Huwelijks-wereldreis

do 26 april 2001: we zijn vertrokken!

WE ZIJN VERTROKKEN...10 maanden de wereld rondzwerven, zo vrij als een vogel!

Om 7h30 's morgens vertrok onze vlucht van Zaventem naar Londen. We moesten een kwartiertje boven Londen wachten voordat we mochten landen, maar toen begon reeds het eerste probleem: Onze vlucht met Gulf-Air naar Bahrein was gecancelled, met de klassieke -al dan niet drogreden- dat er een technisch defect was. Maar goed, we werden goed geholpen en slechts een half uur later dan gepland konden we al vertrekken met Kuwait-Airways via Koeweit naar Colombo. Voor we op het vliegtuig mochten, moesten onze armen in de lucht en werden we uitgebreid afgetast. Gelukkig zat Pascals multifunctioneel zakmes in de bagage in het ruim.

We vlogen zes uren naar Koeweit en moesten ons uurwerk twee uren vooruit draaien. De maaltijd op het vliegtuig was al oosters getint, met de klassieke "komijn"-kruiden. Het deed ons denken aan onze reis naar Egypte.

We vlogen over de laars van Italie en ook over de Griekse eilanden. Zo zagen we perfect Myconos, Kreta en Rhodos liggen.

Koeweit viel tegen als luchthaven. Klein, een stuk of tien parkeerplaatsen voor de vliegtuigen en kil en koud binnenin. Er stonden ook nagenoeg geen banken zodat de politie die er rond patrouilleerde ons al kwam ondervragen toen ze ons op de grond tegen een paal zagen zitten. Pintjes kon je er ook al niet krijgen: "We are a Muslim country, only non-alcoholic beer!" Enfin, na twee uurtjes wachten mochten we reeds op onze laatste vlucht die ons naar Sri Lanka bracht. Naast nog twee Nederlanders, waren we de enige niet-Sri-Lankezen op het vliegtuig.

Op deze vlucht hebben we goed kunnen slapen. Het vliegtuig zat namelijk niet vol zodat we elk twee zetels hadden om op te slapen. Toch nog moe, zijn we 's morgens om 6 uur in Sri Lanka aangekomen. Eventjes was het bang wachten op onze rugzakken, maar uiteindelijk kwamen ze toch aangerold.

Nu we toch in de luchthaven waren, hebben we maar direkt ticketten gekocht naar Indië Na wat afdingen kwamen we tot een prijs van 225 USD per persoon om van Colombo naar New Delphi te vliegen. Een pak geld, maar toch nog 100 USD goedkoper dan de prijs die in de Lonely Planet vermeld stond. En dat is toch wel de eerste maal dat we iets goedkoper krijgen dan in de Lonely Planet vermeld staat.

Maar toen begon de miserie. Na een halfuurtje kwam de persoon die er met ons 20.000 BEF en onze passen vandoor was, terug met de mededeling dat de computer kapot was en dat we onze ticketten maar moesten komen ophalen de dag voor we vertrokken. Wij natuurlijk niet content, we geloofden vooraleerst niets van zijn reden, en drongen toch aan dat we nu de ticketten wilden. We zeiden hem ook dat je geen computer nodig hebt, men kan dat ook gewoon schrijven. Goed, hij zei ons te wachten tot 10 uur (nog 2 uren), ondertussen zou hij naar het hoofdbureau rijden in de hoop dat daar de computer werkte.

We zaten op ons gemak in de cafetaria van de luchthaven te wachten. Kathleen deed een dutje met haar hoofd op tafel en een kwartier voor 10 uur kwam hij terug, MET de tickets! En natuurlijk waren ze nu toch met de hand geschreven, maar OK, het zal wel juist zijn, want ondertussen had Pascal de vluchturen al nagekeken en dat bleek toch te kloppen.

