บันทึกจากจันทร์

...คืนนี้ช่างเป็นคืนที่เงียบเหงา และอ้างว้างเหลือเกิน แต่ก็คงใกล้แล้วสินะ ใกล้ถึงวันที่เราจะได้เจอกับพวกเขาอีกครั้ง เรารอคอยวันนี้มานานแสนนาน วันที่เราจะได้ส่องแสงนำทางเด็กตัวน้อยๆวันที่เราจะได้เจอกับกลุ่มคนที่เสียสละตัวเอง ทุ่มเทแรงกายและใจ เพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่ดีๆให้กับเด็กๆโดยไม่คำนึงถึงความเหนื่อยยาก คงจะดีไม่น้อยถ้าสิ่งที่พวกเขาได้ทำ ได้เติบโตในจิตใจของเด็กๆเหล่านี้ ...น่าเสียดายที่ทำได้แค่เพียงส่องแสง นำทางยามค่ำคืนให้กับพวกเขาเท่านั้น

.. เรื่องราวที่เกิดขึ้นในดินแดนที่แวดล้อมไปด้วยขุนเขา ธรรมชาติ และสัตว์น้อยใหญ่มากมาย เราไม่สามารถเรียงร้อยเป็นถ้อยคำ ที่จะสื่อถึงความรู้สึกภายในในได้หมด เพียงชั่วค่ำคืนหยาดเหงื่อที่รินไหลแปรเปลี่ยนเป็นความชุ่มชื่นของจิตใจทุกๆครั้งที่พวกเราได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กๆเหล่านี้ แม้ว่าการเดินทางจะไกลแสนไกลเพียงใดก็ตาม แต่ทุกๆเสียงหัวเราะก็ทำให้เรามีแรงใจในการก้าวไปเสมอ สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกอยู่ในใจตลอดเวลานั่นคือ พวกเราทุกคนทำได้ พวกเราทุกคนคิดถึงเหมือนกัน และจะก้าวไปพร้อมกัน

แม้ตลอดระยะเวลา 4 วันเราจะทำได้แค่เพียงส่องแสงในยามค่ำคืนเท่านั้น แต่เราก็เห็นหลายสิ่ง