[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 2 งานเลี้ยงแด่ราชินี

"คิดเห็นเช่นไรพะยะค่ะ ราชินี"โควตะถาม "หากเราไม่ไปก็คงไม่ได้สิน่ะ" ราชินีแสยะยิ้มอย่างรู้ทั� "ประมาณนั้นแหละ พะยะค่� รา-ชิ-นี" โควตะกล่าวอย่างกวน� "เราจะไปแน่" ราชินีมิโดริตรัสอย่างงามสง่า "แล้วกระหม่อมจะคอยพะยะค่ะ" โควตะถวายคำนับแล้วหันหลังให้กับราชิน� "เป็นไงบ้าง โควต�" ซาไอถามขณะที่โควตะเดินออกมาจากที่ประทั� "พระนางตกลงว่� จะ-มา" โควตะฉีกยิ้ม "ถ้าข้าพนันว่าพระนางไม่คิดหนีล่ะก็ .ข้าเสียเยอะแน่ๆเลย" ทั้งคู่กลั้วหัวเราะออกมา . . . . . เมื่อถึงเวลาค่ำวันนั้นเหล่าทหารร่วมเสพย์สุราเคล้านารีกันถ้วนหน้า โควตะที่นั่งอยู่บนแท่นสูงสุดมองอย่างลุลี้ลุกลน ว่าเมื่อไร่ราชินีจะมาเสียท� แต่ก็อย่างว่าแหละยังไงก็ต้องมาอยู่แล้ว "อา �" "ว้าว" "อู้ฮู้" เสียงทหารทั้งกองทัพร้องขึ้� พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่เดินออกมา เกศาสีทองของพระนางเข้ากับชุดสีน้ำเงินเข้มน้ำทะเลได้เป็นอย่างดี ตอนนี้โควตะไม่สงสัยเลยว่าหญิงที่สยบชายเพียงชายตาสามารถล้มเมืองได้นั้นมีจริง .ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยเชื่อเลยว่าความงามของดอกไม้แรกแย้มจะล่อเหล่าภมรมาติดกับดักอันเป็นบ่อเกิดของความวินาศได้ ตอนนี้เขาไม่แม้จะคิดว่�"เจ้าผึ้งโง่เอ๋�!!! ไยคิดว่ามาลีงามคือสิ่งที่นำมาซึ่งความวินาศ" นั้นเป็นเพราะว่าเขาเข้าใจความรู้สึกนั้นเป็นอย่างดี ถึงตายก็ยอมหากจะได้ลิ้มรสหวานหอมนั้นสักครั้ง เมื่อโควตะได้สติเขาแทบกระโดดลงมาเพื่อรับเสด็� "ถวายบังค� ราชินีมิโดริ พะยะค่�" โควตะเอ่ยอย่างประหม่� แต่พระราชินีก็ไม่ได้วิตก ยังแสดงท่าทีสง่างามได้อย่างไม่แปรเปลี่ยน "สวัสดี แม่ทัพ�" พระนางชายตาแ� เพียงเท่านั้นก็แทบทำให้ใจทุกดวงของทหารในกองทัพหยุดเต้น เมื่อพระนางประทั� � พระที่นั่ง งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้น ขณะที่ทุกคนขวักไขว่ราชินีมองหาเส้นทางหนี จนกระทั่� "เออ .คือพระนางพะยะค่ะ" นายทหารกองพันธนูคนหนึ่งเดินเข้ามาห� " .." โควตะหันมาแล้วมอ� "ให้เกียรติ ต เต้นรำ กะ..กั� กระ .หม่อมหน่อย ได้ไหมพะยะค่�" นายทหารผู้นั้นกล่าวขึ้� ราชินีเลิกคิ้วแล้วหันไปโควตะ "ตามสะดวกเถิดพะยะค่�" โควตะบอก พลางแสยะยิ้ม พระราชินีลุกขึ้น เยื้องย่างอย่างสง่างาม เพิ่มประหม่าให้กับนายทหารผู้นั้นอี� เขาสะดุดเสื้อตัวเอ� 2 หน ก่อนจะเต้นรำ และระหว่างนั้น 3 รอ� "เจ้าเป็นคนมีเสน่ห์ มากรู้ไห�" พระนางกระซิบข้างหูเขาขณะเต้นรำ ทำให้เขาหน้าแดงยิ่งขึ้� "เอ้ �" "น่าเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดเจ้ามากกว่านี่" พระนางกล่า� แนบหน้าเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้� "ถ้าเรามีอิสร� ถ้าแม่ทัพของเจ้าไม่กักกันข้า" พระนางแสร้งตีหน้าเศร้า "กระหม่อม ช่วยพระ�.