Zo konden we eindelijk onze reis doorheen Sri Lanka beginnen. We moesten vooraleerst van de luchthaven tot in Colombo geraken. Je had de keuze tussen een taxi (500 BEF) of de bus (25 BEF), de keuze was dus rap gemaakt. Tijdens het wachten tot de bus vertrok, raakten we nog aan de praat met een Sri-Lankees die ons later in Colombo nog geholpen heeft om de snelle bus vanuit Colombo naar Hikkaduwa te vinden. Want dat was het kustplaatsje waar we naartoe wilden gaan.

Deze bustrip duurde 4 uren en we vielen voortdurend in slaap, zo moe waren we. We legden een 80-tal kilometer af voor nog geen 30 BEF en konden bij het naar buiten kijken al goed proeven van de sfeer hier op Sri Lanka. We vergelijken het met Afrika, misschien ietsje meer ontwikkeld, maar de manier van leven is juist hetzelfde: Kleine winkeltjes die elk gespecialiseerd zijn in 1 bepaald artikel, je hebt een timmerman, iemand die verlichting verkoopt, een fietsenhersteller, en ga zo maar door... Ze rijden hier links en kijken naar niks of niemand. Het eiland is wel ongelofelijk groen, huizen die enkele jaren leeg staan, worden direkt overwoekerd door groen.

We vonden een gezellig guesthouse, wandelden nog even langs het eindeloze strand en proefden dan al maar direkt het lokale "Lion"-beer. 50 BEF voor 625ml, daar kun je niet voor sukkelen.

za 28 april 2001: 16 uren geslapen!

We sliepen van gisterenavond 7 uur tot 11 uur in de voormiddag, 16 uren met andere woorden. Zo moe waren we van de reis en de hektische toestanden van ons huwelijk en de eindeloze voorbereidingen voor onze reis. Midden in de nacht brak er ook nog een tropische regenbui los en na een halfuurtje begon het te lekken op Pascals kussen, maar dat werd rap opgelost door het bed een beetje te verschuiven, zodat het water naast het bed neerviel.

We maakten er een luilekkerdagje van, langs het strand wandelen, af en toe een pint gaan drinken als we moesten gaan schuilen voor een regenbui, en in de zee in de grote golven met elkaar spelen. We wandelden zo ver we konden en keerden met een tuk-tuk terug, dat is een brommer-driewieler. Wel iets duurder dan het openbaar vervoer, maar zalig romantisch, zo met zijn tweetjes op de achterbank.

's Avonds aten we ongelofelijk lekker. Kathleen nam krab en Pascal at garnalen voor nog geen 500 BEF inclusief anderhalve liter bier. We leerden ook een beetje de inlandse taal:
"Dank u" is ISTUTI.
"Hartelijk bedankt" is BOHOMO ISTUTI, gemakkelijk te onthouden met het memotechnisch middeltje:"Een mooie homo is alles".

We zaten nog even voor onze kamer tussen het groen in de Lonely Planet te lezen (de baas van het guest house kwam ondertussen een spiraaltje brengen dat zachtjes opsmeulde om de muggen weg te houden) en toen gingen we maar slapen.

Zondag 29 april: op het gemak

We hebben niet zo goed geslapen. Het was heel warm in onze kamer, continu 30 graden en het muggennet hing te dicht bij de ventilator, dus konden we die niet opzetten, zweten dan maar. We zochten vandaag naar een tempel, maar hebben hem niet gevonden. Verder lag Kathleen wat op het strand en Pascal ging het eerste verslag op het internet plaatsen.

‘s Avonds kregen we nog een tropisch onweer te verwerken van wel 3 uren. Maar goed, we dronken een pintje in een barreke aan het strand en gingen daarna eten in het gezellige “Sea View Pizza House". Voor 4 consumaties, 2 soepjes en 2 hoofdgerechten betaalden we maar 350 BEF, daar kun je niet voor sukkelen.

Maandag 30 april: Trip naar Galle.

Het heeft de hele nacht gegoten, tegen de morgen was de vochtigheid dan ook opgelopen tot 98% bij 28 graden celcius. Onze kamer en onze kleren stonken naar het vocht.

Pascal heeft zijn eerste "spetterpoep" (=diarree) gehad.

