| Yıl |
Oku |
| 1984 |
 |
| 1984 |
 |
| 1985 |
 |
| 1986 |
 |
| 1987 |
 |
| 1988 |
 |
| 1989 |
 |
| 1990 |
 |
| 1991 |
 |
| 1992 |
 |
| 1993 |
 |
| 1994 |
Yapılmadı |
| 1995 |
 |
| 1996 |
 |
| 1997 |
 |
| 1998 |
 |
| 1999 |
 |
| 2000 |
 |
| 2001 |
 |
| 2002 |
 |
|
1997 Girne, iç Anadolu, Trabzon, Uzungöl, Bayburt (av) Gezisi
1997 Temmuz'una geldiğimizde oğlumuz Davidson Fuat henüz bir yaşında idi. Bu nedenle gezimiz biraz daha rahat geçeceğe benziyordu öylede oldu.
Hemen hemen bir önceki gezinin benzeri olan bir geziydi bu. Ayrıntılarını tam olarak hatırlayamıyorum; ancak çok fazla enteresanlık yaşamamıştık bu yolculukta.
Sadece farkettiğim bir şey vardı, benim için önemli olan birşey: Motorculuktan uzaklaştığımı görmüştüm! Hiçbir zaman terkedemiyeceğimi sandığım motorculuktan yavaş yavaş ve hiç de istemiyerek koptuğumu izliyordum giderek.
Hep seneye alırız diyerek ertelediğimiz, ancak bir türlü gerçekleştiremediğimiz bu arzumu; hatta bir tutkumu, neredeyse unutma noktasına gelmiştim.
Her ne kadar seyahat duygusunu araba ile yaparak tatmin etmeye çalışsam da, artık yollarda motordan aldığım zevki asla bulamıyordum. Beni teselli eden en önemli şey ise geçmişte yaşadığım ekonomik zorlukları geride bırakabilmemdi.
Bu arada Trabzon'daki arkadaşlarımızın birçoğu da motorculuğu bırakmışlardı; bu nedenle motor
aşkımı gittikce sönen bir volkana benzetiyordum. Bir gün ansızın sarsıntılarla yeniden alevleninceye kadar motorculuk aşkımı filimlere ve resimlere gömüyor; yollarda hep bu düşüncelerle ilerliyordum. Ekonomik güç, insanı rahat yaşamaya doğru iterken, motorculuk gibi zorlu bir yaşamdanda koparıyordu... Herne kadar vazgeçilemez sanılsa bile. Anlaşılan o ki arabalı gezilerimize bir süre daha devam edecektik. Sonuçta yine bir araç sayesinde yolları katedip doyasıya yaşayabilmemiz bizi birazda olsa teselli etmeye yetiyordu.
Olaylara -sanırım birazda teselli olsun diye- bir gezici gözüyle baktığımda, çok fazla bir şey kaybettiğimi de sanmıyordum. Önemsediğim nokta ise, şimdilik yollarda özgür ve mutlu bir şekilde gidebilmekti. Bunu gerçekleştirebildiğim için kendimi şanslı ve mutlu sayıyordum.
Pek fazla aksilikler yaşamamıştık bu defa, farklı güzergahları kullanarak iyi anılarla tamamlamıştık yine gezimizi.
Ya nasip yeni gezilere.
|