|
ซาไอมาอยู่ได้ราว 2 อาทิตย� ราชาเซอิจิพาเธอไปทุกแห่งกับพระองค์เท่าที่จะทำได้ และมาโซยะเป็นสหายที่ดี เขาอยู่ในวังและคอยให้คำปรึกษาได้ดี คล้ายกับมีโควตะอยู่ข้างตัวตลอดเว้นแต่ไม่กันขาเวลาที่เซอิจิกับซาไอจะคุยกั� ซาไออยากจะพาชายคนนี้ไปด้วยทุกที่ เพราะความจำที่ดีและฝีมือการหาข่า� แต่ราชาเซอิจิก็จะดึงเธอไว้ข้างตัวทุกครั้งที่ มาโซยะเข้ามาใกล้เธอในระย� 2 เมตร ท่านผู้อ่านคงตระหนักได้ถึงอาการหึงที่เซอิจิมีต่อมาโซยะ แต่มาโซยะก็ไม่ได้รู้สึกรู้สมอะไรกับเขา ซึ่งซาไอเริ่มรู้สึกขึ้นมาว่าเซอิจิไม่ชอบใจมาโซยะเป็นอย่างมาก และตอนที่เธออธิบายเหตุผลที่พาเขาไปด้วย แต่เซอิจิก็ไม่ใส่ใ� ส่วนทางหญิงที่เซอิจิพาเข้ามาอยู่ในวังเริ่มระบายออกไปสู่โลกภายนอกแล้วเป็นส่วนใหญ่ จะเหลือก็ไม่กี่ค� ที่ไม่มีที่ไ� รวมถึงอากิโกะด้ว�!!!!
"ท่านซาไอจะเล่าเรื่องของท่านเซอิจิให้ข้าน้อยฟังบ้างได้ไหมเจ้าค่�" อากิโกะมักถามเช่นนี้เสมอ เมื่อมาเจอซาไอเหมือนถามคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน แล้วตนจะมารับช่วงต่อ มาโซยะบอกว่าผู้หญิงคนนี้ไว้ใจไม่ได� แต่เมื่อซาไอเอาไปเล่าให้เซอิจิฟังเขาเพียงขมวดคิ้วก้มลงอ่านหนังสื� แล้วบอกว่า
"เจ้าหมอนั้นแหล�!!! ที่ไว้ใจไม่ได้"
"แต่
"
"ไม่มีแต่ซาไอ อากิโกะเป็นคนที่ข้าไว้ใจ รองมาจากเจ้าทีเดีย�!!! หมอนั้นเป็นคนนอกมาพูดอะไ�" เซอิจิพูดนิ่งๆอย่างคนมีอคต�
"ช่วยดูกลอนบทนี้ของข้าให้ทีสิ" เขาจบหัวข้อสนทนาแต่เพียงเท่านั้น ซาไอรู้สึกถึงความแข็งขึ้นของเซอิจิ ประโยคที่เคยเป็นคำขอร้อง กลายเป็นประโยคกึ่งคำสั่ง อย่างไรก็ตามซาไอรู้ดีว่าการที่สนิทกับมาโซยะเป็นภัยต่อความสัมพันธ์ของเธอและเซอิจิ วันหนึ่งเธอจึงตัดสินใจนัดมาโซยะมาบอกความคิดของตน
"อย่างที่ข้าพูด เซอิจิกำลังหวงข้าอยู�!!!" ซาไอพูดตรงๆแม้จะดูหลงตัวเองไปหน่อย
"อ้อ
.มิน่าเขาถึงได้ดูรังเกียจข้ายังไง พิกล" มาโซยะลูบหัวที่แบกปัญหาข้อนี้มานาน
"นึกว่าไม่รู้สึก
" ซาไอกอดอกพูดอย่างขำๆ
"ข้าไม่ใช่จระเข้น่ะ ถึงหนังจะหนาก็เถอะ" มาโซยะว่�
"รีบกลับไปเถอ� ก่อนที่ราชาเซอิจิจะออกอาการหึงมากกว่านี้ ไม่งั้นวันหนึ่งข้าคงมีสุสานที่นี้เพราะถูกยิงหัวแบะ!!!"
