Editöre e mail Yolla

RAMAZAN VE BENDE KALAN BAYBURT RAMAZANLARI

           Hücre hücre yaşanacak bir zaman dilimi… Özümüzün oruçla mayalanacağı, varlığımızın yeniden şekilleneceği mübarek saatlerin bütün her yanımızı saracağı bir bulunmaz mutluluk… Ramazan.

            Üç ayların damla damla üzerimize bereket olarak yağdığı son durak… Ruhun bedenle maveralaşmaya fazlasıyla açık olduğu ve ötelerin aralandığı sonsuz soluklar iklimi… Ramazan.

            Yeniden bir kez daha idrak ediyoruz seni. Yeniden bir kez daha girdik çekimine senin. Yeniden ısıtmaya başladın bütün duygularımızı. Yeniden güneşsin gündüzümüzde; gecemizde ay ışıkları tatlı ve efsunkâr…

            Ramazan… sen sultanı ruhlarımızın. Sen hayat bahşeden ırmak… sen sonsuzluk bestesi… sen âb-ı hayat  nura teşne canlara… sen sıhhat ülkesinin payitahtı… sen şiiri yeni duyuşların… sen fihristesi bin aylık ömürlerin…

            Eskiden bu hislerimle duyardım Ramazan’ı. Ramazan hayatı yeniden okumam da bana hep eşsiz bir kılavuz olmuştu ömrüm boyunca. Bundan dolayıdır ki anlatılmaz bir huşu duymuş ve hasretle beklemişimdir ramazan günlerini…

            O günler… güzel şehrim Bayburt’ta yaşamı ilk yorumlayış sürecimle özdeşleşmiştir.  O günler… anıların tatlı ve ılık aralığından yumuşak ve nazlı bir şekilde şimdi gülümseyip duruyor bana. O günler… öyle bir anlamı toplamış ki özünde bugün duyarsızlığımıza sunulacak bir reçete gibi. O günler daha gelmeden kokusunu duyururdu bize mest edici… ve kıpır kıpır olurdu içimizde farklı esintilerin hazları…

Üç aylar ile girilirdi o lahuti iklime. Büyüklerimize olan hürmetimizden dolayı ilk onlar muştulardı bize vakarlarından o hülyalı günleri.

Ömrümün çocukluk ve gençlik çağı arası ramazanları daha çok Bayburt ramazanlarıydı. O yıllarda ramazan ben ve arkadaşlarım için şenlikti, oyundu, eğlenmekti bilmeden içine ilahi çeşniler kattığımız.

 Teravih sonrasında sokaklarda barut patlatmanın ve yöresel oyunlarla  hoşça vakit geçirmenin şakraklığını ramazan dışında hiçbir ayda bulamamışımdır.

Bayburt’ta bütün mahalleler ramazan gecelerinde bambaşka bir havaya girerdi ki bu açıkça kendini belli ederdi de…

Hemşehrilerimiz sanki şehri yeniden keşfeder, ve bundan kaynaklanan  ruhun yeni dünyasına pervaz vururlardı. Şehir anlamın yeniden en sahih olanını üzerine giyer, minarelerden dinlediğimiz  ramazan ilahileri ile yeniden yapılışı gibi bir binanın yapılırdı ruhlarımız. Yeniden bir inşa süreci başlardı iç derinliklerinde mübarek sözün ve ramazanın.

Bayburt’ta ramazan gecelerini süsleyen ilahiler, ruhlarımıza ötenin nurlu kanaviçelerini işler, oyunlarımıza bir bahar rüzgarı serinliği getirir bizi sanki yeni duyduğumuz kokuların kucağına bırakır, nereden geldiğini bilemeyeceğimiz / bilemediğimiz  bir edayla şehrin yeni sesini ve mazmununu fısıldar dururlardı.

Bayburt’umda ramazanı duymak arınmanın, dirilmenin gizli ve büyülü şarkısını dinlemek gibiydi o günlerde. Aşkın en gerçek olanını fısıldardı çünkü bu topraklar… Her bakışta bir münzevilik, ve ötelerden bir muştu almanın ışığı sezilirdi. Varlıktan geçilir özde sultanla ile buluşulur, geda günlerin gamı neşveye dönüşürdü çünkü...

İlahilerle coşarken, mahyalarda hakikatın ruhumuzu yıkayan ve donatan yeniden iksirleriyle, nurun zirvelerini zorlardık adeta…

Bir çok yerde olduğu gibi Bayburt ramazanlarında  da “mukabele” dediğimiz hafızların Kur’ân okumalarını dinlemek için hemen her mahallede birkaç evde toplanan halk derin mavimsi yeşil ve al ve beyaz karışımı bir iklimde ayetlerle yoğrulmanın şifa üfleyen hazzını yaşarlardı. Zihinler ve yürekler yeniden ve en etkili bir biçimde O’na yönelir bir asr-ı saadet görüntüsü oluşturulmaya çalışılırdı.

Vakit akşama yönelirken iftar hazırlıkları her yanda hissedilir, ellerde ramazan pideleri tatlı bir bekleyişin tarifsiz mutluluk, haz ve saadet ışıltıları yavaş yavaş orucu taşıyanlarda gergefini örmeye başlar bir yaz sabahında bitkilere düşen çiğ taneleri gibi ve biraz da sabırsızlıkla vücutlar ezan seslerinin düşme anına kilitlenirdi.

Yüceler yücesinin ismi anılır, dualar edilir ve her lokma da şetaret yağardı sofralara. En unutulmaz, en bereketli akşam sofrası yılın, ramazanlar içindi.

Gönüllerde uhrevîliğin en sınır ve keskin yanı uyanır, vicdanlar aşkın, merhametin ve diğergamlığın en yeni ve ulaşılması en imkansız görünen tonlarını zorlar, ruhlar coşkuyla Allah’a doğru olan o nurla hayat bulmuş koridorda yürümeye başlardı.

Mabetler O’na götürecek bütün dalgaları üzerine çeker, kullukta yok olma heyecanının eskimeyen ama yeni şiirleri onların öz derinliğine sinerdi. Mutlak Yâr için yanan yüreklerin demet demet tütsüleri dağılırdı üzerlerinde. 

Firuze demlerin dalga dalga üzerimize aktığı, rahmet ağının bizi içine aldığı ve zevk u safanın uykusuz gecelerde kendini sakladığı, ay ışıklı bir şiir gibi sürekli genişleyen seherlerde O’na olan aşkın durmaksızın bir melodi gibi ve  gök yüzlerine yükselir gibi bir yerlere yükseldiği,  melalin fecirlere ümit ve gelecek aşıladığı bende kalan Bayburt ramazanları, sizi öylesine zamanınıza has bir ruh haletiyle özlüyorum ki…  

Acaba Şingah’da, Kadızade’de Bayburt kalesinde saklanıyorlar mı saklambaç oynayan çocuklar. O güzel şehrimin mahalleleri saklambacı aralarında mı oynuyorlar yoksa. Ve karanlığa sobeliyor mu imsakları bezm vakitleri yine… vuslatın sen, o ve Yâr olduğu ve o Yâr’a doğru sürekli aktığı Bayburt Ramazanları hep öylesiniz biliyorum. Yapay kültürel yapıların uçuculuğundan bir gün birlikte ama hep birlikte döndüğümüz zaman seni daha da farklı duyacağımıza da hiç tükenmeyen bir ümitle inanıyorum.

Ramazan-ı şerifiniz mübarek olsun değerli hemşehrilerim…