[HOME] [สารบัญ] l 1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l 26

     l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 l 39 l 40/1 l 40/2 l 41 l 42 l 43/1 l 43/2 l 44 l 45

     l 46 l 47 l 48 l 49/1 l 49/2 l 49/3 - fin l

บทที� 17 บาดแผลปริศนา?

ปลายฤดูฝ� ทัพทั้งสามแยกย้ายกันไปตามทิศทางที่ตกลงกันไว้ ซาไอดูเหมือนจะยุ่งที่สุด ทั้งต้องทำงานต่างๆ ทัพของเธอไปทางทิศตะวันออ� มาโซยะและนารายะเป็นผู้ช่วยที่ด� แต่ก็ช่วยงานไม่ได้มากนัก ซาไอออกรบด้วยตนเอง เซอิจิเห็นเธอต้องรบราฆ่าฟันคนมากมา� นัยน์ตาบนสนามรบที่เลือดเย็นของซาไอ ทำให้เซอิจิถึงกับถอนใจ เขาช่วยเธอออกรบแทบจะทุกครั้ง ซาไอที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยไม่บ่นอะไรเล� แต่ในคืนวันหนึ่ง เวลาตี 2 ทหารหลับไห� เหลือแต่เวรยามที่เริ่มเปลี่ยนการ์ด กลางคืนที่เงียบสงัดเซอิจิหลับไม่ลง เขาออกมาเดินเล่นผ่านกระโจมพักของซาไอ นัยน์ตามองไปรอบๆบริเวณ และไปสะดุดตากับกระโจมของแม่ทัพใหญ่ จึงเดินเข้าไปด� ไฟถูกดับมืดสนิ� นารายะหลับยามอยู่หน้ากระโจ� เซอิจิยิ้มก่อนที่จะเดินเข้าไ� แม่ทัพหญิงหลับไปแล้วด้วยความอ่อนเพลี� คงเป็นเพราะการที่ต้องออกรบและต้องไปค้างที่อื่นอยู่หลายวันทำให้พักไม่พอ เหล่าหญิงรับใช้ของเธอนอนอยู่อีกมุมกระโจม แม่ทัพหญิงหลับสนิทอยู่บนตั่ง ม้วยผมหลุดสยาย ใจของชายหนุ่มเต้นแรง ไฟจากตะเกียงไปต้องหน้าหญิงสา� ริมฝีปากสีแดงชวนให้พิศมั� เซอิจิได้ยินเสียงหายใจที่รุนแรงและถี่ขึ้นเรื่อยๆ "ท ท่านเซอิจิ!!!" เซอิจิหูผึ่ง ห๊�!!! อะไรน่� เขายิ่งสนใ� ซาไอฝันอะไ�? ใบหน้าของหญิงสาวเป็นสีแดงมากขึ้นอย่างเห็นได้ชั� ริมฝีปากเผยอน้อย� "ท ท่านเซอิจิ ก กอดข้าที" หญิงสาวละเมอโดยหารู้ไม่ว่า ชายหนุ่มที่ตนฝันถึงนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าเซอิจิร้อนผ่าว ซาไอฝันอย่างนั้นหรือ? เสียงลึกลับกระซิบบอกเขาว่า ทำเล�!!!ตามที่นางข� เขาส่ายหน้าให้เสียงในใจนั้นหมดไป แต่หญิงสาวที่นอนอยู่ยืดตัวขึ้น สีหน้าเธอเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชั� "ข้ารักท่านเพค่� ท่านเซอิจิ!!! ได้โปรดทำอะไรก็ได้ที่ท่านต้องการ แล้วกลับมารักข้าเหมือนเดิม!!!" ซาไอร้อง น้ำตาไหลออกม� ซาไอฝันแบบนี้หรือเนี่ย? ชายหนุ่มรู้สึกรัญจวนยิ่งนั� ใจหนึ่งก็อยากจะสนองความต้องการของหญิงสาวยิ่งนั� อีกใจหนึ่งก็กลัวเธอจะตื่นขึ้นหากเขาทำอะไรลงไป �.. ซาไอที่ตอนนี้เซอิจิไม่ได้ให้ความสนใจ เพราะเขาน้อยใจที่เธอไม่ได้สนใจเข� คิดถึงรสจูบที่คนรักเคยมอบให้ หลายเดือนที่ผ่านมา