Vandaag namen we de zogenaamde expres-trein naar Galle. Een oud versterkt stadje, dat nog door de Nederlanders bezet is geweest, wat je kan zien aan de soms Nederlandstalige straatnamen. De trein koste maar 11 BEF per persoon, maar het duurde dan ook wel een uur om de 17 km naar Galle af te leggen. Galle was knap om zien en gezellig om in rond te wandelen, maar een gezellig barretje of terrasje om een snack te eten is daar niet te vinden (wat een gat in de markt). We keerden met de trein terug omdat we dat zo plezant vonden, want de deuren worden niet gesloten en je kan dus lekker naar buiten hangen.

‘s Avonds ontvingen we per e-mail nog het onprettige nieuws dat de grootmoeder van Pascal zaterdag gestorven was. Niet plezant dat we er niet konden bij zijn, maar hoe dan ook, hadden we niet op wereldreis gegaan, dan hadden we toch zeker een tweetal weken op huwelijksreis geweest en toen zouden we er ook niet bij geweest zijn.

Dinsdag 1 mei: nachtsnorkelen.

Na het ontbijt vertrokken met de bus - die er na 5 minuten al was - naar Matara, een kustplaats bijna op het meest zuidelijke punt van Sri Lanka. We hebben heel de rit moeten rechtstaan (50 km) maar dat was best vol te houden. We lieten ons met de tuk-tuk (brommer-driewieler) naar het TK-Guest House brengen, dit op aanraden van Sandra (Kathleens nicht). En het was er goed ook. Direkt gaf de baas ons de brief die Sandra en haar vriendin Dominique 4 jaar geleden had geschreven met haar indrukken van het guest house. Want zo gaat dat hier: de baas van ieder pensionnetje vraagt je een brief te schrijven in je eigen taal met jouw indrukken en die geeft hij dan te lezen aan de volgende gasten. Even later kwam de baas zelfs met een foto aangelopen waar hij op stond tesamen met Sandra en Dominique.

Eindelijk hadden we eens een dag met veel zon en we vonden een zalig strandje waar Kathleen kon liggen bakken. Pascal was dit natuurlijk rap beu en ging wandelen en kwam zo een varaan tegen van wel een meter lang die juist naast ons guest house in het vuilnis liep te snuffelen. ‘s Avonds moesten alle ramen goed dicht op bevel van Kathleen. Pascal kwam ook nog langs een kerkhofje aan de zee, waar op een grafzerk een hakenkruis gegraveerd was. Dit heeft niets met de Nazi's te maken, maar wel met het Boedhisme, want zo'n hakenkruis is voor hen een symbool van geluk. De uiteinden van beide hakenkruisen draaien in uurwijzerzin, maar het Nazi-hakenkruis wordt normaal gezien op zijn punt afgebeeld, terwijl het Boedhistisch geluk-teken plat staat.

Om 20h30 hadden we afgesproken om te gaan snorkelen met een zekere Titus. Het was toen natuurlijk al donker, we kregen dan ook elk een waterdichte zaklamp en konden de vissen aanraken en strelen want die hingen reeds te slapen. Zo konden we voelen aan dikke ronde witte vissen, lange trompetvissen, we heften een scalaris uit het water (zo een vertikaal platte), en op het einde zagen we zelfs een giftige manta op de bodem liggen van wel een meter lang (incl. staart). Later kregen we te horen van meer ervaren snorkelaars dat dit een rog (ray) moet geweest zijn, want een manta legt zich nooit plat op de bodem en is trouwens veel groter (tot 6 meter breed). Pas na een uur in de zee gedobberd te hebben kregen we het koud, ongelofelijk toch!

De varaan kregen we niet op bezoek in onze kamer, maar er zaten wel enkele salamanders die in het donker licht gaven. Handig eigenlijk, zo zie je waar ze zich bevinden.

Woensdag 2 mei: Paalvissers.

‘s Morgens scheen het zonnetje, we huurden fietsen en gingen naar een tempel (Weherahena Temple) een vijftal kilometer verder. Maar halfweg de rit begon het te regenen en het bleef toen druilerig.

