deel 1
1/2
Tanzania
Malawi
Zambia
Zimbabwe
Botswana
Namibie
Zuid Afrika
Mozambique
Foto's
Onderweg
Vanuit Zimbabwe gaat onze route richting de Okavango Delta in Botswana. Er zijn verschillende routes maar wij kiezen voor de Caprivi strip. Dit houdt in dat we vanuit Zimbabwe eerst de grens overgaan met Botswana, vervolgens 50 km rijden dan de grens met Namibie overgaan. Daar nemen we de Caprivi-strip en rijden door het oostelijke staartje van Nambie waar we dan bij Mohembo Botswana weer in gaan.
Al snel zijn we bij de grens van Zimbabwe naar Botswana. We hopen deze overgang even snel te doen want we moeten vandaag 600 km overbruggen. Bij binnenkomst begint de ellende al. Onze paspoorten worden met een bijzonder chagerijnig smoelwerk gestempeld. Van "service with a smile" hebben ze hier nog nooit gehoord. Nu de auto nog... Zoals in ieder land moet de auto tijdelijk in het betreffende land worden ingevoerd. Ook de douane beambte van "Customs" heeft duidelijk vandaag zijn dag niet. We moeten betalen! Op onze vraag waarom krijgen we geen antwoord. Er moet gewoon betaald worden om Botswana in te komen. We zijn al door honderden mensen gewaarschuwd voor corrupte douanebeamten en wij besluiten daar niet in te trappen. Hij verzekert ons dat iedere autobezitter van buiten de unie (Botswana, Namibie, Zuid Afrika) dat moet betalen. Nou ja, dan moet het maar. Wat moeten we betalen? Er moet 40% van de waarde van de auto worden neergelegd om de unie binnen te komen. Hoeveel onze auto waard is? Robert, in dit soort gevallen altijd enorm snel van begrip, zegt dat onze auto 500 dollar waard is, wat natuurlijk een enorme leugen is. De douanebeambte slikt het. Omdat Robert er zeker van wil zijn dat het bedrag wat wij betalen niet in de binnenzak van de douanebeambteterecht komt, wil hij een oficieel bonnetje, met alle toeters en bellen zoals stempels etc (waar ze in Afrika zo goed in zijn). Maar zover is het nog lang niet. Eerst moet de enorme opgave, 40% van 500 dollar worden berekend. De formules die onze vriend op papier zet, slaan in onze ogen nergens op. Robert verzucht wel 100 keer dat hij het veel sneller en zonder rekenmachine had gekund. Als het irritatievermogen van Robert bijna in het rood zit (na ongeveer 10 minuten) heeft hij de berekening afgerond. Maar dat blijkt nog niet alles. We moeten ook nog een verzekering afsluiten voor de auto. Robert, nog steeds niet helemaal rustig, legt hem uit dat wij een verzekering in Kenia hebben afgesloten voor heel Zuidelijk Afrika. "Dat maakt niet uit", zegt de douane beamte "in Botswana moet er alsnog een aparte verzekering worden afgesloten". Beide herhalen ongeveer 5 keer hun standpunt wat uiteindelijk natuurlijk tot niets leidt. Robert inmiddels weer gloeiend gaat nu met iets meer volume over tot de definitie van verzekering. Het haalt niets uit, we moeten betalen volgens onze vriend. Dan moet je baas er maar bij komen vindt Robert. Dat schijnt geen probleem te zIjn, die zit een deur verder. In het kantoortje van de baas legt Robert nog een paar keer de definitie van verzekering op tafel. Marjon die nog steeds in het grenskantoor staat kijkt eens om zich heen en ziet alle douane beambten haar aanstaren zonder dat er maar iemand iets te zegt. Er is er echter een die na 5 minuten zijn mond opentrekt: "Your husband, very angry?!". Eigenlijk is het allemaal rete lachwekkend, zij zegt maar " no, not angry, it just makes no sense" om Robert niet af te vallen en de douanebeambten niet de lol te geven van een overhitte Europeaan .
Robert geeft zich na een tijdje over. We nemen ook maar een verzekering ondanks dat we die niet nodig hebben. Achteraf blijkt dat hij zich een kwartier druk heeft gemaakt voor 2 hele euros (wat de kosten zijn voor een maand verzekering). Terug bij de douane beambte moeten de officieele papieren worden opgesteld. Met het tempo van een slak worden de carbonpapiertjes tussen het papier boven op elkaar gelegd, 10 in totaal. Marjon ziet Robert weer rood aan lopen en om een nieuwe uitval te voorkomen stuurt ze hem naar buiten. Wonder boven wonder neemt hij dit keer haar advies ter harte en vertrekt. Hij had er ook niet bij moeten zijn hoe de papieren werden ingevuld. Nadat alles was ingevuld bleek het niet goed doorgedrukl, onze vriend begint dan aan het overtrekken van alle letters. Een bijzonder lang proces! Na dus ongeveer 45 minuten staan we buiten. We kunnen Botswana in!
Rover meets The Beast
Al voordat we aan onze reis begonnen, hebben we ons zitten verlekkeren op de verhalen van Niels en Jacqueline. Jacqueline was zowel bij Jones Lang Lasalle en WorldCom een collega van Robert. Zij reizen vanuit Kaapstad, in eveneens een oude Land Rover, The Beast, ons tegemoet. We hebben met hen afgesproken in Maun maar we proberen hen eerder te onderscheppen in Sepupa waar zij terugkeren van hun trip in de Okavango Delta. Omdat wij door onze grens ellende wat vertraging hebben opgelopen eindigen we om half 7 voor de grens met Botswana die om 6 uur sluit. Alsof het zo hoorde te gaan komen we erachter dat Niels en Jacqueline die dag de hele dag geprobeerd hebben in Sepupa te komen maar er geen boten gingen. We ontmoeten elkaar dus de volgende dag op een camping waar het te warm is. Sinds lange tijd weer bekende gezichten!
Tsodlilo Hills
Samen met Niels en Jacqueline gaan we naar de Tsodilo Hills. De Tsodillo Hills zijn 3 heuvels die in een volledig vlak landschap uit het niets uit de grond rijzen. Niet alleen daarom zijn de heuvels bijzonder. Op de heuvels zijn rotstekeningen ontdekt van aantal duizenden jaren oud met de meest bijzondere namen (de dansende piemels bijvoorbeeld). Daarnaast staan de Hills op de nominatielijst van Unesco als World Heritage. Allemaal redenen dus om deze spot niet te missen. De reden waarom wij gaan is echter een volledig andere. De weg naar de Hills is een waar 4x4 festijn. Als Europeanen in Afrika met een Land Rover nemen we deze uitdaging met beide handen aan. De weg erheen is door het mulle zand. Het duurt daarom ook niet lang voordat we even stil moeten staan om onze 4WD aan te zetten. Langzaam ploeteren de twee Land Rovers zich door deze bijna onbegaanbare weg.....tot we stil staan. Toch maar even een Low Gear proberen.... We rijden 5 minuten en staan dan stil. Er is echt niets meer dat de auto aan de praat krijgt. Na wat deskundig advies van onze Land Rover vrienden concluderen we dat onze motor oververhti is. We moeten dus wachten!
Vorige pagina
Home