เธอเครียดกับงานเหลือเกิน แทบทุกวันต้องอยู่กับดาบและศพ วันๆเมื่อว่างก็เอาแต่เช็ดเลือดจากหน้าและเช็คเสบียง หลังจากที่เธอกลับจากสนามรบที่ไปค้างอยู่หลายวัน ความอ่อนเพลียทำให้หลับไหลอย่างไม่ได้สต� ความเป็นหญิงผุดขึ้นเมื่ออยู่ในฝั� ที่เธอจะอ่อนแอได้แค่ที่นี้ที่เดียวเท่านั้น ความรู้สึกคลอนคลายเมื่อนอนหลับ พาเธอบินไปยังที่ๆเธอไม่รู้จั� ทุ่งดอกไม้ที่แสนสวยงาม จิตสำนึกสั่งให้ซาไอล้มตัวนอนที่นั้� กอดตัวเองไว้ และหลับให้สบายหลังจากเหนื่อยติดต่อกันมานาน เธอไม่ได้สั่งการใด ความเครียดของความเป็นหญิงก็ผุดขึ้น ภาพเซอิจิที่เฉยเมยต่อเธอผุดขึ้� ความรู้สึกดีใจลำบากใจระคนกัน ซาไอวิ่งเข้ากอดเซอิจ� น้ำตาในฝันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว "ท่านเซอิจิ�" เธอคร่ำครวญอยู่แค่นั้น เธอบอกให้เขากอ� ให้จูบ และให้ร่วมอภิรมย� ให้เขาตอกย้ำความทุกข์ที่เขามีลงบนตัวเธ� ให้ทำร้ายเธอตามที่เขาพอใ� เพื่อแลกกับที่เขาจะกลับมารักเธอตามเดิม เขาทำตาม!!! �..ความรู้สึกนั้นช่างเหมือนจริง!!! � เซอิจิยอมจูบเธ� สองมือเกี่ยวพันไปตามร่างกา� ลิ้นละเลงไปตามที่เขาต้องกา� ความเจ็บปวดเกิดขึ้นกับตัวหญิงสาว ไม่เหมือนตอนที่ใช้มีดกรีดตัวเอ� ไม่เหมือนตอนที่ถูกธนูปักตามร่างกาย ไม่เหมือนความเจ็� ตอนที่เสียชาติบ้านเมืองไ� ความสุขที่ลึกล้ำ ไม่มีแผลตามร่างกายแม้แต่น้อย�. แต่ความรู้สึกร้อ� ทำให้รู้ได้ว่าถูกกระชากขั้วหัวใจจนขาดแล้� ร่างกายแนบชิดกัน แทบจะแทรกเข้าไปตามอณูร่างกายของอีกฝ่าย ตามรอยจูบอ่อนโยนที่เซอิจิทิ้งไว้ รู้สึกร้อนราวกับถูกราดด้วยน้ำมันเดือดจัด ความรู้สึกเจ็บจี๊ดเต็มไปทั่วร่าง เมื่อชายหนุ่มฝากรอยจุมพิตไปตามร่างกายของหญิงสา� หญิงสาวกอดคนผู้นั้นอย่างสุ€� มือไล้ไปตามผมอ่อนนุ่� ทั้งสองจูบกันอีกครั้� ที่เนินนาน แล้วชายหนุ่มก็ผละจากไป ไม่หันกลับมาเมื่อหญิงสาวเอื้อมมือไขว้คว้า . ปล่อยให้หญิงสาวหลับไหล ในก้นบึ่งของจิตใจเธอต่อไป . ซาไอตื่นขึ้นพร้อมกับแสงแดดจ้� เธอรีบกระโดดลุกออกจากเตียง ทหารคงรอให้เธอไปฝึกอยู� หญิงรับใช้ของเธอเดินเข้ามาพร้อมอ่างน้ำล้างหน้า "นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ริกะ!!!" ซาไอยิงคำถามใส่หญิงรับใช� อดพาลไม่ได้ที่เธอไม่ปลุก "ท่านเซอิจิบอกว่าไม่ต้องปลุกเจ้าค่ะ" หญิงสาวที่ชื่อริกะตะกุกตะกักบอ� เธอตัวสั่นเพราะกลัวนัยน์ตาของซาไ� ซาไอเลิกคิ้ว ท่านเซอิจิหรือ? "ท่านเซอิจิบอกว่า จะฝึกทหารให้ ตอนนี้คงเสร็จแล้วกระมังเจ้าค่ะ" ริกะรีบออกไปนอกกระโจ� ซาไอล้างหน้า แล้วสวมใส่ชุดตัวเอ� เธอพบกับสิ่งผิดปรกติอย่างร้ายแรง!!!! มีรอยจุมพิตทุกที่ตามร่างกายของเธ�!!!! ต้นค� ทรวงอก