De zittende Boedha in die temple was wel imposant, zo’n 30 meter hoog, maar wel kitscherig. Dan maar wat verder gefietst naar Dondra, dit is het meest zuidelijke punt van Sri Lanka. En toen hield Kathleen het voor bekeken, want veel plezier is er niet aan om in de motregen in een chaotisch verkeer en tussen de stinkende uitlaatgassen, te fietsen.

Pascal wilde per se de paalvissers zien een twintig tal kilometer naar de andere kant en is er dan maar nog naar toe gefietst.

Het werd een rit van 48 kilometer heen en terug, maar hij had ze gezien! Uren zitten ze zo op een paal in de zee te vissen. En de paal wordt van vader op zoon doorgegeven. Merkwaardig.

‘s Avonds werden we getrakteerd van 2 Israeli (vader en zoon) met een glaasje wijn. We hadden een gezellige babbel en hebben hen onze trouwfoto’s laten zien.

Donderdag 3 mei: een slang op het strand

We zijn verder getrokken met de lokale bus naar een badplaats genaamd Tangalle. Hier kwamen we al iets oostelijker op het eiland en blijkbaar was de moeson nog niet toch hier doorgedrongen, want hier was het weer formidabel. Blauwe lucht met pluche witte wolkjes, azuurblauwe zee en eindeloos lange zandstranden. En bovendien een guesthouse (Gayana) vlak aan het strand.

Met dit prachtig weer en zalige stranden trokken we onze eerste foto met onze trouwkleren aan op het strand.

Kathleen kreeg al een nieuwe huid op haar schouders. Zo rap verbranden, dat had ze nog nooit meegemaakt.

We maakten een lange wandeling langs het strand, raapten schelpjes (waar Pascal dan een halsketting van maakte) en speelden in de wilde branding (golven van 2 meter).

Kathleen kreeg wel het verschot van haar leven. Terwijl Pascal de lunch gaan halen was en zij in de zon lag, kwam er een lange, bruine slang voorbij gekronkeld over het strand. Ze wist niet wat ze zag en had schrik, want dit was de eerste keer dat ze een slang in het wild zag. Ze stond nog te trillen op haar benen, toen er vlak voor haar een kokosnoot op het zand plofte.

‘s Nachts hebben we heel de nacht met de ventilator op geslapen, want het was toch wel 33 graden in onze kamer.

Vrijdag 4 mei: schildpadjes op het strand.

Met prachtig weer opgestaan. Naar het dorpje gewandeld en daar een tuk-tukje genomen naar het "blow-hole". Een gat in de rosten aan de kust, waar regelmatig een enorme straal zeewater omhoog gespuugd wordt. Het was knap en indrukwekkend om te zien.

In de namiddag lieten we ons brengen naar een prachtig strand waar elke avond de schildpadden aan land komen om eitjes te leggen. We zagen al direkt de sporen in het zand van deze schildpadden. We speelden daar in een natuurlijk zwembad in de rotsen en genoten van de prachtig zonsondergang.

's Avonds gingen we tesamen met de "schildpaddenbeschermers" op zoek naar schildpadjes. We vonden een nest dat aan het uikomen was. Prachtig, al die kleine beestjes die spartelend in de zee proberen te geraken. We vonden eentje dat alsmaar toertjes in het rond draaide. Pascal zag direkt dat het een achtervin had dat het niet kon bewegen en daardoor natuurlijk toertjes draaide. Maar die mannekes zaten maar te prutsen aan de voorste vinnen van die schildpad, stommelingen!

Uiteindelijk zagen we maar 1 schildpad die eitjes aan het leggen was. Want het was te licht die nacht: volle maan en onbewolkt.

We wilden vertrekken, maar moesten een "donation" geven. OK, wij verstaan daaronder een vrije gift, maar zij niet (naast apen zijn het ook geldwolven). Ze wilden namelijk 150 BEF per man en dat is veel voor dit land. Ze maakten ons nerveus en we kropen ontevreden in bed.

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal