deel 3
Tanzania
Malawi
Zambia
Zimbabwe
Botswana
Namibie
Zuid Afrika
Mozambique
Foto's
Onderweg
We halen die dag Livingstone nog. We zetten onze tent op bij Fawlty Towers en gaan heerlijk uit eten. Alle ellende van die dag wordt in een avond goedgemaakt!
Geldwisselaars
Livingstone is een klein dorpje met wat kleine winkeltjes. Niet bijzonder,maar we kunnen ons er prima 2 dagen vermaken. Omdat Livingstone dicht aan de grens met Zimbabwe ligt wordt er veel geld op straat gewisseld. Overal wordt je gewaarschuwd voor de "bandieten" die geld op straat wisselen. Het is niet raadzaam om aan deze praktijken deel te nemen maar zo voor de grens met Zimbabwe ben je eigenlijk gek als je het niet doet!
De zimbabwe dollar is nogal onstabiel. Voor 1 US Dollar krijg je bij een bank 55 Zimbabwe Dollar, op straat daarentegen krijg je voor 1 US Dollar 1300 Zimbabwe dollar. Voor ons is het dus al snel duidelijk,...... wij wisselen op straat.
De eerste keer is bij de Vic Falls. We worden aangesproken door wat mannen op straat en besluiten inderdaad wat geld te wisselen. We onderhandelen over de koers en gaan uiteindelijk akkoord met 1200 Zimbabwe Dollars voor 1 USdollar. Terwijl Robert de US Dollars uit zijn zak haalt telt Marjon de Zimbabwe dollars alvast na. Nadat de hele stapel Zimdollars geteld is wil onze handige straatwisselaar de stapel Zimdollars terug. Ineens ziet Marjon dat de handige wisselaar de helft van het stapeltje terug in hun zak probeert te stoppen. Enigszins in paniek gilt zij dat deze kerels de boel aan het flessen zijn. Gelukkig heeft Robert zijn US Dollars nog niet afgegeven en rijden we snel weg. Onze harten kloppen 10 minuten later nog in onze keel. Zo waren we bijna bestolen van onze US Dollars. Nou ja, bestolen? Een beetje bestolen en een beetje onze eigen schuld.
De tweede keer is in het dorpje, Livingstone zelf. De aangeboden koers is zo gunstig dat we elkaar aankijken en besluiten dit niet aan onze neus voorbij te laten gaan. Op het moment dat er gewisseld gaat worden komen er ineens zeven vrienden van de straatwisselaar bij staan. Als het geld door beide kanten geteld is, willen ze ineens een andere koers voor de US Dollars. "Dan gaat de deal niet door", zegt Robert en het geld wordt teruggegeven. Marjon krijgt de taak het overhandigde geld nog even na te tellen. Even later blijkt dat nog maar de helft van het geld te zijn. Ook nu weer in paniek geeft zij Robert een seintje. Robert voelt ondertussen dat een van de vrienden van de straatwisselaar aan zijn rugzak zit en vraagt Marjon daar eens even naar te kijken. Net op tijd, zo blijkt later. De rugzak is al open en als Marjon gilt dat hij met "z'n poten" van Robert zijn rugzak af moet blijven, loopt hij weg. Robert past ondertussen de tactiek 'met veel volume, veel aandacht van langslopende mensen krijgen' toe. Uiteindelijk zwichten de straatwisselaars voor de bedreiging dat we de politie er bij zullen halen. Ze geven al ons geld terug en nemen de benen. Een ding is voor ons in ieder geval duidelijk: Wij wisselen nooit meer op straat!
Victoria Falls
Nog een beetje beduusd van deze "scam" verhalen, rijden we naar de Victoria Watervallen. We zijn allebei nog een beetje stil als we er aan komen. Het is ondertussen, tot overmaat van ramp, ook nog eens gaan regenen, jammer het was leuker geweest met zon.
Als we eenmaal op het pad lopen en onze eerste blikken op de watervallen laten vallen zijn we alles van die ochtend vergeten. Enorme watermassa's dreunen keihard naar beneden en alles schuimt, borrelt en sist. Het is echt prachtig om te zien. We lopen een stukje en over de gehele breedte is het een grote vallende watermassa. Het is raar om je nu te realiseren dat er aan deze waterstroom gewoon nooit een einde zal komen. Wonderlijk. We kunnen er uren naar kijken. Via andere reizigers hebben we gehoord dat je in deze watermassa ook ergens kunt zwemmen. Als we vragen waar dit kan wordt er meteen een jongen als onze gids gebombardeert. Na wat twijfel van onze kant of we wel een gids nodig hebben besluiten we het toch maar te doen. Achteraf wordt het een tocht die we nooit zullen vergeten!
Voordat we de grootste tak van de Zambezi oversteken vraagt onze gids of we onze gymschoenen uit willen doen. De tocht leidt ons namelijk dwars door rivieren en kreekjes. Gedwee volgen wij zijn advies op. Op blote voeten en handje in handje stappen we van kei op kei in de sterk stromende Zambezi. Af en toe glijd er iemand van een steen af en komt er een voet klem te zitten. Het is een kwestie van uiterste concentratie en evenwicht. Na 10 minuten van kei naar kei zegt Robert dat hij, als hij dit geweten had nooit aan begonnen was.... "zijn poten doen pijn" en de angst dat hij met rugzak en al in het water verdwijnt is groot. Na 20 minuten ploeteren door modder, stenen, keien en water komen we aan bij een klein poeltje. Het ziet er echt prachtig uit. Vanuit het poeltje stroomt het water zo'n 20 meter loodrecht naarbeneden. Dit soort tafereeltjes worden in tropische zwemparadijzen nagemaakt maar hier is het puur natuur. We zwemmen er even rond en beginnen dan weer aan onze terugtocht. Robert dit keer met zijn schoenen aan. De terugtocht gaat beduidend sneller en aan het einde zijn de voeten van Marjon echt volledig gaar. 's Avonds kan zij bijna niet meer lopen, zo pijn doen ze maar het was wel een fantastische ervaring.