“Yıllar önce Vermont’da bir yaz geçirmiştik. En kuzeyde, yeşil dağlar ve ağaçlar ülkesindeydik. Evimizin önünden geçen toprak yol bağımsızlık savaşından buyana hiç değişmemişti. O kadar az kullanılıyordu ki, ne zaman bir otomobil görünse, misafir geldiğini anlıyorduk. Duyulan en yüksek ses, tepenin arkasındaki inekten arada bir gelen “möö” sesiydi. Şarabın tükenip mumların sonuna yaklaştığı, ay ışığının kusursuz olduğu bir gece karıma, “sen gördüğüm bütün kadınlardan daha güzelsin” demiştim. Bunları söylerken doğrudan ona bakıyordum, oda dönüp bana baktı. Şükürler olsun ki o anda bir matematikçi gibi düşünmemişti. Öyle yapsaydı, iltifatımın saçma olduğunu, hiç de doğru olmadığını söylerdi. Çünkü sözlerim doğru olsaydı şu sonuç çıkacaktı. Gördüğüm bütün kadınların hepsinden daha güzel olmakla, aynı anda benim sevgi dolu bakışlarımın hedefi olduğu için, kendisinden de daha güzel olması gerekirdi ki bu imkansız olurdu. Benim sözlerimi kesinliğin nesnel ışığında değerlendirseydi onları anlamsız bulurdu....”