ऋषयः ऊचुः - 
शाण्डिल्ये तौ समादिश्य परावृत्ती स्वमाश्रमम् । 
किं कथं चक्रतुस्तौ तु राजानौ सूत तद् वद ॥ 1  

सूत उवाच - 
ततस्तु विष्णुरातेन श्रेणीमुख्याः सहस्रशः । 
इन्द्रप्रस्थान् समानाय्य मथुरास्थानमापिताः ॥ 2  

माथुरान् ब्राह्मणांस्तत्र वानरांश्च पुरातनान् । 
विज्ञाय माननीयत्वं तेषु स्थापितवान् स्वराट् ॥ 3  

वज्रस्तु तत्सहायेन शाण्डिल्यस्याप्यनुग्रहात् । 
गोविन्दगोपगोपीनां लीलास्थानान्यनुक्रमात् ॥ 4  

विज्ञायाभिधयाऽऽस्थाप्य ग्रामानावासयद् बहून् । 
कुण्डकूपादिपूर्तेन शिवादिस्थापनेन च ॥ 5  

गोविन्दहरिदेवादिस्वरूपारोपणेन च । 
कृष्णैकभक्तिं स्वे राज्ये ततान च मुमोद ह ॥ 6  

प्रजास्तु मुदितास्तस्य कृष्णकीर्तनतत्पराः । 
परमानन्दसम्पन्ना राज्यं तस्यैव तुष्टुवुः ॥ 7  

एकदा कृष्णपत्‍न्यस्तु श्रीकृष्णविरहातुराः । 
कालिन्दीं मुदितां वीक्ष्य पप्रच्छुर्गतमत्सराः॥ 8

श्रीकृष्णपत्न्य ऊचुः
यथा वयं कृष्णपत्न्यस्तथात्वमपि शोभने।
वयं विरहदुः खार्तास्त्वं न कालिन्दि तद् वद॥ 9

तच्छ्रुत्वा स्मयमाना सा कालिन्दी वाक्यमब्रवीत्।
सापत्न्यं वीक्ष्य तत्तासां करुणापरमानसा ॥ 10  

कालिन्दी उवाच - 
आत्मारामस्य कृष्णस्य ध्रुवमात्मास्ति राधिका । 
तस्या दास्यप्रभावेण विरहोऽस्मान् न संस्पृशेत् ॥ 11  

तस्या एवांशविस्ताराः सर्वाः श्रीकृष्णनायिकाः । 
नित्यसम्भोग एवास्ति तस्याः साम्मुख्ययोगतः ॥ 12  

स एव सा स सैवास्ति वंशी तत्प्रेमरूपिका । 
श्रीकृष्णनखचन्द्रालिसङ्‌घाच्चन्द्रावली स्मृता ॥ 13  

रूपान्तरमगृह्णाना तयोः सेवातिलालसा । 
रुक्मिण्यादिसमावेशो मयात्रैव विलोकितः ॥ 14  

युष्माकमपि कृष्णेन विरहो नैव सर्वतः । 
किन्तु एवं न जानीथ तस्माद् व्याकुलतामिताः ॥ 15 
 
एवमेवात्र गोपीनामक्रूरावसरे पुरा । 
विरहाभास एवासीदुद्धवेन समाहितः ॥ 16  

तेनैव भवतीनां चेद् भवेदत्र समागमः । 
तर्हि नित्यं स्वकान्तेन विहारमपि लप्स्यथ ॥ 17  

सूत उवाच - 
एवमुक्तास्तु ताः पत्‍न्यः प्रसन्नां पुनरब्रुवन् । 
उद्धवालोकनेनात्मप्रेष्ठसङ्‌गमलालसाः ॥ 18  

श्रीकृष्णपत्‍न्य ऊचुः - 
धन्यासि सखि कान्तेन यस्या नैवास्ति विच्युतिः । 
यतस्ते स्वार्थसंसिद्धिस्तस्या दास्यो बभूविम ॥ 19  

परन्तूद्धवलाभे स्यादस्मत्सर्वार्थसाधनम् । 
तथा वदस्व कालिन्दि तल्लाभोऽपि यथा भवेत् ॥ 20  

सूत उवाच - 
एवमुक्ता तु कालिन्दी प्रत्युवाचाथ तास्तथा । 
स्मरन्ती कृष्णचन्द्रस्य कलाः षोडशरूपिणीः ॥ 21  

साधनभूमिर्बदरी व्रजता कृष्णेन मन्त्रिणे प्रोक्ता । 
तत्रास्ते स तु साक्षात्तद्वयुनं ग्राहयल्लोँकान् ॥ 22  

फलभूमिर्व्रजभूमिर्दत्ता तस्मै पुरैव सरहस्यम् । 
फलमिह तिरोहितं सत्तदिहेदानीं स उद्धवोऽलक्ष्यः ॥ 23  

गोवर्द्धनगिरिनिकटे सखीस्थले तद्रजः कामः । 
तत्रत्याङ्‌‍कुरवल्लीरूपेणास्ते स उद्धवो नूनम् ॥ 24  

आत्मोत्सवरूपत्वं हरिणा तस्मै समार्पितं नियतम् । 
तस्मात्तत्र स्थित्वा कुसुमसरःपरिसरे सवज्राभिः ॥ 25  

वीणावेणुमृदङ्‌गैः कीर्तनकाव्यादिसरससङ्‌गीतैः । 
उत्सव आरब्धव्यो हरिरतलोकान् समानाय्य ॥ 26  

तत्रोद्धवावलोको भविता नियतं महोत्सवे वितते । 
यौष्माकीणामभिमतसिद्धिं सविता स एव सवितानाम् ॥ 27  

सूत उवाच - 
इति श्रुत्वा प्रसन्नास्ताः कालिन्दीमभिवन्द्य तत् । 
कथयामासुरागत्य वज्रं प्रति परीक्षितम् ॥ 28  

विष्णुरातस्तु तच्छुत्वा प्रसन्नस्तद्युतस्तदा । 
तत्रैवागत्य तत् सर्वं कारयामास सत्वरम् ॥ 29  


गोवर्द्धनाददूरेण वृन्दारण्ये सखीस्थले । 
प्रवृत्तः कुसुमाम्भोधौ कृष्णसङ्कीर्तनोत्सवः ॥ 30  

वृषभानुसुताकान्तविहारे कीर्तनश्रिया । 
साक्षादिव समावृत्ते सर्वेऽनन्यदृशोऽभवन् ॥ 31  

ततः पश्यत्सु सर्वेषु तृणगुल्मलताचयात् । 
आजगामोद्धवः स्रग्वी श्यामः पीताम्बरावृतः ॥ 32  

गुञ्जमालाधरो गायन् वल्लवीवल्लभं मुहुः । 
तदागमनतो रेजे भृशं सङ्‌कीर्तनोत्सवः ॥ 33  

चन्द्रिकागमतो यद्वत् स्फाटिकाट्टालभूमणिः । 
अथ सर्वे सुखाम्भोधौ मग्नाः सर्वं विसस्मरुः ॥ 34  

क्षणेनागतविज्ञाना दृष्ट्वा श्रीकृष्णरूपिणम् । 
उद्धवं पूजयाञ्चक्रुः प्रतिलब्धमनोरथाः ॥ 35  

॥ इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकशीतिसाहस्र्यां संहितायां 
द्वितीये वैष्णवखण्डे श्रीमद् भागवतमाहात्म्ये 
गोवर्धनपर्वतसमीपे परीक्षिदादीनामुद्धवदर्शनवर्णनं नाम 
द्वितीयोऽध्यायः ॥ 2 ॥