|
ไฟสงครามลุกโชกช่วง ในดินแดนของอาณาจักรซูคังที่เจริญรุ่งเรืองมากว่� 500 ปี บัดนี้ได้ถูกอาณาจักร นากิ เข้าโจมต� อาณาจักรซูคังที่เริ่มคลอแคลน ในที่สุดก็เสียเอกราชให้แก่อาณาจักรนากิ
วันที่ 13 เดือนธ�. กษัตริย์โดราตะ ทำศึกเป็นครั้งสุดท้ายอย่างเด็ดเดี่ยวและจบลงโดยการถูกปักเสียบประจาน
วันที่ 15 เดือนเดียวกันกองทั� 5 สายของนากิก็เข้ายึดเมืองหลวงได้และได้ส่งพระราชสารไปยังราชินีมิโดริให้ยอมแพ้เสี� แต่ก็มิได้รับคำตอบ
และในวันรุ่งขึ้น แม่ทัพโควต� ผู้คุมทัพสายเหนื� ตะวันออกเฉียงเหนือและใต้ และแม่ทัพซาไอผู้คุมทัพสายใต้และตะวันตกบุกเข้ายึดวังหลว� และปลิดชีพขุนนางทั้งหมดกว่� 3000 ชีวิ� จับเป็นนางกำนัลอีก 300 ชีวิ�
และเวลาเที่ยงตรงแม่ทัพใหญ่ทั้งสองมาพบกันที่หน้าพระตำหนักกลาง ทั้งสองหาทางเข้ากว่า 2 ชม.แต่ปรากฎว่า
�.หาพบทางเข้าไม่�..
"พวกพระราชินีต้องอยู่ในนี้แน่" แม่ทัพโควตะวัย 30 เศ� แต่ผ่านสนามรบมานับพั� ว่าอย่างมีโมโหแต่สงบอารมณ์ได�
"ข้าก็คิดก็คิดเช่นนั้�" แม่ทัพซาไอ วั� 18 ผู้ช่ำชองกลศึก กล่าวขึ้นอย่างเยือกเย็�
"จริง� เจ้าน่าจะเจ็บใจน่ะซาไอ" โควตะว่า
"หญิงที่มีส่วนล้มล้างราชวงศ์ของเจ้าทำให้เจ้าต้องมาอยู่นาก� ยังจับตัวไม่ได�" โควตะว่า
"เจ็บสิ แต่ข้าก็กำลังจะได้ตัวนางแล้ว"
"นั้นแหละปัญห� ว่ามันจะเข้า�.."
"แย่แล้วขอรับ" ทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งลุกลี้ลุกลนเข้าม� พร้อมหอบอย่างเหนื่อยอ่อน
"ทหารของเราที่เดินตามทางรอบนอกตำหนั� ถูกลอบทำร้าย ด
.โดยหาผู้ร้ายมิได้ขอรับ" ทหารบอ�
"หา!!!!!??!!" โควตะอุทาน "แสดงว่า
�."
"โง่แล้�" ซาไอกล่าวอย่างรู้ทัน ขณะยิ้มอย่างเยือกเย็�
"เร็วกว่าข้าอีกแล้วน่� ซาไอ" โควตะช�
"เข้าใจเร็วกว่าข้าอีกแล้ว ว่ามันจับตาดูเราจากข้างในตลอดเวล� พรสวรรค์เสียจริง"
"มิได� ข้าเพียงแต่พบเหตุการณ์เช่นนี้บ่อยต่างหาก" ซาไอพูดขณะเดินไปตามกำแพง"
"นารายะ" ซาไอเรียกทหารคนสนิ�
"ขอรั�"
"แบ่งกองทัพออกเป็� 8 กอ� และให้เข้าไปตามทางเข้าทั้ง 8 ทหารกองไหนเหลือน้อยที่สุดให้รีบมารายงา�"
"ขอรั�"
"เจ้าคิดอะไรอยู่ซาไ�" โควตะกล่าวขณะเดินมาห� "แผนหรื�? เป็นยังกันแน�"
"ก็ไม่ยากโควต� กำแพงเป็นทางทึบไม่มีทางเข้าหรืออ� ตามการคาดคะเนของข้าหากทางเข้ายิ่งมากยิ่งทำให้คนข้างในเสี่ยงที่จะถูกเจอ คงมีทางเข้าเพียงทางเดียว และทหารถูกทำร้ายมิได้เป็นแบบกับดักหรือหลุมพรางแต่เป็นแบบคนทำร้ายแสดงว่าจะต้องมีคนเฝ้าหน้าทางเข้าเพื่อป้องกันเพราะฉะนั้น
.."
"เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้�" โควตะว่า "และหาก
.."
"ย
.แย่แล้วขอรับ" นารายะกลับมา "ทหารทุกกองครบหมดยกเว้น สายที่ 5 ขอรั� ไม่มีใครกลับมาเล�"
"ดีล่�" โควตะทุบอกตนเอ� "ไปกั�" โควตะชวนซาไอ
ตามที่ซาไอคาดหมา� ทางเข้าอยู่สาย 5 โควตะสั่งกองทัพทลายกำแพง พบห้องโถงขนาดใหญ� พบนางกำนัลมากมาย และทหารจำนวนหนึ่�
"ราชินีอยู่ไห�" โควตะกล่าว
"ห้องบรรท�" ซาไอตอ�
"รู้ได้อย่างไ�!"
"นิยายส่วนใหญ่ก็เป็นอย่างนี้แหล�"
"ขำจั�"โควตะหัวเราะฝืดๆ
แต่ก็จริงอย่างที่ซาไอว่า พระราชินีมิโดริทรงสวมกอดเจ้าชายเซอิจิวัย 15ภายในห้องบรรมท�
"ถวายบังคมพะยะค่ะ ราชินีมิโดริ และไทจือเซอิจิ(ไทจื�=รัชทายาท)" โควตะและซาไอถวายบังคมราชนุกูลทั้งสอง
"ยังจะสุภาพ" ราชินีประชดประชั� "หากจะฆ่าก็จงฆ่าเราโดยเร็�" พระนางกอดพระโอรสแน่นยิ่งขึ้น
"มิได้พะยะค่ะ ราชาอิเอยาสึ ทรงส่งกระหม่อมมาอัญเชิ� ราชินีและไทจือ ไปพำนักที่อาณาจักรนากิ"
"กระหม่อมได้รับคำสั่งให้มารับพระองค์เพค่ะ"ซาไอกล่า�
"ฮึ
เรามีสิทธิ์เลือกร�"พระนางตรัสขณะลุกขึ้นอย่างสง่างาม โดยมีเจ้าชายเซอิจิตามไ�
"เชิญพะยะค่�"โควตะพูด แต่ซาไอไม่มีคำพูดใ� เจ้าชายเซอิจิช่างสดใสเหลือเกิน
"ไปได้แล้� ซาไอ"โควตะค้อ�
"เจ้าจะทำอะไร"เสียงกรีดร้องของราชินีดังขึ้�
"เสด็จแม่" เจ้าชายเซอิจิร้อ�
"ทำอะไร" เสียงซาไอถามโควต�
"แยกไ� จะได้ไม่คิดทำอะไรได้ถนัดนั�" โควตะพูดอย่างภูมิใ� ที่ตนรู้ในสิ่งที่ซาไอไม่รู� ขณะที่ซาไอมองเจ้าชาย
"อย่าสังเวช เจ้าชายนักเล� คนที่ถูกประคบประหงมมากก็งี้แหล�" โควตะพูด
"เด็กคนนั้นคล้ายข้าน่�" ซาไอว่�
"แต่เจ้าไม่อ่อนแอนี่น่า เอาน่า�.. ต่อให้เจ้าจะสงสารเด็กจนปล่อยนางแพศยาที่ทำร้ายเรา 2 คนได� แต่ท่านอิเอยาสึไม่ปล่อยนางไว้แน่�" โควตะมองไปตามทาง "ถือเอาว่� เป็นบาปที่นางทำไว้ ลูกของนางจึงอาภัพเช่นนี้" โควตะถอนใจและเดินไปตามทางออก ก่อนที่จะตะโกน "ซาไอ!!! ข้าจะค่อยดูแลราชิน� ส่วนเจ้าจัดการเจ้าชายก็แล้วกัน โชคด� พวก
."
