Huwelijks-wereldreis

DAG 8:

Ik werd wakker van geschreeuw van mensen en wist niet wat het was. Door het raamke kijkende, zag ik allemaal vrouwen in de rouw en helemaal in het zwart gekleed die aan het roepen en janken waren. Pascal had dit natuurlijk weer niet gehoord als ik het achteraf vertelde. Na een uurtje opgestaan en ons klaargemaakt om te wandelen door het dorpje en richting de zee. Want ik wilde natuurlijk die mooie Rode Zee eens zien, hé.

Het dorpje noemde Al Dakhar en was het oude gedeelte van Hurghada, wat wel te merken was. Het was er vuil en stoffig en niet zoals je Hurghada in gedachten hebt met mooie hotels. Al wandelend langs de kust, zie je er natuurlijk hier en daar één staan, maar eigenlijk passen ze helemaal niet tussen al dat vuil. Dus eens aan het water, was het echt mooi helder blauw water en de moeite om zo’n contrast te zien tussen het vuile landschap en het prachtige propere water.

We hebben daar wat op een bootje gezeten dat er omgekeerd lag langs de kant. We aten ons ontbijt op dat we op voorhand in een bakkertje waren gaan halen. Niet echt een geweldig lekker ontbijt, maar ja. Zeer droge croissants waar je veel dorst van kreeg. Dan gewandeld langs de weg richting het nieuwere gedeelte van Hurghada met de bekende hotels. Onderweg nog eventjes een cola gedronken op een terrasje, en dan het minibusje genomen naar het volgende dorpje. Het was al iets meer toeristisch, maar nog altijd even vuil en stoffig. Daar hebben we iets gegeten in een restaurant buiten op het terras. Het was het eerste eten van heel de week dat mij smaakte. We hadden allebei gegrilde vis genomen met frietjes en het was echt lekker.

Daarna gezocht naar een echt strand. We wandelden door het dorp heen dat er weer heel stoffig uitzag. De huizen waren krotten en aan het water, was het strand er zeer vuil met afval zoals op een stort. Op het strand waren ze prachtige houten jachten aan het maken met de hand. Daar kunnen ze dan wel iets van, die Egyptenaren. Ondertussen wandelden we terug naar de weg en namen we het minibusje, die er om de 2 seconden voorbij komen, en reden we de kust af richting het nieuwe Hurghada.

Toen we zagen dat de hotels en de omgeving toch iets mooier en toeristischer werd, zijn we afgestapt. We wilden naar het strand gaan, maar aan iedere ingang van een stuk strand, staat een kotje met een wachter die je er niet inlaat tenzij je in dat hotel verblijft of betaalt. Dus dan maar verder wandelen tot er een kleine opening is waar er geen wachter staat. Het was het begin van een bouwwerf. Er was wel een man die naar ons kwam en zei dat we er niet opmochten, maar vermits hij er raar uitzag en zeker geen opzichter was, hebben we er niet naar geluisterd en gewoon voortgelopen. Uiteindelijk toch nog op het strand vlak aan de prachtige zee geraakt. Ik deed er natuurlijk alles uit tot op mijn bikini na en sprong in die zee. Een beetje verder liepen drie Egyptenaren die niet wisten wat ze zagen. Zij hebben heel de tijd dat ik er zat, zitten gapen. Dus op ons gemak zaten we weer niet echt, maar we genoten wel van het zonnetje en de eerste keer sinds een week toch eventjes op ons gemak te zitten.

Na een uurtje zijn we opgestaan en teruggegaan naar de weg. Onderweg kwamen we al wandelend een paar caféetjes tegen en hebben er eentje uitgepikt waar ik in het zonnetje kon zitten en ze lekker bier hadden. Daarna terug op het busje gestapt op weg naar ons hotelletje. In dat busje kwamen er schilders opgestapt die helemaal vol verf hingen en waar ik dus juist naast zat. Het was er weer gezellig zitten.

Eens thuis hebben we allebei een lekker douchke gepakt on het zeezout af te spoelen. In de vooravond zijn we dan gaan eten in een plaatselijk restaurantje. Het eten was er eigenlijk niet zo lekker en de garcon die ons bediende, moeide zich met alles en kwam om de 5 minuten naar ons om iets te zeggen. We waren weer blij dat we van die opdringerige Egyptenaar weg waren. Om 9 uur gingen we al slapen nadat we water hadden gekocht en wat rondgewandeld hadden in het stoffige dorpje. We hadden die avond nog altijd allebei diarree en hoopten dat het de volgende dag beter ging gaan.

Dag 9:

Opgestaan met spijtig genoeg nog altijd een beetje diarree. Maar eindelijk was de dag aangebroken dat we naar ons hotel gingen in El Gouna dat op voorhand geboekt was en dat niet slecht kon zijn.

