Huwelijks-wereldreis

DAGBOEK

Zondag, 23 april 2000: vertrekdag rond 17.30 u.

Het vertrek was in Deurne gepland. Na een tijdje te wachten en de piloot al heel de tijd te zien rondwandelen aan zijn vliegtuig, dachten we wel dat er iets mis was. Goed gedacht, want de stewardess kwam zeggen dat het vliegtuig gecancelled was. Ik in paniek omdat we ons vliegtuig in Schiphol moesten halen. Ze stelden dan voor van ons in taxi’s te zetten naar Holland. We werden al direct in een mooie mercedestaxi gezet. Met een stuk of vier taxi’s werden alle personen die aan het wachten waren op het vliegtuig, in vliegende vaart gebracht.

Eens in Schiphol, na ongeveer 2 uur rijden, vluchtten we ons naar de incheckbalie. We werden meegedeeld dat het vliegtuig naar Caïro juist vertrokken was. Tot onze teleurstelling, zijn we dan maar een nieuwe vlucht gaan boeken. Die was natuurlijk pas de volgende dag rond hetzelfde uur ‘s avonds. Zolang wilden we ook niet wachten en we boekten een vliegtuig de volgende dag ‘s morgens rond 05.30 u met tussenvlucht in Rome. De hostess aan de balie stuurde ons door naar een andere balie waar we een overnachting met diner aangeboden kregen in een 4-sterrenhotel vlak aan de luchthaven. Hierbovenop kregen we een telefoonkaart waar we gratis 3 minuten mee mochten bellen. Dit alles was ook niet slecht, vonden we.

De “Golden Tulip”, noemde het hotel. Het was een verzorgd hotel met een mooie, grote kamer. We hebben er lekker gegeten en nog iets in de bar gedronken. Dan maar gaan slapen want we moesten er ‘s morgens vroeg uit. Het bed was nog groter dan een groot tweepersoonsbed.

Maandag, 24 april 2000

‘s Morgens hebben we ons met de tv laten wekken en thee gedronken dat daar stond. Dan met het kleine busje naar Schiphol terug. Alles verliep daar eindelijk zoals het moest. Op tijd vertrokken en 2 uur en een half gevlogen naar Rome. Daar moesten we nog eens 2 uur wachten op onze vlucht naar Caïro. Maar we hebben daar alles wat verkent en nog iets gedronken.

Het vliegtuig vertrok ergens rond de middag. Rond 16.00 uur aangekomen in Caïro. Eindelijk toch nog op onze bestemming. We hadden ondertussen in Holland Sandra (mijn nicht) nog verwittigd met die telefoonkaart om te zeggen dat ze ons pas in de namiddag moest komen halen i.p.v. de vorige nacht.

DAG 1:

Nadat onze visum en onze pas in orde was gebracht, gingen we naar buiten waar Sandra al klaarstond. Ze had zo van die vlechtjes in haar haar en de zus van Mammoet met haar vriend die taxichauffeur is,  waren er ook bij. Prachtig warm weer. Met de valiezen die los op het dak lagen, reden we richting de Egyptische familie waar we zouden slapen in Mukatam. Eens daar aangekomen, had ik er direct mijn gedacht al van omdat het er zo vies en vuil uitzag. Het was er eveneens donker binnen om de warmte buiten te laten.

We kregen het bed van Mammoet en z’n vrouw aangeboden waar Sandra ook in geslapen had. Zij vertrok die nacht toch naar België. De kamer zelf was ook al zo vuil en het bed zag er vies uit met gescheurde en gevlekte lakens. Dus hebben we onze zelfopblaasbare matrassen er op gelegd en in onze slaapzak geslapen. Maar die avond kregen we nog eerst eten en zijn we met Sandra naar Caïro gereden. We hebben daar onze eerste indruk van de chaotische stad gehad die verschrikkelijk druk en vuil is.
In Caïro zijn we bij Mammoet langsgeweest die daar in een café werkt. Hij was heel blij dat hij ons zag na wat Sandra al had verteld. We vonden het op het eerste zicht een toffe gast. Sandra moest nog per se een nieuw horloge hebben met arabische cijfers. Die zijn we dan gaan zoeken in de vele winkeltjes en het duurde naar mijn goesting veel te lang omdat ik doodmoe was. Uiteindelijk toch iets gevonden en daarna nog iets gaan drinken waar Pascal een waterpijp heeft geprobeerd.

