|

kardanadam
apar topar çıkıp gelen zemheride açılmış pamuk bohça uyumuş altında kanı toprağın dilimin ucunda oyunbozan soba kömür gözlerimde tütüyor içim çığ dolu yüreğim bahara kalmayan tipi kar altında kalan sokak çocuğuyum her afacan bir yaradandır yaratıp yaratıp kaybolan tanrı misafiri olamam tanrılara kaşkolum boynumda alkarısı eldivenimi ellerim çaldı çorap giyinemem benimki bir soğuk alınganlığı hep o haylaz tavşanlar üstümde; şapkamın içinde kaybolup süpürge köklerine inen inme altında durmayan akıp duran burnum havuçtan
eriyip
hayal olur adım kardan
Özcan
ERDOĞAN
|