน่อ�" ยามาดะว่�
"อ้าว!!! แล้วอยู่ไหนล่ะ อย่าบอกนะว่าไม่รู้" จิโฮขบเขี้ยวฟั� แทบกระชากม้าเร็วมารีดข้อมูลให้รู้แล้วรู้รอ�
"เออ
ที่อยู่นั่นน่ะหรือ�" ม้าเร็วอ้ำอึ้ง
"ไม่รู้หรือแก!!! ฮึ่ม!!!" จิโฮกระชากคอม้าเร็วไปแขวนกับกำแพ�
"รู้ขอรับ!!!" ม้าเร็วรีบตะโกนก่อนที่จะถูกหักคอ
"ที่ไหน?" เจ้าเมืองถามขณะฉุดมือของจิโฮที่ใหญ่เป็� 2 เท่าของตัวเองออกจากคอม้าเร็ว
"ค่ายทหาร �..ขอรับ
ค่ายทหารของกองทัพแม่ทัพโควตะ�..ขอรั�" ม้าเร็วตอบ
"!!!!?!!!!" เจ้าเมืองเบิกต� จิโฮถลึงตาอย่างตกใ� แม่ทัพอี� 3 คนต่างมองหน้ากัน
"ล
แล้ว ปลอดภัยดีหรือเปล่า?" เจ้าเมืองถามอย่างตื่นตกใ� ภาวนาให้ธิดาปลอดภั�
"ขอรับ
แต่
" ม้าเร็วอ้ำอึ้ง
"อะไร!!!" จิโฮตะคอ�
"แม่ทัพโควตะประกาศว่าท่านนัตสึกิเป็นผู้หญิงของเขาน่ะขอรับ!!!" เพียงประโยคนี้ ท่านเจ้าเมืองก็แทบเป็นลมล้มหงายหลังไ� เดือดร้อนแม่ทัพอีก 3 คนรีบพยุงขึ้นมาประคบน้ำเย็� จิโฮกระแทกม้าเร็วเข้ากับกำแพ�
"ข่าวมีมูลแค่ไห�!!!" จิโฮตวาด
"ลือกันให้แซ่ดทั้งค่ายนะขอรับ แถมยังมีข่าวอีกว่าตอนกลางคืนแม่ทัพโควตะจะล่ามโซ่ท่านนัตสึกิเอาไว้อีก แถมวันนี้ยังให้ทำอาหารเลี้ยงทหารทั้งค่ายอี�" ม้าเร็วบอกตามที่ตนได้ยินมา จิโฮทุ่มม้าเร็วออกไปนอกประตู
"ไป!!!" เขาตะคอก แล้วกระแทกหลังเข้ากับกำแพง
"โธ�!!! นัตสึก� พ่อไม่น่าให้เจ้าไปรบเล� ถูกเจ้าแม่ทัพนั้นฉุดไปเป็นเมียเสียแล้ว�" เจ้าเมืองคร่ำครว�
"เพราะเจ้าซามะแท้�!!!~ ข้าจะฆ่ามั� จะฆ่ามัน!!!" จิโฮเดินพรวดออกไปนอกประต� แต่ถูกมิฮาโอะดึงตัวเอาไว้ก่อ�
"เจ้าฆ่าคนของทางการไม่ได้ ใครๆก็รู�" มิฮาโอะติง
"ต้องฆ่� ข้าไม่สน ต่อให้ถูกสั่งประหารก็เถอ�!!!" จิโฮร้องเร้า� ขบฟันแล้วกำมือตั้งหมัด มิฮาโอะร่างเล็กเริ่มเอาคนร่างยักษ์ไม่อยู� ยามาดะผละออกมาช่วยดึ� ต่างช่วยกล่อมให้จิโฮผู้มีอารมณ์อ่อนไหวให้ใจเย็�
"ปล่อยซีโว้�!!!"
