เก็บมาฝากจากค่ายทะเลหัวหิน

เหมือนทุกครั้ง ….
มีความสุขที่ได้ไปออกค่าย
ทุกคนได้ไปเหนื่อยในค่ายจันทร์เจ้าขา
หลายคนบอกว่า ดีใจที่ได้ไปอยู่ในอีกโลกนึง
ได้ทำให้จิตใจอ่อนโยนลง และ เข้มแข็งขึ้นในเวลาเดียวกัน

ได้ทำตัวเป็นเด็ก
ได้ทำตัวเป็นพี่ของน้อง
ได้เเป็นทั้งผู้ให้ และ เป็นผู้รับ

ได้ร้อง เฮ้ ๆ ๆ
ได้วิ่งเล่น เล่นน้ำ
ได้กำลังใจ
ได้พลังกลับมา

เด็กๆดูตั้งใจดีมาก ตอนที่เราให้เค้าได้แสดงความเป็น “ผู้ให้” โดยการเขียนโปสการ์ดถึงเพื่อนนักเรียนที่อยู่ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้
คำพูดให้กำลังใจบางอย่าง ช่างน่ารักดี
คำลงท้าย ถึงเพื่อนนักเรียน เด็กบางคน เขียนว่า “รักนะ”
เรารู้สึกว่าเค้าตั้งใจนะ


ฟันที่ยิ้มกว้างของเด็กชายศรราม ทำให้เรายังขำอยู่
น้องเต้ยยังคงสนใจเล่นกีตาร์เหมือนเดิม
คำถามที่ไม่รู้จะตอบยังไงของน้องออมสิน ที่คอยตั้งคำถามที่ถามจริงๆ ไม่ได้แกล้งถาม แต่ตอบยากเหลือเกิน ทำให้สำนึกว่า เด็กมีจินตนาการดีเนอะ
ภาพน้องเก้า ในมาดเด็กโตที่คอยดูแลเด็กเล็กยังมีให้เห็น แต่ก็ยังเด็กเป็นเด็ก และก็อ้อนแบบเด็กๆเหมือนกัน
น้องป๊อปดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น และกล้าแสดงออกมากขึ้น
เด็กๆหลายคน ดูเปิดใจกับพวกเรามากขึ้น ... น้องก้อง ก็คุยกับพี่จูลี่มากขึ้น
ฮือฮาอีกครั้งตอนเด็กๆได้เห็นรุ้งตอนนั่งรถบัสขากลับ รุ้งยังคงตามรถพวกเราสักระยะ
เด็กๆดู ตั้งใจร้องเพลงกันกับพวกเราตอนขากลับ ตอนที่พวกเราพยายามสอนร้องเพลงในหนังสือค่าย
ได้ร้องเพลงเพื่อเป็นการให้กำลังใจเค้าด้วย “เพลงกำลังใจ”..

ว่ายังมีพวกเราพี่ๆจันทร์เจ้าขาคอยให้กำลังใจเค้าอยู่เสมอ
ไม่รู้ว่าน้องเค้าจะเข้าใจรึเปล่า หรือเข้าใจแบบไหน      

ดีใจที่พี่ๆหลายคนบอกว่าจะตอบจดหมายทุกฉบับของน้องๆ
ดีใจที่หลายๆคนได้เขียนจดหมายไปถึงน้องๆแล้ว
ดีใจที่หลายๆคนได้พยายามเป็นกำลังให้กับน้อง ...
ดีใจที่หลายๆคน อยากจะแวะไปเยี่ยมน้องกันแล้ว ...

ก่อนจบเรื่องราวที่เล่าวันนี้
ขอเล่าก่อนว่าวันก่อนไปดูสไปเดอร์แมนมา มีฉากนึงเค้าบอกว่า One can make a difference.
พวกเราแต่ละคนคงจะสร้างสิ่งดีๆที่แตกต่างบนโลกใบนี้ได้
ขอบคุณที่แต่ละคนเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งดีๆนี้  

โดย นักสานฝัน