ท้องน้อย สะโพ� หรือแม้กระทั้งโคนข� ทำให้เป็นรอยคล้ำจ้� ใครเป็นคนทำกัน? ซาไอขาอ่อนทรุดลงกับพื้� ฝีมือใครกั�? หรือว่าที่ฝันเมื่อคืนจะเป็นจริ�? แต่ฝันว่าเป็นท่านเซอิจ�? แต่เขาโกรธเธออยู�? แล้วใครเป็นคนท�? ซาไอร้องไห้ออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใ� เสียงสะอื้นทำให้หญิงรับใช้ของเธอวิ่งเข้ามาดู "เกิดอะไรขึ้นเจ้าค่�!!!" ซึมิหญิงรับใช้ที่อาวุโสที่สุดในกลุ่มถามขึ้� แล้วโอบกอดแม่ทัพหญิงที่ใช้มือปิดปา� น้ำตาไหลพรากออกม� เหล่าหญิงรับใช้ล้อมวงกันอย่างตกอกตกใ� ด้วยพวกนางไม่เคยเห็นแม่ทัพหญิงผู้นี้แสดงทีท่าอ่อนแอแม้แต่ครั้งเดีย� ไม่รู้ว่าใครวิ่งไปตามเซอิจ� เขารีบวิ่งมาหาแทบทันที ก็พบกับหญิงรับใช้ที่ถูกไล่ออกม� "ไปให้พ้น ออกไปให้หม�!!!" เสียงตวาดดังออกมาจากกระโจม "เรียกนารายะเข้าม� เรียกเข้าม�!!!" เสียงออกคำสั่งดังขึ้� ทุกคนมองนารายะ นารายะลังเลก่อนที่จะเดินเข้าไปในกระโจม "ข้ามาแล้วขอรับ.." นารายะเอ่ย มองแม่ทัพที่นั่งกระชับเสื้อตนอย่างเคร่งเครีย� "เมื่อคืน!!!" ซาไอกล่า� พลางมองนารายะอย่างซีเรีย� "มีใครเข้ามาในกระโจมไหม?" เธอถาม นารายะนิ่งเงียบไปชั่วขณะ "มีไห�!!!" "เท่าที่ข้ารู� ไม่มีขอรับ�." นารายะตอ� พลางก้มหน้ามองพื้น ซาไอหันขวับหลับม� "หมายความว่ายังไง!!!" ซาไอตวาด นารายะตกใจมา� ตั้งแต่เขาอยู่กับซาไอม� เธอไม่เคยตวาดเขาแม้แต่ครั้งเดียว เขาทรุดตัวโขกหัวลงกับพื้� "ท่านซาไอ!!! ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ข้าหลับในเวลายา� ข้าควรตา� ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ลงโทษข้าเถอะท่านซาไอ ฆ่าข้าเลยก็ได้!!!" นารายะก้มหัว ซาไอที่ดูเหมือนจะสงบอารมณ์ได้แล้วดึงให้เขาลุกขึ้� "ไม่มีอะไ�!!!" เธอพูดเรียบๆ "ออกไปเถอ�" ซาไอพูดอย่างอ่อนโย� "แต่ .." "ออกไ�!!!" ซาไอสั่งเฉียบขาด นารายะจำต้องเดินออกไ� เซอิจิถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้� นารายะได้แต่ส่ายหน้า มาโซยะขมวดคิ้ว เขาได้ยินว่าซาไอถามว่าใครเข้าไปในกระโจ� หรือว่า �. "ท่านเซอิจิมาทางนี้หน่อ�" มาโซยะเรียกเซอิจ� เซอิจิเดินตามไ� "ข้าเกรงว่า�." มาโซยะสูดลมหายใจ "ทำไมหรือ?" เซอิจิถา� มาโซยะไม่อยากบอกเกรงว่าเซอิจิจะรับไม่ได้ "ไม่มีอะไรหรอ�" มาโซยะตัดบ� แล้วเดินออกไ� ปล่อยให้เซอิจิยืนงงอยู่ตรงนั้น ฬคนที่น่าสงสารที่สุดคงจะเป็นซาไอ แม้ในฝันไม่ได้เสียความบริสุทธิ์ไปทั้งหมด แต่ความจริงจะเป็นไปเท่าไ� ยากจะทำใจยิ่งนัก ใครที่เข้ามากอดจูบเธอเมื่อคื� ท่านเซอิจิหรือ? ยา�!!!