"เราวางแผนกันก่อน ค่อยๆยึดอำนาจออกมาก็ได�"
"ไม่ๆ!! ข้�-จะ-ฆ่�-มั�" เสียงคำรามดังกระหึ่ม
"เย็นไว� ข้าก็แค้นมันเหมือนกั� พวกเราก็รักนัตสึกิเหมือนกันทุกคนนั้นแหละ"
"ไม่โว้�!!! ข้าจะไปฆ่ามันตอนนี้เลย ตอนนี้แหละ!!!" จิโฮทั้งตะโกนและตวาด มิฮาโอะและยามาดะก็ทั้งฉุดและดึ� เสียงโกลาหลดังออกไปถึงข้างนอกจวน
"วิวาทอะไรกันหรือ? พวกท่า�" เสียงหนึ่งดังขึ้นม� สามารถห้ามจิโฮได้ชั่วครู� แต่เมื่อเพียงจิโฮเห็นว่าใครเป็นคนพูดเขาก็ดิ้นรนยิ่งกว่าเดิ�
"ซามะ!!!" จิโฮคำรามเหมือนพญาราชสีห� แต่ก็ไม่ได้ทำให้ชายร่างเล็กหวาดหวั่นแต่อย่างใด เขายังยิ้มกริ่มอย่างไม่ชอบมาพากล
"ท่านวางาริ!!!" ซามะก้มหัวให� แต่คราวนี้ ท่านเจ้าเมืองไม่อดทนอีกต่อไป
"ท่านซามะ ท่านทำให้ลูกสาวข้าเป็นยังไงรู้ไห�!!! ท่านทำให้นางถูกฉุดไปเป็นเมียแม่ทัพโควตะแล้วตอนนี�!!! ท่านจะรับผิดชอบยังไง?" เจ้าเมืองกระหืบกระหอ� เสียงสะอื้นแทบเล็ดลอดออกมาตามมาในคำสั่� ผู้ใช้ชีวิตครึ่งค่อนบนสนามรบ จนเดี๋ยวนี้เพิ่งได้นั่งเฉยๆบนตำแหน่งเจ้าเมือ� แทบหลั่งน้ำต� ลูกสาวที่เขาไม่เคยได้สนใจมาตั้งแต่เด็ก แต่สุดท้ายคนที่คอยดูแลสุขภาพและเอาใจใส่เรื่องการงานกลับเป็นหญิงผู้นี� ยอมสละตนเองครองตัวเป็นพรหมจารีเพื่อดูแลบิดาที่แก่ชรา ใครจะซึ้งใจเท่าบิดาผู้ชราภาพผู้นี้อี�
"ข้าก็มาแล้วไ�!!! ข้ามาที่นี่เพื่อรับผิดชอ�" ซามะกล่าวเรียบ�
"เจ้าจะรับผิดอย่างไ� อ้ายระยำ!!!" จิโฮตวาดอย่างเสียไม่ได� ซามะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
"จับกุมเอาไว้!!! ทุกคนเลย" ซามะกล่า� แล้วทหารหลายสิบนายก็วิ่งเข้ามา รวบมือเจ้าเมืองและนายทัพทั้ง 4 เอาไว้ เจ้าเมืองและแม่ทัพยกเว้นจิโฮถูกรวบตัวและจ่อคอด้วยดาบแทบในทันที จิโฮขวางและทุ่มทหารเหล่านั้น เขาสามารถประติดประต่อเรื่องได้ว่� พวกเขาถูกยึดอำนาจเสียแล้� จิโฮไม่ได้สนบาดแผลที่จ้วงแทงเข้ามา เขาทำร้ายทหารไปเกือบ 20 คนแล้วก็หยุดหอ� และสุดท้ายก็ต้องยอมจำนนเมื่อเจ้านายและเพื่อนทั้ง 3 ถูกจับเป็นตัวประกั�
"เจ้าทำอะไร!!! ซามะ" จิโฮตะคอ� เมื่อถูกทหารเอาดาบจ่อคอเขา
"เพื่อราชินีมิโดร� ขอพระนางทรงพระเจริ�!!!" เขายิ้มแล้วเดินจากไป ปล่อยให้บุรุษทั้� 5 ยืนประติดประต่อเรื่องราว พวกเขากำลังทำงานให้กับคนทรยศต่อนาก�!!!!
|