นางได้" นายทหารกองพันธนูเสนอตั� บัดนี้เขาตาบอดเสียแล้ว ความงามของราชินีบดบังเสียหมด "ไม่ได้หรอก ไม่มี " "มีพะยะค่�" นายทหารนั้นบอก พระนางรีบดึงเขาออกจากงานเลี้ยง ฝูงชนเหล่านั้นมิได้สนใจแต่อย่างใ� "เมื่อไร่" พระนางถามอย่างเร้าร้อน พลางโอบรอบคอของชายหนุ่� "เที่ยง คืน พะยะค่� ทหารจะว่างมากตอนนั้น และกระหม่อมก็รู้ทางที่อับมาก ไม่มีทหารผ่า�..กระหม่อมจะพาพระนางหนีไป ."เขายื่นหน้าจะจูบราชินี แต่พระนางขืนตั� "และลูกของเรา เจ้าจะได้จุมพิตจากเร�" พระนางจุมพิตลงบนนิ้วชี้และแตะที่ใบหน้าของชายหนุ่� "เราต้องไปแล้วเดี๋ยวผู้คนจะสงสั� อย่าลืมสัญญาน่�" "พ่อหนุ่ม" แล้วราชินีก็เข้าสู่ท้องพระโร� . . . . . . เวลาเที่ยงคื� ทหารทุกคนที่เมามาย หลับไปตามๆกั� ทหารยามก็ง่วงจากสงครามเมื่อตอนกลางวันเต็มท� ทหารธนูผู้นั้นเดินจากทางหอธนูมายังที่ราชินีประทั� "ในที่สุดเจ้าก็มา" ราชินีกล่า� หลังจากพบร่างเลือนลา� และนัยตาที่หลงเสน่ห์ของพระนา� "เร็วพะยะค่� เราต้องช่วยไทจือเซอิจิอี�" นาบทหารกองธนูทุกคนชำนาญการใช้พืชสมุนไพ� นายธนูผู้นี่ใช้พืชยาสมุนไพ� ทำเป็นยานอนหลั� ทหารยามในค่ายพักของราชินีจึงหลับหม� ทั้งสองลอบหนีออกมา "ทางนี้พะยะค่�"ทหารผู้นั้นกระซิ� ก่อนที่จะเลี้ยวไปด้านซ้า� ตรงไปยังที่เจ้าชายเซอิจิประทับอยู่ "ท่านแม�!!!" เจ้าชายร้อ� "เซอิจิ" พระราชินีเข้าสวมกอดลูก "ไปเร็ว แม่มารับเจ้าไปด้วยกั�" "ไม่ได้พะยะค่� หากหนีก็เท่ากับว่าเรายอมรับว่าเราเป็นคนเลวสิ พะยะค่�" เจ้าชายเถียง "เร็วพะยะค่� ทหารมาแล้ว" "เด็กโง� เร็วไม่มีเวลาแล้�" "ไม่พะยะค่ะ หม่อมฉันจะ�." เพี๊ยะ!!!เสียงพระนางตบเจ้าชาย "เจ้าลูกไม่รักด�!!!" "ม มาแล้ว ไปเร็วพะยะค่�" นายธนูว่� "แล้วลูกเรา!!!" "เดี๋ยว!!!จะมาช่วย แต่ตอนนี้ไปก่อ� ไม่งั้นอย่าว่าแต่พระนางเลย กระหม่อมก็จะตายด้ว�" แล้วทั้งสองก็ออกวิ่งไป "ใครน่ะ!!!"นารายะเข้ามาพอดี "ฮึ่ม ไปแล้วรึ" นารายะกัดฟัน "รู้ใช่ไหมต้องทำอย่างไร นารายะ" แสงเงามืดโผล่ออกมาริมประตู "ขอรั� ท่านซาไอ" นารายะกล่าวแล้วตามไป "ผิดแผนนิดหน่อยแต่ก็พอทำเนา" ซาไอกล่า� "เจ้า!!! ใช้เราเป็นเหยื่อล่อท่านแม่รึ!!!" เจ้าชายขบฟัน "มิได� หากพระนางหนีไปได� กระหม่อมก็ต้องถูกท่านอิเอยาสึถลกหนังเอาแน่!!!"