|
Huwelijks-wereldreis |
| ( 23 april – 8 mei 2000 ) | [ pagina 1 | 2 | 3 | 4 | 5 ] |
Om zeven uur opgestaan omdat we die dag voor de tweede keer gingen duiken. Toen ik wakker werd, zag ik geen zon schijnen door het ronde glas aan de muur. Het was dus weer bewolkt en we hoorden veel wind. Geen weer dus om te duiken, maar ja, we hadden ons ingeschreven. Toen we buiten kwamen, was het zelfs frisjes en dit voor in Egypte, waar het zogezegd altijd goed weer is.
Na het ontbijt, gingen we terug naar het haventje waar we vertrokken met ongeveer dezelfde mensen en dezelfde boot. Iedereen ging direct binnen in de boot zitten omdat het te fris was. Dan zijn we naar het rif van Hurghada gevaren en daar halt gehouden met onze boot. Het verlangen om te snorkelen was er niet echt meer bij mij omdat het echt koud water was en de zon niet meer scheen om op te warmen achteraf. Maar enfin, ik heb al mijn moed bijeen geraapt en ben achter Pascal in het water gesprongen. Het was wel echt koud en ik ben er al na 10 minuten uitgegaan. Pascal is er nog wat ingebleven. Eens uit het water bleef het koud omdat er geen zon was. Dus vlug afdrogen was de boodschap en een trui aandoen.
Toen iedereen terug op de boot was, vaarden we eerst naar een andere plaats voor we gingen eten. Ondertussen werd het eten op de boot klaargezet. Het was hetzelfde eten als de vorige keer, maar toch lekker. Daar ging iedereen die goesting had, nog eens in het water voor de laatste keer die dag. Pascal heeft toen een duivelsvis gezien waar hij trots op was.
Op de terugweg kregen we nog slechter weer met een storm. De kapitein legde zelfs de boot stil omdat hij anders niet zag waar hij vaarde en we dan tegen een rif zouden kunnen varen. De storm die heviger werd, was een zandstorm van op het land vanuit de woestijn. Toen we er middenin zaten, begonnen de kindjes op onze boot te schreeuwen van de schrik. Ik moest buiten gaan staan omdat ik misselijk werd van de uitlaat van de boot die binnen in de kajuit kwam. Pascal kwam ook maar buiten staan en we hielden elkaar goed vast. We bleven buiten staan omdat het een prachtig zicht was in de verte.
De zandstorm was ondertussen al verder binnenwaarts getrokken en vlak boven El Gouna gaan hangen. Het was een prachtige roze lucht vol met zand dat bruin zag. Op dat moment ging de zon dan ook onder en heel de horizon was een mengeling van roosbruin zand. Iedereen in onze boot kwam buiten foto’s trekken van het spektakel. Daarna zijn we terug landwaarts gevaren en ik was bij aankomst in het haventje bevroren van de wind die niet zo aangenaam warm was tegenover de vorige dagen. We waren dan toch wel veilig thuisgeraakt en daar waren we blij om.
Eens in het hotel, was het zwembad vol met zand op de bodem en waren ze dat met een klein stofzuigertje eruit aan het halen. In onze kamer lag het ook vol met zand dat onder onze deur was binnengewaaid. Het was wel de moeite want het lag overal vol op onze valiezen, op de kadertjes, op de televisie. Dan gedoucht met heerlijk warm water en gaan eten. Dit keer een “barbecue-buffet”. Weer vroeg gaan slapen.
Die nacht had ik verschillende keren wakker geweest en telkens gezien naar buiten of er sterren tevoorschijn kwamen. Dit was het geval en ik was blij omdat er dan de volgende morgen zon was. Ik werd wakker met de zon door onze ronde raam en was heel opgelucht omdat ik die dag van plan was om nog eens goed te bakken in de zon.