Uiteindelijk waren we terug in Mukatam en hebben nog wat gebabbeld en afscheid genomen van Sandra die die nacht vertrok. Die eerste nacht was toch wel raar. Er zaten muizen te knabbelen in onze kamer met op de koop toe nog een ezel die buiten om het uur lawaai stond te maken en waar je echt van wakker werd, alé ik toch. Maar die muizen vond ik toch al overdreven genoeg om al direct te beslissen dat ik daar zeker niet te lang wilde verblijven. De badkamer was bv. ook al vol met vliegen en als de kindjes hadden gedoucht, was de badkamer helemaal nat en het werd er dan ook zo achtergelaten, zodanig dat ik er zeker niet op mijn gemak op het wc ging zitten en er altijd met mijn sleffers naartoe ging.

DAG 2:

Onze eerste echte volledige dag in Caïro zijn we rustig begonnen met het bezichtigen van toch een bezienswaardige citadel met een prachtig moskee. Ik had mij ‘s morgens voorzien van een lichte lange broek maar wel met een topje zonder mouwen. Dit was blijkbaar voor die egyptenaren al een bekijks tot en met, want overal waar ik kwam bekeken ze mij met grote ogen alzof ze dit nog nooit hadden gezien. Ik vond het niet zo ambetant maar toch na een tijdje steekt het je tegen als je zo bekeken word. Maar enfin. We hebben daar in en buiten de moskee Mohammed Ali rondgelopen.

Dan naar de bekende bazaar Khan el Khalili. Een wirwar van kleine straatjes waar er iets meer toeristen rondliepen en waar ze allerlei van produkten en juwelen verkopen. We werden er natuurlijk van langs alle kanten aangesproken zoals het er in zuiderse landen altijd aan toe gaat. Ik heb daar een zilveren kettingetje gekocht en Pascal heeft voor zijn moeder een zilveren schaaltje gekocht. We hebben daarna nog een lekkere bananajuice gedronken bij Mammoet waar we weer niets moesten betalen. Want betalen mochten we niet.
Dan hadden we toch wel honger gekregen. Onze eerste dag was al goed begonnen met niets te eten tot in de late namiddag. ‘s Morgens hadden we niets gegeten omdat er nog iemand sliep in de living en we het er toch te vuil vonden om er maar iets te eten. ‘s Middags is het er niet van gekomen omdat we niet echt iets vonden. We hebben uiteindelijk een soort van bakker gevonden die croissants en koeken verkocht. Ze waren eigenlijk niet te eten en veel te zwaar. Een hap van de croissant en je had al genoeg voor heel de dag.

Onze plaats waar we gegeten hebben was een rond punt op een bank. De kinderen die daar rondliepen, waren echte vieze kindjes en we hadden veel bekijks van al de mannen die voorbij kwamen gereden. Al hun koppen gingen  rechtstreeks naar mij. Ook al reden ze rond het punt, ze bleven kijken. Sommige stopten en deden alsof ze drank gingen halen en keken en bleven kijken. Eigenlijk zijn het maar achterlijke mensen vind ik.

Daarna hadden we beslist van eens naar de kant van de Nijl te gaan en het Egyptisch museum te bezoeken. Maar eerst zouden we proberen om een auto te huren voor onze woestijntrip.

Na een telefoontje met een vriend van Mammoet die ons een rit tot in de eerste oase aanbood, zijn we toch maar zelf eerst gaan horen naar een auto om te huren. We kwamen in een iets mooiere kant van Caïro aan de straten van “Mohandiseen”. Uiteindelijk bleek het toch allemaal te duur te zijn en hebben we beslist om met die vriend de volgende dag mee te gaan. Zijn naam was Hanni.
Pascal stelde voor van eens naar een internetcafé te gaan daar in de buurt om alles al via een mail door te sturen wat we hadden meegemaakt. Toen we daar binnen kwamen, stond die airconditioning natuurlijk op en het was er ijskoud. Ik ben dan maar naar buiten gegaan in de zon en heb gewacht tot Pascal klaar was.

Na een uur was hij eindelijk klaar. We hebben dan een taxi gepakt richting een brug die iedereen daar kent, genoemd 6th of October. Vlak daar bij was het Egyptisch museum. We wandelden daar op ons gemak naartoe, maar eens daar was het toch wel juist gesloten, zeker! Dit vonden we natuurlijk jammer. Er zo dicht bij zijn en dan niet binnen kunnen.

We hebben ons dan maar laten voeren met een opdringerige taxichauffeur die op ons af kwam terwijl we daar zaten. Hij vertelde ons dat hij voor een schappelijke prijs alles van en aan de piramides kon laten zien. We waren wel geïnteresseerd, maar het was dan toch maar voor binnen 5 dagen na onze oasetochten.