ซาไอกล่า� "เจ้ามัน �"เจ้าชายร้องไห้ ซาไอสงสารจับใจ เข้าใจถึงความรู้สึกที่เสียสิ่งที่รัก "ไม่ต้องห่วงหรอกเพค่ะ" ซาไอสวมกอดเซอิจิ "เสด็จแม่พระองค� ไม่เป็นอะไรหรอกเพค่ะ"ซาไอปลอบ ส่วนเจ้าชายก็ร้องไห้ต่อไป . . . . . . . ราชินีและนายธนูหนีเข้าไปในป่� "เราพักก่อนได้ไหม" ราชินีหอ� "อย่าเลยพะยะค่ะเปลี่ยนเป็นเดินจะดีกว่� อย่าหยุดเล�" แล้วทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นเดินแทนการวิ่ง นายธนูผู้นั้นระมัดระวังตลอดเวล� แล้วเขาก็พบสิ่งผิดปกติ "ใค�!!!" นายธนูร้อง "ออกมาเสียดีๆ" นายธนูคว้างมือสั้นในกระเป๋าออกมา นารายะเดินออกม� "นารายะ"นายธนูพูดเบา� และฉับพลันนารายะก็ยิงธนูพลุขึ้นฟ้า แตกกระจายเป็นสีแดงเป็นสัญญาณให้กับโควต� "ฮึ่ม เจ้า" นายธนูกระโดดใส่นาราย� เงื้อมมีดจะแทง นารายะรับด้วยมีดสั้นของนายธนูด้วยมีดสั้นของเขา "เจ้าคนทรยศ" นารายะว่าแล้วทั้งสองก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือ� ส่วนราชินีเห็นว่านายธนูไม่จำเป็นอีกจึงออกวิ่งไ� "อ๊� จะไปไหนพะยะค่ะราชินี" โควตะกล่าว กองทัพของเขามาถึ� "ข้า ."ราชินีแก้ตัว "อ้อ ..ออกมาเดินเล่นซะไกลเชียวน่ะพะยะค่�" โควตะกล่าวอย่างรู้ทั� "โดยมีเจ้าหมอนี่เป็นผู้นำทา�"นารายะกล่าวต่อ หลังจากรวบแขนนายกองธนู "แต่เพื่อความปลอดภัยของพระนาง ป่านี่มีสัตว์ป่ามากมาย ถึงท่านจะมีผู้นำทางที่ชำนาญก็ไม่แน่ว่าจะปลอดภัยได้" โควตะพูด "อัญเชิญพระนางกลับพะยะค่ะ" เขาบอก ขณะสั่งทหารคุมตัวของนายธนู หลังจากนั้นก็ไม่ต้องเดาหรอกว่าเกิดอะไรขึ้น นายทหารผู้ได้รับโทษอย่างสาสมที่ทรยศกองทัพช่วยเหลือศัตร� ส่วนราชินีถูกย้ายตัวไปในที่ใหม่และถูกกักกันไร้อิสระมากกว่าเดิม ส่วนเจ้าชายเซอิจิทรงถูกพระมารดากริ้วเอาอย่างมากที่ขัดคำสั่� เกือบทุกวันที่เจ้าชายเซอิจิมาหาพระมารด� ที่แทบไม่มองหน้าเขาเลย เขาทำได้เพียงถามทุกข์สุข ร้องไห� และจับมือซาไอแน่นๆ เท่านั้น "รู้สึกว่าช่วงนี้เจ้าสนิทกับไทจือดีน่�"โควตะทักซาไอขณะที่เช็ดดา� และซาไอกำลังบันทึกเสบียง "อือ " "สอนอะไรไปบ้างล่ะ" "การปกครอ�" "โอ ระวังนะ ยื่นเขี้ยวให้เสือน่ะ" "ช่างเถอะ ถ้าข้าได้จัดการมิโดริเมื่อไร ข้าไม่สนใจว่าใครจะมาตามล่าข้าบ้า�" "ใช�!!! แต่มีเรื่องนึงที่เจ้าควรจำไว้บ้างน่ะ" "เอ๋ .." ซาไอละจากบันทึกเสบีย� "ถึงไทจือจะเป็นคนอ่อนแอไม่ประสีประส� และเป็นเด็�" โควตะเสียบดาบลงฝัก "แต่เขาก็ผู้ชายน่� รู้ใช่ไหมว่าผู้ชายน่ากลัวยังไง?" "แต่ .." "ตอนนี้อาจไม่เป็นไร แต่จำไว้น่� เสือน่ะเวลามันหิ� กินได้แม้แต่ลูกตัวเอ�" โควตะพูดเพียงเท่านั้นก็เดินออกไป "ขอให้เป็นแค่คำขู�" ซาไอพู