deel 2
1/2/3/4
Tanzania
Malawi
Zambia
Zimbabwe
Botswana
Namibie
Zuid Afrika
Mozambique
Foto's
Onderweg
Himba�s
Wij willen graag naar de Himba stammen die in het Noorden van Namibi� leven en hadden van Jacqueline en Niels het advies gekregen dit georganiseerd te doen. Zij hadden het op eigen houtje geprobeerd en het lukte hun niet om met Landrover de route te volbrengen. We hadden tevens in Tanzania als van een paar Nederlanders gehoord dat zij dit alleen durfden met twee auto�s vanwege de uitgestrektheid van het gebied. Het Engelse echtpaar weet ons er echter van te overtuigen dat het best te doen is, maar dat we dan terug moeten door het park om vervolgens richting de grens van Angola te rijden en vanaf daar naar beneden te trekken. We hebben wel oren naar dit avontuur, maar zijn nog niet helemaal gerust en slapen er nog een nachtje over.
De keuze is de volgende ochtend snel gemaakt en we besluiten inderdaad terug door het park te rijden en naar de grens met Angola te gaan. Deze keuze blijkt de goede te zijn want onderweg in het park komen we nog cheeta�s en vervolgens een groep leeuwen op nog geen 2 meter van de auto tegen. We rijden die dag tot Ruacane en laten onderweg voor de zekerheid nog de V-snaar controleren en nemen nog een reserve mee. Zelfs de Lonely Planet schrijft dat we geen kans hebben op een garage de komende 600 km en er zeker van moeten zijn dat de auto geen problemen heeft.
We gaan de volgende ochtend dan ook met gekruiste vingers op pad richting de Himba stammen. We komen we vrij snel achter dat Namibi� maar voor een deel uit geasfalteerde wegen bestaat en dat wij die voorlopig niet meer tegen zullen komen. We zien achter de auto alleen 1 grote stofwolk en al vrij snel is de gehele auto van binnen ook door een goede stoflaag bedekt. Na enkele uren en onderweg nog een lekke band komen we aan in Opuwo het hart van Kaokoveld, waar de Himba�s leven. Bij het tankstation zien we de vrouwen al rondlopen. Ze dragen slechts een rokje van dierenhuiden en zijn verder bedekt met een okerkleurige verf. Ze zijn verder volledig naakt. We weten een gids te regelen en gaan via de supermarkt op weg naar de stammen. Er wordt geen geld betaald voor een bezoek aan een stam, maar de gids onderhandeld met zakken meel, thee en snoepgoed of we de stam uiteindelijk mogen bezoeken.
Met voldoende handelswaar in de auto gaan we op pad en na een half uur geeft de gids aan dat we van de weg af moeten en volgen een pad wat op een weg moet lijken. Na een paar kilometer verschijnen er kleine ronde rieten en kleien huisjes die in een cirkel zijn gebouwd. We zien wat kinderen spelen en blijven in de auto wachten omdat onze gids gaat onderhandelen. Na een kleine 10 minuten zijn we welkom. We mogen zoveel foto�s maken als we willen en vrij rondlopen.
Al snel verzamelt het gehele dorp zich en gaan de vrouwen allemaal naast elkaar in een halve cirkel zitten. Veel vrouwen zijn zwanger of dragen een baby op de rug. Het is fascinerend te zien hoe ze leven. De vrouwen wassen zich nooit, maar smeren zich in met dierlijk vet en met oker. Hun haren zijn hier tevens mee ingesmeerd en ze dragen een speciaal iets op hun hoofd als teken dat ze vruchtbaar zijn. Dit hoofdversiersel dragen ze vanaf het moment dat ze ongesteld zijn geweest voor de rest van hun leven. Vanaf dan smeren ze zich tevens in met de okerverf.
Er blijkt een meisje te zijn die een beetje engels spreekt en ze vraagt aan Marjon hoe oud ze is. Als Marjon verteld 27 te zijn vraagt het meisje hoeveel kinderen ze heeft. Als Marjon aangeeft geen kinderen te hebben kijkt het meisje haar ongeloofwaardig aan en vraagt: �what�s the problem?� Uitleggen heeft weinig zin want net zoals wij moeilijk kunnen begrijpen hoe zij leven is dat omgekeerd hetzelfde.
Na een uurtje of twee moeten we afscheid nemen, want we willen nog richting Sesfontijn voor het donker wordt.
Camel Camp
Als we doorrijden plannen we nog voor het donker in Sesfontijn uit te komen, het eerste dorp. Onderweg lezen we dat er echter weinig te beleven is en Marjon meent zich te herinneren dat we onderweg tevens hadden gehoord dat het niet zo�n veilig dorp is. We besluiten door te rijden om onderweg ergens een camping te zoeken. Als we een half uur voorbij Sesfontijn zijn komen we echter geen camping tegen en het begint al te schemeren. We voelen er weinig voor om in het donker door te rijden, maar zijn ook niet echt gecharmeerd van wild kamperen langs de weg. Gelukkig komen we borden tegen met campings en slaan van de weg af. Als we een km of 5 in the �middle of knowhere� rijden blijken deze campings of niet te bestaan of geheel verlaten te zijn. Terug naar de weg zien we een Kamelen kamp en gaan daar kijken. Als we roepen of er iemand is komt er een jonge Duitse vrouw die ons vertelt dat zij geen camping zijn, maar een kamp met kamelen. Marjon vraagt of het een probleem is dat wij de tent daar opzetten om te overnachten. Na wat aarzelen, stemt ze daar mee in.
Eigenlijk blijken dit soort onverwachte plekken wel heel leuk en krijg je veel mee van hoe het er in een dergelijke omgeving aan toe gaat. Het Duitse stel blijkt bij toeval dit kamp te hebben geleid omdat de eigenaren voor de geboorte van hun kind naar Duitsland gingen. Door complicaties duurde deze i.p.v. 2 tot 3 maanden meer dan een half jaar.
Vorige pagina
Home