Yaşar KEMAL

“İyi ki görmüyoruz duymuyoruz savaşı. Zaten bütün yaratıklar görselerdi, duysalardı savaş çığlıklarını bu dünyada savaş olmazdı. Savaşın iğrençliği bilinmeyen bir şeydir de. Savaşın kötülüğü saklanan bir şeydir de, yaratıklar onun için kabul edebiliyorlar savaşı.”

“Ekmeksiz,susuz, havasız yaşayabilirlerdi de karıncalar, umutsuz yaşayamazlardı.”

“Bölünmüş karıncalar, hiçbir zaman bir güç olamazlar. Sonuna kadar da tutsak kalırlardı.”

“Çünkü; insanların yasaları berbattır. Biri yer bini bakar, kıyamet  de ondan kopar , derler, bir türlü o bekledikleri kıyamet kopmaz. Bini çalışır aç kalır, on bini yüz bini çalışır aç kalır, birisi yalnız birisi döke saça yer, tıksırıncaya kadar yer yer doymaz. Her çağda bir şey uydururlar, şimdi işleri güçleri beşe alıp ona satmaktır bir şeyi. Toprağı alıp satıyorlar, ağacı,suyu,insanı şu evrende neyi görürlerse onu alıp satıyorlar. İnsanlar kendilerini bir alıp satma deliliğine kaptırmışlar ki, delilik derim sana. Evrende ne bulursa alıp satıyorlar. İnanın karınca kardaşlarlarım insanlar bizim tuhaf kılıklı karıncalardan bile tuhaf. Bu alıp satma deliliği onların başına bir iş açacak ama bunun zararı biz yaratıklara da dokunmasa.”

"Umutsuzluk tutsaklığın gıdasıdır.

Umutsuzluk köleliğin anasıdır.

Umutsuzluk yüreğin yıkımıdır.

Umutsuzluğu körükleyeceğiz.

Yıl on iki ay, gece gündüz karıncaları fil etme okulundan çıkma aydınlar,

 radyonun, sinemanın, televizyonun, gazetelerin başına geçecekler durmadan   umutsuzluğu söyleyecekler.”