Op het gemak zijn we gaan ontbijten en dan naar het strand. Het was de voorlaatste dag maar de laatste volledige dag om te zonnen. Pascal heeft die dag toch ook veel in de zon gelegen waar ik van verschoot. ‘s Middags nog eens een pint gaan pakken op ons mooi terras. Dan terug in de zon. Pascal werd het al wat beu om in de warmte te liggen maar ik niet. We zijn dan maar een paar foto’s gaan trekken van het hotel en omgeving. Pascal heeft een ijsje gegeten en ik heb mijn regels gekregen wat niet leuk was. In de namiddag is Pascal nog snorkelgerief gaan huren om aan het Sheraton hotel in de zee naar de visjes te zien. Dus wij met het bootje naar het strand van dat hotel. We hadden ook de luchtmatras bij, zodanig dat ik erop kon liggen terwijl hij aan het snorkelen was. We wisselden na een tijdje en ik zette de bril op en heb nog een paar mooie vissen gezien. Rond 5 uur gingen we terug met het bootje en gingen aperitieven aan ons hotel. Natuurlijk was dit bier (Sakkara) omdat het smaakte na die warme dag.
Eventjes genieten van de laatste avond was de boodschap. We douchten en gingen eten. Bij ons avondmaal hebben we een flesje wijn genomen. Dit was de eerste wijn in twee weken omdat hij daar duur is en ze hebben maar keuze tussen twee soorten. Het was een Egyptische wijn die heel lekker was. Het eten was ook zeer goed (Internationaal buffet). Het was een heel gezellige avond en we hebben na het eten nog een degustief gedronken op het terras.
Gaan ontbijten voor de laatste keer met pannekoeken en eieren zoals altijd. Dan spijtig genoeg eerst gaan inpakken, want die dag vertrokken we terug naar Caïro en dan naar huis. Het was gelukkig weer een prachtige dag en ik was er blij om. We konden dan nog eens lekker genieten van de warmte voor we naar het koude België trokken. Maar eerst betalen aan de receptie en onze valiezen er gezet. Om 9.30 uur lagen we in de zon en dit voor 4 uur en een half met een pauze van een half uur voor te eten op het terras. We hebben die middag wel iets gegeten omdat we die lange rit nog voor de boeg hadden en waarschijnlijk niets zouden kunnen eten of toch niets deftigs. We aten lekkere hamburgers wat ons echt smaakte. Rond 2.30 uur zijn we dan in de douches gesprongen die aan de toiletten lagen speciaal voor mensen die hun daar nog willen omkleden voor ze vertrekken. Dan alles netjes geschikt in de grote rugzak en de valiezen genomen.
Om 3 uur vertrokken we uit het hotel en sleurden we weer met de valiezen tot aan de busjes van El Gouna. Met het busje reden we een half uur tot in Hurghada. Daar een ticket gekocht voor de bus van 5 uur. We dronken nog iets om onze tijd te vullen in het stoffige Hurghada en dan vertrokken we met de bus die een rit ging maken van 6 uren tot in Caïro. Het was een bruine bus met spijtig genoeg airconditioning. Maar we waren voorzien van truien wat nodig was. Rond 5.15 uur vertrok de bus dan uiteindelijk en met een tussenstop in een verlaten, vuil café met in de verte het zicht van de olieraffinaderijen. Ondertussen had ik dan weer gevraagd om de airco af te zetten in de bus en de chauffeur deed dit.
Rond 11.45 uur aangekomen in Caïro. We kregen nog niet eens de tijd om de valiezen deftig uit de bus te nemen, of ze stonden er weeral opdringerig te doen met hun taxi’s. Nog wat onderhandeld met de chauffeur. We hadden op de bus een vrouw gesproken, een ietwat bizarre vrouw, die toevallig ook van België was en meereed met onze taxi. We deelden de prijs dus onder ons gedrieën. De taxibestuurder gooide de valiezen weer bovenop het dak zonder vast te binden. We reden naar de luchthaven van Caïro en ik vond het toch spijtig dat we terug naar huis moesten. Eens daar aangekomen, stapten we uit en ik dacht dat ik het kreeg en Pascal ook. Mijn valies was weg en we dachten dat hij van het dak gevallen was. Wij dus zeer kwaad geroepen, maar hij deed al lachend de koffer open en had die achter onze rug nog in de koffer gestoken zonder dat we dit hadden gezien. Al goed, want anders had die chauffeur wat meegemaakt, denk ik.
