ตั้งแต่ปีที่แล้วมีโอกาสได้เข้ามาทำกิจกรรมกับจันทร์เจ้าขาอย่างเต็มตัว  คิดแรกที่เข้ามาในหัวก็คือ  จะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นกับชีวิตเราหรือไม่  แน่นอนหากมันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี  ใครล่ะจะไม่อยากให้มันเกิดขึ้น  แต่หากมันตรงข้ามคงไม่มีใครอยากอ้าแขนรับ  เมื่อเรายังมีทางเลือกอื่น  ในตอนนั้นไม่มีทางเลือกเท่าไรนักจึงทำเท่าที่จะสามารถทำได้ ทำตามข้อจำกัด  ซึ่งส่วนใหญ่มักเป็นข้อจำกัดของตัวเองทั้งนั้น  หลังจากค่ายสานฝันกับจันทร์เจ้าขาครั้งที่ 5 ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแล้ว  ก็ได้แต่มานั่งถามตัวเองว่า สิ่งที่เราใส่เข้าไปให้กับแต่ละกิจกรรมนั้น สุดความสามารถของเราแล้วหรือ คำตอบที่ได้คือ “ไม่” คิด ๆ แล้วทำให้รู้สึกไม่ดีที่เอาแต่เข้ามาตักตวงสิ่งดี ๆ มากมายไปจากจันทร์เจ้าขา  แต่สิ่งที่เราให้ไปนั้นกลับเทียบกันไม่ได้เลย

มันผ่านไปแล้ว...

            เราเก็บมันเอาไว้เป็นประสบการณ์ ทำได้เพียงเท่านี้จริง ๆ ก็ได้แต่หวังว่า จะไม่เกิดเหตุการณ์เหล่านี้กับจันทร์เจ้าขาในรุ่นต่อ ๆ มาอีก  การให้เป็นสิ่งที่ดีนำมาซึ่งสิ่งดีต่อผู้ให้และผู้รับ...ก็จริงอยู่  แต่จะดียิ่งกว่าหากการให้นั้นเป็นการให้ที่ไม่มีข้อแม้ใด ๆ