We stapten uit aan Khan el Khalili bij Mammoet. Daar kregen we natuurlijk weer alles gratis en we dronken een bananajuice. We hebben daar gewacht tot hij klaar was met werken en zijn met hem mee naar zijn huis gegaan waar wij ook logeerden. Toen we bij het huis van Mammoet aankwamen, stond het eten weeral gereed. Het zag er nog smakelijk uit in vergelijking met de keuken waar we zelfs niet in durfden kijken omdat het zo vuil was. Na het eten, zijn we naar een soort van discotheek geweest boven op een heuvel.  Er waren er twee en één ervan was ”Virginian”, naast de “Black Horse”. Het was een gewoon groot café, maar als je buiten ging, had je een prachtig uitzicht op Caïro met al de lichtjes. We hebben daar wat gezeten met Mammoet en zijn vrouw en de baby. Na een tijdje moesten we dan dansen van Mammoet totdat er weer van die egyptische muziek begon die helemaal niet mooi is. Pascal heeft nog een waterpijp gerookt samen met Mammoet. Daarna zijn we naar huis gegaan en gaan slapen, want de volgende morgen vertrokken we naar de eerste oase met Hani.

DAG 3:

Opgestaan en ons klaargemaakt om te vertrekken. Mammoet had gezegd dat hij ons ging wegbrengen, maar hij was nog niet wakker. Dan hebben we onze rugzak nog eens nagezien, want hij was volgeladen met al het kampeermateriaal en kleren. We gingen tenslotte voor 4 dagen de woestijn in. Nadat we vertrekkensklaar stonden en al beslist hadden om zelf naar de afgesproken plaats te gaan met een taxi, kwam Mammoet eindelijk uit zijn bed en heeft hij zich heel vlug klaargemaakt.

Dan te voet naar een buske gewandeld, terwijl Mammoet weer per se eten en snacks ging kopen voor ons dat we niet gevraagd hadden. Hij wil altijd maar dat wij niets te kort komen van eten, maar eigenlijk vonden wij dat totaal niet plezant en opdringerig. Even later aan de afspraakplaats aangekomen en 10 minuten later stond Hani er ook al. We werden in een buske gezet en moesten nog mensen oppikken die de safari gingen meedoen.

Ik denk dat we toen de helft van Caïro hebben gezien. Er was een amerikaanse vrouw die we gingen halen, nog een zweeds koppel en een meisje van holland. Dit duurde al zeker een uur. Eens buiten de grote stad geraakt, reden we richting de woestijn. Daar moesten we in de middle of nowhere nog een koppel oppikken aan een villa. Zij werkten in Caïro en dit was hun huis. Rond de middag zijn we eindelijk vertrokken naar de eerste oase, de Bahariya oase.

Na ongeveer 2 uur rijden, hielden we een rustpauze aan een verlaten café. Dit was vlakbij een stationnetje waar er nog van die hele trage bommeltreinen rijden. Iedereen ging binnen zitten behalve wij. Als het zo’n prachig weer is, ga je toch niet binnenzitten zeker! Toen zagen we dat er juist een trein vertrok in de verte. Wij ernaartoe gespurt met onze kodak. De trein passeerde juist voor onze neus en de treinbestuurder waaide naar ons. Het was knap om zien. Ik ben dan nog op de spoorweg gaan staan (toen de trein gepasseerd was) om een foto te laten trekken.

Terug op het buske, hebben we nog eens 2 uur gereden tot we aan de eerste oase waren. Ondertussen wel eens in slaap gevallen, want het was er warm. En heel de rit hebben die twee zweedse vrouwen zitten tetteren. Het was om zot te worden. We begrepen niet dat die 4 uur aan een stuk konden babbelen. Wat heb je dan toch allemaal te zeggen? Maar enfin.

Rond 4 uur in de namiddag waren we eindelijk in de Bahariya-oase. Het buske stopte aan een plaats waar de jeep klaarstond, wij er uit, de anderen werden in een donkere ruimte gedropt, wij natuurlijk niet, Hani raar kijken en wilde ons natuurlijk meekrijgen met zijn safarigroep. Dat lukte niet. Hij vroeg een eerlijke prijs voor die lange rit (20 EGP/pers) en we zeiden dat we vanaf hier ons plan wel gingen trekken. Hani vond dit niet leuk, maar wij trokken ons daar niets van aan.

Eindelijk alleen. Pascal met de grote, zware rugzak en ik met het kleintje. Het dorpje waar we in liepen, was zeer schattig, stoffig, vervallen huizen, kindjes die op ons afkwamen, egyptenaren die keken en wij die daar in de straat (en dan nog de enigste grote straat van heel het dorp) rondliepen. We hadden in de “lonely planet” gelezen dat er hier 3 hotels waren. De eerste was een vervallen hotel, waar we binnenliepen en hallo riepen, maar waar er geen kat te vinden was, zoals in het boek perfect omschreven was. Dit vonden we toch wel heel geweldig dat het boek zo gedetailleerd was.

Dan naar het volgende hotel met begeleiding van enkele kindjes. Dit hotel was een beetje verder in een zijstraat op een heuveltje. Het noemde hotel ”Alpenblick”. Een rare naam voor een hotel in Egypte. We kwamen in het halletje en vroegen of we onze tent in den hof mochten opzetten, maar aan zijn gezicht zagen we al dat het niet zo een goed idee was. Hij dacht dat we studenten waren en stelde voor om een kamerke te geven en noemde het een “low budget room”. Het koste 200 fr. per nacht voor twee personen. Dat is dus belachelijk weinig en we hebben dit dan maar genomen. Het ontbijt was zelfs inbegrepen.

Hij toonde ons de weg naar het kamertje langs een klein binnentuintje met rieten stoelen dat heel gezellig was. Ons kamerke was een beetje verder rechts. Het was zo gezellig en toch wel netjes en proper t.o.v. de kamer bij Mukatam. Alleen was de lavabo buiten en als je de kraan liet lopen, liep het er beneden gewoon terug uit. Maar dit had wel z’n charmes. We hebben dan ons gerief uitgepakt en ons bedje opgemaakt met de zelfopblaasbare matrassen.  Dan op verkenning gegaan in het hotel. De douches en de toiletten waren ergens anders naast mekaar. Niet zo proper, maar dat gaf niks.

Daarna zijn we terug naar het dorpje gegaan om dit te verkennen. Eerst hebben we iets gedronken in een plaatselijk caféetje, dat “Titanic café” noemde.  Er was alleen maar frisdrank te verkrijgen of thee. We namen een cola, in zo’n oud flesje nog dan, en het koste 20 frank voor twee cola’s. Dat is niet te doen hoe weinig geld dat is. Het was er wel gezellig zitten omdat het juist aan een soort pleintje was waar iedereen voorbijkwam. Alsook de groep van de safari waar we de eerste keer mee meegereden waren. Ze herkenden ons en waaiden. Wij waren zeer blij dat we er niet bij waren, want ze zaten als sardienekes in de jeep geperst en wij zaten lekker buiten.

Nadien zijn we dan, op mijn verzoek, de streek gaan verkennen en de achterkant van het dorpje. We kwamen er aan een warmwaterbronnetje dat bestond uit een soort drinkbak waar de Egyptenaren zich in gingen baden. Wij deden dit niet omdat het vol met bacteriën zit en we wilden niet ziek worden. We hebben wel met onze vinger gevoeld en het was echt wel warm water.

Toen kwam er een man op ons af die zijn stuk van de oase wilden laten zien. Hij beweerde dat het zijn stuk land was en met z’n 2 zoons gingen we door de echte oase zoals je ze voorsteld met palmbomen en bananebomen en gras. Het was een wildernis en op het einde van dit allemaal was een grote weide met z’n ezels en koeien. Het was een prachtig zicht met die palmbomen achter ons. Als we dan terug waren uit die oase, wilde hij natuurlijk z’n huis laten zien en z’n familie. We moesten binnengaan in een klein huisje en iedereen kwam ons een hand geven. We hebben hun adres gekregen voor de foto’s die we hadden getrokken op te sturen. (het papiertje met het adres hebben we nooit meer terug gevonden, zodat we spijtig genoeg de foto’s niet hebben kunnen opsturen)

Tegen de avond gingen we in een plaatselijk restaurant eten. Er waren er ook maar 2 in heel het dorpje en het tweede vonden we niet. We hadden de keuze tss. binnen vlak bij de keuken te zitten waar het helemaal niet gezellig was of bij andere mensen te zitten  aan één grote tafel die dan wel buiten stond onder een afdak waar het veel gezelliger was. Er was ook geen keuze tss. menu’s want er was maar 1 gerecht dat de keuken had en dat moesten we nemen.

De mensen waar we bij zaten, waren hollanders. Het was een ouder koppel van in de veertig die echt avontuurlijk waren aan het reizen (Rennie & Jasper). Heel toffe mensen waar we heel de tijd mee gebabbeld hebben. Het eten zelf viel goed mee. Alleen die kruiden die ze er in doen, zijn altijd wel pikant en hebben een rare smaak, maar op den duur word je dit ook gewoon. Na een tijdje kwamen de garcons zich natuurlijk weer bemoeien en ze wilden heel de tijd met ons babbelen, maar het lukte niet goed. Het enige engels dat er uit kwam was: “Execuse me” en “Let me exeplain”. Wel grappig om ze bezig te horen.  Het koppel vertelde dat ze de volgende dag weer verder gingen naar de Farafra-oase. Wij gingen dat ook doen, dus we zaten waarschijnlijk op dezelfde bus, want er was er maar één. Er is dus maar één bus ‘s morgens om 10 uur en één ‘s avonds om 10 uur. Dat is al. We namen afscheid en gingen in ons gezellig kamerke slapen.

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal

[ pagina  1 | 2 | 3 | 4 | 5 ]