Alles ingepakt, betaald en gewandeld tot aan het busstation. Na 5 minuten vertrok de bus al die ons naar het prachtige El Gouna bracht. Want al na een half uurtje rijden, kwamen we aan de ingang van ons paradijs. Met een waterval begroetten ze de toeristen daar en je bent direct weg van al het mooie dat daar te zien is. Je ziet er aangelegde bruggetjes, baaien en in de verte de hotels die één voor één nieuw zijn en op allerlei manieren gebouwd zijn in verschillende pastelkleurtjes. Ons busje reed tot aan een parking en stopte daar . Hij ging dus niet verder en we konden het stuk tot aan het hotel te voet gaan met ons zwaargeladen valiezen en rugzakken. Bezweet kwamen we aan de receptie en checkten we in.

In de receptiehal stond de airconditioning zo hard dat we er gewoon uit vluchtten. Ons kamer was nog niet vrij en dus gingen we het hotel verkennen. We zagen een barretje tussen het zwembad en de zee gelegen wat ons wel aansprak. Het was ondertussen 11 uur en we wilden iets eten. Natuurlijk begonnen ze pas met eten geven om 12 uur wat weer typisch is natuurlijk. Dan maar een winkeltje langs het hotel gelegen opzoeken en daar een pak tuckoekjes gaan halen. Pascal heeft heel het pak opgegeten in één keer.

Daarna zijn we teruggegaan naar onze valiezen want we mochten in de kamer. Een mooi gekleed ventje bracht onze valiezen zodat wij dat al niet meer moesten doen, wat eigenlijk wel normaal is als je in zo’n hotel zit.  De kamer was ongelooflijk mooi en groot. We hebben dan op ons gemak alles weggeborgen in de kasten en ons omgekleed. Ik heb natuurlijk direct mijn bikini aangetrokken om in de zon te gaan luieren. Dan naar de bar en iets gegeten en ik heb sinds een week voor de eerste keer een tasje koffie gedronken wat mij zeer goed smaakte. Pascal heeft een pita besteld wat juist in aanbieding stond die dag en ik heb een croque monsieur gegeten.

Met een volle maag naar het strand gegaan wat gelegen was aan een inham tussen huizen van mensen die daar verbleven of echt woonden. Je zag het verschil niet tussen de huizen en de hotels. Het bestond allemaal uit laagbouw en dezelfde pastelkleurtjes wat het allemaal één mooi geheel vormdde. En dan eindelijk op een strandstoel neergeploft en genoten van de zon. Pascal kon natuurlijk geen uur blijven stil liggen en ging eens rondwandelen. Hij kwam terug met het nieuws dat je kon snorkelen of duiken en dat hij het wilde reserven voor de volgende dag. Want daar waren we natuurlijk ook op uit. Op het einde van de late namiddag, gingen we nog eens langs de winkeltjes aan het hotel en kochten we al kaartjes, want anders komt dat er toch niet van. We gingen terug naar onze kamer en pakten een lekker douchke in een propere douchekabine.

Rond 7 uur hadden we alweer honger, maar we moesten nog wat wachten tot het restaurant open ging. We gingen dan maar terug naar de bar en bestelden het lekkere bier van daar en we schreven de kaartjes. Rond 8 uur zijn we dan gaan eten. Het was een prachtig buffet en een zeer mooi restaurant. Deze avond was het thema “Italian buffet”. Iedere avond had het buffet een ander land als thema. In de zaal binnen was het weer veel te koud door die stomme airco en dus gingen we op zoek naar een bijrestaurant dat gelegen was onder grote doeken die boven onze kop hingen aan het plafond en waar je dus uiteindelijk buiten zat onder een grote paraplu . Je had er dan ook de zwoele warmte nog en dat was zalig. Na het lekkere eten, hebben we nog tot aan het strand gewandeld en gezellig gebabbeld en genoten van onze eerste avond in El Gouna. Om 10 uur sliepen we.

Dag 10:

Om 7 uur opgestaan, want om 8 uur moesten we al klaarstaan aan de ingang waar Pascal had gereserveerd voor te snorkelen. Ontbijt genomen met lekkere pannekoekskes of eitjes die ze voor ons bakten. Daarna naar de “Diving Academy” en gewacht tot die mannen er waren van het snorkelen en voor onze kleren of snorkel–gerief te krijgen.

Uiteindelijk kwamen ze opdagen, hebben ons snorkelgerief gepast en zijn we met de jeep doorgereden naar het haventje van El Gouna. Daar hebben we nog eens een uur gewacht totdat onze boot getankt had en bij ons kwam om te vertrekken. Al goed dat het weer fantastisch was en dat ik gewoon in het zonnetje kon wachten. Onze boot zat eigenlijk vol met hollanders en belgen.

