Huwelijks-wereldreis

di 26 juni 2001: Vuile, dure kamer in Singapore.

Singapore stad vonden we niet zo overweldigend als Kuala Lumpur. Na weer ergens in een straat gedropt te zijn, moesten we nog twee lange straten verder wandelen. Het was weer net iets te ver met die zware rugzakken. Vlakbij het guesthouse "Ah Chew Homestay" stond er al een man te roepen om de toeristen te lokken. We hadden dit guesthouse net op het oog en volgden hem dan maar tot boven aan de receptie. Hij liet ons eerst een kamer zien op dezelfde verdieping, maar de badkamer en het toilet waren op de vierde verdieping en dit zagen we niet zitten. Even later kregen we dan toch een kamer vlakbij de badkamer.

De kamer zelf trok op niets. De grond lag nog vol met haren en was vuil, er was weer niets om je kleren op te leggen of aan te hangen, en je kon nauwelijks rond het bed lopen, zo klein was het er. Maar iets beter voor dezelfde prijs vind je niet in Singapore. We moesten er trouwens 700 BEF voor betalen.

Alles is eigenlijk duur in Singapore. De restaurants zijn ofwel te duur ofwel zijn het van die eetstalletjes waar je op oncomfortabele krukjes weinig voedzaam eten krijgt. Bier moet je hier ook al niet te veel drinken, want het kost minstens 120 BEF en andere alcoholische dranken zijn nog veel duurder.

In onze kamer lagen een heleboel foldertjes en we besloten om de volgende dag de zoo van Singapore te bezoeken. Een zoo met andere dieren dan de Europese dierentuinen en die ook vooral bekend is door de natuurlijke verblijfplaatsen van de beestjes.

wo 27 juni 2001: De zoo van Singapore.

Na het ontbijt (dat hier ook moeilijk te vinden is voor normale Europeanen, want aan de stalletjes eten ze al van 's morgens vroeg rijst en noedels en de restaurants zijn duur) vertrokken we met de metro en de bus naar de zoo. Een ijskoude marteling.

Het werd een plezante en boeiende dag. We bekeken op ons gemak vele dieren o.a. wel vijf verschillende apensoorten, waaronder Makakken, en ook slangen, krokodillen (hele grote van wel vijf meter die we met onze neus konden aanraken enkel door een glasplaat gescheiden), leguanen en varanen (de enige comodovaraan buiten Indonesië). Dit zijn de grootste varanen op de wereld, maar de Maleisische varanen maakten op ons meer indruk. Er was ook een vlindertuin met in de bomen enkele boomkangoeroe's, die er net als zachte teddyberen uitzagen. Ook pinguins (leven op zuidpool), olifanten, witte tijgers, jaguars, luipaarden, struisvogels en de klassiekers zoals je die ook in de zoo van Antwerpen ziet.

Wat we wel grappig vonden, waren de volledig gesloten airco-zitplaatsen. Zo belachelijk, als je het niet meer uithield in de "warmte" kon je daar even gaan afkoelen. Ook bij sommige dierenverblijfplaatsen was zo een airco-observatieruimte. Over honderd jaar zal Singapore misschien volledig overdekt en geairconditioned zijn. En het is nog geeneens zulk warm weer, enkel nogal vochtig.

De zoo was gemaakt volgens de principes van een zekere Carl Hagenbeck, een duitser die een onderzoek gevoerd heeft in de zoo van Hamburg om de dieren verblijfplaatsen zo natuurlijk mogelijk te maken zonder de klassieke ijzeren tralies. De ruimte tussen mens en dier was altijd zeer klein, ofwel was er glas tussen, ofwel een natuurlijke barriere zoals water of struiken.

's Avonds nog twee uren ons verslag bijgetypt op het internet. Ondertussen kreeg Pascal harde jeuk op heel zijn lichaam. Hij stond precies vol muggenbeten maar het was toch nog iets anders.

do 28 juni 2001: Op verkenning.