"โชคด� พว�" ซาไอกล่าวรับ เธอเดินไปตามที่เจ้าชายประทับ ปีนี้ข้าอายุคร� 18 แล้วหรือนี� เธอคิด เกือ� 10 ปีแล้วสิน่ะที่ข้าเฝ้าคอยแก้แค้นหญิงคนนี้ คนที่พรากทุกสิ่งที่ข้ารักไ�
ย้อนไปเมื่� เกือ� 10 ปีที่แล้� จะพบดรุณีน้อ� ที่มีนามว่� มาซาอิซาอิโก� ราชธิดาในกษัตริย์อุราซามุแห่งโบค� นัยตาที่เขียวสดใสเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ� เธอได้ชื่อว่าเป็นของขวัญของเทพมิบุ(เทพแห่งความสมบูรณ์) แต่อาณาจักรที่เป็นที่รักของเธอถูกยึดโดยราชาโดราตะโดยมีราชินีมิโดริเป็นผู้ผลักดันให้มายึด เพราะความอุดมสมบูรณ์ของดินแดนโบค� แม้กระทั้งตอนพิธีประหารราชาอุราซาม� พระนางก็เสด็จมาร่วมพิธีด้วยตนเอง ซาไอยังจำรอยยิ้มยินดีที่มีคนตายได้อย่างด� หลังประชาชนที่คร่ำครวญให้กับกษัตริย์อันเป็นที่รั� ยังม� หนึ่งดวงตาที่โกรธแค้นอยู่ด้ว�
ซาไอมาถึ� � ที่ประทับของเจ้าชายแห่งซูคัง จึงต้องเข้าไปแสดงตนตามมารยาท เมื่อประแง้มออก
"ใค�?" พระสุรเสียงแสดงความตกพระทั� และสีพระพักตร์ขาวซีดยังไม่จางไ� แสดงถึงเหตุการณ์ที่ผ่านม�
"กระหม่อม ซาไอ ขอประทานอภัยที่เสียมารยา�" ซาไอคุกเข่าล�
"เจ้าจะทำอะไร เรา
.." พระองค์ตรั�
"มิได� หม่อมฉันเพียงเข้ามาแสดง
."
"หยุดพูดได้แล้ว!!!" เจ้าเซอิจิทรงลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเสด็จโซเซมาหา และมองซาไอด้วยสายตาโกรธแค้�
"เจ้า!!! มันคนเลว" พระองค์ตะโกน
"เราทำผิดอะไร ท่านแม่ทำผิดอะไร ท่านพ่อทำอะไ� ถึงฆ่า ห๊�!!!"
"บอกเราสิ บอกเรามา คนชั่ว!!!" เจ้าชายทรงเขย่าไหล่ซาไออย่างแร�
"ห๊�!!!"
"เพี๊ยะ" ซาไอตบเจ้าชายจนถอยห่างไป เล็บของพระองค์กรีดหน้าซาไอเป็นรอยที่แก้มขว� เลือดไหลออกม� พร้อมกับเลือดที่ไหลจากปากเจ้าชาย แต่
น้ำตาก็ไหลออกมาจากตาซาไอ
"ข้าจะบอกให� ว่าแม่ท่านผิดอะไ�" ซาไอพูดด้วยเสียงอันดังเกือบตะโกน และลืมมารยาทจนสิ้น
"พ่อแม่ท่านฆ่าพ่อแม่ข้า ฆ่าประชาชนแคว้นข้า ยึดแคว้นข้� ข่มเหงผู้หญิงแคว้นข้� แล้วก็ทำอย่างนี้เช่นกันกับอีกกว่� 10 อาณาจักร!!!" ซาไอเช็ดน้ำต�
"ส่วนท่าน!!! ผิดที่เป็นลูกพวกมั� ผิดที่กล่าวหาคนอื่� แล� ผิดที่ยังไร้เดียงสากลางว� พ่อแม่ชั่ว อาณาจักรที่เลวอย่างไม่มีที่ต� ผิดที่เจ้าไม่รู้อะไรเล�!!!" ซาไอร้องไห้โ� "ไม่รู้อะไรเล�" และก็ตั้งสติได้กระทันหัน "ประทานอภัยให้ด้ว�" แม่ทัพเอ่ยอย่างหมดแรงและผลุดออกจากห้องอย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าชายเซอิจิทรงตะลึงอยู่ข้างหลั�
ซาไอเดินไปตามทางขณะที่สะอื้นไปด้วย ขณะที่นารายะเดินผ่านมาพอดี
"ท่าน!" แต่ซาไอยกมือห้ามไว�
"จัดเวรยามระวังให้ด� แต่อย่ากดดันมา� ไทจือเป็นคนหุนหันอาจพังคอกมาเมื่อไร่ก็ได�"
ซาไอเช็ดน้ำต� "พาข้าไปห� โควตะท�"
"อ้าว!!! ซาไอ" โควตะทักทายขณะที่ให้ทหารคุมตัวนางกำนัลไปยังที่ห่างจากราชิน�
"อยากได้ซักคนไห� ข้าก็จะแอบแมบไว้สักค� สวยๆทั้งนั้น"
"บ้�!!!ข้าเป็นผู้หญิงน่�"
" 'โทษท� อยู่กับเจ้านานจนนึกว่าเจ้าเป็นชา� มาหาข้ามีอะไรหรื�" โควตะถาม
" มาคุ�..มาคุคนสนิทของเจ้าอยู่ไหม?"