"ขอบใจมาก หวังว่าอากิโกะที่เจ้าระแวงไว้จะไม่ใช่ตัวปัญหาที่หนักหนาอีก" ซาไอพูดอย่างฝากความหวั� แล้วเดินก้าวลงบนขั้นบันไดที่ลื่นชื้นแฉ� แล้วทำให้ซาไอลื่นล้มไปทันท� แต่มาโซยะคว้าเอวซาไอไว้ทำให้ไม่ล้ม
"ขอบใ� นึกว่าเสียโฉมแล้วส�" ซาไอว่�
"ไม่ต้องแล้�..ดูโน้นสิ" มาโซยะปล่อยมือแล้วบุ้ยใบ้ไปข้างหน้� เซอิจิยืนตะลึงอยู่ โดยมีอากิโกะยืนข้างๆ แต่ก่อนที่ซาไอจะพูดว่า"ท่านเซอิจิ"จบด้วยซ้� มาโซยะก็ลงไปนอนนับดาวด้วยหมัดของเซอิจิ ก่อนที่จะเซอิจิจะลงไปซ้ำอีกครั้ง ซาไอก็คว้าเอวไว้เอาไว้ เสียงร้องโหวกเหว� ทำให้มหาดเล็กหลายคนที่เฝ้าเวรอยู่รีบรุดเข้ามาดูเหตุการณ์ เซอิจิไม่สนว่าจะถูกครหาเรื่องที่ทำร้ายอาคันตุก� เขาโกธรมากจนไม่ใจอะไ� แต่นั้นเหมือนทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองขาดสะบั้นล� เซอิจิไม่แสดงอาการหวงแหนซาไออี� จะพูดง่ายๆคือเขาเฉยชาไปเลย เซอิจิกลับมายังตำหนั� เขาปฏิบัติต่อซาไออย่างแขกคนหนึ่งเท่านั้น!!! เซอิจิปฏิบัติตัวอย่างเดิมโดยการนั่งอ่านหนังสือทั้งวันตามนิสั� หน้าที่ของอากิโกะเปลี่ยนไปเธอสามารถเข้ามาในตำหนักได้ คอยห้ามไม่ให้ซาไอเข้าไปรบกวนเซอิจิ ซาไอต้องการอธิบายอย่างด่วนที่สุด การที่จะฝ่าไปยากนั� ไม่ใช่เพราะอากิโกะผู้หญิงตัวเล็ก� คนนั้น แต่เป็นความวางใจที่เซอิจิเทให้เธอทั้งหมด อำนาจของเธอมีมากกว่าใครในวังรองจากราชาแห่งนากิ
"กรุณาให้ข้าเข้าไ� อากิโก�" ซาไอเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทนหลังจากนั่งรอมาครึ่งวั�
"เราต้องการอธิบาย!!!"
"การกระทำของท่านซาไออธิบายทั้งหมดแล้วเจ้าค่�" เสียงตอบใสๆเช่นเดิ� แต่คำที่ใช้เหี้ยมเกรียมยิ่งขึ้นต่างจากที่พบกันครั้งแรกอย่างสิ้นเชิ�
"ข้าต้องเข้าไ� อย่าบังคับให้ข้าใช้กำลัง ขอร้อง!!!!~ อากิโก�" ซาไอเอ่ยอย่างทนไม่ไห� และอาการที่แสดงว่าไม่ทนอีกต่อไ�
"ขออภัยเจ้าค่�!!! นี่เป็นคำสั่งของท่านเซอิจิ ข้าน้อยต้องปฏิบัติตา�" เสียงเอ่ยอย่างเย็นชา แสดงถึงความเป็นต่อกังวานอย่างได้ใจดังขึ้�
"เจ้าบังคับข้าน่ะ อากิโก�" เสียงที่แสดงถึงความร้อนรนหายไปทันท� เหลือแต่คำพูดที่เยือกเย็นราวน้ำแข็� ทำให้อากิโกะเริ่มกลัวแม่ทัพหญิงที่มีชื่อว่าร้อยเล่ห์คนนี�
"หากเจ้าใช้ความเข้าใจผิดบังคับข้า ข้าก็จ�-ใช�-ความจริง-ถล�-หนัง-เจ้า-ออ�-มา-เหมือน-กั�!!!" ซาไอกระซิบ มีแต่อากิโกะที่ได้ยินและเห็นรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียม ถึงกลับตะลึงไปพักใหญ� แต่ในที่สุดก็ฉีกยิ้มออกม�
"ก็ลองดูสิเจ้าค่ะ!!! ข้าน้อยสู้เล่ห์ของท่านในสนามรบไม่ได้ แต่มายาหญิงท่านสู้ข้าได้หรือเปล่าเจ้าค่ะ?" ว่าแล้วอากิโกะก็แสร้งล้มหงายหลังลงไปจนประตูเปิ� โครม!!!!! "ท่านซาไอ!!!" นางแสร้งร้องอย่างตกใ� เซอิจิตรงเข้ามาพยุงอากิโกะขึ้น
"เจ้าทำอะไร อากิโก�!!! ซาไอ" เซอิจิตวาด ซาไอยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะปั้นสีหน้าอย่างแยบคาย
"หม่อมฉันตบนางเองแหละเพค่�" ซาไอเอ่ยด้วยเสียงอันดั� อากิโกะถึงกับอึ้งที่ซาไอเพิ่มโทษให้ตนเอง
"นางผิดอะไร" เซอิจิหวังว่าซาไอจะพูดอะไรที่ดีกว่านี้ออกม�
"ถ้าเจ้าคิดว่าตัวเองเก่งน่ะอากิโก� แต่ขอบอกว่าตราบใดที่ข้ายังอยู่ข้างท่านเซอิจิ เจ้าไม่มีทางปั่นหัวพระองค์ได้หรอ�" ซาไอตวาดใส่อากิโกะอย่างเด็ดเดี่ย�
"เรื่องอะไร!!! เจ้าพูดเรื่องอะไรซาไ�" เซอิจิถามอย่างฉง� ลุกจากอากิโก�
"นางจะทำให้หม่อมฉันเหินห่างจากพระองค์ นางเป็นคนพาพระองค์ไปใช่ไหมเพค่�!!" ซาไอถามและเรื่องนี้ก็ไม่เป็นที่ถูกอารมณ์ของกษัตริย์แห่งนากิเท่าไ�
"ใช�!!! ไม่งั้นข้าจะเห็นเจ้ากับเจ้านั้น
.ฮึ่ย!!! ไม่อยากพูด ข้าไม่สั่งฆ่ามันก็ดีเท่าไรแล้ว"
"พระองค์เข้าใจผิด�"
"ผิดตรงไหนล่ะ ผิดที่ข้าไปพบเจ้าตอนนั้นพอดีใช่ไหม!!!"
"มิได� พระองค์หึงจนไม่สนอะไรแล้วน่ะเพค่� กรุณามีเหตุผลด้ว�" เสียงซาไอดังมาจากอีกฝั่งประต�
"หึงเหร�? ข้าไม่ได้หึง แต่ข้าเสียใจที่ไม่รู้ว่าใจเจ้าเปลี่ยนไปรักมาโซยะตั้งแต่เมื่อไร!!! ปล่อยให้ข้าเป็นไอ้งั่งหลงดีกับเจ้าเสียตั้งนา�" นั้นเป็นการถกเถียงที่ดุเดือดมา� ดีที่ไม่มีใครเห็นนอกจากอากิโกะ
"หม่อมฉันกำลังจะล้มเท่านั้นเอ�"
"แล้วทำไมมันต้องทำยังนั้นด้วยเล่า!!!โอบกันอย่างนั้� ข้า
" พระองค์สะบัดหน้า
"คิดว่าหม่อมฉันไปพบเขาเรื่องอะไ� เรื่องพระองค์นั้นแหล� หม่อมฉันหวงพระองค์น่� ทำไมไม่ฟังบ้างเล่าเพค่�"
"เรื่องของข้า คุยกับข้าไม่ได้รึไ�"
"แต่
" ซาไอมองไปทางอากิโก�
"อากิโกะเป็นคนที่ข้าไว้ใจที่สุด ตอนนี้!!! มากว่าเจ้าด้วย" เซอิจิกล่า� นั้นทำให้อากิโกะอุ่นใจ
"อ
..อะไรน่ะเพค่ะ" ซาไอเอ่ยอย่างไม่เชื่อหูตัวเอ�
"ข้าไว้ใจอากิโกะที่สุ� เข้าใจไห�!!! เผลอๆข้าอาจจะชอบนางมากกว่าเจ้าด้วย"
"พระองค์
." ซาไอร้องไห� น้ำตาไหลออกมาเหมือนตอนที่เจอเซอิจิครั้งแรก
"พระองค�..ทำ�.อย่างนี้ ได้