Vandaag gingen we Singapore verkennen. Te voet naar de "Merlion". Dit is een standbeeld met de kop van een leeuw en het lichaam van een vis. Het staat er nog maar van 1972, maar is toch het nationaal symbool van Singapore. Verder langs de Memorial Hall (concertzaal) waarvoor het beeld van Sir Raffles staat. Die is in 1819 met zijn schip aangekomen in Singapore en wordt beschouwd als de stichter van Singapore.

We passeerden ook langs het sjieke Raffles hotel. Een suite kan je er krijgen vanaf 650 S$ tot 8000 S$ (maal 25 voor Belgische frank). Niet voor ons weggelegd, maar het ziet er wel zeer mooi en gezellig uit, koloniale stijl en helemaal in het wit geschilderd.

Daarna gingen we naar "Boat Quay", een bocht in de Singapore river waar vroeger de boten aanlegden. Nu zijn de opslagplaatsen barretjes en restaurants geworden met gezellige terassen ervoor. Ze zijn spijtig genoeg ook weer duur, maar we dronken er toch een biertje van 100 BEF. Het was er zo gezellig zitten langs de kade en dit is tenslotte toch ook ons huwelijksreis. Kathleen schreef haar verslag bij en Pascal las in de Lonely Planet zodat we na dit intermezzo naar China Town zouden kunnen gaan.

China Town bestaat uit veel typisch chinese huizen met veel winkeltjes, maar spijtig genoeg vonden we geenenkele winkel die de specifieke attributen verkocht. Het is hier namelijk de gewoonte om allerlei papieren gadgets te verbranden, zoals gsm, auto's, huizen,... Zo zal je al die rijkdom terugkrijgen na de dood.

We vinden Singapore een beetje overroepen. De straten zijn wel proper maar niet kraaknet, de straat kan je gerust oversteken naast het zebrapad zonder een boete te krijgen. We zagen eigenlijk geen enkele politieman die al die wetten hier controleert. We vinden het ook een dikkenekkenstad door al die overdreven prijzen en show van de mensen. Voor derest is alles wel perfect geregeld, het verkeer, de metro,... Op elke auto en moto staat een tellertje waarin je een voorafbetaalde kaart moet steken wil je de stad binnenrijden in het spitsuur.

Om 16u30 gingen we onze foto's halen en die waren geweldig. We hebben nu toch al 360 foto's op twee maanden. De eerste foto's die we in Sri Lanka hebben laten ontwikkelen, zullen we wel nog eens opnieuw moeten afmaken in België.

's Avonds hebben we beneden in het shopping center aan een stalletje rijst verwikkeld in een blad gekocht, en dit buiten aan een prachtige fontein opgegeten. Ook nog weer op het internet verslag ingetypt om de avond te vullen.

vr 29 juni 2001: Osteopaat.

Na een slechte nacht met veel lawaai en regenbuien, wilden we eens iets ontspannends doen. Maar het goot heel de dag en we hadden zo graag eens naar een wildwaterpark gegaan. Niet dus.

De vorige dag hadden we eens in een betrouwbaar uitziend reisbureau de prijs gevraagd van een vlucht naar Bali. Dat viel goed mee en we besloten om vanuit Singapore rechtstreeks naar Bali te vliegen. Voordien waren we van plan geweest om naar Kalimantan (Borneo) te gaan en dan naar Brunei en van daar naar Bali te vliegen. Maar eigenlijk waren we veel te moe om nog door Borneo te trekken, dan in Bali aan te komen en direkt weer te beginnen rondtrekken met Kathleens ouders, want die komen ons daar bezoeken. Zes landen in twee maanden was iets te veel geweest, we wilden gaan uitrusten op Bali. Morgen vertrekken we naar Bali!

Later, toen we al op Bali waren, lazen we in de krant dat er hevige branden op Sumatra veel rook veroorzaakten. En die rook verduisterde begin juli Zuid-Thailand, Maleisië, Singapore en ook Borneo. In centraal Borneo was het zicht op 10 juli slechts 10 meter. Wat een geluk dat we beslist hadden om direkt naar Bali te gaan.

