Yine feribota yüklemiştik motorumuzu... 2.5 günlük bir deniz yolculuğu ile Karadeniz kıyılarını seyrederek İstanbul’a gelmiş ve gemimiz sonunda boğazın muhteşem görüntüsüne demir atmıştı.

Önce -tabii ki- Tekirdağ’da bulunan ağabeyim Erol’u ve amcam Yusuf Yüksekli’yi ziyaret ettik; 1-2 günlük misafirlikten sonra yolculuğumuza başladık.

Çanakkale’den feribotla karşıya geçtik. Girişteki 2 km.lik araç kuyruğu ise bizi hiç durduramadı. Motorun avantajlarını yaşıyorduk böylece.

Yaklaşık 1.5 ay süren gezimiz önceki yıl gibi çok neşeli geçti; hiçbir arıza yaşamamıştık. Gezide satın aldığımız küçük bir TV ve bir buzluk da en önemli gereksinimlerimizdendi; çünkü hatırlarsınız; o yıllarda herkes gibi biz de Brezilya dizilerine abone olmuştu!

Yine de gezginlik adlı olgu her an sürprizler içinde yaşamak demek… bizi de yolculuğun sonunda böylesi bir “tatsız sayılabilecek- sürpriz bekliyordu:

Karadeniz’de sel olmuş ve birçok köprü yıkılmıştı. Öyle ki, yollar günlerce kapalı kaldı. Dönüş yolunda, sel öncesine gelen günde, Ordu civarında konakladığımızda hava ile ilgili olarak pek sorun yoktu. Oysa yola koyulduğumuzda köprülerin tamamen yok olduğunu görünce şok olduk! Yolların girişlerini derelerin içinden veriyorlar ve buralardan ancak cesareti olanlar geçiyordu. Ben de daldım …2 dereyi de geçtim… ama 3. derenin suları öylesine azgındı ki, sele kapılmamak için çaresizce gazı sonuna dek açtım. 1. vitesle bir sağa, bir sola sallanıyordum neredeyse. Sürükleyecekti deli sular beni. Tam bu boğuşma içindeyken silindirlerin birine su atlayınca motor teklemeye başladı. Ben de hemen ayaklarımı tüm gücümle yere bastım ve onların yardımıyla karşıya geçmeyi başardım. Geriye dönüp baktığımda herkes beni alkışlıyordu!

Memlekete varığımızda durumun çok daha endişe verici olduğunu üzülerek gördük. Birçok insanı sel götürmüş, dere yatakları değişmiş, bu nedenle Doğu Karadeniz bölgesi afet bölgesi ilan edilmişti. Ama başımıza gelen zorluklar gezi sevgimizi hiç etkilemedi ve herzamanki gibi bu gezide de bir sonraki gezinin planlarını yapmaktan geri kalmadık.

Trabzon’a vardığımızda kardeşim Turan’ın Gold Wing 1000cc. ile Almanya’dan geldiğini görünce Turan ile bir dizi kısa Karadeniz turları yaptık. Kardeşimin giderken grenajını bana bırakması ise benim yaratıcılığımı tahrik etti ve onu BMW’ye uyarlayarak motorumu da boyadım. Artık motorum yeşildi!