İlk motosikletim: Jawa Ceylan... bana Jawa Ali adını kazandıran motor; herşey böyle başladı zaten!

O ilk günlerde gençliğin verdiği heyecanla yeni aldığım Jawa'ma atlıyor, alıp başımı yollara düşüyor ve interlandımı yavaş yavaş İstanbul - Tekirdağ yönüne doğru genişletiyordum.

Sonunda ilk yolculuğuma çıktım; Tekirdağ'da ağabeyim Erol Yüksek ve amcam Yusuf Yüksek vardı. Hem onları ziyaret etmek, hem de biraz gezmek amacıyla yola koyuldum: Yıl 1984; aylardan Haziran'dı... Ama yollar sürekli yağan yağmurla görünmez olabiliyorlardı! Arasıra güneş de çıkıyordu tabii, ama genelde ilerlemek zordu.

Yolda tanıştığım İsviçre'li Roman Steiner ile sonunda Tekirdağ'a vardık. Bana motorculuğu öğreten ağabeyimin -bizi karşısında görünce- nasıl şaşırdığını eminim tahmin edersiniz.

Roman, Tekirdağ'da bizden ayrılarak yoluna devam etti. Ben ise kalarak İstanbul'a dek her yeri karış karış gezdim. Bu arada bana İstanbul'u gezdiren Jawa'cı arkadaşım Jawa Erol'a minnet borçluyum. Böylece birbuçuk aylık tatil sani 1.5 günde bitti!

Trabzon'a doğru yağmurlu bir havada yola çıktım. Jawa Erol bana İstanbul çıkışına dek eşlik etti. Trabzon'a kadar ise üzerimden yağmurluğu çıkarmadan geldim. Ama motorculuk zaten her türlü hava koşuluyla "kucaklaşmak" demek değil mi?

Aynı yıl Almanya'dan gelen kardeşim Turan'a ailemin israrı üzerine Edirne'ye dek eşlik ettim. Turan minibüsle geldiği için benim motoru minibüsün içine yerleştirdik, Edirne yol ayrımına kadar birlikte gittik. Orada Turan'ı uğurladıktan sonra eniştem Fuat ile bu kez de Ege ve Akdeniz turumuz başladı. Bir hafta içinde Anamur'a indik. bu bizim için hayli uzun bir süreydi; çünkü oradan Trabzon'a ulaşmak birbuçuk günümüzü aldı. İki gece ve bir gündüz süresince yol yapmış, sabah 03.00'de uykusuz ve bitkin şekilde eve dönmüştük. Yine de yatmayarak sabaha dek sohbetimizi sürdüğümüzü de ekleyeyim.

Bir yıl sonra 1985'de yeniden tura çıktım. Bu kez hedefim Marmaris'ti. Ama ben yolu uzatarak önce Tekirdağ'a gittim; oradan güneye inerek Marmaris'e ulaştım. Bu üçüncü turumdu. Marmaris'de bir hafta geçirdim ve bu süre sonunda yeniden Tekirdağ üzerinden Trabzon'a döndüm.

Böylece iki yılda üç tur gerçekleştirmiştim... hem de Jawa Ceylan ile! Böylece adım Jawa Ali'ya çıktı ve o zamandan bu güne dek böyle kaldı.

1985 sonunda Şükrü Efe'nin R 60 BMW'sini alarak yüksek hacimli bir motora ani bir şekilde geçtim. Geziler artık çok daha zevkli olacaktı. Ama ilk gezim ancak 1986'da gerçekleşti. Samsun civarına yaptığım kısa süreli bir yolculuktu bu.

Motorumda hiçbir eksik yoktu; hayır, takım/bakım açısından değil, evimde olan eşyalardan hiçbir eksik yoktu! Yanıma tencere, tava, tabak, bardak benzeri mutfak malzemeleri ile bir buzluk almıştım. Nasıl? Bunlar doğal mı? Peki, ya çadır ve piknik tüpüne ne dersiniz? Hatta hatta telsizimin de olduğunu söylesem? Ha, unuttum; bir de televizyon taşıyorduk!

Kamplarda bizi görenler hangi araçla geldiğimizi soruyorlar; "motorla geldik" deyince de, "bunca şeyi motorla mı getirdiniz?" diye şaşıp kalıyorlardı.

1990 yılında kardeşim Turan bizim gezileri dinleye dinleye kendi de Türkiye turu yapmaya karar verdi. Bu seferki Ege-Akdeniz turumuza o da arabasıyla katıldı ve bizim rehberliğimizde 20 günlük bir Türkiye turunu gerçekleştirerek Trabzon'a döndü.

1990 yılında eşimin memleketi olan Kıbrıs'a yerleştikten sonra motoru da Trabzon'da bırakmıştık. Bu nedenle gezileri artık önce gemiyle yapıyorduk. Girne'den feribotla Taşucu'na, oradan otobüsle Trabzon'a, ardından motoru alıp Ege ve Akdeniz turuna... Eylül ayında sonlanan gezimiz, motoru Trabzon'a bırakarak Kıbrıs'a dönmemizle noktalanıyordu.

1991 yılında tura ayırdığımız bütçe ile bir "handy-cam" satın aldık. Artık gezilerimiz el kamerası ile daha canlı ve kalıcıydı; ama o yılın tur süresi zorunlu olarak kısaldı! Bu nedenle bir sene Trabzon ve çevredeki şehirlere kısa süreli gezilerle yetinmek zorunda kaldık.

1992, Almanya'da yaşayan kardeşim Turan'ın, Honda Goldwing 1000cc. motosikleti ile Türkiye'ye geldiği yıl oldu. Yanında karısını da getirmişti. Onlarla İstanbul'da buluştuk. Turan'ların yanında bir aile daha vardı: dostu Sinan, eşi ve çocukları... Tabii ki onlar araba üzerindeydiler! Sonuçta bir araba ve iki motor yola koyulduk; Çanakkale üzerinden indik Marmaris'e.

Önce Sinan ayrıldı Marmaris'te; 12 günlük bir yolculuktan sonra da Turan ve eşi Trabzon'a döndüler. Biz bir süre daha gezdik; sonra Trabzon'da yeniden Turan ile buluşup çevreye kısa geziler yaptık. Sonunda onları üzülerek uğurladık.

1993'de eşimle yeniden hazırlıklarımızı tamamlayıp yola koyulduk. Hedefimiz yine güneydi ama bizi bir şanssızlık bekliyordu: Bodrum yakınında bizi yağ lambası yanmaya başladı. Motor arızalanmıştı yani, yola devam etmek olanaksızdı artık. Çok kısa sürmüştü bu kez turumuz.

Genelde bir veya birbuçuk ay yollarda olmaya alışmış bir insan için bir haftalık tur çok kısa sayılır. Oysa motorla yolculuk kolay olmadığı için birçok motorcu bir haftalık turlarda bile zorlanmaktadır.

1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001 yıllarında sadece araba yolculuklarına çıktık.

Bir kez daha hoşgeldiniz.