's Middags hadden we een afspraak bij een osteopaat. Kathleens rug deed al een paar weken pijn zoals nooit ervoor. Waarschijnlijk van het zitten op doorzeten busstoelen en het slapen in altijd maar een ander bed. De osteopaat legde haar uit dat de spieren rond haar rugwervel verkrampt waren en dat ze die los moest krijgen door rekkingsoefeningen. Hij kraakte ook haar rug en zo was het al heel wat beter, de prijs was wel het dubbel van in België.

Het kantoor van de osteopaat was in Orchid Road. De bekende shoppingstraat van Singapore. We keken rap nog even in enkele shoppingcentra, maar de zogezegde koopjes die je er kan doen, is ook overroepen. Vooraleerst is de service nul komma nul, je krijgt nauwelijks een foldertje met de technische gegevens, het enige wat ze willen doen, is afdingen en zo rap mogelijk verkopen. OK, je zal misschien 10.000 BEF uitsparen op een digitaal fototoestel in vergelijking met Belgie, maar als je ook in rekening brengt dat je verblijf in Singapore heel duur is, is die korting rap teniet gedaan. Wij vonden de shoppingscentra van Kuala Lumpur eigenlijk veel gezelliger en de prijzen van electronika zijn hetzelfde als in Singapore, terwijl kledij, schoenen, enz daar veel goedkoper zijn.

za 30 juni 2001: Belgische filmkes op het vliegtuig.

Vertrekdag uit Singapore. Het was natuurlijk mooi weer en Kathleen ging dan ook op het vuile dakterras gaan genieten van het zonnetje. Ze raakte er aan de praat met een Nieuw-Zeelander en hij gaf ons zelfs zijn thuisadres voor het geval we er zouden passeren. Het valt ons op dat Australiers en Nieuw-Zeelanders heel vriendelijk en gastvrij zijn. In Kuala Lumpur hadden we ook al een Australier ontmoet, er even mee gepraat en die had ons ook al zijn adres in Brisbane gegeven. Wel plezant eigenlijk.

Pascal ging ondertussen naar een dokter met zijn bobbels, want al drie dagen stond heel zijn lichaam vol met puisten. Veel konden ze er niet zeggen, het waren beten, van welk beestje wisten ze niet, ze trokken zelfs geen bloed om dat te onderzoeken, maar we waren wel weer 3000 BEF armer. Enfin, de verzekering zal dat wel terugbetalen zeker. Ondertussen was Kathleen al van die Nieuw-Zeelander te weten gekomen dat die puistjes van de zoo moeten komen, want die man stond ook onder de puistjes sedert hij naar de zoo geweest was. We hoefden ons dus geen zorgen te maken, het zou wel weg trekken.

Rond de middag waren onze rugzakken voor de zoveelste maal ingepakt en vertrokken we naar ons volgend doel: Bali. Eens in de luchthaven, bij het inchecken, was er een probleem. Het madammeke van Garuda Indonesia Airlines zei dat we een uitvliegticket uit Indonesië moesten hebben, anders mochten we niet op het vliegtuig. Natuurlijk hadden we dit niet. Ze zei ons dat we naar het consulaat in Singapore moesten gaan om een visum te halen, want aan de grens in Bali zouden we dat niet krijgen. We antwoorden dat we als Belg zonder betalen 60 dagen als toerist in Indonesië mochten blijven. Ze beaamde dit, maar zei dat ze dat visum aan de grens niet zouden geven, je moest het op voorhand hebben. Uiteindelijk na veel palaver, kwam ze met een papier af dat we moesten tekenen. Er stond op dat Garuda Airlines niet verantwoordelijk voor ons was, dat ze ons dus niet terug mee namen, mochten we het land niet binnen mogen. Nu afwachten wat de douane in Bali zal zeggen.

Op het vliegtuig kregen we verborgen camera filmkes te zien. En de beelden daarin kwamen ons nogal bekend voor. Mensen op het strand met windschermen, een oneindige rij flatgebouwen op de achtergrond en tenslotte zagen we auto's met Belgische nummerplaten! Zaten we op een Indonesch vliegtuig naar de verborgen camera in België te kijken, komt dat tegen!

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal