|
ในคืนวันก่อนออกศึกโควตะมานั่งเดียวดายที่หน้าค่าย มาคุเดินเข้ามาหา
"หนักใจมากหรือขอรับ?" เขายิงคำถามเป็นการทักทาย โควตะสะดุ้งแล้วหันมามอ�
"เจ้าเคยรักใครบ้างไหม? มาคุ รักจริงใจแบบไม่มองหญิงอื่น แม้นางจะงามปานใดก็ตา�" โควตะเท้าคาง มาคุยิ้มหั�
"เคย
.มีขอรับ
" เขาลงนั่งข้างๆ โควตะหันมา
"ใค�?" โควตะถาม
"ง้า
ท่านฮิโตมิไงล่ะขอรับ" มาคุพูดเขินๆ
"เฮ้ย
เล่นของสูงนี่หว่า" โควตะหัวเราะมาคุ แต่ก็ใช่ ท่านฮิโตมิแม้ไม่ได้งามเลิศ แต่ก็มีราศ� และเป็นคนอบอุ่นที่ใครก็อยากเข้าใกล� สเป็กของโควตะส่วนหนึ่งก็มาจากท่านฮิโตม�
"ทำไมล่�? ถึงเป็นเคย" เขาถาม มาคุถอนใจแต่ก็เล่า
"ตอนข้าอายุ 14 ท่านฮิโตมิอายุ 17 เพิ่งมานากิเป็นครั้งแร� ข้าเป็นมหาดเล็กเฝ้าประตูวังคนหนึ่ง�" เขาทำตาหวานซึ้�
"แล้ววันหนึ่งข้าถูกลงอาญา ข้อหาเล็กๆน้อย� โดยท่านอิเอยาสึตามประสาคนหนุ่ม ท่านฮิโตมิก็เลยช่วยข้าไว� ข้าก็เลยซึ้งใจมา� พูดขอบคุณใหญ�!!"
"ท่านฮิโตมิก็พูดว่า เจ้าเป็นคนดีนะ วันหลังมาหาข้าบ้างสิ มาเล่าเรื่องของนากิให้ข้าฟังหน่อ�" มาคุก้มหน้�
"ข้าก็ไปหาไปเล่าเรื่องต่างๆให้ฟังไม่รู้เบื่� ข้าเล่าอะไ� ท่านฮิโตมิก็ฟังตลอดไม่รู้เบื่อ แม้เรื่องที่เล่าแล้วเล่าอีกพระนางก็ฟัง" มาคุพักเลียปาก
"ข้าหลงรักท่านฮิโตมิอยู� 3 ปี แล้วข้าก็ถือโอกาสที่ท่านฮิโตมิไปเก็บดอกไม้สารภาพรักออกไป�"
"แล้วเป็นไง?" โควตะเบียดเข้ามา
"ถูกปฏิเสธน่ะสิขอรั�" มาคุหัวเราะเฮอะๆ
"
" โควตะทำหน้าเศร้าเมื่อนิยายน้ำเน่าไม่ถูกใ�
"ท่านฮิโตมิบอกว่า พระนางชอบท่านอิเอยาส� พระนางจะรักและจงรักภักดีต่อพระองค์ แม้จะไม่สนใจพระนางก็ตา�" มาคุบอ�
"วินาทีนั้นข้าก็เลยรู้ว่า
สิ่งที่ข้าเก็บไว้ในใจถึ� 3 ปีนะ มันไม่ใช่ความรักของหนุ่มสาว
แต่มันลึกซึ้งมากกว่านั้น.."
"อะไรล่�?"
"ความรักของน้องชายไงล่ะขอรับ
ท่านฮิโตมิ..ทรงเหมือนพี่สาวของข้า
สรุปว่าความรู้สึกนั้นทำให้ข้าเก้อไปหลายอาทิตย์ อายจนไม่ไปเจอหน้าใครเลยล่ะขอรั�!!!" มาคุหัวเรา� โควตะก็หัวเราะแต่ก็ถอนใจ
"แล้วข้าล่ะ? เรื่องของข้ามันเหมือนกับของเจ้าหรือเปล่ามาคุ?" โควตะลังเล มาคุหันหน้ามาหาแล้วถาม
"ท่านคิดถึงนางตลอดเวลารึเปล่า?"
"ใช�!!!"
"เวลารบก็เอาแต่มองกำแพงเผื่อว่านางจะมาด�"
"ก็ใช�!!"
"เวลาเห็นนางเศร้า อยากจะตายใช่ไห�?"
"กึ่ง� ประมาณว่าใช่นั้นแหละ"
"เวลานางเป็นห่ว� ยิ่งสำออยใช่ไหมของรั�?"
"เหอะ� ใช�!!"
"ได้ยั่� ให้นางแกล้� ยิ่งสนุก?"
"อืม
ใช�"
ส่วนมาคุหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะเอนตัวลงนอ�
"ข้ารอมาเกือบ 20 ขอรับ
.รอที่จะเป็นที่ปรึกษาหัวใจให้ท่าน
จริงๆ ก็ท่านซาไอด้วย
แต่ดันไม่มาปรึกษาเนี่ยซ�!!! แย�!�" มาคุเฉไฉไปเรื่องอื่น จนโควตะต้องหันมา
"แล้วเรื่องข้าล่ะ!!!" เขาถาม มาคุหันมาแล้วยิ้มล้อเลีย�
"ข้าแน่ใจขอรับ
.และท่านโควตะคงต้องส่งม้าเร็วไปถามเรื่องนี่จากท่านซาไอเสียแล้�" มาคุว่� โควตะยิ้มเศร้าๆแล้วถอนใจ "ข้าต้องสู้กับนางจริง� แต่ข้าจะไม่มีวันลืมนาง"
. . . . . . .
ในคืนนี้นัตสึกิก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ทำไมเธอถึงได้โหยหาคนหลอกลวงคนนั้นนักน่� เธอหยุดร้องได้แล้ว แต่เมื่อฟังคำสั่งที่ท่านพ่อของเธอสั่งมาแล้วเธออยากจะร้องไห้อีกสักสิบรอ� เธอต้องสู้กับเขา!!! เมื่อซามะคัดค้านการให้ฝ่ายโควตะเดินผ่านเมือง และบอกว่าทางเมืองหลวงยังสุขสงบดี และเขาบอกว่าจะทิ้งไพ่ใบสุดท้าย นั้นก็คือเธอนั้นเอง
.
"จะได้ผลหรื�? ท่านซามะ" เจ้าเมืองกล่าว เมื่อใจเริ่มเอียงไปตามที่จิโฮบอก แม่ทัพอี� 4 คนไม่มีใครคิดสู้อีกแล้� จะเหลือก็แต่นัตสึกิคนเดียว
"เจ้าโควตะ
มันหลงรักลูกสาวท่า� ถ้าให้นางเป็นคนไปร� มันไม่กล้าแน�!!!" เขาเสริมอย่างมั่นใ� ท่านเจ้าเมืองได้แต่หันหน้ามาถามความเห็� ซึ่งเธอก็ได้แต่รับคำ�.
"ค่ะ
ท่านพ่�"
นัยน์ตาเริ่มปวดร้า� เขาจะจำเธอได้ไหม? มันจะเหมือนฝันหรือเปล่�? เธอคิด แล้วห่อตัวด้วยความหนาวของลมเย็� แล้วนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ต้องออกรบ จึงย่างเดินไปในห้องตน
หน้าห้องนั้นเธอพบบางอย่างวางอยู่ สายตาจับไปที่วัตถุนั้น มันคือไม้กวาดที่ทามะ ไม่ส�!! ที่โควตะชอบใช้เสมอ ในเวลาที่อยู่ที่นี� เธอเดินเข้าไปในห้องอย่างเศร้าสร้อยแล้วหยิบเสื้อนอกที่เขาห่มให้เธอออกมา เธอไม่ให้ใครซั� แม้มันจะเหม็นกลิ่นโคลนดินทรา� แต่มันก็มีกลิ่นของโควตะติดอยู่ เธอกอดมันไว้แนบอ� นึกถึงตอนที่เขาคลุมมันไว้กับเธ� ช่างเป็นความทรงจำที่ดีในช่วงเวลาที่เลวร้ายอย่างนี้จริง�
"ถ้าท่านนัตสึกิไม่ยอมหนุนตักข้านะ� ข้าไม่ยอมตายด้วย"
"ไม่ต้องห่วงขอรับ
ท่านนัตสึกิยังต้องหนุนตักข้าอีกครึ่งคืน ข้าถึงจะยอมไปเกิดใหม�"
บ้าจริ�!!~ นัตสึกิสบถ ทำไมต้องนึกถึงคนแบบนั้นด้วยน� เธอยิ้มพลางซุกหน้าเข้ากลับผืนผ้านั้น จินตนาการไออุ่นให้เสมือนกำลังโอบกอดเธออยู่�. ให้ผ่านพ้นคือที่น่าลำบากใจนี่ไปอย่างปลอดภัย
ความเจ็บแปลบแทรกมาในทรวง ต้องสู� ต้องฆ่าฟันกับโควตะ
จงจำข้าได้ด้วยเถอะ�.อย่าลืมข้าเชียวนะ
. ทามะ แม่ทัพโควตะ
�..
. . . . . . .
รุ่งอรุณแห่งวันใหม� ใจของแม่ทัพวันนี้ไม่สดใสเล� เธอสวมใส่เสื้อเกราะอย่างรัดกุม นัตสึกิมองกระจกแล้วมองกระจกอีก ไม่รู้ว่าจะมองทำไมนักหนา เธอใส่เศษเสื้อนอกของโควตะเป็นของนำโช� พลางเดินออกม� ไหว้บรรพบุรุษขอให้มีชั� ก่อนที่จะเดินออกไปเจอกับกองทัพอีกเพียง 1000 เดียวที่ยังพร้อมจะสู� เพราะคนอื่นนั้� ลงความเห็นว่าควรให้กองทัพกู้ชาติเดินผ่าน ไม่ยอมสู�
นัตสึกิขึ้นม้า ลูกศิษย์น้อยของเธอมาอวยพรให้เธอโชคดี นัตสึกิยิ้มก่อนที่จะคว้าง้าวของต� แล้วตะบึงม้านำทัพออกไปเพื่อสู้กับโควตะต่อไ� นัตสึกิควบม้าออกมาไม่ไกลนั� ก็เจอกองทัพของโควตะขวางกั้นอยู� ทัพพันนายของเธอจัดระเบีย� เธอจ้องมองไปที่แม่ทั� ทามะหรือ? ไม่ส� โควต� จะชื่ออะไรก็ช่าง เขาคือผู้ชายที่เธอโหยหามาตลอดเวลาที่ไม่ได้เจอกัน นัตสึกิซ่อนความประหม่าไว้ใต้หมวก เธอเม้มปากไม่ให้เผลอเรียกชื่อของเขาออกมา หลังจากทุกอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงดังกังวานก็ก้องขึ้�
"มาแล้วหรือ? แม่ทัพนัตสึก� จงยอมแพ้แก่ข้าแม่ทัพโควตะโดยดี อย่าสู้ให้ไพร่พี่น้องบาดเจ็บเล� จงถอยไปบอกเจ้าเมืองของเจ้าว่าปล่อยให้เราผ่านไป พวกเรายินดีที่จะทำสัญญาการผ่านเมืองไรโบเซ็�!!!" โควตะประกาศก้อ� น้ำเสียงเย็นชาไม่มีแววเป็นกันเองเลยดังขึ้น นัตสึกิชักจริตหญิงขึ้นมา รู้สึกน้อยใจเป็นกำลั� คนเขาเป็นห่วงแทบตายไม่มีถามสารทุกข์สุขดิ�!!! โดยลืมไปว่าตัวเองอยู่บนสนามรบอยู� เธอตะโกนด้วยน้อยใจปนเสียงสั่นครืนว่า
"ข้าแม่ทัพนัตสึกิไม่มีวันยอมแพ้แก่กองทัพกบฏหรอก!!! ข้ามาครั้งนี้เพื่อเจรจาสู้กับเจ้าตัวต่อตัวแม่ทัพโควต�" เธอตะโกน อยากเอาตัวเองให้ไปเสี่ยงคนเดีย� โดยพี่น้องของเธอปลอดภั�
"ว่าม�?" อีกฝ่ายตะโกน
"การดวลครั้งนี้ ข้าขอดวลกับเจ้าตัวต่อตัว แม่ทัพโควต� การดวลคื� ฝ่ายใดจะชนะหรือแพ้ ต่อเมื่ออีกฝ่ายยอมแพ� สาหัสปางตา� หรือตายเท่านั้�!!!" นัตสึกิสะดุ้� เมื่อเธอพูดว่าตายออกไป แต่อีกฝ่ายพูดเพียงว่�
"แล้วไงต่�?"
"หากฝ่ายเจ้าชนะเราจะยอมให้ผ่านเมือง แต่หากเจ้าแพ้
จงถอยทัพกลับไปซะ" เธอตะโกน โควตะพยักหน้ารับเขาตะโกนกลับมาอี�
"รับคำท้า!!!" โควตะควบม้าออกมา นัตสึกิก็ควบม้าออกไป ทั้งสองประจันหน้ากันกลางท้องสนามรบ นัยน์ตาของนัตสึกิสั่� เธอกุมบริเวณที่ซ่อนของนำโชคไว้ ก่อนที่จะสงบอารมณ์เพื่อฟังเสียงสัญญาณบอกการประลอ� ทั้งสองจ้องหน้ากันเนินนา� เสียงกลองศึกลั่นรั่วจากนั้นก็หยุดแล้วลั่นด้วยเสียงหนักแน่น
ตึ่ง
.ตึ่ง แล� ตึ่ง!!! ม้าของทั้งสองควบเข้าหากันอย่างรวดเร็� ง้าวขอนัตสึสิเงื้องออก เช่นเดียวกับทวนของโควตะที่ง้างออกรับ เสียงเคร้ง!!! เสียงของอาวุธเพียงครั้งเดียว แล้วม้าของทั้งสองตะลุยออกจากกันสักครู่ก็หันมาประอาวุธกันใหม่ นัตสึกินับว่ามีฝีมือบนหลังม้าดีทีเดียว เผลอๆอาจจะดีกว่าซาไอด้วยซ้� เพราะซาไอนั้นไม่ได้โปรดปรานการทำอะไรบนหลังม้านอกเสียจากขี่มันเฉยๆหรือไม่ก็ควบสุดแรงเกิ� ซาไอเป็นจอมแม่ทัพที่ถนัดต่อสู้มือเปล่าหรือรบภาคพื้นดินมากกว่� แต่การรบบนหลังม้าก็จำเป็นฝึกไว� ซาไอจึงนับเป็นแม่ทัพที่มีฝีมือทางการรบเฉลี่ยทั่วไปพอตั� แต่การสู้ครั้งนี้ไม่เหมือนกั� โควตะไม่กล้าแพ� และไม่กล้าทำร้ายนัตสึกิแม้แต่ปลายเล็บด้ว� นัตสึกิก็ไม่คิดอยากฆ่าโควตะเลย แต่เธอก็ยังโจมตีด้วยความน้อยใจ ทั้งสองสู้กันเป็นเวลานานมา� กองทหารทั้งสองฝ่ายนั่งหาวหวอดๆ
"เขาสู้หรือ
อะไรกันแน่เนี่ย?
ข้าไม่เคยเห็นท่านโควตะอ่อนข้อให้ใครเลย
แม้แต่ท่านซาไอก็เถอะ ขึ้นชื่อว่าสู้ด้วยล่� เจี๋ยนเรีย�!!" นายทหารฝ่ายโควตะที่ยืนอยู่หน้าๆเปรยกับเพื่อนข้าง� มาคุหันมามอง นายทหารผู้นั้นงุดหน้าโดยเร็ว
เฮอะ!!! เขาจีบกันอยู่ไม่รู้รึไ�? มาคุลอบคิดในใจแต่เขาก็กังวลใจไปพร้อมๆกัน พลางมอ� 2 นักรบที่หอบแฮกๆบนหลังม้า พวกเขาเข้าปะทะอาวุธกันอี� ภาพที่ได้เห็นนั้นเป็นที่ขัดหูขัดตาซามะที่ดูอยู่บนกำแพงเมื่� ตามการคาดการณ์ของเขา
ระดับฝีมือของนัตสึกิและความลังเลของโควตะนัตสึกิน่าจะโจมตีโควตะได้หลายรอบแล้ว แต่ทำไมนัตสึกิยังไม่โจมตีเมื่อมีโอกา� ท่านเจ้าเมืองก็ไม่เดือดร้อนซักเท่าไร ไม่มีใครคิดอยากสู้ เห็นที่เขาจะต้องจัดการเองเสียแล้� ซามะลอบขี่ออกไปนอกเมืองขณะที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับการประลองเนินนานของทั้งสอ� แดดร้อนกับฝุ่นตลบอบอวลทำลายประสิทธิภาพทางการรบของทั้งสองไปมา� หลังจากสู้มาเกือบครึ่งวั� ทั้งสองต่างเหน็ดเหนื่อยแต่ก็ไม่มีใครแสดงอาการออกมา ใครจะรู้ว่าโควตะนั้นอยากจะหักอาวุธออกจากมือหญิงสาวแล้วฉุดลงจากหลังม้ามาโอบกอดให้หายคิดถึงจนแทบทนไม่ไหว ส่วนนัตสึกินั้นเจ็บใจมากกว่าใค� มาอีกแล้วคนที่ทำดีต่อเธอ แม้ไม่ได้หวังสมบัต� แต่ก็แทรกซึมเข้ามาหวังข้อมูลนี่เอง เธออยากจะฟันง้าวให้ชายผู้นั้นตายๆไปซ� แต่ก็ทำไม่ได� ได้แต่ถ่วงเวลาออกไปเรื่อยๆ ยิ่งเห็นสายตาเย็นช� แล้วก็อยากจะควบม้าหนีกลับไปในเมื่อ ไม่ออกมาเจอกันเลยในชาตินี้!!!
แต่
ขณะที่นักรบทั้งสองต่างจ้องหน้ากันบนหลังม้า ทันใดนั้นก็มีเสียงสั่งจากฝั่งของนัตสึกิว่า�.
"พวกเรา!!! บุ�!" เสียงนั้นดังสนั่� ชายผู้กล่าวแล้วปีนขึ้นไปตีกลองศึกเป็นสัญญาณอีกต่างหา�
"ซามะ!!!" โควตะตวาดอย่างเกรี้ยวกรา� พลางจ้องมองไปที่ซามะที่ขึ้นลั่นกลองศึก ทหารที่นั่งอยู่ต่างงงงวย ไม่รู้ว่าเกิดเปลี่ยนแผนอะไรขึ้� แต่ก็ลุกขึ้นวิ่งเข้าประจันกับฝ่ายศัตรู มาคุตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้� แต่เมื่อตั้งสติได้ ก็บัญชาทัพของกองทัพกู้ชาติเข้าสกัดเช่นกั� ขณะที่โกลาหลโควตะหันมามองนัตสึกิอย่างโกรธเกรี้ยว ด้วยนึกว่าเธอมีส่วนร่ว�
"ท่านใช้กลโกงอย่างนี้เชียวหรื�? ท่านนัตสึก�!!!" โควตะตะโกนให้กับสีหน้าที่มึนงงของนัตสึกิ นัตสึกิหันมามองอย่างโกรธ� เพราะถูกพาลโดยไม่รู้เรื่อง
"อะไร? ข้าไม่�."
"ท่านร่วมมือกับซามะ!!!" โควตะตวา� นัตสึกิขบฟันกึกๆ เธอพยายามจะเถียง แต่โควตะไวกว่า การที่นัตสึกิร่วมมือกับซาม� ทำให้เขาคิดไปต่างๆนานา หรือว่าระหว่างที่เขาไม่อยู�? เจ้าซามะถือโอกาสปลอบใจนัตสึก� ทำให้เธอยอมปันใจให้กับมั� ทรยศแก่เขา!!! โควตะคิดไปเรื่อย� ตามภาษ� ยิ่งนัตสึกิยังงงเถียงไม่ออกทำให้เขายิ่งแน่ใจ
"ท
.ท่าน
ท
ท่านมันปล่อยตัวที่สุด" โควตะตวาดอย่างเคียดแค้� นัตสึกิยิ่งโกร�
"ใค�? เจ้านั้นล่� คนโกหกหลอกลว� กะล่อน ทุเรศที่สุ� ป่าเถื่อ�!!! ตอแหลที่สุ�" นัตสึกิตวาดกลั� เธอโกรธขึ้นเป็� 2 เท่า
"พอข้าไม่อยู่ ท่านก็ไปหาไอ้ซาม�!!! ท่านนะ
ท่าน
ท่าน!!!" โควตะตวาดอย่างหาคำพูดไม่ได� เขาด่าไม่เก่งนี่นา นัตสึกิไม่ฟังต่อ เธอรวมทั้งความน้อยใจและความโกรธฟาดง้าวลงบนตัวโควตะ เขารับด้วยทวนแล้วสวนกลับด้วยความโกรธ เธอหลบอย่างรวดเร็ว ฝีมือเธอเป็นรองโควตะอย่างเห็นได้ชั� ทั้งสองผลัดกันรุกและรั� ดุเดือดกว่าเมื่อครู่มา� ส่วนฝ่ายทหารของทั้งสองฝ่ายปะทะกั� ทหารของไรโบเซ็นล้มตายเกลื่อนกลาด เจ้าเมืองที่ตกใจเป็นอย่างมาก แม่ทัพทั้งสี่ออกห้ามทัพทันที
"ถอ�!!! โธ่โว้�!!! ถอยสิฟ่ะ" ยามาดะตะโกนว้ากๆ เหล่าทหารถอยกลับเข้าสู่ประตูเมือ� จิโฮเข้ากันทหารฝ่ายศัตรูให้ทหารฝ่ายตนกลับเข้าเมืองอย่างปลอดภัย
"นัตสึกิไปไหน!!! นางอยู่ไหน? นัตสึกิหายไป!!!" จิโฮโวยวายพลางมองหานัตสึกิกลางฝุ่นตล� มิฮาโอะส่ายหน้าอย่างเป็นกังว� อังโคขุทำการเชิญซามะกลับเข้าเมือ�(ซึ่งโชคดีมากที่ซามะเป็นอาคันตุกะไม่เช่นนั้� อังโคขุคงลากคอลงมากระทืบก่อนที่จะลากเข้าเมือ� ข้อหาทำเสียแผน) หลังจากเมื่อทหารกลับเข้าเมืองได้ มิฮาโอะพยายามลากจิโฮให้กลับเข้าเมืองก่อนที่มาคุจะตามมา จิโฮละล้าละลังอยู่เป็นนานเพราะเกรงนัตสึกิจะไม่ได้เข้าเมือง
"ไปเถอะจิโฮ!!!!"
"แต่
.นัตสึก�!!!"
"ถ้าเจ้าไม่เข้าเราจะตายกันหมด ไม่ต้องห่วงนัตสึกิหรอกน่า
นางเก่� เจ้าก็รู� ทางหนีทีไล่แถบนี้รู้หม�"
"แต่
."
