deel 2
Tanzania
Malawi
Zambia
Zimbabwe
Botswana
Namibie
Zuid Afrika
Mozambique
Foto's
Onderweg
's Avonds is het oud en nieuw. We hebben echt alles behalve een oudejaarsgevoel. Samen met Paul en Luna en wat donkere mensen maken we er maar een mooi feestje van, tussen de hippo's en andere dieren. Een erg aparte gewaarwording maar wel erg gezellig. Het is natuurlijk voorspelbaar in welk teken ons nieuwjaar komt te staan. Robert wordt goed dronken en ligt om 2 uur lam in bed.
Op 1 januari 2003 vertrekken we weer uit het park richting Chipata. We geven Paul en Luna een lift. We moeten weer 3 1/2 uur terug over de klote weg waar we ook overheen zijn gekomen toen we heen gingen. Het worden echt 3 (bijna 4) hele zware uren. Niet 1 minuut is de weg OK. Er wordt veel van Rover en Robert (die rijdt) gevraagd. Totaal gebroken besluiten we het hotel te nemen wat ons is aangeraden door een Duitser die we onderweg zijn tegengekomen. Het blijkt een muf hotel met een gebrek aan water en eten wat je nog niet aan een hond wilt geven. Onze borden blijven dan ook onaangeraakt staan. Op de hotelkamer van onze Deense vrienden bakken we eieren en eten witte bonen uit blik. Wat je al niet eet als je honger hebt
Chipata - Lusaka
In chipata nemen we 's ochtends vroeg afscheid van Paul en Luna. Erg jammer, wij gaan verder Zambia in, zij keren terug naar Malawi. Onze volgende bestemming is de hoofdstad van Zambia, Lusaka en is ongeveer 550 km. De eerste 250 km zijn dramatisch en we rijden meer in de berm dan op de weg. Zo'n 200 km voor Lusaka rijden we de Zambezi over. We stoppen even, drinken cola en gaan na een kwartier weer op weg. Vanaf dat moment loopt de auto weer niet stationair (om gek van te worden!). We redden Lusaka maar moeten de volgende dag echt op zoek naar een garage. We zoeken ons onderkomen bij Chachacha backpackers, een gare tent maar prima om onze tent op te zetten en even tot rust te komen. De volgende dag gaan we op zoek naar een garage. Buiten een hele dure die ons 50 USD wil berekenen zonder nog maar iets gedaan te hebben, vinden we er niet echt een geschikte. Omdat we niets anders kunnen gaan we naar een te brakke garage ergens op een hoek van een straat. Zij klussen de hele dag aan de auto maar krijgen het niet gemaakt. Ten einde raad rijdt een van de monteurs naar een van zijn vrienden. Deze vriend staat samen met wat andere vrienden op een plek wat in Nederland door zou gaan voor hangplek voor probleemjongeren. Op zich prima, maar ook deze "probleemjongeren" krijgen het niet voor elkaar de auto te maken. Als we aan het einde van de dag weg rijden is de kwaal alleen maar erger geworden. Morgen dus maar weer op een andere..........
De volgende dag staan we vroeg op, ontbijten relaxed en rijden dan weer naar het centrum. En wat blijkt,....het is zaterdagochtend en alle garages zijn dicht. Door een leverancier van reserveonderdelen voor LandRover worden we aan een streetmechanic gekoppeld. Hij kijkt even naar de auto, constateert dat we een "strong engine" hebben en zegt de klus zo te kunnen klaren. Ook nu ziet het er in het begin enorm hoopvol uit. Hij weet wat hij doet en legt precies uit wat hij doet. Nadat alles weer inelkaar zit,........is er nog steeds zwarte rook en kan de auto nog steeds niet stationair lopen. Ongeveer 3 uur klust hij aan de auto zonder enig resultaat. Marjon heeft het na 2 uur zo gehad dat zij besluit de hoofdstraat in te lopen op zoek naar een goede wegenkaart. Ook daar blijkt alles gesloten! Bij terugkomst bij de auto hangt er een of andere australische mafkees (die probeert op Crocodile Dundee te lijken) onder de motorkap. Samen met zijn veel te jonge vriendin bezit hij ook een LandRover waar hij steeds in vrouwelijk vorm over praat (beetje raar vonden wij). Hij kijkt ernaar en adviseert ons op maandagochtend naar Rolf te gaan. Hij legt ons uit waar we Rolf kunnen vinden en zwaar teleurgesteld dat we nog minstens 2 dagen moeten wachten voordat we Zambia uit kunnen gaan we weer richting onze camping. Om onszelf een beetje op te vrolijken kopen we die dag een hele nieuwe campoutfit, een nieuwe 4-persoontent, 2 stoeltjes, lamp en mooie wegenkaart. Waar we op zondag optimaal van genieten!
Maandagochtend dus maar naar Rolf. Rolf is lastig te vinden maar na enige navraag is Rolf de enige muzungu (=blanke) in een overheersend zwarte werkplaats. Zijn garage ziet er niet "fancy" uit maar bevalt ons meteen. Veel personeel in echte "Rolf enterprises" kleren, genoeg reserve onderdelen en de reparaties gaan in een westers tempo. Binnen no-time is het knelpunt gevonden. De "o-ring" die inmiddels al enkele keren door onze straatvrienden is vervangen blijkt niet van goede kwaliteit. De klus is dus, na het simpel vervangen van de ring, snel geklaard. Rolf, die naast garagehouder, campingbeheerder ook lid is van het parlement, kijkt Rover nog even grondig na. Naast de nodige (voor ons inmiddels bekende opmerking "strong engine") complimenten stelt hij de remmen nog wat strakker af en wij kunnen weer op pad. We zijn allebei zo blij dat we onszelf trakteren op een nieuwe kampeer lamp (achteraf blijkt dat deze lamp het precies 3 dagen volhoudt, afrikaanse kwaliteit is dus ook niet altijd alles!).
Livingstone
Na Lusaka is Livingstone, aan de voet van de Victoria Watervallen, onze volgende bestemming. Onderweg worden we echt belachelijk vaak aangehouden bij de roadblocks door de politie. Bij iedere roadblock moeten iedere keer weer allerlei papieren tevoorschijn gehaald worden. Standaard worden ons rijbewijs, verzekering en eigendomspapieren gecheckt en zelfs een enkele keer worden ook de (knipper)lichten getest. Als we tijdens onze rit naar Livingstone worden aangehouden moeten we alles wat maar kan knipperen en aankan laten zien. Onze remlichten blijken niet te werken, heel raar want daar wisten wij niet van. Goed balen natuurlijk want dat betekend flink dokken. We hebben niet zo veel geld meer op zak en Marjon smeekt de politieagente of we ergens anders mogen betalen. In eerste instantie twijfelt zij maar nadat Robert aan haar mededeelt dat het toch helemaal niet erg is dat onze remlichten het niet doen verandert de twijfel in een resolute NEE!. We moeten dus betalen. Robert gaat betalen en ondertekend de bekeuring met "Kolere eikels" en gelijk heeftie, wat een sukkels. Vlak nadat we wegrijden lopen volgens Robert de remmen weer vast. We stoppen, proberen er langs de weg wat aan te doen maar we krijgen het niet voor elkaar. We rijden langzaam naar het eerstvolgende BP station. Gelukkig kunnen ze ons daar verder helpen.