ท่านเซอิจิไม่มาพบหน้าเธอตั้งนา� แต่หากเขาอยากทำอย่างนั้นเธอก็ไม่ว่าอะไ� ไม่มีเหตุผลเลยที่เขาจะมาลับๆล่อๆตอนกลางคืน แต่หากถ้าเป็นคนอื่นล่ะ? ซาไออยากจะร้องไห� เจ้าคนฉวยโอกาสตอนนั้� ยังทิ้งแผลไว้ตามตัวของเธออีก ซาไอมองแผลบนแขนที่สลักชื่อของเซอิจิไว้ เธอกอดเสื้อขนมิงค์ที่เขาให้ม� มันเป็นใครกั�? เธอร้องไห้ทั้งวั� จนไม่มีแรงจะร้องออกมาอีก นัยน์ตาของเธอบวมแด� ซาไอหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตาและตะวันที่ตกดินก่อนที่จะตื่นมาร้องใหม่ในเวลากลางคืนแล้วก็หลับไปเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น "ข้าอยากรู้เสียจริงว่าซาไอทุกข์ใจอะไร" เซอิจิพูดกับจิเคตะ หลังจากที่เขาเล่าเรื่องให้ฟั� จิเคตะฟังนิ่งๆ เขาได้แต่คาบเศษฟางที่ใช้แคะฟันไว้ในปาก "ข้าว่าท่านอย่ารู้เลยจะดีกว่า ไม่แน่ว่าท่านอาจเกิดอยากฆ่าเจ้าหมอนั้น�" จิเคตะเอ่ย แล้วหันหน้าไปทางอื่น แสร้งไม่สนใจ "เกิดอะไรขึ้น เจ้าช่างพูดเหมือนมาโซย�!!!" เซอิจิกล่าวอย่างหงุดหงิด "มาโซยะ?" "พรานที่เคยผิดใจกับข้าน่ะ ที่เคยเล่าให้ฟัง อย่าคิดมาก" เซอิจิหน้าแดงนิดหน่อ� แล้วก็ออกนอกเรื่องไป "ถามจริงเถอ� ไม่ว่าเรื่องอะไรทั้งสิ้น ข้าไม่ว่าเจ้� ข้าสงสัยจริง!!!" "เอาเป็นว่าข้าไม่รู้แล้วกัน" จิเคตะเฉไฉ "แม้แต่เจ้าน่� จิเคตะ" เซอิจิทำท่าเบื่อหน่า� แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องขัง "ข้าจะไปถามซาไอเอ�!!!" เขาพูดแค่นั้นก็เดินขึ้นไ� จิเคตะส่ายหน้าอย่างช้า� แล้วก็หดตัวไปกองกับโซ่ต่อไ� เซอิจิตรงไปยังที่พักของซาไ� เธอยังคงหดตัวนอนบนตั่ง ใบหน้าที่เบือนน้ำตายิ่งดูน่าเอ็นดู เสื้อคลุมขนมิงค์ที่เขาให้เธอกอดไว้ในอ้อมแข� "ท่านเซอิจิ" หญิงรับใช้ถวายบังค� พลางกระชับอ่างน้ำให้อยู่มือยิ่งขึ้� "ข้ามาหาซาไ�" พระองค์ตรัสง่ายๆ หญิงรับใช้ทำท่าจะเดินเข้าไปปลุ� แต่เซอิจิห้ามไว้ "ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ" พระองค์บอก แล้วจ้องมองหญิงสาวอยู่อย่างนั้� แล้วให้สัญญาณสาวใช้ให้ไปทำธุระอย่างอื่นต่อ เซอิจินั่งมองที่ซาไอที่หลับอยู่อย่างนั้น ซาไอร้องไห้เกือบทั้งคืนทำให้เธอเหนื่อยมา� แต่เซอิจิก็นั่งมองเธอได้อยู่อย่างนั้� เวลาผ่านไปมากเท่าไรพระองค์ไม่รู้ พระองค์มั่วแต่คิดป้วนเปี้ยนวนเวียนเกี่ยวกับตัวของหญิงสาว ผมสีม่วงอมดำพันยุ่งไปทั่วหน้� เซอิจินึกถึงครั้งแรกที่เจอซาไอ พลางลูบแก้มตัวเอ� "ข้าเจอเจ้าครั้งแรกก็เจอเจ้าต� ครั้งที่สองก็เจอเจ้ากอ� ข้าหลงรักเจ้าได้ยังไงทั้งที่ก่อนหน้านั้นข้าเกลียดเจ้าจะตาย" เทาคางที่จวนล้� แล้วมองหน้าใสๆ นึกอยากจะเอื้อมมือไปลูบไล้ พระองค์คิดยังไงถึงได้โกรธนาง แล้วยังจะเรื่องเมื่อคืนวาน นางร้องไห้ทำไม? พระองค์ควรถามนางไห�? ถ้านางตื่นขึ้น แล้วเรื่องในคืนที่นางละเมอ พระองค์ควรบอกเรื่องที่พระองค์เข้าไปในกระโจมดีหรือเปล่า? เซอิจิหน้าแด� อย่าเสี่ยงเล� พระองค์ไม่อยากให้เรื่องไปเข้าหูมาโซย� ไปถึงโควตะ หรือแม้แต่เรื่องไปสะกิดหูนาราย� ยังไม่ใคร่อยากไปเยือนนรก พระองค์เลือกจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับเสียดีกว่า พระองค์เก็บมือตัวเองเมื่อหญิงสาวพลิกตัวตื่นขึ้� เธอขยี้นัยน์ตาแดงๆของตัวเอ� แล้วบิดขี้เกีย� "นั่งเฝ้าข้าหรื�? ริกะ ข้าหลับไปนานเท่าไรแล้ว!!!" ซาไอถามเมื่อเห็นผิวขาวลางๆ ก็คิดว่าเป็นสาวใช้ของต� เซอิจิแอบหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของคนรัก "กี่วัน?" เธอถามซ้ำก่อนที่จะลืมตามาดูคนที่อยู่ข้างหน้าเสียเต็มตา "ท่านเซอิจิ!!!" ซาไออุทานก่อนที่จะพยายามลงจากเตียงเพื่อทำความเคารพ แต่เซอิจิจับแขนไว้ "นั่งอยู่บนนั้นเถอะ" เซอิจิตรัส "เพค่ะ พระองค์เข้ามาตั้งแต่เมื่อไ�?" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความตกใจกึ่งเขินอา� ความรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนบังเกิดขึ้น "สักพักหนึ่งล่ะ?" กษัตริย์หนุ่มตอบอย่างเย็นช� "เพค่�" แล้วทั้งสองก็ก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครพูดอะไรเลย เงียบจนได้ยินเสียงลมพั� ได้ยินเสียงกองทหารข้างนอกที่กำลังฝึก "ข้ากำลังจะกลับแล้ว" เซอิจิออกปาก หวังว่าซาไอจะรั้งเธอไว� "�.." ซาไออ้าปากค้าง เซอิจิเดินออกไปแอบเหลือบกลับมา ซาไอไม่ได้รั้งไว� แต่เขาก็ไม่เห็นนัยน์ตาของหญิงสาวที่เอ้อล้นไปด้วยน้ำต� เธอไม่เอ่ยปากอะไ� ซาไอกอดขาตัวเองแล้วก็ร่ำไห� "มันเกิดไปแล้� มันเกิดขึ้นแล้�" ซาคร่ำครวญอยู่อีกนาน เธอต้องต่อสู้ทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเองหรือ? แม้คนที่เธอรักยังไม่สามารถช่วยได� เธอจะทำอย่างไรดี ************************************** สวัสดีทุกท่า� ผู้เขียนออกมาชี้แจงเล็กน้อ� เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนออกมาชี้แจง จากตอนบาดแผลปริศนา? เห็นได้ชัดว่าผู้เขียนบ้ากามอย่างมา� อ้าว!!! ไม่ใช่� ผู้เขียนไปก๊อบมาอีกท� ฉะนั้นอย่างเข้าใจผิด และผู้เขียนเขียนได้ประหลาดมา� เดียวใช้ราชาศัพท์เดี๋ยวไม่ใช� อันนี้ผู้เขียนต้องขออภัยอย่างมาก(จากนี้คงไม่ใช้แล้วล่�) จะกลับมานั่งแก้ก็ขี้เกีย� ฉะนั้นผู้อ่านอย่าคิดมา� ขอบคุณ� **************************************