Halos sumuko ang puso ni Florante sa dahas ng panibugho.
Naghabol ang kaniyang panibugho kung maguguni-guni niya
si Laura na nakahilig sa kandungan ni Konde Adolfo.
Para kay Florante, matamis, matamis pa ang mamatay
kaysa makita niyang si Laura ay nasa ibang kamay.
Sila naman ay nagsumpaan sa harap ng Diyos.
Ayon kay Florante ang lahat ng hirap ay matitiis
niya kung paminsan-minsan ay isasagi niya si Laura.
Sadyang hindi makapaniwala si Florante na si Laura
ay magtataksil sa kanya dahil ang kagandahan ni Laura
ay itinulad niya sa langit, kaya ang paniwala niya,
ang pag-ibig ay kasintibay din ng langit. Kailanman
ay dipumasok sa kaniyang tika na madaling mahulog sa tukso.
Para kay Florante higit niyang nanaisin na ipagkaloob sa
kanya ni Adlofo ang lahat ng kahirapan sa mundo kaysa agawin
sa kanya si Laura. At dahil sa paghihirap ng kalooban ni Florante,
siya ay nawalan ng malay. Siya ay napayukayok sa punongkahoy
na kinagagapusan at siya ay nagmistulang bangkay