"ไม่อยู� ข้าให้มันไปส่งสารให้ท่านอิเอยาสึ โอ้ว..ชู�" โควตะพูด พลางสั่งทหารให้ทำงานแทนต� แล้วจับแขนซาไอออกมานอกวง
"ข้าเพิ่งจะเห็น" โควตะหัวเราะ พลางใช่ฝ่ามือปาดคราบน้ำตาของซาไอ
"โดนเจ้าเด็กไม่สมดุลย์นั้� พูดอะไรใส่เล่า?"
"เขาถามว่าแม่เขาทำอะไรผิด!" ซาไอบอ�
"อะไรน่� ข้าจะไปด่ามันเอง"
"ไม่ต้อ� ข้าทำไปแล้�"
"ฮะๆๆ� เจ้านี่จริงเล้ย
." โควตะหัวเราะ "ถึงจะฉลาดแต่ก็ยังเด็กล่ะน่� ถึงข้าจะโอ๋เจ้าไม่เก่งเท่ากับเจ้าเฒ่ามาค� แต่ก็ทำให้เจ้าหยุดร้องได้ใช่ไห� ฮึ!!!" โควตะกอดคอซาไอ และหน้าตาก็กลับมาเงียบครึมอีกครั้ง
"มีอะไรหรือ!!!"
"เปล่�"
"โกหก"
"วันนี้เราจะงานเลี้ยงที่ยึดเมืองได้สำเร็จ เพื่อสร้างขวัญทหารให้ฮึกเหิม แต่เกรงว่า�"
"ราชินี และโอรสอาจหลบหนีได�" ซาไอต่�
"ใช่ๆ ข้าก็เลยคิดอยู่ว่าทำอย่างไรด�"
"หมองูยังตายเพราะงู ชายย่อมตายได้เพราะมารยาหญิ�" ซาไอลูบคางและใช้นิ้วปาดข้างจมูกซึ่งเป็นวิธีใช้ความคิดของเข� แล้วพยักหน้า
"เอางี้สิ เอาพระนางเข้าร่วมงานด้วย" ซาไอว่�
"อะไรน่� ให้นังคนนั้นมาร่วมงานด้วยงั้นร�" โควตะว่า แล้วหัวเรา�
"เอาล่ะ ตกลง� อยากรู้นักว่าจะทำหน้าอย่างไร"
"คนที่ผิดคือพระนา� ไม่สำนึกคือพระนา� พระนางสมควรรับสิ่งที่นางทำ"ซาไอว่�
"แต� มีเรื่องจะบอ� รับรองว่าสนุกแน่"
"หือ
." ซาไอกระซิบบอกแผนการที่ตนคิ�
"ตกลง� ข้าก็คิดอยู่แล้วว่านางต้องคิดหนี"
"อ้อ
.โควตะมีเรื่องอยากบอกอี�"
"อะไร"
"อยากให้รับรองความปลอดภัยนางกำนัล"
"ห๊�!!!"
"โควต�!!!" ซาไอพูดเสียงเข้ม "ถ้าเราทำอะไรพวกนาง เราจะเป็นพวกเดียวกับมิโดริ ยังไงก็เหลือแต่คนในวังหลวง อดหน่อยเดียวก็สบายแล้ว"
"อืม
เอางั้นก็ได้ แล้วเจ้าชายออเซาะล่ะ"
"ข้าไม่อยากเข้าใกล้เล�"ซาไอถอนใ�
"แต่อายุยังน้อยซื้อใจง่าย แต่ไม่สร้างความประทับใจล่ะก็�." ซาไอถอนใจอีก
"งั้นเจ้าก็สั่งนารายะไว้ส�"โควตะออกความเห็น
"นารายะเป็นคนฉลาด แต่ไม่ฉลาดพอที่จ� พูดจาซื้อใจใครได�"ซาไอกล่า�
"
�" โควตะว่า
"สงสัยคงต้องเลื่อนไป
.จริงๆข้าไม่อยากเลื่อนน่ะ เผื่อถูกจูงใจตัดหน้า" ซาไอว่� เป็นอันตกล� ทำให้แผนเจรจากับเจ้าชายเซอิจิต้องเลื่อนออกไป
|