"ไม่ตงไม่แต่แล้� ไป!!!" มิฮาโอะดันจิโฮเข้าเมืองสำเร็� เจ้าเมืองแทบอดกลั้นไม่ไหวเกี่ยวกับเรื่องที่ซามะท� ลูกสาวของเขาเป็นตายร้ายดีไม่รู� จิโฮกุมขมั�
"ท่านทำอย่างนี้ได้ยังไง?" วารางิตะโก�
"ท่านเกือบทำให้เราตายกันหมด!!" เขาว่า
"พวกท่านน่ะ!! ขวางข้าไว้ เราเกือบชนะแล้วน่ะ" ซามะเถียงกลั� จิโฮทนไม่ได้ เขาลุกขึ้นกระชากเสื้อซามะแล้วตวาดใส่หน้า น้ำลายแตกฟอง
"เจ้าทำให้นัตสึกิหายไ� เป็นยังไงก็ไม่รู� เพราะไอ้แผนโง่ๆของเจ้าแท้ๆ!!! คนอีกฝ่ายมากกว่า ร้อยทั้งร้อยเราต้องแพ้!!! โดยการบุกซึ่งๆหน้าน่� เราแพ้ เราแพ้!!! ได้ยินไหมไอ้โง�!!!" จิโอกระแทกร่างซามะกับกำแพง แม่ทัพอี� 4 คนรีบยุดร่างยักษ์เอาไว� ทั้งๆที่ไร้ผ�
"หยุด!!! จิโฮ วางท่านซามะล�" เจ้าเมืองสั่� จิโฮขบฟันแล้ววางร่างซามะลงช้าๆ
"ออกไ�!!!" เจ้าเมืองตวา� จิโฮสะบัดเดินออกไปด้วยอาการไม่พอใจ มิฮาโอะคารวะแล้วเดินตามไปด้ว�
"จิโฮ!!!" มิฮาโอะวิ่งตามคนร่างยักษ�
"ไม่เอาน่า
เจ้าก็รู้ว่าเราทำอะไรกับคนของราชสำนักไม่ได�!!!" มิฮาโอะว่า จิโฮนั่งโครม! กับเก้าอี้อย่างมีโทส�
"ถ้านัตสึกิเป็นอะไร ข้าจะฆ่ามั�!!!" จิโฮลั่นวาจา มิฮาโอะมองหน้าเพื่อน แล้วตบไหล่ปลอบ คนที่ดูจะเก่งที่สุดอย่างจิโฮ ยังเป็นคนที่อารมณ์อ่อนไหวที่สุดด้ว�
"นางไม่เป็นอะไรหรอก� นัตสึกิเก่ง
" มิฮาโอะปลอ� จิโฮเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อน ใบหน้าท้อแท้ มิฮาโอะใจเสียเล็กน้อยแต่ก็ตบไหล่เพื่อน
"ขอให้นัตสึกิปลอดภัย
" จิโฮพู� มิฮาโอะพยักหน้�
"นางจะปลอดภัย�"
. . . . . .
เสียงหอบของคนและเสียงฝีเท้าม้า ไม่เว้นว่างแม้แต่เสียงอาวุ� ที่กระทบกั� โควตะและนัตสึกิกำลังสู้กันอยู่ โควตะสู้ด้วยแรงโมโหหึง ส่วนนัตสึกิสู้ด้วยแรงโมโหน้อยใ� ทั้งสองผละออกมาพักเหนื่อ� ก็พบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในป่าเสียแล้ว สีเขียวชอุ่มชุ่มชื้น ไม่ได้ทำให้ใจของทั้งสองเย็นลงเลย มาคุที่หลังจากถอยออกจากเมืองไรโบเซ็นกลับเข้าค่ายแล้ว ก็เอากำลังส่วนหนึ่งออกตามหาโควตะ จนมาถึงในป่า พบนัตสึกิกับโควตะกำลังต่อสู้กันอยู�
"ท่านโควต�!!!" มาคุร้อง โควตะหันไปมอ� ด้วยสีหน้าที่ดีขึ้� ผิดกับนัตสึกิที่มองอย่างตื่นตกใจ นายทหารมากขนาดนี� เธอสู้ไม่ไหวแน่นอน นัตสึกิมองซ้ายมองขวา ก่อนที่จะหาทางออกก่อนที่จะหันมามองคู่ต่ออีกครั้ง ง้าวของเธอถูกเก็บไว้หลังไหล่ขว�
"ฝากไว้ก่อน!!! คนหลอกลว�!!!" เธอพูด แล้วตะบึงม้าหนีไ� เป็นที่ตะลึงของทหารไปชั่วครู�
"จะหนีไปไหน!!!" โควตะควบม้าตามไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองไล่กวดกันอย่างรวดเร็ว กิ่งไม้ที่ขวางทางไม่สามารถหยุดทั้งสองได้ ม้าของนัตสึกิกำลังควบห่างออกไป โควตะตัดสินใจเร่งฝีเท้าม้าสุดท้ายจนมันไล่ตามทันนัตสึกิแล้ว�.
"อึ้บ!!!" เสียงโควตะกระโดดกอดตัวนัตสึกิจนตกจากหลังม้� ทั้งสองกลิ้งลงไปด้วยกันหลายตลบ โควตะเพิ่งนึกออก เขาเอาตัวกันนัตสึกิเอาไว้ทำให้ง้าวของเธอปาดเข้าไปในต้นขาของเขา ม้าของทั้งคู่วิ่งไปอย่างไม่มีจุดหมายจนหายไ� หลังจากหยุดกลิ้งแล้ว โควตะคลายกอดออกช้า� นัตสึกิพยายามดิ้� เธอทุบอกของชายหนุ่มรัวเหมือนตีกลอง
"ปล่อยๆ ปล่อยส�!!!" เธอพูดรัวๆ โควตะจับมือข้างหนึ่งของหญิงสาวได้แล้วลูบต้นขาของตัวเอง ก็พบเลือดที่ต้นข�
"บ๊�!!! นิ่งหน่อยส�" โควตะเอ็ดนัตสึกิ ขณะที่อีกมือยังจับแขนหญิงสาวอยู่
"โล่งอก!!! ขืนใกล้เข้ามาอีกนิดล่ะก็
ชาตินี้ไม่มีลูกแน่เรา!!!" โควตะพึมพำกับตัวเอ� แต่นัตสึกิก็ได้ยิน เธอหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว แต่ก็ตื่นตกใจที่มือโควตะมีเลือดติดมือโควตะอยู่
"แผลหรื�? ที่ไหน?" เธอถามอย่างเป็นห่ว� คราวนี้โควตะเกิดอาการงอนโดยฉับพลัน เขาไม่ตอ� ได้แต่แยกหญิงสาวออกจากอาวุธของเธ� แล้วแบกเธอขึ้นบ่�
"ปล่อยน่ะ!!!" เธอดิ้นบนบ่าชายหนุ่ม เขาไม่ได้สนใจเสียงที่เธอร้อง
"คนบ้�!!! ปล่อยข้านะ� ช่วยด้วยเจ้าข้าเอ๋�!!! มีคนฉุดลูกสาวชาวบ้าน" เธอร้อ� โควตะนึกชื่นชมในไหวพริบของนัตสึก� เข้าต้องปล่อยเธอลงแน� ถ้าไม่รู้ว่าที่นี่ไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่แม้แต่คนเดียว
"
.." โควตะก้มลงเก็บง้าวของเธอไปด้วย นัตสึกิยังทุบไหล่เขาเป็นลูกคู่ เขาจึงวางเธอลงแล้วใช้ผ้ามัดสะเอวของตัวเองพันข้อมือเธอไว้อย่างแน่นหนา ก่อนที่จะกึ่งลากกึ่งจูงให้ตามไ�
"เจ็บน่ะ
" นัตสึกิคร่ำครว� แล้วสะบัดข้อมืออย่างดื้อด้าน โควตะนั้นไม่สนใจมากนัก เขายังเดินพาเธอต่อไป นัตสึกิพยายามฝืนแต่ก็ถูกลากตามไปทุกครั้ง ล่าสุดเธอวิ่งเข้าไปกัดแขนโควตะเต็มแร�
"โอ๊ย!!!
ทำอะไรน่ะ" โควตะเกือบหันไปต� แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเป็นนัตสึกิก็เลยหยุดมือไว้ก่อน นัตสึกิจ้องโควตะด้วยความโกรธระคนน้อยใจ
"ข้าเจ็บ
" เธอพูด แล้วถูกข้อมือที่บวมแดง โควตะเริ่มใจอ่อน ก้มลงแก้ผ้าที่พันข้อมือเอาไว้อย่างถนุถนอ�(ข้อมือน้อย�) พอแก้ผ้าออกได้ เขาก็ลูบข้อมือของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน แล้วนั่งคุกเข่าให้ ก่อนที่จะจับข้อมือไว้ให้มั่นไม่ให้หนีได้ง่าย� แล้วคิดหาทางพานัตสึกิกลับค่า� โดยไม่ให้เธอเจ็บตั�
"ปล่อยข้าน่�!!! ไม่สู้กันบนหลังม้าผิดกติกานี่น�? จับกันอย่างนี้ เจ้ามันคนตาขาว" นัตสึกิว่า แล้วออกแรงดึงข้อมือตนออกจากการเกาะกุ� แต่ก็ไม่สำเร็จ โควตะยิ่งจับแน่นและออกแรงดึงเธอไ� นัตสึกิยิ่งเจ็บตัว ยิ่งเจ็บใจ เธอทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า "ร้องไห�" จริตหญิงสั่งให้ทำอย่างนั้น
"จะพาข้าไปไหน?" เธอพูดปนสะอื้น โควตะหันมามอ� เขาถอนใจเฮือกใหญ่ก่อนที่เบนหน้าไปมองท้องฟ้าแทน
"กลับค่ายทหาร!!!" เขาพูด นัตสึกิเอามือออกจากหน้� เธอเข้าใจว่ามีเหตุผลอะไร ต้องการเอาเธอเป็นนกต่อ หรือถ้ามีจุดมุ่งหมายอื่นก็�..
"ไม่เอาน่�!!!" เธอร้อ�
"ข้ารู้ว่าแผนของท่านพ่อที่ให้ดักปล้นนั้นไม่ดี!!! ก็ฆ่าข้าเสียเลยส�!!! ทำไมต้องเอาไปเป็นนางบำเรอในค่ายทหารด้ว�!!" นัตสึกิร้องกรี๊ด แล้วสะบัดข้อมืออย่างแรงแล้ววิ่งหนี เขาจับข้อมือเธอเอาไว�
"ไม่หรอกน่า!!! บอกแล้วไงว่าแค่พากลั� ไม่เอาไปทำอะไรหรอก" โควตะปลอ� ยังคงน้ำเสียงเย็นชาไว้ แต่อ่อนล� เพราะแพ้น้ำตาหญิงนั้นเอง
"ท่านโควต�!!!" มาคุขี่ม้าเข้าพร้อมกับกองทหา� นัตสึกิมองทั้งน้ำต� โควตะหันไปมองมาคุและเหล่าทหารพลางพยักหน้าเป็นเชิงถามว่าเรียบร้อยดีไห�
"ขอรั�!!!" มาคุตอ� ทหารหลายคนชะเง้อมองนัตสึกิ โควตะหันกลับมามอ�
"อ้�!!! เอาผู้หญิงคนนี้กลับค่ายด้วยน�" เขาว่า และเมื่อทหาร 2-3 คนเดินเข้ามา
"ผู้หญิงของข้าน่ะเฟ้ย!!! ใครแตะ ตา�!!!" โควตะขู่ฟ่อกับนายทหา� 2-3 คน ที่ลงมือสำรวจร่างของหญิงสา� ก่อนที่จะทำหน้าหวาดๆแล้วคุมตัวหญิงสาวไปอย่างสุภา� ไม่กล้าแตะต้องแต่อย่างใด มาคุหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นโควตะทำท่าหวงนัตสึกิเป็นพ่องูหวงไข� (เอ�!!! สุภาษิตนี่มีรึเปล่าเนี่ย?)
"หัวเราะอะไ�?" โควตะหันมาหามาคุ
"เปล่าขอรับ!!! แค่กำลังเปรียบเทียบว่า ท่านโควตะเหมือนตอนที่ท่านซาไอตอนที่หวงกษัตริย์เซอิจิหรือเปล่�?" มาคุเยาะ โควตะสะดุ้งเฮือก
"เฮอะ!!! ถ้านางไปถึงโดยมีอะไรขาดหรือเกินมาล่ะก็
ทหารคนนั้นเจ็บหนักแน่!!!" โควตะพูดแล้วดัดมือกร๊อบแกร๊บ ทหารแถบๆนั้นถอยกรู แม่ทัพโควตะของพวกเขา แม้จะไม่เคยไล่เตะลูกน้องเหมือนแม่ทัพคนอื่นแต่เมื่อแม่ทัพโควตะโมโหขึ้นมาก็ไม่แน่เหมือนกัน โควตะลดตาลงกะทันหันเพื่อจับเชือกผูกม้าที่ได้มาใหม่
"ไปกันได้รึยั�?" โควตะถาม ก่อนจะควบทัพล่วงหน้าออกไ� มาคุตะลุยม้าตา� กองทหารทั้งหมดกลับตรงสู่ค่าย�.
"โอ๊ย!!! เหนื่อยๆ� ร้อนๆๆ ใครเตรียมน้ำให้ข้าอาบทีซ�" โควตะนอนหงายหลังเมื่อมาถึงกระโจมตัวเอง เอนหัวลงบนเก้าอี� แผลที่เพิ่งบาดเจ็บใช้ผ้าพันเอาเฉยๆ
"แล้วคุณหนูนัตสึกิล่ะขอรับ
" มาคุเตือนเรียบ� โควตะโดดออกจากเก้าอี้อย่างนึกขึ้นได้
"ขอบใจที่เตือ�" เขาวิ่งปร๋อออกไป พบนายทหารคนหนึ่ง
"ผู้หญิงอยู่ไหน?" เขาถาม นายทหารยิ้มหัว
"อ้�!!! อยู่ในโรงอาหารนะขอรั� ทหารกำลังสนุกกันใหญ่เชีย�" เขาบอก โควตะตกใจเป็นที่สุ� ทั้งที่เขากำชับแล้วเชียวน่� ว่าอย่�!!! ถ้านัตสึกิเป็นอะไร!!! ข้าจะฆ่า จะฆ่ามัน!!! ใครก็ตาม โควตะวิ่งเร็วราวกับลมพัด ลืมบาดแผลที่เจ็บไป ฝ่าเท้าตะลุยข้ามเครื่องกีดขวางต่าง� นายทหารที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหลบกันอลวน
"หล�!! ปัดโธ่เอ๊ย!!! หลบไปเฟ้�!!" เขาตวาดใส่ทหารที่ยืนมุ่งอะไรบางอย่างที่โรงอาหา� ท่าทางไม่สนใจสิ่งใดอื่นรอบข้าง บางส่วนโห่ร้องหัวเราะร่า โควตะมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเอาเสียเล� เขาผลักทหารให้ออกไ�
"ถอยๆ!!!" โควตะส่งเสียงดัง ทหารหลายคนเห็นแล้วก็หลบให้แม่ทัพกันอลหม่าน
"ทำอะไรกั�!!!" โควตะถาม
"ก็ผู้หญิงที่แม่ทัพให้
�." นายทหารคนหนึ่งอ้ำอึ้� โควตะแทบช็อค นี้พวกทหารมันเอานัตสึกิมาเป็นของเล่นหรือนี�!!! เขากระชากคอเสื้อของทหารคนนั้นทันที
"อยู่ไห�!!!" เขาตะโกน นายทหารผู้นั้นชี� โควตะรีบวิ่งไปทันท� กลุ่มที่มุงกัน นายทหารหนุ่มบางคนหัวเราะเฮฮา โควตะอยากร้องไห้เหลือเกิ� อย่างน้อยเขาสัญญาว่าจะรับผิดชอบเธอเอ� แม้ว่าจะผ่านมือทหารพวกนี้กี่สิบคนก็ตาม เพราะเขาแท้ๆเล� ถ้าเขาไม่ลืมเธ� ถ้าไม่เอาเธอมาไว้ค่ายทหา� ถ้าส่งเธอกลับเมืองเสีย� ถ้าอะไรทั้งหลา� เขาผิดเอ� โธ�!สวรรค์ ทำผู้หญิงที่เป็นรักแรกของเขาต้องมีชะตากรรมเป็นอย่างนี้ด้วย!!
