การกลับมาอีกครั้ง ......เก๋

“หกปีแล้วเหรอ จริงดิ”

เมื่อคราวที่รู้ว่ากลุ่มจันทร์เจ้าขามีอายุได้ 6 ขวบแล้ว เราแอบตื่นเต้นตกใจ เพราะถ้าเป็นเด็ก เด็ก6 ขวบก็คงเข้าโรงเรียน เรียนชั้นประถมต้นๆ แล้ว

ภาพที่เรานึกได้หลังจากรู้ว่าจันทร์เจ้าขามีอายุเท่าไรแล้วก็คือ ภาพตอนจันทร์เจ้าขากำลังเริ่มตั้งไข่ ตอนนั้นเราอยู่ปี 2 เทอมปลาย เพิ่งกลับจากค่ายอาสาพัฒนาชนบท ซึ่งเป็นค่ายครั้งแรกในชีวิต หลังจากกลับจากค่ายครั้งนั้น กลุ่มพี่ๆ ก็ชวนมาประชุมเรื่องการทำกิจกรรมเด็กให้กับเด็กด้อยโอกาสในเมือง ยังจำได้ว่าวันนั้นประชุมกันที่ห้องคนพบ. ภายในห้องเต็มไปด้วยพี่ๆปี 3 ปี 4 และปี2 รวมได้ราวๆประมาณเกือบ 20 ชีวิตได้

ในฐานะที่เป็นเด็กปี 2 ที่เพิ่งจะรู้จักการทำกิจกรรมค่าย จึงไม่ได้มีความเห็นอะไรมากมาย แต่จำได้ว่าเราค่อนข้างทึ่งและอัศจรรย์ใจกับสิ่งที่พวกพี่ๆ และพวกเรากำลังคุยกันอยู่ ในตอนนั้นเราคิดว่าคงยังไม่ได้มีใครนึกถึงว่าพวกเราจะก้าวมาได้ไกลจนกระทั่งมีวันนี้ วันที่พี่รุ่นแรกๆ กับน้องๆ จันทร์เจ้าขารุ่นปัจจุบันซึ่งเรียกว่าเป็นรุ่นที่ 6 จะมารวมตัวกันทำกิจกรรม ที่ถ้าหากเป็นสมาคมโดยทั่วไป คงเรียกว่าเป็น คืนสู่เหย้าของสมาคมศิษย์เก่าจันทร์เจ้าขาอะไรอย่างนั้น

แต่เมื่อเราไม่ได้เป็นการคืนสู่เหย้าเหมือนสมาคมอะไรโดยทั่วไปแล้ว พวกเราจึงรวมตัวกันทำสิ่งที่พวกเราคุ้นเคย “ค่ายสานฝันกับจันทร์เจ้าขา ตอน ฉันรักธรรมชาติ” จึงได้บังเกิดขึ้น

จะว่าไปแล้วหลายคนอาจจะมองว่ามันเป็นการรวมตัวกันที่ฉุกละหุกอยู่เหมือนกัน ในฐานะที่อยู่ในกลุ่มคนที่ตัดสินใจจะให้เกิดการรวมตัวกันเกิดขึ้นคนหนึ่ง ใจหนึ่งก็รู้สึกมั่นใจว่าเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ต้องอยากกลับมาร่วมกันทำค่ายแน่ๆเลย แต่อีกใจหนึ่งก็หวั่นๆเรื่องของเวลา และภาระกิจของคนทำงานอีกเช่นกัน แต่เมื่อถึงวันนี้ ณ เวลาก่อนออกค่ายหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งเป็นช่วงโค้งสุดท้ายของค่าย การได้ฟังเสียงตอบรับจากรุ่นพี่ และรุ่นน้องว่ายินดีที่จะไปออกค่ายร่วมกัน บ้างสามารถไปออกค่ายได้ แต่ไม่สามารถมาช่วยเตรียมค่ายได้ บ้างไม่สามารถไปออกค่ายได้ แต่สามารถมาช่วยเตรียมข้าวของได้ ด้วยหลายแรงสนับสนุน และกำลังใจที่ได้รับจากทุกๆคน ทำให้เรารู้สึกหัวใจพองโต อิ่มเอมกับความรู้สึกนั้น

ยิ่งใกล้วันออกค่าย เราก็อดคิดถึงค่ายครั้งแรกไม่ได้ การมีน้องบัดดี้คนแรก การได้รู้จักกับน้องที่เต้นเพลงปลาดุกได้น่ารักที่สุด การเต้นเพลงอับบราฮัมหฤโหดแต่ก็มันส์เป็นครั้งแรก การได้ดูการแสดงของน้องๆ เรื่องบางระจัน ซึ่งน่าจะได้รับรางวับเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์ประกอบยอดเยี่ยม และก็อีกหลายๆเรื่องราวที่เราคิดว่าหลายๆคนคงไม่มีวันลืม และการที่จะได้ไปออกค่ายในครั้งนี้ คงจะทำให้ความอบอุ่นของบรรยากาศค่ายจันทร์เจ้าขากลับมาให้อีกครั้ง

ขอบคุณค่ายครั้งที่ 6 ที่เพิ่งจบลงไป ที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจ ให้ใครหลายๆคน รวมทั้งเราด้วย

ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ และน้องๆ สำหรับกำลังกาย และกำลังใจ  ที่ทำให้เกิดค่ายครั้งนี้