Op de luchthaven zelf stond die airco ook vollen bak. Het was echt koud. We waren er rond 00.30 uur ‘s nachts en we waren kapot. We wilden inchecken om van onze valiezen vanaf te zijn, maar dat mocht niet omdat we 4 uren te vroeg waren. Dus maar sleuren met de bagage en erop letten dat ze niet gepikt worden. Ik ging ondertussen naar beneden en daar was het warmer. We hadden allebei grote honger en gingen daar beneden iets eten. We bleven daar maar wat zitten omdat het warmer was en we wilden slapen, maar dit ging niet op ne gewone stoel.
Dan maar wakker blijven en wachten tot de uren voorbij gingen om dan uiteindelijk in te checken. Dan nog eens 1,5 uur wachten tot we in het vliegtuig mochten. Om 4 uur ‘s nachts stapten we op het vliegtuig. De normale vertrektijd was gepland om 04.30 uur. Natuurlijk was er weer airco en het was koud in het vliegtuig. Het bleef koud en we bleven dan ook aan de grond, zodanig dat ik al lang in de mot had dat er weer iets niet juist was. Dit was dan ook het geval. Wegens een technisch probleem in de computer konden de piloten niet opstijgen en moest de fout gevonden worden. Wegens die fout, was de airco ook vollen bak en kregen ze die niet meer af. De 300 mensen op het vliegtuig, zaten er allemaal met dekens over hen en ik ook natuurlijk. Ik had de pet van Pascal opgezet omdat het dan niet trok in mijn hals. We waren nu eindelijk in een goede stoel om te slapen en nu was het weer te koud om te slapen. We kregen wel broodjes en drinken om hun te excuseren dat het zo lang duurde.
Dan om 06.00 uur gingen we eindelijk vertrekken. We reden op de startbaan en ik kreeg in de gaten dat het vliegtuig precies een volledige draai maakte. Ik had het nog niet gedacht of de piloot zie dat er weer een fout was ten gevolge van de eerste fout. Toen was ik echt wel om te ontploffen. Gelukkig dat de airco toch al afgezet was en dat we wat konden slapen voor het eerst van heel de nacht. Om 8.30 zijn we dan eindelijk opgestegen. Dit maakt dat we 4 uren vertraging hebben gehad. Het was voor mij de eerste keer dat ik zo iets meemaakte. Eigenlijk was het nog maar 7.30, want in Egypte staan ze een uur voor.
De vliegreis duurde dan ook nog eens 4,5 uur. Op het vliegtuig naar de film gekeken en gegeten en geslapen.Rond 12.05 uur ‘s middags geland in Schiphol. Eindelijk! Natuurlijk was onze vlucht naar Deurne al lang vertrokken. We gingen naar de Fly-desk om ons ticket te veranderen en uitleg te vragen hoe het verder moest. We kregen weer een ticket op kosten van KLM om iets te eten. Ondertussen hebben we naar onze ouders gebeld om te vragen of die ons niet konden komen halen, maar dit ging moeilijk omdat het allemaal op hetzelfde neer kwam en dit was wachten! We beslisten dus om te wachten op onze vlucht naar Deurne. Nog eens 3,5 uur wachten wat voor mij wel echt te veel werd.
Pascal heeft mij dan gekalmeerd in die situatie en we zijn lekker gaan eten in de Mc. Donalds. Hier ben ik een beetje afgekoeld van al de wachttijden die ik al moest doorstaan. Om 16.30 uur vertrokken we eindelijk in het vliegtuigje naar Deurne. Wat was ik opgelucht dat deze vlucht toch doorging of geen vertraging had. Er zat maar 20 man op het vliegtuig en het was wel schattig, zo klein. Het rammelde wel hard tegenover zo een grote vlieger. Na een half uurtje vliegen, zijn we geland om 17.00 uur.
We vlogen nog over Antwerpen en gaven onze ogen goed de kost omdat dit de eerste keer was voor ons allebei van over onze eigen stad te vliegen. We trokken nog foto’s van “het zuid”, “de kathedraal” en “Pascal zijn kot en werk van Alcatel”.
Eens geland, stonden mijn ouders al te waaien en te wachten van ongeduld. Om 17.30 uur thuis en dit in Deurne dan wel.
We hebben er dus 27 uren over gedaan om van ons hotel in El Gouna te reizen tot in Deurne!!!
Zeer vroeg gaan slapen met de toffe, avontuurlijke gedachten van onze vakantie.
15 dagen in totaal weggeweest!!!
Geschreven door:
 |
http://www.geocities.com/kathleen_pascal
|