"เอ็งเนี่�!! ไม่เจ๋งเลยว่� มา�!!! ข้าเอง" เสียงแววๆดังมากระทบหูโควตะ ทหารคนหนึ่งโยนไม้พลองยาวที่เอาไว้ซ่อมตอนเช้าให้อีกคน ทหารคนนั้นควงพลองแล้วหายไปในกองทหารมุง นัตสึกิที่น่าสงสารของข้า!!! โดนเวียนเทียนอย่างเดียวไม่พอ ยังถูกทุบตีอีกเหรอ โควตะคร่ำครว� เขาตัดสินใจตะโกนจากระยะห่างจากกลุ่มทหารเหล่านั้นหลายเมตร
"หยุดน่ะโว้�!!!!" โควตะตะโกนด้วยความเดือดดาล เขาจะสั่งประหารให้หมดคนที่แตะต้องนัตสึกิ ไม่ส� เขาจะฆ่ามันด้วยมือเขาเอง แต่
เหล่าทหารไม่สน โควตะทั้งเจ็บปวดเข้าส่วนลึกและโกรธ เขาวิ่งเข้าไปกระชากคอของทหารที่อยู่วงนอกสุ� นายทหารนั้นไม่รู้สึกว่าโควตะโกรธ ยังยิ้มแล้วบอกว่�
"แห�!! ผู้หญิงที่ท่านแม่ทัพสั่งให้เอามานี่เยี่ยมจริงๆ นั่นขอรั�!!!" เขาพูด โควตะสุดจะเดือดดาลเหลือเกิ�
"ออกจากผู้หญิงคนนั้นเดี๋ยวนี้!!! ใครแตะต้องนางข้าจะฆ่ามัน!!! ไอ้ระยำเอ๋ยออกมา ผู้หญิงของข้าได้ยินไหม!!!" โควตะตะโกนลั่น นายทหารทุกคนหยุดกึ� แล้วแหวกออกเป็นทางให้โควตะเข้าไป ภาพที่อยู่ตรงหน้าของเขาคือ�
ภาพของนัตสึกิที่ถือพลองอยู� มีอีกคนถือพลองเช่นกันแต่ นายทหารหลายสิบคนมีรอยเขียวจ้ำตามตั� เธอเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าทำไ�?
"ท่านทำอะไร?" โควตะถาม เขาแอบถอนใจอย่างโล่งอกที่ไม่เป็นอย่างที่คิ�
"ฝึกพลองให้ทหารเจ้าน่ะส� ทำไม? จับข้ามาแล้วยังจะให้นั่งเฉยๆอีกหรื�" นัตสึกิถามแล้วหันไปสนใจทหารตรงหน้า
"เอาล่ะเจ้าหนุ่มไหนลงฟาดพลองใหม่ส�!!! เออ
อย่างนั้นล่ะ บิดสะโพกอี� เออ
นั้นล่ะๆ" โควตะอ้าปากค้า� นัตสึกินั่งสอนพลองให้ทหารเขาหรือเนี่�? เขาเกือบลืมไปว่านิสัยนัตสึกิเข้ากับใครได้ไปหมด ทหารของเขาก็ท่าทางจะชอบครูคนใหม่เป็นอย่างด� โควตะรู้สึกขอบคุณสวรรค� เขาถอนใจห้าหกครั้งก่อนที่จะเดินเข้าไปหาครูคนใหม่ แล้วดึงมือออกจากวงทหาร
"ทำอะไรน่�!!!" หญิงสาวร้องแล้วบิดข้อมือเร้า� โควตะหันมามองอย่างระอา
"รู้ไหม? พอบอกว่าท่านมาอยู่นี� ข้าเป็นห่วงแทบตา�!! นึกว่าถูกรุมลงแขกเสียแล้�!!!" โควตะเอ็ดหญิงสาว นายทหารบางคนหัวเรา�
"ใครจะกล้าล่ะขอรั�? ก็ท่านแม่ทัพบอกว่าเป็นผู้หญิงของท่านแม่ทัพนี่น�!!!" นายทหารถือโอกาสล้อเลียนโควตะ ที่พยายามลากนัตสึกิออกไป
"จะพาข้าไปไหน?" เธอร้อ� แล้วพยายามสลัดชายหนุ่มออ�
"ที่พักข้าเนี่ยแหละ!!!" โควตะว่า นายทหารที่ยืนอยู่รอบๆสะดุ้งแล้วหัวร่อกันอย่างขบขัน นัตสึกิอายจนหน้าแด�
"ข้าไม่พาไปทำอะไรหรอก!!! แค่ให้ไปอยู่ชั่วคราวไม่ดีรึไ�? ร่มกว่าโรงอาหารนี่ด้วย" โควตะพูดแล้วยกมือขึ้นบังแด�
"อ้อ
แล้วใครไปสร้างที่พักให้คุณหนูคนนี้ด้วยแล้วกั�"โควตะสั่�
"ตรงไหนล่ะขอรับ?"
"อืม
ข้างๆกระโจมข้านั้นล่�!!!" โควตะใคร่ครว� นายทหารหลายคนยิ่งหัวเราะคิกคัก โควตะขมวดคิ้วเป็นเชิงถาม
"ทำอะไรจะได้ง่ายๆหน่อยหรือขอรับ"
"ว่�!!! ข้าคุยด้วยแล้วยิ่งลามปาม ไม่สงสารข้าก็สงสารคุณหนูบ้างสิว่� อายจนจะมุดดินหนีแล้วนะ ไป� ไปงานทำการได้แล้�" โควตะเอ็ดตะโรทหารที่เริ่มแยกย้ายกันไปทำงานของต� นัตสึกิขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับโควตะอีกแล้ว เลยยอมเดินตามไปอย่างว่าง่า� เพราะดิ้นไปก็ไม่มีประโยชน์ โควตะพาเธอเข้ามาหน้ากระโจม นัตสึกิขืนตัวกะทันหั�
"อะไร?" โควตะหันมาถา� นัตสึกิอ้าปา� แต่ก็เรียงคำพูดไม่ถูกเธอทำปากพะงาบ� แล้วชี้ไปที่กระโจมพลางกลับมาชี้หน้าตัวเอ� โควตะถอนใจ
"เอ้า�!!! ข้าจะเปิดประตูกระโจมไว้อย่างนี�" โควตะเลิกผ้ากระโจมขึ้น
"เพื่อเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจของข้าตกลงไหม?" ว่าแล้วโควตะก็ทำการยัดเหยียดให้นัตสึกิไปนั่งในกระโจม เขาทรุดตัวลงในอีกฝั่งของกระโจม ความรู้สึกเจ็บที่ต้นขากลับมาอีกครั้ง โควตะหันไปมองนัตสึกิที่แอบปรายตามามองแผลของชายหนุ่มอย่างเป็นห่วง แต่บริเวณที่เป็นแผลช่างไม่ดลใจเอาเสียเลย โควตะหัวเราะหึ� แล้วลุกขึ้นยืน มาคุที่รู้ใจนายต� ไปหยิบอุปกรณ์พยาบาลมาเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่ก็รอให้โควตะสั่งการเท่านั้�
"รออยู่นี่น่ะท่านนัตสึก�!!! ห้ามออกไปไหนล่�!!!" โควตะพูดแกมออกคำสั่ง นัตสึกิดูเหมือนจะต่อต้าน
"ข้าจะออก!!! แล้วเจ้าก็ไม่ใช่ลูกน้องข้าแล้วด้วย ข้าไม่ฟังคำสั่งของเจ้าด้วย" นัตสึกิเถียง นัตสึกิยอมรับเธอทำตัวเป็นเด็กสาวอยู่เรื่อยเวลาอยู่ต่อหน้าโควตะ ชอบปล่อยไก่ทำตัวไม่สมกับอายุ(หมายเหตุ* ซึ่งลักษณะเช่นนี้เป็นลักษณะของคนอายุ 30 ทำกั� แต่นัตสึกิชอบทำตัวเป็นคนอายุสั� 40 ซึ่งมันเกินตัว) ทำตัวเป็นเด็กคอยให้เขาสั่งกา� แล้วก็เป็นครั้งแรกในรอ� 17 ปีที่เธอใช้อารมณ์มาก่อนเหตุผ� สู้กับโควต�
"ถ้าอย่างนั้น!!! ข้าก็ไม่รับรองความปลอดภัยของท่านหรอกนะท่านนัตสึก�!!! ท่านอยากออกไปเป็นอาหารคนข้างนอกก็เชิ�!!!" โควตพูดแค่นั้นก็เดินออกไปนอกกระโจม แล้วฉุดผ้ากระโจมลง แล้วหันมาพูดประโยคสุดท้า�
"เดี๋ยวจะกลับมาสอบสวน!!!" เขาสะบัดผ้าคลุมกระโจมล� นัตสึกิยอมนั่งเงียบๆอยู่อย่างนั้น
คนเดียว
..
. . . . . .
"โอ๊ย!!! เบาๆหน่อยเซ่ เจ็บจะตา�" โควตะโอดครวญ เมื่อมาคุแต้มยาลงบนแผลของโควตะ
"โธ�! ท่านแม่ทัพโควต� ท่านรักนางถึงขนาดยอมเอาตัวเสี่ยงขนาดนี้เชียว ข้าขอบอกว่าถ้าท่านเจ้าเมืองรู้ ข้าพนันเลยว่าร้อยทั้งร้อยเขายกลูกสาวให้ท่านแน่!!!" มาคุถอนใจกับโควตะที่โอดครวญอย่างน่าสมสาร
"เฮอะ!! ก็ไม่แน่นักหรอ� อาจไม่ยกให้ข้าก็ได� ถ้ารู้ว่าข้าเกือบจะทำหลานให้เขาไม่ได�" โควตะกัดฟั� แล้วยอมให้โควตะพันผ้าพันแผลให้
"โชคดีที่แผลไม่ลึ� ไม่งั้นเย็บกันสนุกแน�" มาคุเปรย แค่นั้นก็ทำให้โควตะสะดุ้งเฮือก แค่นี้ก็หวาดเสียวจะตาย ขืนเย็บเขาก็ตายพอด� เป็นตรงไหนไม่เป็�!!!
"แล้วคุณหนูนัตสึกิล่ะขอรั� เป็นไง?" มาคุถามลุ้นๆ
"ให้คนยกอาหารไปให้แล้�!!"
"ให้ข้าไปสอบสวนนางหน่อยเถอะ�" โควตะพูด แล้วเอนหลังอย่างคลอนคลาย
. . . . . .
นัตสึกินั่งจมบนเก้าอี้อย่างเงียบเชีย� ไม่กล้าลุกไปไหนเลย จนพระอาทิตย์ตกดิ� เธอจึงคิดที่จะหน� แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าอยากหนีหรือเปล่�? นัตสึกิลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปที่ทางออกกระโจ� แล้วชะเง้อไปข้างนอ� ทหารวิ่งไปมาเพื่อทำงานของต� ข้างๆมีนายทหารกำลังทำกระโจมให้เธออยู� ไม่มีทหารแม้แต่คนเดียวที่มาเฝ้าเธอเลยหรื�!!! นี่โควตะไว้ใจเธอมากขนาดนั้นเลยหรือ�.
"อ้อ
คุณหนูจะไปไหนขอรับ" นายทหารที่เดินผ่านมาคนหนึ่งเอ่ยถาม
"ข้า
"
"เดี๋ยว!!! ท่านแม่ทัพก็มาแล้วล่ะขอรับ ป่านนี้คงทำแผลอยู่" นายทหารผู้นั้นชิงตอบก่อน โควตะที่พอเดินได� เดินกระเผก� เข้ามา
"
." นัตสึกิหันหลังเข้ากระโจมด้วยท่าทีของเด็กสาวแท้� โควตะยิ้มด้วยมุมปากก่อนที่จะเลิกผ้าที่ทำปิดทางเข้าออกกระโจมตามเข้าไป นัตสึกิหันหลังนั่งบนเก้าอี�
"ไม่มัด ไม่หายามมาเฝ้า ไม่รีบมาดู แถมยังไม่ให้ทหารจับตาด� ดูถูกฝีมือข้ามากไปแล้ว!!!" นัตสึกิพูด โควตะผินหลังลงบนเก้าอี้ช้า� แล้วยืดขาออกตามสบา�
"ข้ารู้ว่าท่านไม่หน�!!!" โควตะพูด
"รู้ได้ไง?"
"แผลข้าไม่รู้หนักเบาแค่ไห�!!! คนที่มีความรับผิดชอบสูงอย่างท่านนัตสึกิไม่ไปไหนหรอ�!!! จนกว่าจะรู้อาการข้�" เขาพูดอย่างรู้ทั�
"อ้อ
เอาข้อดีข้ามาเป็นจุดด้อยสิเนี่�!!!" นัตสึกิตัดพ้�
"ประมาณนั้น" โควตะเอ่ยเรียบ� แล้วแกว่งไม้เท้า ทั้งคู่เงียบไปสักพักก่อนที่โควตะจะเริ่มเข้าเรื่อ�
"ข้ามาสอบสวนท่า�!!!" โควตะพูดเข้ม� นัตสึกิยิ้มหวาดๆ
"ว่าม�!!!" นัตสึกิเอ่ยเมื่อเชิดหน้าขึ้นตามที่เธอชอบทำ ท่าทีสง่ากับริมฝีปากที่เชิดขึ้� โควตะรู้สึกหายใจโล่งขึ้น เขาไขว้นิ้วอธิฐานก่อนที่จะพู�
"ท่านผิดสัจจะ!!! ท่านนำทหารบุกเข้าม� ทั้งที่พวกเราสัญญากันแล้วว่าจะสู้ตัวต่อตัว!!!" โควตะพูด นัตสึกิขมวดคิ้วทันที
"ข้าไม่รู้เรื่องน�!!! มันไม่ได้อยู่ในแผนของเรา ข้าจะสู้กับเจ้าตัวต่อตัว แต่ท่านซามะเขา�."
"คำพูดท่านเชื่อได้เท่าไ�? ท่านนัตสึก�" โควตะทักขึ้นอย่างมีน้ำโห เมื่อนัตสึกิพูดถึงซามะ ความรู้สึกร้อนในใจลุกโชนขึ้น ซึ่งโควตะก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่กว่าเขาจะนึกอะไรออก ฝ่ามือนัตสึกิก็ตบเพี๊ยะมาที่หน้าเขาแล้�
"เจ้าไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ!!! ได�!! ข้าเป็นคนสั่งเองแหละ ทำไมล่�? ข้าอยากฆ่าเจ้า ข้าเกลียดเจ้� เกลียดเจ้า ไปให้พ้นหน้าข้� ไม่ก็เอาข้าไปส่งที่เมืองเดี๋ยวนี�!!! ไม่ก็ฆ่าให้ตายๆไปเลย เอาเลยสิ!!!" นัตสึกิตวา� แล้วทำท่าจะลุกออกไปนอกกระโจม แต่ถูกโควตะคว้ามือเอ� เธอออกแรงต่อยโควตะเต็มที� แต่ก็ถูกโควตะรับหมัดไว้ได้ นัตสึกิยิ่งออกแรงดิ้นอีก ชายหนุ่มรีบกอดเธอเอาไว้ในอ้อมอ�
"ตกลง� ข้าเชื่อ ขอโทษน่ะ ข้าขอโทษ!!! ท่านนัตสึก�" ชายหนุ่มกดศรีษะของหญิงสาวแนบกับอกต� หญิงสาวยังดิ้นเร้าๆในอ้อมอกของชายหนุ่ม เธอรู้สึกน้อยใจเป็นอย่างมา�
"ข้าจะฆ่าเจ้า เอาง้าวข้าคืนม�!!!" เธอขู่ฟ่� โควตะยิ้� เขากอดเธอไว้อย่างนั้นเสียนานจนนัตสึกิค่อยๆหมดแรงไปเรื่อย� จากที่ดิ้นอย่างรุนแรงก็ค่อยๆ อ่อนแรงลงเรื่อยๆ จนเหลือแต่ทุบไหล่เบา�
"ปล่อยส�!!! เจ้าทำอย่างนี้ ข้าจะไปพบหน้าใครได้อีก" นัตสึกิร้อ� โควตะขยี้ผมเธออย่างหมั่นไส�
"ไม่ต้องห่วงขอรับ ข้าน้อยจะรับเลี้ยงท่านนัตสึกิเอง" โควตะกระซิ� หญิงสาวเข้าใจถึงความหมาย เธอหน้าแดงระเรื่�
"บ้�!!! ไม่ต้องมาพูดกันเลย คนหลอกลว�" นัตสึกิบิดตัวออกจากชายหนุ่� เดินเชิดหน้าออกไปแก้เขิน แต่โควตะยังจับข้อมือหญิงสาวเอาไว�
"ไม่โกหกนะขอรับ!!!" โควตะแก้ตั�
"แล้วที่ข้าเข้าไปในเมืองก็ไม่ได้จะไปล้วงข่าวสารอะไรเลย
ข้าแค่อยากเข้าไปหาท่านนัตสึกินะขอรับ"
"โกหก!!! เราไม่รู้จักกั� เจ้าจะอยากมาหาทำไม?"
"ก็ข้าได้ยินชื่อท่านนัตสึกิ เลยยอยากเจอตัว เลยเข้าไปห�!!! ไม่เชื่อถามมาคุคนสนิทข้าก็ได� ถามทหารในนี้ใครก็ได้!!! ใครๆก็รู้ว่าข้าเข้าเมืองไปหาท่านนัตสึก�"
"แล้วเรื่องที่เจ้าโกหกข้าว่าชื่อทามะจะอธิบายยังไง?"
"ถ้าข้าไม่บอกว่าชื่อทาม� บอกว่าชื่อโควต� ท่านนัตสึกิยังจะรักเหมือนตอนนี้หรือเปล่าขอรั�?" โควตะได้ทีบอกรักหญิงสา� นัตสึกิหน้าแดง
"ใครว่า!!! ข้ายังไม่เคยบอกเลยว่าข้ารักเจ้�!!!" นัตสึกิว่า โควตะทำหน้าเศร้า แล้วดึงมือหญิงสาวไปจูบแล้วเอาแนบกับอ�
"แต่ข้าน้อยรักท่านนัตสึกินะขอรั�!!! ไม่ว่าจะเป็นลูกท่านเจ้าเมืองหรือเปล่าก็ตาม!!! ข้าน้อยไม่อยากได้สมบัติแม้แต่นิดเดีย� ข้าน้อยอยากได้ตัวกับหัวใจท่านนัตสึกิแค่นั้นเอง" โควตะเอ่� แล้วนอกกระโจมก็มีเสียงวิ่งกันครืนๆ ออกไ� โควตะรีบลุกขึ้นเลิกผ้าปิดกระโจมออก มาคุยืนทำหน้าเห่ยๆอยู่ตรงนั้นเพราะวิ่งไม่ทัน
"ท่านโควต� หวัดดีครับท่านนัตสึก�!!! ข้าน้อยชื่� มาคุ เป็นคนสนิทของท่านโควตะ ขอยืนยันว่าท่านโควตะพูดความจริงขอรับ ตอนท่านโควตะแอบหนีไปก็เพียงอยากไปหาท่านนัตสึกิขอรับ
.ข้ามาบอกแค่นี้แหละ ไม่กวนแล้วขอรับ
. ลาก่อน!!!" แล้วมาคุก็ทำท่าจะวิ่งออกไป แต่ถูกโควตะเรียกไว้ก่อ�
"หยุดน่�!!! มาคุ เมื่อตะกี้เสียงวิ่งอะไรครืนๆ?" โควตะถาม มาคุยิ้มเห่ยๆอีกครั้� เขาเกาเปียยุ่งๆของตัวเองแล้วตอ�
"ก
.ก็ ตอนที่ท่านโควตะคุยกับท่านนัตสึกิ พวกทหารที่อยู่ข้างๆกระโจมมันได้ยินกันหมด ก็เลยมานั่งฟัง ล
แล้วพอเมื่อกี้ตอนที่ท่านโควตะบอกว่� 'แต่ข้าน้อยรักท่านนัตสึกินะขอรั�!!! ไม่ว่าจะเป็นลูกท่านเจ้าเมืองหรือเปล่าก็ตาม!!! ข้าน้อยไม่อยากได้สมบัติแม้แต่นิดเดีย� ข้าน้อยอยากได้ตัวกับหัวใจท่านนัตสึกิแค่นั้นเอง' พวกทหารมันเอีย� รับไม่ได� เลยวิ่งไปอ้วกกันเป็นระนาวเลยขอรั� เฮะๆ!!" มาคุลูบหัวตัวเอง โควตะถลึงตาทั้งอายทั้งโกรธ นี่ทหารมันได้ยินเราจีบสาวหมดเลยเหรอเนี่ย!!!
"แล้วเจ้ารู้ว่าผิดก็ไม่ห้ามล่ะโว้� มาคุ!!!" โควตะตะคอกใส่ผู้ใต้บังคับบัญชา มาคุได้แต่ยิ้มเห่ย�
"ก็�.ข้าก็ไม่เคยได้ยินท่านโควตะออกปากจีบผู้หญิงมากขนาดนี้นี่ขอรับ ข้าก็เลยอยากฟังบ้าง
" คนสนิทตอบเสียงอ่อย� โควตะตบหน้าผากตัวเอง แล้วออกคำสั่�
"พวกทหารที่แอบฟังข้าพูดนะ!!! ไปเอาตัวมาให้หมด เร็ว�!!!" เขาสั่� มาคุเบิกตาแล้วก้มรับคำสั่ง วิ่งออกไปอย่างรวดเร็� โควตะหันกลับมามองนัตสึกิ
"รออยู่นี่ก่อนน่ะขอรั� เดี๋ยวข้าขอไปจัดการพวกทหารนิสัยเสียที่ชอบแอบฟังคนอื่นเขาคุยกันก่อน!!!" โควตะย่างออกไป ไม่นานทหารเกือ� 200 คนก็มายืนกลางสนา� แต่ละคนมีสีหน้าขบขันเมื่อเห็นโควตะ บางคนงุดหน้าอย่างสำนึกผิ� บางคนร้ายกว่ายืนปล่อยก๊ากอยู่หลังๆ
"หยุดได้แล้�!!!" โควตะตะคอก นึกอายแทบมุดดิ� เมื่อเห็นว่ามีทหารอีกเกือบ 200 คนได้ยินสิ่งที่เขาพู� ทหารที่เหลือออกมายืนมอ� ถามซุบซิบกันว่าเจ้าพวกนี้ผิดระเบียบข้อไห�!!!
"พวกเจ้าทำผิดอะไรรู้ไหม!!!" เขาตะโกน
"ทราบขอรั�!!!" เหล่าทหารตอบโดยพร้อมเพรียงกันทันที อ้าปากจะสาธยายความผิดว่าแอบฟังแม่ทัพจีบสาวแต่โควตะยกมือห้ามไว้ก่อน
"รู้แล้วก็ด�!!! วิดพื้นไ� 500 ครั้� ปฏิบัต�!!!" โควตะตะโกน นายทหารลงวิดพื้น หลายคนรู้แต่แรกแล้วว่าโควตะลงทุนจีบคุณหนูใหญ่เมืองไรโบเซ็น แต่คงเสียดายแย่ที่พลาดฉากเด็ดไ� ไม่ต้องห่วงพวกเขาพร้อมที่จะบรรยายให้เพื่อนทหารผู้โชคร้ายฟังอยู่แล้วว่า
มีอะไรเกิดขึ้�
|