ยัง
ไง ทั้ง
ที่..หม่อมฉันรักพระองค์น่� อุตส่า
มาห� แล้ว..พร�..องค์ก็ทำ..แค่นี้เหรอ ทั้งที่ไม่มีอะไร
กับมาโซยะซักหน่อย พระองค์ไม่เชื่�..หม่อมฉัน แต่ไป
เชื่อคน
อื่น นึ�..ว่า
พระองค์รักหม่อมฉัน
เสียอีก แต่พระองค์�" ซาไอวิ่งออกไ� เซอิจิอึ้งไปพักหนึ่ง แต่ก็ยังโกรธและหยิ่งในศักดิ์ศรีจึงไม่ตามไปง้�
"อากิโก�" เซอิจิเอ่ย
"เพค่�"
"ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนดีน่� และเป็นที่คอยช่วยเหลือข้ามาตลอ� แล้วข้าก็ไว้ใจเจ้าที่สุด�"
"�.." อากิโกะก้มหน้าเพื่อซ่อนหน้าแดงๆของเธอไว้
"ข้าอยากให้เจ้ารู้ไว้อย่าง
"
"เพค่�" อากิโกะพูดอย่างปลาบปลื้มคิดว่าเธอเอาชนะซาไอสำเร็�
"คนที่ข้ารักและเชื่อใจที่สุ� คือซาไ� เจ้าแทนนางไม่ได้ ที่ข้า
ข้าแค่ไม่อยากให้นางไปสนิทกับ
" เซอิจิหยุดพูดไปเฉยๆแล้วลงนั่งบนเก้าอี้ของตนอย่างเศร้าใจขณะที่อากิโกะมองอย่างเห็นใจแต่ก็ยังอิจฉาซาไอที่อยู่ในใจเซอิจิตลอดเวลา เธอยกมือขึ้นแตะไหล่เซอิจิเบาๆแต่ครู่หนึ่งก็มีเสียงวิ่งมา มาโซยะเกาะขอบประตูด้วยหน้าตาที่ถูกเซอิจิอัดเมื่อ 3 วันก่อ� ตามด้วยมหาดเล็กอีก 2-3 คน
"ยังจะจีบสาวคนอื่นอยู่อีก ท่านกษัตริย์" มาโซยะหอ� แต่ก็ยังฝืนพูดอย่างขวานผ่าซากอย่างนิสัยเขา
"ทำไมกัน
.เจ้าไม่รู้รึไงว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้าม
."เซอิจิลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็�
"ซาไอปิดห้องเงียบไปตั้งนา� เรียกก็ไม่ออกม� โอ�!!!
เห็นแก่ที่ท่านเคยต่อยข้าไปดูนางหน่อยเถอ�"
"นางอาจแค่ร้องไห้�." เซอิจิพูดอย่างไม่แน่ใจ
"ถ้าร้องไห้ทำไมต้องเอามีดเข้าไปด้วยเล่า?" มาโซยะว่าแล้ววิ่งออกไปโดยมีเซอิจิตามไปด้วย แต่ก็ชะงักกับเสียงนางกำนัลคนหนึ่งที่กรีดร้องออกมาจากหน้าห้องของซาไ� ภาพที่เห็นสะเทือนใจทุกคน ภาพที่เห็นคือร่างแน่นิ่งที่มือขวากำมีดเอาไว้ มือซ้ายเลือดนองเต็มพื้� เซอิจิวิ่งเข้าไปโดยไม่ลังเ� โอบซาไอไว้ในอ้อมแข� พลางปลดมีดออกจากมื�
"ยืนมองอะไร ไปตามหมอมาเซ�!!!!" พระองค์ตะโกนอย่างเหี้ยมเกรียมผิดกับเซอิจิที่เคยเยือกเย็น พลางกระชากชายเสื้อผ้าแพรอย่างด� ออกมาพันข้อมือให้ซาไ� แต่แผลไม่ได้มีแต่ที่ข้อมือเท่านั้น!!! ยังปรากฎขึ้นบนท่อนแขนเป็นตัวอักษ� อ่านได้ความว่า�..
"เซอิจิ" เซอิจิอ่านคำ 3 คำนั้นเบาๆ แล้วออกแรงอุ้มหญิงอันเป็นที่รักไว้อ้อมกอ� ถ้าเธอตา� เป็นความผิดของเขาเอง
..
|