Eindelijk vertrokken we met de zon boven onze kop. Het was een heerlijk weertje en na een tijdje varen, kwamen er dolfijnen naast onze boot zwemmen. Het was heel schattig hoe die ons volgden en vermits ik ze nog nooit in het echt heb gezien, was het een echte belevenis.

Onze eerste snorkelbeurt was boven een wrak. Het wrak noemde de “Giannis D” en vaarde onder Griekse vlag. Het was 100 m lang en gebouwd in 1969 en gezonken op mijn verjaardag, dus op 19 april 1983 (navigatiefout). Een beetje verder was een rif waar we ook konden snorkelen. Eigenlijk ging het heel goed voor de eerste keer. Ik heb altijd wel wat last van te kort aan lucht, maar dit kwam wel goed. Na de eerste duik had ik de techniek reeds te pakken.

We vaarden verder naar een ander rif en legden ons vast aan een andere boot. Het was
ondertussen een heerlijk weertje en ik lag in de zon te wachten tot we nog eens mochten duiken of snorkelen. We wilden eerst aanleggen waar er echt heel veel kwallen waren en dat vond toch niemand gezellig om daar tussen te zwemmen, ook al zeiden ze dat ze dus niet prikten en geen kwaad konden. Ik deed mijn tweede duik en Pascal ook. We kwamen elkaar geregeld tegen in de zee en het was echt prachtig om tussen die mooie vissen te zwemmen zonder dat je gevaar liep. Ik heb prachtige foto’s kunnen trekken en ik vond het echt een belevenis.

Na een half uur zwemmen en snorkelen, klommen we terug op de boot en dachten we direct aan eten. Om 4 uur in de namiddag kregen we ons middageten wat heel laat was. Het was heel lekker met veel verschillende variëteiten. Ongeveer rond 6 uur keerden we terug naar huis, enfin naar El Gouna. Onderweg zagen we nog eens diezelfde dolfijnen en het waren weer echte schatjes om ze naast de boot te zien zwemmen. Het weer was heel de dag fantastisch geweest zonder één wolk. Behalve op het einde van de dag werd het bewolkter. Als we dan terug waren en een beetje gebabbeld hadden met de vlamingen op onze boot, wisten we dat we de volgende dag weer terug konden gaan. Maar Pascal en ik wilden er een dag tussen laten om te ontspannen.

Dan maar naar ons hotelkamer en gedoucht. Want van al die wind op de boot, krijg je wel knopen in je haar. Na de douche, hebben we ons nog goed ingesmeerd met after-sun omdat we wel redelijk verbrand waren en ons velletje moet toch mooi blijven, hé. Deze avond was het “Egyptian buffet”. We waren heel moe die avond en gingen vroeg slapen.

Dag 11:

Opgestaan met heel overtrokken weer. Pascal is naar Hurghada gereden na het overheerlijke ontbijt met eitjes en pannekoeken. Hij moest met het minibusje weer terug voor geld, wilde ook via internet proberen een berichtje te sturen en de busuren voor zondag als we zouden vertrekken, moesten we ook nog te weten komen.

Terwijl hij weg was, heb ik wat gewandeld op het strandje van ons hotel en foto’s getrokken. Het was die dag echt slecht weer zodanig dat ik dus niet kon zonnen tot mijn grote ergernis. Dan was ik het beu om rond te lopen en ben ik dan toch op de strandstoel gaan zitten en heb ik gewacht op Pascal die eigenlijk wel lang wegbleef. Rond 2 uur was hij dan terug. Als middagmaal hebben we bier gedronken.

In de late namiddag is het beter weer geworden en zijn we met het plaatselijk bootje gaan varen richting het Sheraton hotel. Het had een groot strand met een prachtige zee waar je wel 100 meters in kon wandelen. De pier reikte tot heel ver in de zee. Het was weer zeer helder water en je kon de visjes zien zwemmen onder het koraal dat er ook talrijk aanwezig was. Het hotel langs de buitenkant gezien was eigenlijk niet zo gezellig dan dat van ons. Na een tijdje in de zee te wandelen, zijn we terug met het bootje naar ons hotel gevaren. Het was een ritje van 10 minuten. Daar hebben we weer ons aperitief gedronken dat voornamelijk bestond uit bier omdat we dat graag mochten. Het avondeten was deze keer een “Internationaal buffet”. Zeer afwisselend eten kregen we altijd wel. Vandaag was het toch 33 graden geweest en we gingen moe slapen.

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal

[ pagina  1 | 2 | 3 | 4 | 5 ]